Mam kota - nie mam matki

[emwu55]

Wzięliśmy kota ze schroniska. Kota bardzo pragnął synek - wielbiciel
kotów pluszowych. Kocio piękny, zdrowy, spokojny. Dzwonię do mojej
mamy a ta na mnie- że co, że kocie smrody przy dziecku, że choroby
że alergie, że na pewno dlatego synek tak często choruje, bo
wcześniej przed ciążą i jak się synio urodził też mieliśmy kota i na
pewno dlatego jest taki nieodporny. Że synek pacierza nie umie , że
znaku krzyża nie potraf ale na zabawy z kotkiem to mamy czas. Syn
jedy dzieckiem ruchliwym, inteligentnym, wesołym. Nie ma czasu
nauczyć się wierszyka bo ciągle jest zajęty czymś innym. Ma 4 lata i
jest mądrzejszy i sprawniejszy fizycznie pod wieloma względami od
rówieśników. Choruje jak każdy porządny przedszkolak. W pierwszym
roku więcej teraz jakby ciut lepiej.
Mamy - kociary podsuńcie mi mądre artykuły nt kota a zdrowia
dziecka, bo nie mam ochoty na "fochy" mojej mamy. Nie mieszkamy
wprawdzie razem i nie jetem od niej zależna ale wkurza mnie takie
durne podejście.

[madalenka25]

moja kochana polecam forum www.miau.pl

[embeel]

lomatko, a co ma kot do pacierza. dobre.

[karra-mia]

Emwu ja się obawiam, że do twojej mamy nie dotrze żaden artykuł,
nic! Moja mama gadała podobnie, jak sprawilismy sobie psa. Zresztą
do dziś, jak syn zachoruje, wyrzuca mi, ze to dlatego, ze pies
ważniejszy, a o dziecko nie dbam Smutne to...

[emwu55]

też tak myślę, że artykuł to niewiele, ale zawsze coś.

[ludwigvanbeethoven]

Moja matka tez sie produkowala w swoim czasie i dlatego wynioslam
sie z kotem i synem 1200 km od niej...Cisza,spokoj,maz
zadowolony,syn przeszczesliwy ze babcie wreszcie sie
odwalila...Ponadto dodam,ze pacierza to sie zawsze mozna nauczyc,a
dzieci chowane ze zwierzetami sa bardziej normalne i zdrowsze wiec
podrawiam Ciebie,synka,meza i kociambra z Danii...

[everettdasherbreed]

Kot rozwija inteligencję dziecka, także inteligencję emocjonalną.

[stillgrey]

Tez sie masz czym przejmowac, daj spokoj, niech sobie pogada, tyle jej.
My mamy 3 latka, a w domu 2 koty, doga niemieckiego, szczura, straszyki
australijskie i dwa zolwie, to dopiero patologia a niedlugo dojda konie i
osiolek Syn wychowywany ze zwierzetami chorowal poki co 3 razy i na pewno nie
byly to choroby odzwierzece. Najwazniejsze zebys odrobaczala i odpchlala
systematycznie kota.

[guderianka]

Zaden artykuł nie pomoże-bo "kot" to wytrych dla twojej mamy -
wytrych do przekazania tego co ją boli- a więc że dziecko nie umie
pacierza bo ty nie potrafisz o to zadbać, dziecko choruje -a to
twoja wina. Gdybyś miała rybki babcia pewnie uknułaby teorię nt
szkodliwości rybek.

[agysa]

Przykre to jest jak matki mogą znęcać się nad własnymi dorosłymi dziećmi
Nie pozwolą im ŻYĆ!!!

[ola_motocyklistka]

Popieram. Znalazła się okazja aby Ci nawrzucać. Ja wolę kota niż fochy mamy

[default]

Eeee, pewnie nawet nie będzie chciała przeczytać artykułu, bo się z
góry uprzedziła. A tak w ogóle lubi zwierzęta ? Jak lubi to z czasem
kota polubi i zaakceptuje, jak nie.... przechlapane
Ja z moją matką, która bardzo lubi zwierzęta, sama ma i zawsze miała
psa, też wykłócałam się o każde kolejne zwierzę, które do mojego
domu przybywało (nie mieszkam z matką dla ścisłości). Ale ona
przedstawiała argumenty typu "więcej roboty dla ciebie, kłopoty i
wydatki". Alergie czy pacierz (szok!!!) nie przyszłyby jej do
głowy

[przeciwcialo]

Jestes dorosła. Czym ty sie przejmujesz? Byc może każda zmiana u was
jest tak obgadywana.

