z dzisiejszej prasy

[serafin666]

z "RZ", cytat z art. Ziemkiewicza:

Problemem nie jest to, że politycy kłamią. Problemem jest to, że w
niektórych, szczególnie słabo wykształconych, społeczeństwach muszą oni
kłamać, bo powiedzenie oczywistej prawdy oznacza koniec politycznej kariery.
Jeśli wyborcy gotowi są poprzeć tylko tego, kto im obieca, że dwa i dwa
zacznie się równać pięć, to ten, kto się upiera przy czterech, skazuje się na
wynik wyborczy w okolicach Korwin-Mikkego i społeczną sympatię na poziomie
Leszka Balcerowicza. Wyborcy, którzy wykazują się taką mądrością, nie mają
potem moralnego prawa narzekać.

sprzed wieków

[grandy]

Stara rzymska zasada głosi:

Qui vult decipi, decipiatur - czyli: kto chce być oszukany, niech nim będzie.

[ssocratesowa]

Proponuję aby to hasło umieścić na bilbordach WSZYSTKICH PARTII oraz w UoWL ;)

[serafin666]

z dzisiejszego "wprost" :

Czym się różni IV RP od PRL? Otóż PRL miała prawowity rząd w Londynie, a naród -
w kraju. IV RP - odwrotnie. Ta anegdota w przerysowany sposób pokazuje to, co
zaszło w Polsce w ostatnich miesiącach. Po przystąpieniu Polski do UE do
Szkocji legalnie wyjechało 20 tys. Polaków, do Irlandii - 120 tys.
(nieoficjalnie - dwa razy tyle).

[serafin666]

z dzisiejszej "RZ" :

W spółdzielniach nie płaci się czynszu, tylko opłaty eksploatacyjne. Ale ich
ustalanie musi uwzględniać zasady, jakie narzuca ustawa o ochronie lokatorów

Klucze do mieszkań lokatorzy poznańskiego Towarzystwa Budownictwa Społecznego
odebrali kilka dni temu w świetle kamer telewizyjnych z rąk ministra
budownictwa. Jak się jednak okazało, muszą tam teraz mieszkać "na dziko" i bez
prądu.

Kontrolowanie zarządu wspólnoty przez gminę ( dopisek serafina666 – tym razem
spisał się na medal / powiedzmy – srebrny / )

Mieszkanie w zadłużonej spółdzielni ( dopisek serafina666 – porada wyjątkowo
niechlujna i chyba nie na temat )

Nie można zalegalizować samowolnie wzniesionego płotu ( dopisek serafina666 –
ZGROZA )

[serafin666]

Wzór wniosku o zwrot akcyzy za samochód sprowadzony z Unii: www.rp.pl/akcyza

Wszyscy czekamy na wyrok w sprawie sanitariuszy i lekarzy w procesie dotyczącym
sprawy "Łowców skór". Tymczasem, po cichu, bez telewizyjnych kamer, na jednego
z oskarżonych lekarzy wydał wyrok łódzki sąd lekarski. Wyrok surowy: zakaz
uprawiania zawodu.

[babczyk]

serafin666 powiedz o co ci biega.

Podejmujesz takie tematy, które ze wspólnotami nie maja nic do czynienia.

Czyżby chciałbyś być ...wszechwiedzącym? Ale tak nie jest bo przejechałeś sie
po wielu tematach.

Weź sobie melisanke, bo ci .........odwala.

Po twoich poradach czy też pouczeniach, sam sie wielokrotnie przejechałem więc
nie rób z innych ......głupków większych od siebie.

[serafin666]

„RZ” 30.09.2006

Deweloperzy zawierają umowy niedające klientom żadnych praw
Osoba podpisująca umowę rezerwacyjną powinna sprawdzić, czy zawiera ona
dokładne informacje dotyczące lokalu - cenę lub termin oddania do użytku.
Inaczej bowiem niczego nie gwarantuje „RZ” 30.09.2006

Nie każde zniesławienie powinno być karane Sądy szwedzkie odmówiły ukarania
dziennikarzy, choć ich artykuły niewątpliwie naruszały dobre imię bohatera
artykułów. Trybunał Praw Człowieka w Strasburgu przyznał sądom rację. Dlaczego?

[teyi]

Konflikt dwóch wartości: ochrony życia prywatnego oraz gwarancji swobody
wypowiedzi

Nie każde zniesławienie powinno być karane


Sądy szwedzkie odmówiły ukarania dziennikarzy, choć ich artykuły niewątpliwie
naruszały dobre imię bohatera artykułów. Trybunał Praw Człowieka w Strasburgu
przyznał sądom rację. Dlaczego?


Komentuje: Marek Antoni Nowicki adwokat, prezes Helsińskiej Fundacji Praw
Człowieka, były członek Europejskiej Komisji Praw Człowieka i ombudsman Kosowa


"Expressen" i "Aftonbladet", główne wieczorne dzienniki w Szwecji, opublikowały
we wrześniu i październiku 1996 r. serię artykułów, w których Anthony White,
obywatel brytyjski, został oskarżony o różne przestępstwa, w tym morderstwo
premiera Olofa Palmego. Gazety wydrukowały także wypowiedzi osób
zaprzeczających tym zarzutom oraz wywiad z White'em. Pomówiony wniósł do sądu
sprawę o zniesławienie przeciwko obu gazetom, odwołując się do ustawy o
wolności prasy oraz kodeksu karnego. White był osobą dobrze znaną, a jego
domniemaną działalność przestępczą wcześniej niejednokrotnie opisywano.Sąd
Rejonowy w Sztokholmie orzekł, że choć inkryminowane teksty przedstawiały go
jako przestępcę i osobę o nagannym stylu życia, to gazety miały podstawy do ich
wydrukowania, biorąc pod uwagę fakt, iż zarzuty budziły duże publiczne
zainteresowanie. Sąd uniewinnił redaktorów. Sąd Apelacyjny w Svea utrzymał ten
wyrok w mocy.

W skardze do Trybunału w Strasburgu White zarzucił, iż sądy nie zapewniły mu
właściwej ochrony dobrego imienia (art. 8 konwencji o ochronie praw człowieka i
podstawowych wolności).

Obowiązki pozytywne i negatywne

Trybunał stwierdził, iż zarzut White'a nie odnosił się do działań państwa,
chodziło raczej o brak właściwej ochrony z jego strony. Choć przedmiotem art. 8
konwencji jest głównie ochrona jednostki przed arbitralną ingerencją władz
publicznych, ich obowiązki nie ograniczają się tylko do tego. Na władzy mogą
ciążyć także obowiązki pozytywne nieodłączne od skutecznego poszanowania życia
prywatnego. Takim obowiązkiem może być przyjęcie przez państwo środków, które
umożliwią zabezpieczenie poszanowania życia prywatnego nawet w sferze stosunków
między jednostkami. Granica między obowiązkami pozytywnymi i negatywnymi nie
daje się precyzyjnie zdefiniować. Stosowane zasady są jednak podobne. W obu
wypadkach wymagane jest zachowanie właściwej równowagi między konkurującymi ze
sobą interesami jednostki i społeczeństwa jako całości. Za każdym razem państwo
korzysta tu z pewnej swobody oceny.

Nawet prowokacja

W tej sprawie konieczne było rozważanie następującej kwestii: ochrony życia
prywatnego na tle gwarancji swobody wypowiedzi (art. 10 konwencji).

