JAK POMOC UDRECZONEJ KOBIECIE

[dublin2]

Prosze o pomoc. Sprawa jest mi bardzo bliska, dotyczy osoby z mojej rodziny.
O jej nieszczesciu dowiedzialam sie teraz, po 25 latach jej ukrytych cierpien. Maz ja dreczy
psychicznie, czsami fizycznie. Jest od niego uzalezniona, ale bardzo pragnie zmienic swoje
zycie. Poniewaz mieszkamy w roznych miastach, moja pomoc w postaci rozmow i
wpsierania, dowartosciowywania odbywa sie na odleglosc, telefonicznie. Mam pytanie jak
rozmawiac z reszta rodziny, z ktora do tej pory mam fantastyczne uklady, a ktora jak, sie
domyslkam wie o calej i sprawie i milczy. Jak mam porozmawiac i czy w ogole z jej
mezem? Boje sie, ze to sie na niej odbije. On uchodzi za cudownego, zaradnego pelnego
humoru faceta. Prosze o wypowiedzi wylacznie osoby zainteresowane tym tematem,
blagam - nie piszcie przykrych komentarzy. I tak jest mi trudno, caly czas probuje sama
uporac sie z ta swieza, potworna informacja...

[aneta_ap]

Wejdź na forum "Przemoc w małżeństwie" i napisz to co tu. Jest to forum
prywatne, zamknięte i tylko dla kobiet. Dotyczy właśnie takich spraw. Tam na
pewno uzyskasz pomoc. Gorąco polecam.
Pozrawiam
Aneta

[robin153]

Dublin, zapukaj jeszcze raz na forum.

[dublin2]

Dziekuje, zaraz zapukam...Juz sie martwilam, czytam wszystko i nadal stoje w miejscu, nie
chce cici zaszkodzic.... Jeszcze raz dziekuje.

Pseudoekspert skieruje Cię

[gralka11]

Na moje pytanie, jak postepoiwać w razie, kiedy samochód wpadnie do rzeki,
ekspert zdobył sie tylko na podanie linka z pkołami ratunkowymi i kapokami.

Szkoda Twojego czasu, kiedy Ekspert raczy odpowiedzieć, z pewnością poda Ci
linka do producenta chusteczek do nosa, aby kobieta się wypłakała.

Nie licz na poradę.Ekspert ma złe dni.

[dublin2]

Dziekuje, choc pelno goryczy w twoim liscie. Mysle , ze Ekspert ma tysiac innych problemow
i byc moze potrzebny jest tam bardziej. Ale na szczescie dostalam zgode od Dobrej Robin
sprobuje szukac tam wskazowek....

[dublin2]

Przeczytalam o Twoich obawach podczas jazdy przez most. Doskonale je rozumiem. Sama
mam podobne. Twoje pytanie nie bylo ani glupie ani naiwne, bylo po prostu rzadkie. I
rozumiem teraz co mialas na mysli piszac o pseudoekspercie. To bylo bezczelne. Dlatego nie
szukam tu juz pomocy.

[robin153]

Za surowa ocena dla eksperta, bo ja tez myslalm ze to zart, bowiem wyraznie we
wstepie do forum widac ze chodzi tutaj o problemy bezpieczenstwa kobiet
zwiazane z przemocja, agresja. Jednak pytanie bylo zadane powazne, ekspert
wyjasnil, odpowiedzial nie ma sie co oburzac, bo faktycznie wiele osob znalazlo
pomoc tutaj i jest to bardzo potrzebne forum. Ja sama mam problem z lekiem
wysokosci, i nie przyszloby mi na mysl napisac o tym na tym forum, mimo ze
jakos temn moj lek zwiazany jest z moi bezpieczenstwem, ale po przeczytaniu
wstepu do forum momentalnie zorientowalam sie ze o inne bezpieczenstwo chodzi.
Zartujac na moje pytanie o lek przed wysokoscia, moglabym dostac link do
spadochronow:):):)a i tak by mi nic to nie pomogl, bo nawet majac spadochron
dalej balabym sie wysokosci. Wiec moze pytanie o strach przed wpadnieciem do
rzeki nalezy zadac na forum psychologia. Sa metody zeby poradzic sobie z takimi
lekami.