[jowita771]

Ja Ci argumentów nie podam, tylko radę. Nie dyskutuj z mamą i nie próbuj jej
przekonywać, bo tym sposobem stawiasz się w pozycji dziecka, które prosi mamę o
pozwolenie. Nie rozmawiaj z nią o tym, a jak sama zacznie, to powiedz, że kot
mieszka w Twoim domu i to Twoja sprawa, a nie jej. Może być foch za pierwszym
razem, drugim, trzecim, ale w końcu mama zrozumie, ze jesteś dorosła i masz
prawo do samodzielnych decyzji.

[angazetka]

Obawiam się, że osoby o takim podejściu nie przekona i setka
artykułów. Bardzo współczuję takiej mamy i życzę wiele pociechy z
kota
PS. Najbardziej ruszył mnie fragment: Że synek pacierza nie
umie , że znaku krzyża nie potraf ale na zabawy z kotkiem to mamy
czas.

[kocianna]

Nic nie dadzą artykuły. Mój teść - weterynarz z wykształcenia - nie znosi
zwierząt i był przeciwny naszym kotom.

Trudno.

[przeciwcialo]

Czy twój teść pracuje w zawodzie? Bo to w sumie straszne że
weterynarz nie lubi zwierzat.

[everettdasherbreed]

Większość weterynarzy pracuje w zakładach mięsnych wykonując badania przed- i
poubojowe.
Tutaj dobry emocjonalny stosunek do zwierząt nie jest potrzebny a wręcz przeszkadza.

[angazetka]

Dlaczego poszedł na weterynarię wobec tego? Wrodzony masochizm?

[embeel]

raczej nie masochizm tylko znecanie sie nad zwierzetami.

[kocianna]

Po weterynarii można:
a) pracowac w Zakladzie Medycyny Doswiadczalnej
b) pracowac w ubojniach, przetworniach ryb etc i zajmowac sie badaniem miesa
c) pracowac w zakladach farmaceutycznych i testowac LD50
Te zajecia a priori zakladaja obojetny stosunek wobec zwierzat.

A tesc w zawodzie i tak nie pracuje.

[jowita771]

> Te zajecia a priori zakladaja obojetny stosunek wobec zwierzat.

Nigdy tak o tym nie myślałam, odechciewa się do weterynarza chodzić.

[everettdasherbreed]

Prywatne gabinety weterynaryjne dla domowych zwierząt powstały dopiero po 1990.

[nedzioza]

Ne przejmuj się!!! To twoje życie i twój kiciuś! Szlachetny czyn
wzięcia kotka ze schroniska nauczy twoje dziecko więcej o empatii i
dobroci niż ten pacierz (sic!). Cieszcie się kotkiem z rodzinką a
matce przejdzie kiedyś. Zresztą wyjścia nie ma.

[kasia191273]

mam dwa koty, tesciowa lekarz pediatra/domowy, a potrafi takie
glupoty opowiadac, ze watpie w jej kompetencje, np. ze toksoplazmoza
zaraza sie przez glaskanie zwierzat. Nienawidzi zwierzat, wiec budzi
moje powazne podejrzenia jako czlowiek...

regularnie wiec, powolujac sie na swoj lekarski autorytet, napomina
nas i ostrzega przed milionem zagrozen. Jak zaszlam w ciaze, padlo
pytanie 'co z kotem' (zakladala, ze sie go natychmiast pozbedziemy).
Jak kupilismy drugiego kocura (kiedy dziecko mialo rok), stracila
wszelka nadzieje))

[asella]

heh........ to u mnie jest sytuacja odwrotna jak przyjeżdża mój tata to
użala się nad kotkiem "biedny kicia - dzidzia znowu cię oskubała, ugryzła etc.,
ty się musisz nauczyć bronić...." i kot nauczył się bronić , ale przed tatą
a Igor (10 m-cy) dalej ma futrzaka za kumpla, z którym razem się wściekają.
Kocur jest duży i zanim pojawił się młody nie przepadał za dziećmi. Bardzo bałam
się co będzie jak Igor pojawi się w domu, do tego te opowieści rodzinne o kotach
mordercach (do których niewątpliwie mój też się zalicza). Ale okazało się, że
strach był niepotrzebny, kot ubóstwia synka, chociaż nadal obcych ledwo
toleruje. Wracając do wątku - nieprzekonanych i tak nie przekonasz - a na Twoim
miejscu dałabym mamie czas na zaakceptowanie zaistniałej sytuacji, bez zbędnych
tłumaczeń.