Trybunał przypomniał, że choć prasa nie może przekroczyć pewnych granic -
zwłaszcza wynikających z potrzeby ochrony praw innych osób lub potrzeby ochrony
przed ujawnieniem informacji poufnych - jej obowiązkiem jest przekazywanie
informacji i idei we wszystkich sprawach wzbudzających publiczne
zainteresowanie. Swoboda dziennikarska obejmuje też możliwość posłużenia się w
pewnym stopniu przesadą lub nawet prowokacją.

Musi to być jednak działalność w dobrej wierze, odpowiedzialna, mająca pokrycie
w faktach, zgodna z etyką dziennikarską.

Na podstawie ust. 2 art. 10 konwencji wolność wypowiedzi pociąga za sobą
obowiązki i odpowiedzialność mediów. Mają one tym większe znaczenie, im
bardziej w grę wchodzi kwestia ataku na dobre imię określonej osoby lub
naruszenia praw innych osób. Wtedy muszą istnieć szczególne względy, które
umożliwiałyby zwolnienie z obowiązku weryfikacji oświadczeń dotyczących faktów
zniesławiających osoby prywatne. Uzależnione są one w szczególności od
charakteru i stopnia zniesławienia oraz zakresu, w jakim media mogą rozsądnie
uważać, iż ich źródła były w konkretnym wypadku wiarygodne. Należy przy tym
pamiętać, że na podstawie art. 6 ust. 2 konwencji jednostkę należy uważać za
niewinną do czasu udowodnienia jej winy zgodnie z prawem.

Czy była to działalność w dobrej wierze
Wobec tego zasadnicze pytanie brzmi tak: czy dziennikarze obu gazet działali w
dobrej wierze i zgodnie ze zwykłym obowiązkiem dziennikarskim weryfikacji
zarzutów dotyczących faktów oraz czy sądy zbadały to w wystarczającym zakresie.

Artykuły zawierały głównie informacje o zarzutach stawianych przez inne osoby,
w szczególności przez Dirka Coetzee, byłego wysokiego funkcjonariusza policji
bezpieczeństwa Południowej Afryki. Jak stwierdził Sąd Apelacyjny, autorzy
publikacji w celu zweryfikowania zarzutów kontaktowali się z innymi
dziennikarzami, urzędnikami i przedstawicielami różnych organizacji. Po
przesłuchaniu sześciu dziennikarzy jako świadków sąd odwoławczy stwierdził, iż
ambicją każdego z nich było ustalenie stopnia prawdziwości oświadczeń Dirka
Coetzee i sprawdzenia u wiarygodnych źródeł, kim był Anthony White. Gazety
wydrukowały również wypowiedzi odpierające zarzuty wobec niego. W "Expressen"
ukazał się wywiad z nim, a w "Aftonbladet" White mógł skomentować informacje na
swój temat.

W serii artykułów gazety starały się więc prezentować rozmaite zarzuty w sposób
możliwie najbardziej zrównoważony. Ma też znaczenie fakt, że Sąd Apelacyjny
przesłuchał również Dirka Coetzee i uznał go za osobę wiarygodną. Wniosek z
tego jest oczywisty: dziennikarze działali w dobrej wierze. Zdaniem sędziów ze
Strasburga szwedzki Sąd Apelacyjny zbadał sprawę szczegółowo i miał odpowiednie
i wystarczające powody, by uznać, iż istniały uzasadnione podstawy do
opublikowania kwestionowanych wypowiedzi i zdjęć.

Przeciwstawne interesy

W obu publikacjach znalazły się wypowiedzi określające White'a jako poważnego
przestępcę, chociaż z niczego nie wynikało, iż za którykolwiek z wymienionych
zarzutów był skazany. Wypowiedzi te szkodziły jego reputacji i naruszały jego
prawa do domniemania niewinności. W tej sytuacji Trybunał musiał ocenić, czy
sądy krajowe zachowały właściwą równowagę między dwoma pozostającymi ze sobą w
konflikcie wartościami zagwarantowanymi w konwencji: ochrony dobrego imienia
skarżącego jako części jego prawa do poszanowania życia prywatnego oraz
wolności wypowiedzi gazety. A zatem czy sądy stosowały standardy określone w
art. 8 i 10 konwencji.

Standardy szwedzkie, które wyłączały odpowiedzialność za zniesławienie w druku
(zawarte w ustawie o wolności prasy i w kodeksie karnym) były zgodne z
wymaganiami konwencji. Sąd Apelacyjny wyraźnie potwierdził istnienie konfliktu
dwóch przeciwstawnych interesów i zastosował przepisy krajowe, ważąc istotne
okoliczności. Uznał, iż opublikowane informacje mogły wystawić skarżącego na
wzgardę ze strony innych i jako takie były zniesławiające. Z dowodów w tej
sprawie wynikało jednak, że był on osobą dobrze znaną. W pewnych grupach
wiedziano, iż jest zamieszany w zarzucane mu działania przestępcze. Zdaniem
sądu odwoławczego nie był więc zwykłą osobą prywatną, wobec której istnieje
szczególna potrzeba ochrony.

Sąd Apelacyjny rozważył interesy skarżącego na tle interesu publicznego,
zwłaszcza w nadal bulwersującej sprawie morderstwa premiera Palmego, w której
istniał tzw. trop południowoafrykański. To morderstwo oraz ten konkretny wątek
śledztwa budziły niewątpliwie publiczne zainteresowanie. W tej sytuacji
możliwość ograniczenia prawa przekazywania informacji była bardzo zawężona.

Sądy krajowe szczegółowo i zgodnie ze standardami konwencji zbadały sprawę oraz
wchodzące w grę sprzeczne ze sobą interesy. Miały one pełną podstawę uznać, iż
interes publiczny w opublikowaniu informacji przeważał nad prawem skarżącego do
ochrony dobrego imienia. W rezultacie nie można było twierdzić, iż Szwecja nie
zapewniła odpowiedniej ochrony jego praw na podstawie art. 8 konwencji. Nie
doszło więc do naruszenia tego przepisu (jednogłośnie).

Autor: Marek Antoni Nowicki
White przeciwko Sz

[serafin666]

w poniedziałek, 2 października , w "RZ" w dziale Nieruchomości artykuł :
"Pieniądze na remonty Gdzie są kredyty dla wspólnot mieszkaniowych"

[serafin666]