[dublin2]

Masz duzo racji robin, tylko, ze ten link to strona allegro z przedmiotami ratujacymi przed
utonieciem. Niby nic a jednak jest w tym jakis cynizm i lekcewazenie. Mysle, ze mozna bylo
to wytlumaczyc dziewczynie w taki sposob jaki Ty to zrobilas.

[robin153]

Ale eskpert wytlumaczyl dlaczego tak zareagowal i przeprosil :)

[robin153]

OK, zapomnialam dodac ze ja po prostu tych ekspertow tutaj BARDZ lubie i
doszukasz sie na naszym forum dlaczego.

[dublin2]

Z radoscia przeczytalam dzis odpowiedzi eksperta. Z radoscia, bo nie lubie klotni i
podgryzania na forum. Odpowiedzial swietnie, cieplo. Mysle , ze dziewczyna mu
przebaczyla...
A ja na zasadzie pierwsze koty za ploty w razie potrzeby poprosze eksperta o pomoc:)
Rozumiem dziewczyne, ktora pisze o leku podczas przejezdzania przez most, brzmialo to
faktycznie dosyc niesamowicie, ale ja takze np. boje sie jazdy winda. Dlatego tez zal mi sie jej
zrobilo, bo mialam wrazenie, ze szukala wsparcia a poczula sie zlekcewazona. Ale na
szczescie wszystko dobrze sie skonczylo.
Robin jestes rasowym mediatorem!

[pawel.drozdziak]

dublin2 napisała:

> Maz ja dreczy
> psychicznie, czsami fizycznie. Jest od niego uzalezniona, ale bardzo pragnie
zmienic swoje
> zycie. Poniewaz mieszkamy w roznych miastach, moja pomoc w postaci rozmow i
> wpsierania, dowartosciowywania odbywa sie na odleglosc, telefonicznie. Mam
pytanie jak
> rozmawiac z reszta rodziny, z ktora do tej pory mam fantastyczne uklady, a
ktor
> a jak, sie
> domyslkam wie o calej i sprawie i milczy. Jak mam porozmawiac i czy w ogole z
jej
> mezem? Boje sie, ze to sie na niej odbije. On uchodzi za cudownego, zaradnego
pelnego
> humoru faceta.

jesli jest pani pewna, ze dochodzi do znecania sie to jak najbardziej nalezy o
tym z rodzina otwarcie rozmawiac. Najgorsze co mozna zrobic, to wspolnie kryc
sprawce udajac, ze nic sie nie dzieje. W ten sposob ofiara nie ma wsparcia.
Rzecz powinna stac sie w rodzinie znana i dyskutowana. To pierwszy warunek
zmiany.

[dublin2]

Bardzo dziekuje za odpowiedz. Problem w tym, ze rodzina wie. Tzn wie moja babcia- mam
dreczyciela. I nic. Sama miala podobne zycie i uwaza zapewne, ze tak trzeba. Ciocia
powiedziala o tym babci wiele lat temu szukajac pomocy i babcia jej nie pomogla -
powiedziala tylko - tak juz jest... I mam wrazenie, ze moja babcia naprawde wierzy, ze tak ma
byc. Teraz, kiedy wiem i ja nie wiem niestety jak ugryzc taka rozmowe z babcia. Tez czuje, ze
powinnam z Nia porozmawiac, zwlaszcza, ze cieszy sie duza estyma u syna i wielkim
szcunkiem rodziny ( min. za to poswiecenie sie dzieciom i ciezkie zycie). Tyle tylko, ze ciocia
jest przekonana, ze taka rozmowa skonczy sie tylko skarga u syna...Babcia jest teraz w
centrum, jest taka maskotka rodzinna. I ma zasade, ze nie nalezy sie wtracac w cudze
sprawy... Obawiam sie zmiana jej mentalnosci w tym wieku bedzie raczej niemozliwa. Ale nie
poddam sie. Co Pan radzi??????

[pawel.drozdziak]

Przede wszystkim dobrze jest zdefiniowac sobie dokladnie wlasna sytuacje i
wlasne cele. Jedna z glownych przyczyn wyglaszania rad jest to, ze radzacym
zdaje sie, ze te cele drugiej strony sa dla nich jasne i oczywiste. Glownym
powodem niestosowania sie do rad (z wiekszosci rad przeciez w ogole w koncu nie
korzystamy) jest to, ze cele osoby, ktora rade otrzymala nie maja sie jednak
nijak do celow ktorych domyslala sie osoba radzaca.