[szadoka]

Rany, jaki ciemnogrod, zal, ze wlasna matka moze takie glupoty gada.
Nie ma co przekonywac , nic to nie da.
Poza tym , kot nie smierdzi. Mam kota i nawet moj mezczyzna, ktory
kotow nie lubi (kot sie nielubieniem nie przejmuje ) musial
przyznac, ze kot pachnie bardzo ladnie. Poza tym dziecko lepiej sie
chowa ze zwierzakiem.

moja rada

[mariolka55]

z mamami/babciami nie warto dyskutować,przekonałam się o tym na własnej skórze
puszczaj takie uwagi koło ucha i rób swoje

nie ma sensu sie tłumaczyc

[babcia47]

zignoruj a wszelkie naciski ucinaj w zarodku (moja sprawa, mój kot,
moje dziecko, moja decyzja)..im bardziej będziesz chciała
przetłumaczyć, tym bardziej bedzie uważała, że ma prawo (dajesz je
mamie), by robic Ci takie "jazdy". Moje dzieci wyrosły na normalnych
mężczyzn mimo towarzystwa kotów, psów i rybek, pacierz umiały a sa
ateistami..gorzej im zrobił "pyzykład" takich chrzescijan jak Twoja
mama i ich babcie, co każa modlitwy klepac a uczycia miłosierdzia
nie maja dla żadnego stworzenia, w tym nawet czasem własnych dzieci

[4aaa]

Droga Emmo


Wychowana jestem w rodzinie gdzie koty zawsze były ważnym członkiem rodziny.
Odkąd tylko pamiętam za czasów mojego dzieciństwa koty były w naszym domu, są i
będą. I najczęściej u nas w domu lądują koty gdzieś tam znalezione zbłąkane,
zaniedbane, wygłodzone - jednym słowem przybłąkańce i znajdy. Moja mama jest
straszna kociarą wskutek czego ja przejęłam to po niej ))).


I nigdy ale to przenigdy nie było w naszym domu przypadku żebyśmy z bratem jako
małe dzieci zachorowali na jakakolwiek ze zwierzęcych chorób, pomimo ryzyka
jakie niesie ze sobą przygarnięcie kota który nie wiadomo gdzie wcześniej
przybywał. Jedynymi chorobami jakimi się zarażaliśmy w dzieciństwie to była
najczęściej angina od innych dzieci z przedszkola. To po pierwsze.


A po drugie : brat dorósł, ożenił się, bratowa zaszła w ciąże i mieszkali przez
jakiś czas u nas. Akurat wtedy mieliśmy w domu dwa koty. Nie było żadnych
komplikacji z ciążą bratowej że to niby przez koty i przez rozsiewane przez nich
zarazki. Bratowa sobie siedziała na kanapie, obok niej spały koty - i co ??? I
nic się nie stało.


Owszem, w momencie gdy jest podejrzenie u kota jakiejś choroby bo się np. ciągle
drapie, robią się mu rany które nie chcą się np. goić i nie wygląda to za
ciekawie wtedy owszem powinno się zachować środki ostrożności w kontakcie z kotem.


Ale poza tym to naprawdę nie powinno nic Twojemu synkowi grozić - a przy okazji
plusem będzie to ze zwierzaki to też żywe istoty i nauczy się swego rodzaju
odpowiedzialności i szacunku do zwierząt ( że nie wolno ich bić, kopać itd.). A
to że Twoja mama sobie gada - ja bym na Twoim miejscu całkowicie to olała, jak
zobaczy w końcu ze to jej gadanie nie przynosi żadnego oczekiwanego przez nią
efektu, to da sobie spokój.