Grozi nam zajęcie 2 mld USD (Gazeta Prawna/03.10.2006, godz. 05:00)
Rząd nadal nie podjął rozmów z holenderskim Eureko na temat konfliktu w PZU.
Sąd może nie tylko orzec odszkodowanie, ale też sprzedać akcje ubezpieczyciela.
Ewentualne odszkodowanie Eureko może ściągnąć z rachunków Polski w 140 krajach
świata.Jeśli belgijski sąd 19 października nie podważy kompetencji Trybunału
Arbitrażowego do rozwiązania sporu, nic już nie obroni nas przed wypłatą
szacowanego na około 2 mld dolarów odszkodowania i oddaniem kontroli nad PZU -
uważają prawnicy. Polsce grozi, że Eureko zwróci się do państw, w których
ulokowane są nasze konta walutowe czy rezerwy złota, i zajmie je w poczet
wypłaty odszkodowania. Tymczasem rząd jedynie sonduje możliwość unieważnienia
umowy prywatyzacyjnej PZU. Nikt w resorcie skarbu nie chciał z nami rozmawiać
na temat losów największego polskiego ubezpieczyciela. Nadzieja w
sądziePolitycy liczą, że w sporze z Eureko o PZU ostateczny głos będzie należał
do sądu polskiego. Argumentują, że powinien zajmować się nim nie Trybunał
Arbitrażowy w Londynie, tylko sąd w Polsce. Takie założenie jest podstawą
wniosku do sądu belgijskiego o unieważnienie pierwszego etapu arbitrażu, który
był niekorzystny dla Polski. Trybunał orzekł, że opóźniając prywatyzację PZU,
Polska naruszyła umowę między Rzeczpospolitą Polską i Królestwem Holandii o
popieraniu i wzajemnej ochronie inwestycji. To właściwie ostatnia szansa na
rozstrzygnięcie sporu po myśli rządu. - Orzeczenie sądu arbitrażowego, ponieważ
stanowi tytuł egekucyjny, jest wystarczające, żeby żądać od ministra skarbu
dobrowolnego wykonania wyroku w ciągu 14 dni. Dopiero jeśli tego nie zrobi,
trzeba składać do sądu wniosek o nadanie klauzuli wykonalności przez sąd - mówi
Zbigniew Kruczkowski, prawnik z kancelarii Linklaters.Dodaje, że nie wyobraża
sobie sytuacji, w której Eureko musiałoby starać się w ogóle o klauzulę
wykonalności, bo to bardzo niekorzystne z punktu widzenia międzynarodowego
wizerunku Polski, której powinno zależeć na przyciąganiu zagranicznych
inwestycji.Poza tym art. 1060 kodeksu postępowania cywilnego wyraźnie określa
procedurę postępowania w takich wypadkach w Polsce. Komornik może przeprowadzić
egzekucję z centralnego rachunku bieżącego budżetu państwa, więc stosunkowo
łatwo jest ściągnąć pieniądze nawet w Polsce, pod warunkiem że polski sąd nada
orzeczeniu taką klauzulę.Polska ryzykuje reputację Eksperci z zakresu prawa
gospodarczego pytani przez GP podkreślają, że nie widzą możliwości, żeby
państwo polskie nie zaakceptowało orzeczenia arbitrażu. Żaden z nich nie
słyszał o takim przypadku, bo państwo ryzykuje wtedy utratą reputacji na
międzynarodowym forum państw należących do Światowej Organizacji Handlu. Jeśli
jednak do tego dojdzie, droga uzyskiwania klauzuli wykonalności jest stosunkowo
prosta.- Wniosek składa się w sądzie kraju, w którym chce się dochodzić
roszczeń, który jest stroną tzw. konwencji nowojorskiej o uznawaniu i
wykonywaniu zagranicznych orzeczeń arbitrażowych - mówi Bartosz Krużewski,
partner w kancelarii adwokackiej Clifford Chance.Obecnie można to zrobić w
około 140 krajach i wybór zależy od strony, której trybunał arbitrażowy
przyznał rację. Przy czym sąd nie ma tu wiele do roboty i nie może wpłynąć na
treść orzeczenia arbitrów.- Odmowa stwierdzenia wykonalności orzeczenia
arbitrażowego zaistnieć może tylko w kilku przypadkach - mówi Paweł
Lewandowski, szef zespołu postępowań sądowych w kancelarii Domański,
Zakrzewski, Palinka.Na przykład jeśli zapis na sąd polubowny jest nieważny. Sąd
może się też powołać na naruszenie podstawowych zasad porządku publicznego
państwa, w którym dochodzi się wykonania orzeczenia (tzw. klauzula ordere
public). Podobnie będzie w przypadku stwierdzenia pozbawienia strony
postępowania arbitrażowego możliwości obrony.Nikłe szanse na odrzucenie
Prawdopodobnie w możliwości powołania się na te dwa ostatnie punkty swojej
szansy upatrują prowadzący spór z Eureko. Warto przypomnieć, że arbiter
wyznaczony przez stronę Polską, Jerzy Rajski, w swoim zdaniu odrębnym do
orzeczenia po zakończeniu pierwszego etapu postępowania arbitrażowego zwracał
uwagę, że decyzja sądu arbitrażowego zapadła bez udziału drugiej strony umowy
(tj. skarbu państwa) w postępowaniu arbitrażowym. Takich wątpliwości nie mieli
dwaj pozostali arbitrzy i uznali, że Polska naruszyła polsko\-holenderską umowę
o ochronie inwestycji. Stanowisko sądu nie jest więc oczywiste. Można więc
zakładać, że Eureko obawiając się, że polscy sędziowie podzielą raczej zdanie
ich kolegi, Jerzego Rajskiego, od razu skieruje swoje kroki do sądu w innym
kraju. O klauzulę wykonalności najlepiej wystąpić tam, gdzie rząd Polski trzyma
pieniądze czy złoto na rachunkach bankowych, które komornik będzie mógł
zająć.Bój o kontrolęAle to nie koniec problemów, bo cały czas otwarta pozostaje
sprawa kontroli nad PZU. Jak zostanie ona rozwiązana, to zależy od tego, jak
Eureko sformułuje wniosek do Trybunału Arbitrażowego (nie został on jeszcze
złożony, bo drugi etap postępowania rozpocznie się dopiero po 3 listopada, gdy
sąd rozstrzygnie tzw. sprawę Schwebla). - Pewnie złoży pozew o zastępcze
oświadczenie woli, jeśli w tej sprawie są podstawy do takiego roszczenia - mówi
Bartosz Krużewski, partner Clifford Chance. W takim przypadku sąd wchodzi w
rolę jednej ze stron kontraktu i oświadcza, że sprzedaje przedmiot sporu, w tym
wypadku akcje PZU. Wystarczy, że druga strona złoży oświadczenie, że kupuje te
akcje, i umowa zostaje zawarta. Problem w tym, że akcje PZU są imienne i
przeniesienie ich własności następuje w momencie wydania. Jeśli MSP dalej
będzie się opierało, możliwe jest kolejne powództwo o odszkodowanie. Poza tym,
wspomniany już art. 1060 k.p.c., wyraźnie przewiduje, że jeśli tytuł
egzekucyjny obejmuje świadczenie niepieniężne (w tym wypadku wykonanie umowy),
a nie jest ono realizowane, minister skarbu może zostać ukarany grzywną.Marcin
Jaworski CZESI PRZEGRALI ARBITRAŻW 2003 roku rząd czeski zapłacił 350 mln
dolarów za brak ochrony nad inwestycją amerykańskiego przedsiębiorcy Ronalda
Laudera, właściciela spółki CME. Był on wspólnikiem czeskiego potentata w
branży medialnej, Vladimira Żeleznego. W roku 1999 Żelezny przerwał współpracę
ze swymi amerykańskimi wspólnikami i zaczął program telewizji Nova nadawać sam.
Jego postępowanie zaaprobowała Czeska Rada ds. Radiofonii i Telewizji. Arbitrzy
w Sztokholmie uznali, że w ten sposób Czechy przyczyniły się do zniszczenia
inwestycji spółki CME, a zyski osiągnął czeski biznesmen. Firma CME pierwotnie
domagała się od czeskiego państwa rekompensaty w wysokości 530 mln dolarów wraz
z odsetkami.Polska w ramach rezerw walutowych ma w różnych państwach ulokowane
zapasy złota warte około 2 mld dolarów, a 46 mld dolarów w obligacjach i
papierach wartościowych. Stosunkowo łatwo te aktywa będzie przynajmniej
zatrzymać na poczet właściwych żądań Eureko. 48 mld dolarów wszystkich rezerw
walutowych Polski może zostać uszczuplone o 2 mld USD, jako że Eureko żąda 6
mld zł odszkodowania.

[serafin666]

"Dz": Spadną koszty ogrzewania ("Dziennik", aj/03.10.2006, godz. 11:01)
Przestajemy być zdani na jednego dostawcę gazu - czytamy w "Dzienniku". W
przyszłym roku dojdzie do liberalizacji rynku i wiele wskazuje na to, że spadną
ceny.W tej chwili na polskim rynku jest PGNiG, który kontroluje 97 procent
rynku, oraz zaledwie sześć konkurencyjnych wobec niego firm obsługujących
zaledwie kilkadziesiąt tysięcy odbiorców. Eksperci są zgodni. Polski rynek
stanie się miejscem walki nie tylko państwowego monopolisty i kilku
niezależnych dystrybutorów, ale przede wszystkim wielkich europejskich
koncernów, takich jak Gaz de France czy niemiecki EWE.Już dzisiaj między ofertą
najtańszej spółki dystrybucyjnej PGNiG a jednym z pierwszych jej konkurentów,
G.EN Gaz Energia, różnica w cenie metra sześciennego gazu sięga około 20
procent. Dla właściciela 200-metrowego domu może to oznaczać nawet 1000 złotych
oszczędności rocznie - czytamy w "Dzienniku".

[serafin666]

ciekawe, to przytaczam :

dzienne światowe zużycie ropy naftowej 80 mln baryłek (1 baryłka = 159 litrów)
w tym 53 mln to transport' a w tym :
29 mln - transport lądowy osobowy; 19 mln - transport lądowy towarowy; 5 mln -
transport powietrzny osobowy i towarowy ;

nie wiem, dlaczego brak danych co do transportu morskiego ( może przeważają już
turbiny gazowe ? )

[serafin666]

Mierzy się po wewnętrznej stronie ścian budynku
(Rzeczpospolita/04.10.2006)


Powierzchnię użytkową do celów podatku od nieruchomości mierzy się po
wewnętrznej stronie ścian, również ścian wewnętrznych. Do powierzchni tej więc
nie wchodzi powierzchnia zajmowana przez ściany wewnętrzne. Takie stanowisko
zajęło Ministerstwo Finansów w piśmie z 4 maja 2006 r. (sygn. LK-832-
13/MS/06/41).



(...) Według art. 1a pkt 5 ustawy z 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach
lokalnych (DzU z 2002 r. nr 9, poz. 84 ze zm.) do wyliczania tej daniny od
budynku uwzględnia się jego powierzchnię użytkową, tj. mierzoną po wewnętrznej
długości ścian na wszystkich kondygnacjach. Taką kondygnacją jest także
przyziemie, strych i piwnica. Art. 1a pkt 5 nakazuje natomiast wyłączyć z
powierzchni użytkowej budynku powierzchnię klatek schodowych oraz szybów
dźwigów, a więc powierzchnie znajdujące się wewnątrz budynku, ograniczone,
przynajmniej częściowo, ścianami zewnętrznymi.

(...) Ściana zaś wedle tych definicji to zarówno płaszczyzna rozgraniczająca
budynek od otaczającej go przestrzeni (ściana zewnętrzna), jak i płaszczyzna
wydzielająca w budynku poszczególne pomieszczenia (ściana wewnętrzna). Z tego
względu na potrzeby podatku od nieruchomości dokonuje się obmiaru powierzchni
użytkowej po wewnętrznej długości wszystkich ścian budynku, także wewnętrznych.

[serafin666]

z dzisiejszego onet.pl :

"Gazeta Prawna": Przewodniczącym Komisji Kodyfikacyjnej Prawa Cywilnego będzie
nadal prof. Zbigniew Radwański. Prace nowej Komisji Kodyfikacyjnej skupią się
na zmianach w prawie cywilnym.
Zdaniem prof. Radwańskiego, konieczne jest przygotowanie projektu nowego
kodeksu cywilnego, który zapewniłby spójność systemu prawnego. Definicje
przyjęte w kodeksie miałyby zastosowanie również do innych ustaw.

[serafin666]

w Gazecie Prawnej jest na ten temat trochę więcej, coś zacytuję :

Nowy kodeks cywilny byłby rozszerzony o przepisy dotyczące własności lokali,
prawa rodzinnego, sprzedaży konsumenckiej. Teraz regulowane są one w różnych
aktach prawnych.

Z kodeksu zniknęłyby też instytucje kojarzone ze starym ustrojem: klauzule
generalne, prawo użytkowania wieczystego.

[serafin666]

z dzisiejszej "RZ" - bardzo ważne dla obywateli :

PRAWO CYWILNE Państwo weszło w posiadanie w nielegalny sposób
Było bezprawie władzy, nie ma zasiedzenia
Skarb Państwa nie może stać się właścicielem nieruchomości wskutek zasiedzenia,
jeśli nabył ją w rezultacie działań o charakterze władczym, a tym bardziej -
wskutek rażącego nadużycia władzy i naruszenia prawa przez jego
funkcjonariuszy.
Potwierdził to Sąd Najwyższy w postanowieniu z 5 października 2006 r. Początek
tej sprawie dały wydarzenia z przełomu lat 40. i 50. ubiegłego wieku.
Właścicielem nieruchomości, o którą chodzi w tej sprawie, był Andrzej N.,
przedsiębiorca prowadzący firmę od lat 30. Po jego śmierci rodzina doświadczyła
szczególnej presji ze strony ówczesnych władz. Urząd Bezpieczeństwa nękał
bliskich zmarłego rewizjami. Funkcjonariusze szukali dewiz, złota, biżuterii.
Synowe zmarłego byli wielokrotnie wzywani i przetrzymywani w UB. Urzędnicy
skarbowi zaczęli badać księgi firmy i choć były prowadzone prawidłowo, kontrola
skończyła się ustaleniem rujnująco wysokiego dodatkowego podatku (domiaru),
który mieli zapłacić spadkobiercy. Przekonywano ich, że długi zmarłego wobec
państwa przekraczają wartość jego majątku. W ten sposób wymuszono na nich
odrzucenie spadku. W 1952 r. sąd powiatowy wydał postanowienie stwierdzające
nabycie spadku po Andrzeju N. przez Skarb Państwa.
Po zmianie ustroju spadkobiercy wszczęli sprawę o uchylenie się od skutków
oświadczenia woli o odrzuceniu spadku jako złożonego pod przymusem.
Postanowienie sądu z 1952 r. zostało w 1992 r. uchylone i sąd stwierdził
nabycie spadku po Andrzeju N. przez jego synów i wnuki. Do dziś jednak we
władaniu Skarbu Państwa znajduje się duża nieruchomość należąca do spadku po
nim, zajęta na ogród działkowy.
Skarb Państwa - starosta podjął próbę zatrzymania tych gruntów, występując do
sądu o stwierdzenie nabycia ich własności wskutek zasiedzenia. Sąd I instancji
oddalił ten wniosek, a sąd II instancji zaakceptował jego werdykt. Sądy uznały,
że takie posiadanie, uzyskane przez państwo przez nadużycie władzy - wskutek
pozbawienia spadkobierców możliwości obrony swoich praw - nie może prowadzić do
zasiedzenia. Nie było to bowiem posiadanie o charakterze cywilnoprawnym, lecz
będące następstwem nieuzasadnionej prawnie, władczej ingerencji organów czy
funkcjonariuszy państwa.
Skarga kasacyjna Skarbu Państwa została oddalona. - SN podzielił ocenę sądów co
do sposobu wejścia w posiadanie przez Skarb Państwa - mówił sędzia Marian
Kocan. Organy skarbowe i UB działały w celu wyzucia spadkobierców z majątku.
Skarb uzyskał posiadanie wskutek działań organów państwa, które w rażący sposób
naruszyły prawo. Realne możliwości odzyskania tego majątku pojawiły się dopiero
po 1989 r. Spadkobiercy wykorzystali je, doprowadzając do zmiany postanowienia
z 1952 r. o stwierdzeniu nabycia spadku przez Skarb Państwa. Sędzia Kocan
zaznaczył, że każde wejście w posiadanie przez Skarb w sprawach o zasiedzenie
musi być oceniane indywidualnie. Tu nie ma żadnego szablonu (sygn. IV CK
18/06).