Powodzenia życzę i wytrwałości w wysłuchiwaniu gadania swojej mamy . I
miłości do kotka tez dużo )))))))

[arwena_11]

Ja niestety mam alergie na kocią sierść, na psią nie co może dziwne jest ale
prawdziwe. Do znajomych, które mają koty nigdy nie wpadam bez zapowiedzi, bo
niestety kota trzeba odizolować, a mieszkanie wyczyścić prawie idealnie. Inaczej
po 5 minutach jestem spuchnięta, zakichana i oczy mam czerwone jak królik.

Może mama się boi takich właśnie objawów? A może sama ma alergię?.

W sumie dopóki nie musi się opiekować waszym kotem i po nim sprzątać to powinno
jej być wszystko jedno.
Pytanie jakie mi sie nasuwa, to gdzie bedzie kot jak wy wyjedziecie na wakacje?
Bo nie wszędzie można zwierzęta zabierać.

Co do tego czy kot śmierdzi, to może nie sam kot ale jego siki tak. Zwłaszcza
niewysterylizowanego kocura.
U kilku moich znajomych są koty, ale tylko w jednym nie "czuć" kota. Tyle że
koleżanka nie pracuje i uwielbia sprzątać. Robi to codziennie a kuwetę czyści
dwa razy dziennie. W innych domach nawet jak jest często sprzątane to czuć
zwierzaka. Nie każdemu to odpowiada. No i miałam też znajomą, u której po prostu
było brudno. Nie lubię jak zwierzaki śpią w łóżkach i mogą włazić na każdy
mebel. Sama miałam zawsze psy i nigdy nie spały na fotelach i kanapach. Do
koleżanki przestałam przychodzić jak każda wizyta kończyła się tym, że ciuchy
musiałam oddawać do pralni, bo nie można było pozbyć sie sierści.
Podobnie zresztą nie chodzę do znajomych u których w domu się pali. Przeszkadza
mi smród papierosów i nie lubię jak mi całe ubranie śmierdzi. kiedyś znajomi
wpadli do nas, i u nas nie palili, ale wcześniej chyba bardzo dużo, i ich ciuchy
tak śmierdziały, ze następne 5h miałam pootwierane wszystkie okna żeby się
pozbyć tego zapachu.

Niemniej zazdroszczę tym co mogą mieć koty, a moja córka marzyła o takim fajnym
"przytulaku". Teraz jednak odkąd nasz ukochany pies odszedł we wrześniu do
lepszego świata, nie chce żadnego zwierzaka. Doszła do wniosku, że za trudno się
jest pożegnać na zawsze.

[Gość: autor]

arwena_11 napisała:

..............
Nie obraź się, ale współczuję znajomym. Ciekawa jestem, ilu ich Ci jeszcze
zostało (tych "nieśmierdzących" i "czystych").

[martica]

ja tez uwazam, ze to piekny gest z wzieciem kota,a teraz w dobie
antybiotykow i ogolnie wiekszej niz kiedys higieny, choroby
oddzwierzece nie sa az tak wilekim problemem.
Mam tylko apel do wszystkich kocich mam - jak macie wybor miedzy
kotem a mezem/dzieckiem, ktorzy sa uczuleni to nie wyrzucajcie
dziecka/meza do drugiego pokoju 9albo na strych czy balkon!) bo kotek
ma spac z mamcia. A znam taka sytuacje - moj kolega poskarzyl sie
najpierw matce zony, a ta tez kociara i poparla corke. I on i
coreczka bez przerwy mieli jakies wysypki (w tym ropiejace) i lekarz
stwierdzil ze to na siersc kota! A kocia mamcia uznala, ze to lekarz
dla sie przekabacic. Dopiero wspolna interwecja ojcow (i jej i mojego
kolegi) rozwiazala sprawe - kot poszedl do jej rodzicow, ale fochy
jakie ona robila...

Zeby nie bylo, uwielbiam zwierzeta, a koty szczegolnie - zawsze byl u
mnie w domu co najmniej jeden ). I tez nie chorowalam, ale
uczulenie moze byc problemem. Jesli dziecko nie ma uczulenia na kota,
to nie ma sprawy.