[serafin666]

z dzisiejszego onet.pl :

Rząd Singapuru zdecydował, że już za rok na całym obszarze tego kraju będzie
można za darmo korzystać z Internetu.

[dobud]

BUDUJEMY DRUGI SINGAPUR !

Albo....wyjeżdzamy do Azji zamiast Londynu :-)

[serafin666]

w „RZ” 17.10.2006 – wyjątkowa bzdura ( w odniesieniu do wspólnot
mieszkaniowych ) :

Jeśli nie będzie nowelizacji ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych,
wspólnoty mieszkaniowe i spółdzielnie zaczną od nowego roku oddawać fiskusowi
aż 19 proc. dochodów z opłat za mieszkania

[serafin666]

z dzisiejszej "GPr" :

Przepisy nakazują, by w postępowaniu nakazowym udowodnić dochodzone żądanie np.
zaakceptowanym przez dłużnika rachunkiem. Jeśli pozwany nie zakwestionował
faktury, wymóg ten został spełniony.
( SN ) sygn. akt II CSK 229/06

[serafin666]

"RZ" 20.10.2006

Klienci deweloperów lepiej chronieni




Nabywca mieszkania nie potrzebuje niczyjej zgody, aby sprzedać firmie
windykacyjnej swoje wierzytelności wobec dewelopera. Budujący mieszkania nie
może też żądać wysokich opłat za sporządzenie aneksu do umowy.

Tak wynika z wyroku Sądu Ochrony Konkurencji i Konsumentów w sprawie budującej
mieszkania znanej firmy Pekao Development. Paweł Szymański z Warszawy złożył
przeciwko deweloperowi pozew o uznanie niektórych używanych przez niego klauzul
za niedozwolone. Przewidywały one m.in., że nabywca (czyli kupujący mieszkanie
od dewelopera) może dokonać przelewu wierzytelności wynikających z umowy na
inne podmioty tylko za zgodą Pekao Development.

"Konsument traci w tym przypadku możliwość swobodnego dysponowania służącymi mu
wierzytelnościami i np. nie może skorzystać z pomocy firm windykacyjnych, w
razie gdy kontrahent konsumenta zalegałby z zapłatą. Istotą przelewu
wierzytelności jest możliwości dokonania go bez zgody dłużnika" - czytamy w
pozwie. Sąd podzielił te argumenty i uznał takie postanowienie za niedozwolone.

Ponadto spółka zastrzegła, że za sporządzenie aneksu do umowy na wniosek
nabywcy mieszkania będzie pobierać opłatę 200 zł netto. Sąd podkreślał, że
deweloper nie sprecyzował przyczyn pobierania opłaty.- Ma ona na celu
zniechęcenie konsumenta do zmiany umowy. Można dyskutować, czy kwota 200 zł
jest wysoka, w końcu klient może więcej stracić, jeśli nie zdecyduje się na
aneks. Kwota ta działa jednak chyba bardziej na podświadomość, bo przy cenie
mieszkania jest bardzo niska - zastanawiał się sędzia Witold Rękosiewicz, lecz
ostatecznie sąd uznał to postanowienie za sprzeczne z prawem.

Inna klauzula zakładała, że w związku z budową oraz inwestycjami na gruntach
sąsiednich nieruchomość może być obciążona nieodpłatnymi prawami do korzystania
z jej części ( służebnościami, użytkowaniem, użyczeniem itp.) przez firmy
budowlane lub sąsiadów. Polegałyby one np. na prawie do ułożenia, korzystania i
konserwacji urządzeń uzbrojenia terenu usytuowanych na tej działce. Było to
więc żądanie od konsumenta uprzedniej zgody na obciążenie nieruchomości na
rzecz osób trzecich, w dodatku nieodpłatnie, co powoduje konieczność
tolerowania tych praw przez mieszkańców po ustanowieniu odrębnej własności
lokali (czyli po powstaniu wspólnoty mieszkaniowej). "Brak wynagrodzenia od
osób trzecich jest przykładem niegospodarności i nieliczenia się z interesem
przyszłych współwłaścicieli tej nieruchomości" - czytamy w pozwie. Klauzula ta
również została zakwestionowana przez sąd.
Wyrok nie jest prawomocny (sygn. XVII Amc 112/05).

[serafin666]

Uchwały "nieistniejące" zagrażają bezpieczeństwu obrotu
Rz:W rozmowie 11 października ("Trzeba umożliwić potwierdzanie uchwał
kadłubowego zarządu") mówiliśmy o uchwałach niepełnego, kadłubowego zarządu.
Jest pan zwolennikiem jak najdalej idącej możliwości sanacji (uzupełniania)
takich kulejących uchwał. Gdy chodzi natomiast o tzw. uchwały nieistniejące,
czyli przypadki najbardziej wadliwe, jest pan żarliwym przeciwnikiem
honorowania tej instytucji prawnej. Dlaczego?
STANISŁAW SOŁTYSIŃSKI: Ta figura prawna nie ma podstawy prawnej i jest rażąco
niejasna. Tymczasem zakwalifikowanie danego uchybienia jako źródła nieważności
uchwały bądź jej "nieistnienia" ma ogromne znaczenie dla spółki, wspólników
(akcjonariuszy) i osób trzecich. Brak terminów zaskarżania
takich "nieistniejących" uchwał i otwarcia drogi do wnoszenia powództwa przez
każdą osobę mającą interes prawny, a osoby trzecie, które w dobrej wierze
zawarły np. umowy ze spółką, pozbawione zostają ochrony. Przepisy art. 254 § 2
i 4 oraz 427 § 2 i 4 kodeksu spółek handlowych chroniące kontrahentów spółki w
dobrej wierze dotyczą bowiem tylko uchwał zaskarżalnych i nieważnych, a nie
uchwał "nieistniejących".
Jest więc pan profesor przeciwnikiem tej instytucji ze względu na pewność
obrotu prawnego? A jak jest w innych krajach?
Na przykład w najnowszej niemieckiej literaturze prawniczej podkreśla się, że
figura ta jest całkowicie zbędna na obszarze prawa spółki akcyjnej. Jako
przykłady uchwał "pozornych" i "nieistniejących" przytacza się zwołanie
posiedzenia organu przez "człowieka z ulicy" z udziałem osób niebędących
wspólnikami. Mylnie zaprotokołowanej uchwały nie uważa się za "nieistniejącą",
także jeżeli nie spełnia np. wymogu przyjęcia większością głosów. Uchwała taka
nie jest bynajmniej pozorną czynnością prawną, lecz uchwałą jedynie wzruszalną,
która może być zaskarżona tylko na drodze przewidzianej w ustawie, a więc przez
osoby posiadające legitymację procesową i przed upływem terminów zawitych. Za
taką wykładnią przemawia bowiem bezpieczeństwo obrotu i potrzeba stabilizacji
stosunków korporacyjnych.
Prawo holenderskie przewiduje np., że naruszenie ustawowych lub statutowych
postanowień regulujących podejmowanie uchwał (np. kworum) nie powoduje w
zasadzie nieważności z mocy prawa, lecz jedynie umożliwia zaskarżenie i
orzeczenie nieważności uchwały przez sąd. Ta regulacja rozciąga się zresztą na
uchwały organów nie tylko spółek, lecz także wszystkich osób prawnych. W
komentarzach do angielskiego i amerykańskiego prawa spółek trudno znaleźć
rozważania o uchwałach "nieistniejących".
Skąd wziął się problem uchwał "nieistniejących"?
Znaczenie czynności lub uchwały "nieistniejącej" w klasycznym prawie cywilnym
jest znikome. Inaczej przedstawia się ono w prawie spółek i spółdzielczym.
Wynika to m.in. stąd, że przepisy kodeksu handlowego i prawa spółdzielczego z
1961 r. o zaskarżaniu uchwał zgromadzeń udziałowców (członków) tych osób
prawnych nie przewidywały wyraźnie sankcji bezwzględnej nieważności nawet dla
najbardziej rażących naruszeń prawa. Uchwały sprzeczne z prawem lub dobrymi
obyczajami były w zasadzie jedynie wzruszalne. W tym stanie rzeczy niektórzy
autorzy i część orzecznictwa dopuszczali w drodze wykładni sankcję bezwzględnej
nieważności, a także w szerokim zakresie uznawali wadliwe uchwały
za "nieistniejące" w razie naruszenia norm kompetencyjnych, a nawet
porządkowych.
Czy można jakoś tej złej praktyce zaradzić?
Część autorów i najnowsze orzeczenia Sądu Najwyższego na szczęście postulują
zaostrzenie kryteriów kwalifikowania pewnych aktów korporacyjnych jako
uchwał "nieistniejących". To krok w dobrym kierunku. Gdy jednak w wielu krajach
OECD naruszenie ustawowych wymogów kworum i większości głosów jest zagrożone
sankcją nieważności albo jedynie wzruszalności wadliwej uchwały, znaczna część
doktryny i judykatury bez jakiejkolwiek podstawy prawnej nadal traktuje
niektóre uchwały jako "nieistniejące" na podstawie rażąco niejasnych kryteriów.
Trudno zrozumieć, dlaczego np. brak jednego głosu do kworum liczącego 1000
głosów ma powodować, że uchwała, która zapadła 999 głosami przy braku głosów
przeciwnych i wstrzymujących się, może być kwestionowana jako
czynność "nieistniejąca" nawet po zarejestrowaniu w sądzie. Tymczasem uchwała
podjęta pod wpływem przymusu lub nakazująca wypłacić całość zysku
akcjonariuszowi, który dysponował większością głosów na walnym zgromadzeniu,
jest "tylko" nieważna, a zatem dotknięta łagodniejszą sankcją (art. 425 i 427
k.s.h.). Pogląd, że brak jednego głosu do wymaganej większości lub kworum
przesądza o "nieistnieniu" uchwały, prowadzi do wniosku, że np. w wiele lat po
połączeniu spółek każdy, kto ma w tym interes prawny, mógłby wytoczyć powództwo
o ustalenie nieważności uchwały stanowiącej podstawę fuzji wbrew ograniczeniom
zaskarżania takich uchwał (art. 509 k.s.h. wprowadzonym na mocy art. 22 III
dyrektywy).
W rozmowie "Wymogi formalne w rozsądnych granicach" ("Rz" 27 września) wyraził
pan ostrą krytykę rosnącego formalizmu polskiej procedury cywilnej. W sprawach
zaskarżania uchwał organów spółek broni pan formalnych ograniczeń?
Zarówno prawo materialne, jak i procesowe respektują zasadę formalizmu.
Podzielam jednak pogląd tych autorów, którzy upatrują jej głównej funkcji,
zwłaszcza w prawie procesowym, w tworzeniu gwarancji sprawiedliwego i
rzetelnego procesu, w ramach którego ani strony procesowe, ani władza sądowa
nie powinny utrudniać realizacji praw podmiotowych.
Konstrukcja uchwały "nieistniejącej" na tle k.s.h., który inaczej niż np.
kodeks rodzinny i opiekuńczy nie przewiduje takiej sankcji, nie tylko zagraża
bezpieczeństwu obrotu, lecz także jest trudna do pogodzenia z konstytucyjnym
katalogiem źródeł prawa (art. 87 konstytucji).
Prof. Stanisław Sołtysiński, pracownik naukowy Uniwersytetu Adama Mickiewicza,
partner w Kancelarii Sołtysiński, Kawecki, Szlęzak

[serafin666]

zrobiłem wyciąg z dzisiejszej "GPr" :

Gospodarka nieruchomościami w gminach
Nieruchomości i zarządzanie nimi stanowi jeden z ważniejszych aspektów
funkcjonowania samorządu terytorialnego. O tym, że gospodarowanie
nieruchomościami nie zawsze jest sprawą prostą, świadczy bogate orzecznictwo
sądowe. Okazuje się, że obszerne regulacje prawne nie zawsze spełniają
postawione przed nimi zadania. O tym, że sprawy sporne nie są łatwe do
rozwiązania, świadczy liczba orzeczeń dotyczących gospodarki nieruchomościami w
gminach, które trafiły aż do Trybunału Konstytucyjnego. Jeśli przedstawiciele
samorządu terytorialnego będą pamiętać chociażby o tych ważniejszych
orzeczeniach sądowych dotyczących praktycznego zastosowania przepisów o
gospodarowaniu nieruchomościami, może to pozwolić np. na przyśpieszyć proces
inwestycyjny czy też uniknąć konieczności wpłaty odszkodowań.
Nie ma podstaw do weryfikowania zgodności projektowanego podziału nieruchomości
z decyzją ustalającą warunki zabudowy i zagospodarowania terenu, nawet jeżeli
decyzja ta pozostawała w obrocie prawnym, albowiem w przypadku obowiązywania
planu na danym terenie decyzji takich się nie wydaje. sygn. akt II SA/Kr 258/04
( WSA )
Ograniczenie odpowiedzialności gminy za niedostarczenie lokalu socjalnego, do
którego uprawnienie orzekł sąd w wyroku nakazującym opróżnienie lokalu, narusza
konstytucję. sygn. akt P 14/06 ( TK )
Rada gminy nie ma upoważnienia ustawowego do uchwalania zasad i trybu pożyczek
dla właścicieli lokali mieszkalnych będących jej współwłasnością. sygn. akt I
OSK 199/2006 ( NSA )
Nie można lekceważyć podmiotowości prawnej gmin poprzez pominięcie ich woli
przy nabywaniu mienia oraz wciąganie ich w stosunki z osobami trzecimi i
narażenie na odpowiedzialność majątkową o niedających się oszacować rozmiarach.
Z tego względu gminy mają pełną swobodę w decydowaniu o tym, czy przyjąć dany
majątek do swoich zasobów czy nie. sygn. akt K 01/06 ( TK )
Działalność gospodarcza prowadzona przez stowarzyszenie z wykorzystaniem mienia
komunalnego gminy jest działalnością gospodarczą, o której mowa w art. 24f ust.
1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. 2001 r. nr 142,
poz. 1591 ze zm.), a pełnienie przez radnego funkcji członka zarządu takiego
stowarzyszenia oznacza zarządzanie taką działalnością. sygn. akt II OSK 787/05
( NSA )
Przez pojęcie innych miejsc publicznych, o których mowa w art. 30 ust. 1 pkt 2
ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz.U. 1994 r. nr 89, poz. 414
ze zm.), nie należy rozumieć dróg niebędących drogami publicznymi w rozumieniu
ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz.U. nr 14, poz. 60 ze
zm.). sygn. akt II OSK 675/2005 ( NSA )
Zmiana miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego uchwalonego, ale
jeszcze nie wyłożonego, może nastąpić wyłącznie w trybie przewidzianym dla jego
uchwalenia. sygn. akt II OSK 423/2005 ( NSA )

[serafin666]

z "RZ" 31.10.2006

Zwolnienie dla wspólnot i spółdzielni przedłużone


Spółdzielnie mieszkaniowe, wspólnoty mieszkaniowe i TBS, a także komunalne
zakłady gospodarki mieszkaniowej będą w 2007 r. nadal korzystać ze zwolnienia z
podatku dochodowego.