[jola9932]

emwu olej gadanie, tak tak i rób swoje. Choćbyś na głowie staneła nie przekonasz
mamy bo kot to tylko argument przeciwko wszystkiemu.
Ze choruje, ze pacierza nie zna itd wszystkiemu winny kot
Mam kota juz 10 lat i teściowa najpierw usilnie wmawiała nam ze kot i ciąza to
bardzo źle, potem ze kot i niemowle a teraz hmm ... mamy dwa dodatkowe koty
znajdy, wyleczyłam je, wykarmiłam i sobie są
teraz to dopiero teściowa ma o czym gadac jak nas odwiedza to koty nogą
przesuwa bo jej przeszkadzają i dziecku zabiera bo to niezdrowo.
Postawiłam sprawe jasno mój dom, moje koty i zyjemy z nimi więc jak się nie
podoba to trudno, po stołach nie łazą na kolana nie wchodzą obcym.

[lavinka]

Obawiam się,że kot jest tu tylko pretekstem....

[emwu55]

dziewczyny dziękuję za wsparcie. Generalnie wiem, że powinnam olac
jej gadanie ale przykro mi okropnie bo druga babcia ma syna w .....
a tylko moja mama okazuj mu swoją miłość. A teraz jak pojedziemy to
tak jakoś "drewniano" będzie. Kobita starej daty jest (po 70) i
zwierzęta to owszem - w zagrodzie, na polu ale nie w kawalerce.

[madalenka25]

nauczy syna pacierza i zobaczysz babcia zmięknie )

[emwu55]

też tak pomyślałam hehe

[cc.c]

>Generalnie wiem, że powinnam olac
> jej gadanie ale przykro mi okropnie bo druga babcia ma syna w .....
> a tylko moja mama okazuj mu swoją miłość. A teraz jak pojedziemy to
> tak jakoś "drewniano" będzie.

Wiesz co emwu55?Do tej chwili ci współczułam , ale teraz widzę , że problem tkwi w tobie , bo chociaż jestes juz dorosla i masz wlasna rodzinę , to pozwalasz matce na manipulowanie sobą .Myslę , że nie pomogą tu żadne przekonywania , ale o wiele bardziej przydalaby się ksiązka typu "Toksyczni rodzice". Sytuacja z kotkiem jest pierwszym krokiem do zdecydowanego wyznaczenia przez ciebie granic , ktorych nie może przekraczać.Inaczej do końca zycia nie uwolnisz się od jej emocjonalnego szantażu .Ale to twój wybór, tylko pamietaj ,że "drewniano" będzie jeszcze wielokrotnie , a powod będzie zawsze tan sam :niezadowolenie twojej mamusi , bo zrobiłaś coś nie tak , jakby sobie tego życzyła.

Kobita starej daty jest (po 70) i
> zwierzęta to owszem - w zagrodzie, na polu ale nie w kawalerce.

Tym bardziej powinnaś ją trzymac jak najdalej od jakiegokolwiek zwierzęcia , dla jego dobra.A matka niech się spełnia jako siostra miłosierdzia wobec ludzi(szkoda , że pomija przy tym własną córkę i jej potrzeby) , bo dla zwierząt jak widać serca nie ma i nie sadzę , aby coś się zmieniło w tej kwiestii. Pozdrawiam.

[red-koltun]

Przeczytałam wszystkie posty i zgadzam się,że Twojej mamie nic nie pomoże.Pomóc musisz sobie.Ja (pod 50,nastoletnie dzieci,mieszkamy w innym mieście) uczę się ciągle jak zachować zdrowie psychczne i poczucie własnej wartości ,bo tu nie chdzi o kotka.Moja mama po 70 (żwawa) a od zawsze "wpierniczała" się w moje życie.Co do zwierząt,to też oczywiście spać nie mogłam,co mama powie na nowe stworzonko.Mamy teraz psa,pająki,myszkę,szczurki(2),kanarka,ogromne akwarium.
Mieliśmy wcześniej juz koszatniczki,świnki,szczurka,węża,patyczaki,skolopendrę.Te same argumenty:smród,pieniądze,obowiązki.A poza tym złą pracę wybrałam,złego męża,źle,że się rozwiodłam,dzieci nie chodzą do kościoła i wiele, wiele innych.Mama musi mieć problem i zawsze znajdzie pretekst, ale my nie dajmy się niszczyć!!! Nic nie poradzisz
na stan umysłu i świadomości swojej mamy,bo ona prawdopodobie nic nie chce zmieniać.Ty się nie tłumacz,bo tłumaczą się winni i Twoja mama tyle właśnie wie doskonale i tej pożywki jej do życia potrzeba.
Chroń siebie i swoją rodzinę i rób co chcesz! Pozdrawiam!