Zwolnienie to obejmie jednak tylko dochody z gospodarki zasobami mieszkaniowymi
przeznaczone na ich utrzymanie. Dotyczy także funduszu remontowego wspólnot.
Wspólnotom nie grozi już więc, że część pieniędzy zgromadzonych na funduszu
będą musiały oddać fiskusowi.

Wszystkie inne dochody, np. z wynajmu placu na parking strzeżony, z wynajmu
powierzchni na reklamy, na przekaźniki telefonii komórkowej itd. będą
opodatkowane. Zakres zwolnienia będzie więc węższy niż dotychczas. Do końca
2006 r. bowiem wolne od podatku są wszystkie dochody wspólnot, spółdzielni,
TBS, komunalnych zakładów gospodarki mieszkaniowej oraz innych jednostek
zarządzających zasobami mieszkaniowymi przeznaczone na cele związane z
utrzymaniem zasobów mieszkaniowych, a gdy chodzi o spółdzielnie i wspólnoty -
także gdy są wydatkowane na rzecz członków wspólnoty czy cele statutowe
spółdzielni.

Od 2007 r. dochody inne niż z gospodarki zasobami mieszkaniowymi, nawet po
przeznaczeniu na ich utrzymanie, będą opodatkowane.

Pogorszy się więc sytuacja zarządców spółdzielni mających takie dochody
(dochodem jest różnica między przychodami a kosztami), a także osiągających je
wspólnot. Przede wszystkim będą musiały prowadzić podwójną ewidencję podatkową,
tj. oddzielną dla przychodów, kosztów i dochodów z gospodarki zasobami
mieszkaniowymi, i oddzielną dla pozostałych. Jeśli z tych ostatnich osiągną
dochód, 19 proc. z niego oddadzą fiskusowi. Wiązać się to będzie z
koniecznością wpłacania zaliczek na podatek. Wspólnoty, spółdzielnie itd. z
reguły z tych innych dochodów finansowały utrzymanie zasobów. Konieczność
płacenia podatku oznacza, że pieniędzy na ten cel będzie mniej.

Dotychczas z analogicznego zwolnienia z podatku korzystały inne jednostki
zarządzające zasobami mieszkaniowymi: Wojskowa Agencja Mieszkaniowa oraz
zakłady budżetowe zajmujące się zakwaterowaniem studentów, nauczycieli
akademickich oraz innych pracowników uczelni. Od 2007 r. stracą je
definitywnie, chyba że Senat zdecyduje się na objęcie zwolnieniem także ich, a
Sejm to zaakceptuje.

[serafin666]

Rachunki za ciepło - trzeba reklamować w administracji spółdzielni mieszkaniowej

Lokatorzy powinni kwestionować rozliczenia za ciepło u administratora budynku
lub w swojej spółdzielni mieszkaniowej, a nie u dostawcy
Tak wynika z wyroku Sądu Ochrony Konkurencji i Konsumentów w sprawie Bogumiły
Göttel z Kudowy-Zdróju. W swoim mieszkaniu spółdzielczym miała tzw. wyparkowe
podzielniki kosztów ogrzewania. Była rozliczana indywidualnie i corocznie miała
niewielkie nadpłaty. Zmieniło się to w 2002 r., kiedy indywidualną umowę z nią
na dostawy ciepła zawarła firma Fortum DZT SA z Wałbrzycha. Powstała
skomplikowana sytuacja - firma Fortum zajmowała się rozliczaniem mieszkańców,
ci rachunki płacili jednak spółdzielni, a ta jak poprzednio zamawiała zbiorczo
ciepło do budynków u dostawcy.
Fortum zamontował w mieszkaniach elektroniczne podzielniki. Po tej zmianie pani
Bogusława zaczęła mieć duże niedopłaty - corocznie ok. 500 zł. Dlatego uważała,
że bezprawnie zmieniono jej stare podzielniki na nowe, bez podpisywania
jakiegokolwiek aneksu do umowy. Poskarżyła się też do Urzędu Regulacji
Energetyki. Podkreślała, że ma umowę sprzedaży ciepła dla klientów
indywidualnych z firmą Fortum, a więc jej urzędnicy powinni rozstrzygnąć
konflikt. Firma odpowiadała, że mieszkanka nie jest stroną umowy o dostawę
ciepła (czyli odbiorcą), bo jest nią spółdzielnia mieszkaniowa. Umowa zawarta
przez Fortum z panią Bogumiłą dotyczy tylko zasad rozliczania się, a nie - jak
niezbyt szczęśliwie sugeruje jej nazwa - dostaw ciepła. Reklamacje dotyczące
rachunków pani Bogumiła powinna więc kierować do administracji spółdzielni.
Podobne stanowisko zajął URE. Stwierdził, że sprawy dotyczące należności za
ciepło powinno się najpierw dochodzić w postępowaniu wewnątrzspółdzielczym
(dlatego do władz spółdzielni trzeba kierować wszelkie uwagi i zastrzeżenia).
Po wyczerpaniu tego trybu mieszkańcy mogą wystąpić do sądu powszechnego.
Lokatorzy nie są bowiem w świetle prawa energetycznego ( DzU z 2006 r. nr 89,
poz. 625 ze zm.) odbiorcami ciepła, dlatego nie mogą liczyć na interwencję URE.
Prezes tego urzędu nie posiada bowiem kompetencji, aby rozstrzygać wewnętrzne
spory dotyczące rozliczeń za ciepło i nie może badać zgodności z prawem umów,
które zawierają osoby, które nie są (w świetle prawa) odbiorcami ciepła.
Od takiego postanowienia URE pani Bogumiła złożyła zażalenie do sądu. Ten je
oddalił. Argumentował, że URE nie może interweniować w konflikcie, którego
stroną jest osoba, która nie ma statusu odbiorcy. Wyrok nie jest prawomocny
(sygn. XVIII Amz 50/06).

Ku przestrodze - Rzeczpospolita, 09.11.2006

[wprost5]