[pani_myszka]

Myślę ze jako odpowiedź wystarczą zdjecia.
Mój syn jest niepełnosprawny, a kot Tymon to jego najlepszy
przyjaciel

farm4.static.flickr.com/3363/3316035157_1f2fc37119_o.jpg
farm4.static.flickr.com/3424/3316035075_b95db5e2d7_o.jpg
farm4.static.flickr.com/3383/3281377809_e815f22df5_o.jpg

[jagoda491]

Kot to najlepszy przyjaciel człowieka. W domu mam trzy przygarnięte
z działek, a w altance też mieszka jedna. Bez zwierząt wogóle a bez
kotów w szczególe życie byłoby nic niewarte. Mam nadzieję,że nie
ulegnie pani swojej mamie. Gorąco pozdrawiam.

[kindofmagic]

kot czy pies jeden pies nie ma roznicy jakie zwierze. Dzieci
wychowujace sie ze zwierzetami staja sie czesto "lepszymi" ludzmi.
Kontakt ze zwierzeciem i opieka nad nim daje dziecku bardzo duzo.

[uknown]

oboje są super - i dziecko i zwierzak, razem na pewno im lepiej, są sobie
potrzebni

[4aaa]

O kurcze, jestem pod wrażeniem )))

[pani_myszka]

i na deser - foto sprzed 9 miesięcy
farm4.static.flickr.com/3091/3154507384_3b5b9ec556_o.jpg
koty są dobre i do zabawy i do wspólnego spania
powodzenia!

[madalenka25]

Pani Myszko zdjęcia piękne powodują uśmiech na mojej twarzy za co bardzo
dziękuje ))

[babcia47]

pani_myszka napisała:

>
> i na deser - foto sprzed 9 miesięcy
a także leczą i są najlepszymi fizykoterapeutami..pozdrawiam i życzę
dużo zdrówka

[solejrolia]

Pani Myszko! Piękny ten Twój Synuś i widać, że są sobie bliscy Trzymajcie się
cieplutko!

Ja nie jestem kociarą, ogólnie mówiąc brzydzę się kotami. Dotknę, pogłaszczę,
ale na tym koniec, tak po prostu mam.
Do teściów w związku z tym jeżdżę raz na rok, raz na półtora roku, na pewno nie
częściej, bo tam kotów jest...sama nie wiem... 7? 12szt ? pewnie na zimę więcej,
a wszystkie niemal jednakowe i nie rozróżniam ich.
no i ten smród. w tym domu wszystko przesiąknięte jest tym smrodem.

Mamy za to psa w domu, psy uwielbiam. Jak córeczka dostała go na gwiazdkę, to
moja mama była w szoku (mieszkamy razem), ale ja z nią nie dyskutowałam, po
prostu ucinałam dyskusję i tyle, inaczej też strzelałaby fochy.
Pozdrawiam.

[jowita771]

Pani_myszko, zdjęcia bombowe! Świetnie razem wyglądają, widać, że są sobie bliscy

[emwu55]

Pani Myszko - istna woda na młyn mojej matki - że niby choroba synka
to na pewno od kota. Ciemnogrodu nie wytępisz a plotka niby to
choroby od kota są to wiadomo jak to plotak zapadnie w pamięć
bardziej niż naukowe fakty. Zdjęcia super!!

[pani_myszka]

uszkodzenia mózgu nie da sie wytlumaczyc obecnoscia kota (nawet
dwóch)
tak czy owak zyczę wam dużo radości ze zwierzaka, bo jestem
przekonana że kazdy sierściuch uczy dziecko odpowiedzialności i
troski!

[cirilla28]

Super zdjęcia - zwłaszcza to ostatnie brzuchol koci w sam raz do giglania
Widać wielką przyjaźń, synek jest pięknym chłopcem
życzę mu duzo zdrowia!

PS Po temacie wątku myslałam, że założył go kolejny kandydat na premiera

[margo_18]

Cudne fotki!
Życzenia wszystkiego co najlepsze dla Tymka
i jego przyjaciela

[daga_j]

Nie przejmuj się - wiesz, że mama nie ma racji. Głupoty opowiada, a jak taka
troskliwa babcia to niech se sama uczy wnuczka paciorka czy czego tam. Powiedz
jej "taka troskliwa jesteś a czemu Ty nie masz czasu go nauczyć wierszyka?
przyjedź, pobaw się z nim, spróbuj go nauczyć, będzie fajnie". Kotek jako
towarzysz jest bardzo fajny, pilnuj jedynie by nie był kolejną "pluszową
zabawką" co nie.

a kot przynajmniej katolik?

[kindofmagic]

co tu doradzic? predzej kota pacierza nauczysz niz twoja mama sie
uspokoi z fochami. Nie przypuszczam aby pomogly tu racjonalne
argumenty, bo sam atak jest irracjonalny.

A moze jej sie nie podoba twoj styl zycia skoro wyjezdza z tekstami o
pacierzu? Moze bedzie sie czepiac z byle powodu, bo prowadzisz dom
"bez boga" albo cos w tym rodzaju?

Czlowiek wsord zwierzat wyrasta na lepszego czlowieka, tu nie ma o
czym czytac. Jesli nie jest uczulony to nie ma problemu.


Ty jestes mama synka, a babcia moze co najwyzej mu ciastko kupic (za
twoim pozwoleniem), a nie wychowywac. Nie daj sobie wejsc na glowe.

[daga_1]

Uważam,że dzieci lepiej się chowają ze zwierzętami. Oczywiście pod
warunkiem,że rodzice też są chętni do wzięcia zwierzaka. Jak
widzialam jak mój syn tuli do siebie kota i jak dba potem o psa
(chociaż go nie chciał, bo psa chciala corka), to nigdy nie
żałowalam decyzji o wzięciu zwierząt do domu.

[handzia55]

Znam ten ból.Taki sam jest mój ojciec.Człowiek niby inteligentny,
wykształcony,ponad pół wieku żyjący w mieście,mentalnie pozostał
wieśniakiem. Jest święcie przekonany, że miejscem psa jest buda(z
łańbuchem!!!) a kota w domu też byc nie powinno. Moja ś.p.Mama
kochała zwierzęta, miała (wdomu!) psa i koty ale też miala
ustawiczne awantury. Ja też miałam ukochanego psa, moja córka ma
kota i wiecznie wysłuchujemy gadania. Kiedy mój Lord odszedł za TM
musiałam wysłuchiwać ironicznych komentarzy typu: "za matka tak nie
płakałaś" przestań ryczeć bo ludzie się śmieją itp. Wierzcie mi,
byłam wtedy o krok od morderstwa. Takiego człowieka niczy nie
przekonasz. Puśc gadanie mamy koło uszu i ciesz się kotem i radością
dziecka.

wspolczuje

[gacusia1]

Mam 4-letniego syna(corke 14lat) i obecnie w domu 4 koty. Dwa
wlasne,dwa tymczaski. Uwazam,ze najlepsze co moze byc to kot.
Dzieciak uczy sie delikatnosci i obowiazkow. Zanim przygarnelismy
pierwszego kota wszyscy mielismy alergie na siersc kotow. Teraz
alergia zniknela. Posiadanie kota zadzialalo,jak odczulanie. To jest
naukowo udowodnione.
Twoja matka po prostu kotow nie lubi i wiesz...to juz jej problem.
Ty jestes dorosla i masz prawo robic w zyciu to,na co masz ochote i
decyzje podjete przez Ciebie sa jedynie Twoimi decyzjami a Twojej
matce nic do tego.

[boykotka]

na pocieszenie - mój ojciec zareagował podobnie jak wzięłam sobie
kotka. Dziś ( minęły ponad 4 lata )bardzo kocha moje koty i jak do
mnie przyjeżdża to od progu woła je i chyba tylko suka mojego brata
jest bardziej kochana. Ale tata zawsze wolał psy.