Ponieważ Serafin nie zamiescił tego w swoim wątku "Z dzisiejszej prasy", ku
przestrodze wszystkich zamieszczam informację z dodatku Warszawa z dzisiejszej
Rzeczpospolitej. Może u was tak jeszcze nie jest, ale może być jeśli sznowni
czlonkowie wspólnot nie będą ta wścibscy jak znana nam java9.
Ciekawi mnie, co wcześniej robili członkowie zarządów oskubanych kamienic?
Chyba żyli w błogim przekonaniu, że wszystko jest OK, oni mają pełnię władzy,
nie mo co sobie głowy zawracać pierdołami itp. A teraz rączki są w nocniku!
A oto ten tekst:
WARSZAWA.
MOKOTÓW Lokatorzy oskarżają zarządcę kamienicy
Nieuczciwy administrator zostawił wspólnocie długi
Mieszkańcy kamienicy przy ul. Puławskiej 24b twierdzą, że firma MF House, która
administrowała budynkiem, wyczyściła konto bankowe ich wspólnoty mieszkaniowej
i wpędziła ją w długi. Straty szacują nawet na 100 tys. zł.
O firmie MF House należącej do byłego urzędnika ze Śródmieścia Macieja
Kozłowskiego " Rz" napisała 30 października. Prokuratura zaczęła badać jej
praktyki po sygnałach o nieprawidłowościach od kilku wspólnot mieszkaniowych,
m.in. z ul. Natolińskiej 2 i Wareckiej 4/6. Ich mieszkańcy twierdzą, że z ich
kont bankowych zniknęło w sumie prawie pół miliona zł.
Po naszym tekście w redakcji rozdzwoniły się telefony. Pan Michał Tomczak z
zarządu wspólnoty mieszkaniowej przy ul. Puławskiej na Mokotowie przekonuje, że
mieszkańcy jego kamienicy też zostali poszkodowani przez firmę MF House, która
zarządzała budynkiem od sierpnia 2003 r. do kwietnia 2005 r.
- Zorientowaliśmy się, że coś jest nie tak, gdy w lutym tego roku zaczęli do
nas wydzwaniać wierzyciele - opowiada Michał Tomczak. - Firma wywożąca śmieci
domagała się 6,2 tys. zł, a konserwator wind dalszych 2 tys. zł. Tknęło nas i
zadzwoniliśmy do MPWiK. Wtedy okazało się, że zalegamy im 63 tys. zł!
Agata Marek z zarządu wspólnoty przy Puławskiej dodaje, że podejrzenia budzą
też faktury, np. za usługi budowlane warte 25 tys. zł. Żadnych umów
określających zakres prac nie ma.
- A pracownik MF House pan Grzegorz R. (jego działania bada prokuratura ze
Śródmieścia - red.) bezprawnie wypłacał z naszego konta z banku pieniądze za
pomocą czeków - dodaje Agata Marek. - W kwietniu zerwaliśmy umowę z firmą. Od
września mamy nowego administratora, a księgowa kończy przeprowadzać audyt
wspólnoty, by oszacować straty.
Właściciel firmy Maciej Kozłowski twierdzi, że jest niewinny. Przekonuje, że
odpowiedzialni za wpędzenie wspólnoty w długi są sami mieszkańcy, którzy "za
bardzo ingerowali w plan remontowy, przez co był on chaotyczny". Przyznaje, że
do niektórych usług budowlanych nie ma umów, bo "prace były wykonywane w trybie
pilnym, np. w nocy, gdy pękły rury". Dodaje, że rachunków rzeczywiście nie
płacił w terminie, ale m.in. dlatego, że większościowy udziałowiec wspólnoty
zwlekał z wnoszeniem opłat.
-To bzdury, zaległości we wpłatach współwłaścicieli to ok. 18 tys. zł -
oburzają się mieszkańcy. - I jaka naprawa rur, nawet wykonywana w trybie
pilnym, kosztuje 25 tys. zł? Skierujemy tę sprawę do prokuratury, by razem ze
wspólnotami ze Śródmieścia odzyskać pieniądze zabrane nam przez firmę
Kozłowskiego.

Aleksandra Paulska

[serafin666]

zaiste – kontrowersyjna sprawa opisana w „RZ” 10.11.2006

Parking dozorowany nie musi oznaczać parkingu strzeżonego. Żeby nie narazić się
na utratę odszkodowania umowa przechowania musi wskazywać konkretne auto

Parking dozorowany

[wprost5]

Też zwróciłem uwagę na kazus z tym parkingiem!
Kolejny przykład literalnego podejścia sądu do sprawy. Okazuje się przy takim
genialnym rozumowaniu sądu, że właściciel pojazdu parkując na parkingu
dozorowanym, że płaci za miejsce postojowe licząc się z tym, że z tego miejsca
mogą mu rąbnąć samochód i nie otrzyma grosza odszkodowania! Czym wobec tego
różni się owo miejsce postojowe od miejsca przy krawężniku, zupełnie nie
dozorowanego? Logika sedziów coraz bardziej zdumiewajaca albi to my coraz
bardziej idiociejemy i nie rozumiemy tych mędrców!

Dzisiaj w Kurierze Szczecińskim - podzielniki!

[wprost5]

Bardzo ciekawa informacja w Kurierze Szczecińskim o wyroku sądu ws. rozliczen
przy pomocy podzielników kosztów:

W sporze o dopłatę za ciepło. Wygrali ze spółdzielnią
STARGARD SZCZECIŃSKI. Od jednego z małżeństw mieszkających na os. Chopina w
Stargardzie Spółdzielnia Mieszkaniowa zażądała wpłacenia dodatkowo 749 zł.
Miała to być dopłata za centralne ogrzewanie. Dokładniej, za korzystanie z
niego od grudnia 1999 r. do września 2001 r. Kwotę wyliczono na podstawie
wskazań podzielników kosztów. Tymczasem zainteresowani oświadczyli, że co
prawda jakiś czas temu wyrazili zgodę na zainstalowanie podzielników, ale nie
zgodzili się, aby na podstawie ich wskazań obliczać koszty centralnego
ogrzewania. Chcą, aby zastosowano opłatę ryczałtową, w tym przypadku
korzystniejszą dla nich.
Gdy konsekwentnie odmawiali wpłacenia żądanej kwoty, spółdzielnia skierowała
sprawę do sądu. W Sądzie Rejonowym w Stargardzie zapadło orzeczenie
niekorzystne dla spółdzielni. Podobnie było w Sądzie Okręgowym w Szczecinie.
Nie ma uzasadnienia wyroku sądu drugiej instancji, bo żadna ze stron nie
wystąpiła o nie, jest natomiast uzasadnienie orzeczenia stargardzkiego sądu.
W dokumencie tym można przeczytać m.in., że „członek spółdzielni ma prawo do
odmowy zainstalowania w zajmowanym przez niego lokalu podzielników kosztów, a w
przypadku ich uprzedniego zainstalowania – ma prawo do odmowy rozliczenia się
na podstawie ich wskazań.” Ciekawostką może być to, że tak właśnie stanowi
jeden z dokumentów uchwalonych przez... radę nadzorczą spółdzielni. Chodzi
o „Regulamin rozliczania kosztów gospodarki zasobami mieszkaniowymi i ustalania
opłat za używanie lokali Spółdzielni Mieszkaniowej w Stargardzie Szczecińskim.”
Sąd zbadał także wysokość wpłat dokonanych przez małżeństwo na rzecz
spółdzielni we wspomnianym okresie. Wykazał, że powinni zapłacić 8523 zł, w
rzeczywistości zaś wpłacili 8618 zł, a więc mieli niewielką nadpłatę. Sąd w
uzasadnieniu stwierdził, iż spółdzielnia „podniosła zarzut, że wpłaty uiszczone
przez pozwanych zostały częściowo zarachowane na poczet zadłużenia pozwanych za
wcześniejsze okresy”, jednak – chociaż sąd zobowiązał spółdzielnię do
przedłożenia stosownych wyliczeń dokumentujących rzekome zadłużenie – nie mogła
tego udowodnić.
Warto jeszcze zwrócić uwagę na jedną sprawę wynikającą z prawa energetycznego,
o której zresztą wspomniał sąd w uzasadnieniu. Spółdzielnia jest pośrednikiem w
rozliczeniach między lokatorami i wytwórcą ciepła, w przypadku Stargardu –
Przedsiębiorstwem Energetyki Cieplnej. Jednak nie wolno jej uzyskiwać „żadnej
korzyści z pośredniczenia pomiędzy dostawcą ciepła a osobami zajmującymi lokale
zarządzane przez spółdzielnię.”
Piotr DUŻAK