Rozmowe zaczelismy od problemu pewnej osoby z pani rodziny, ktora mieszka w
innym miescie i jest dreczona przez meza. Rodzina zdaje sie tego nie zauwazac.
O ile zrozumialem jest to jakis rodzaj rodzinnego tabu. Teraz dochodzimy do
postaci babci, ktora wydaje sie pani w jakis sposob centralna, ktora jest przez
rodzine powszechnie szanowana i jej przekonanie (?) pozyskanie (?)
zainteresowanie (?) jest w jakis sposob dla pani wazne.

Mysle, ze dokladne zdefiniowanie pani wlasnego celu jest lepsze niz doradzanie.
Jednak ciezko jest zdefiniowac te cele nie znajac dokladnie sytuacji. Moge
tylko zadawac pewne pytania pomocnicze. Byc moze trafne, byc moze calkiem
chybione. Na przyklad: dlaczego sytuacja tej osoby dreczonej przez meza stala
sie dla pani istotna? Co chcialaby pani dla tej osoby zrobic? W jakich
stosunkach jest pani z ta osoba? Czego konkretnie oczekiwalaby pani od babci?
No i wreszcie - w czym moglbym pani pomoc?

[dublin2]

Dziekuje.
Dlaczego ta sprawa jest dla mnie istotna??? Tu nie mam klopotow z odpowiedzia. Nie uznaje
przemocy. Osoba, ktorej chce pomoc jest mi bardzo bliska. Jest tez absolutnie bezradna
(widze pierwsze niezdarne proby - po naszych rozmowach- zmiany sytuacji (na razie jest to
uswiadomienie sobie, ze to co sie dzieje jest zle). Odwiedzajac przez ponad 20 lat rodzine nie
mialam pojecia co sie tam dzieje. Bylam przekonana, ze wszystko funkcjonuje idealnie.
Babcia... Trudne zycie, brak milosci. Teraz jej synowie (jeden z nich jest dreczycielem) staraja
sie jej wynagrodzic ciezkie lata. I tu nic im nie mozna zarzucic. Wyglada to wrecz
wzruszajaco. Wspaniali synowie, szczesliwa babcia. Tylko, ze babcia (teraz to widze) tak jak
sama nie umiala kierowac swoim zyciem tak nie umie pomoc swojej synowej (a wlasciwie
synowym). Mam wrazenie, ze nie widzi w tej sytuacji nic zlego, ot takie jest zycie. Murem
stoi za synami, czasami wrecz zapomina imion swoich synowych.
Zdajac sobie sprawe z jej pozycji w rodzinie myslalm o powaznym porozmawianiu z nia,
pokazaniu jej tak jak to zrobilam wobec cioci, ze dzieje sie zlo. Ze nie ma przyzwolenia na
takie traktowanie.
Problem w oporze przed taka rozmowa mojej cioci i odleglosc (mieszkamy w roznych
miastach - nie bede w stanie dopilnowac sytuacji). W glebi duszy chcialabym obalic mit
cudownej babci ale nie wiem jak to zrobic. Wiem, ze taka rozmowa wywolalaby burze i ich
potworny wstyd. Bo teraz wszyscy udajemy, ze jest ok.
Moja cicoie zabralo dzis pogotowie, jest klebkiem nerwow, wszystko juz w porzadku, ale ja
jej nie zostawie. Tylko czasami irytuje mnie jej bezradnosc. I tu ma Pan racje - ja nie
rozumiem do konca jej sytuacji.
Pana chcialabym prosic o rade - czy i z kim z rodziny porozmawiac o tym wszystkim. Napisal
Pan, ze milczenie jest przyzwoleniem na przemoc...

[dublin2]

cd.
Chcialabym pomoc cioci na tyle, zeby umiala sie usamodzielnic i podejmowac dobre dla
siebie decyzje.
Od babci, jako autorytetu dla synow, oczekuje napietnowania sytuacji (jesli to potrafi)

[pawel.drozdziak]

dublin2 napisała:

> cd.
> Chcialabym pomoc cioci na tyle, zeby umiala sie usamodzielnic i podejmowac
> dobre dla siebie decyzje.
> Od babci, jako autorytetu dla synow, oczekuje napietnowania sytuacji (jesli
to
> potrafi)

ofiary przemocy w domu bardzo czesto doswiadczaja osamotnienia. Brak wsparcia
ze strony otoczenia i zmowa milczenia wokol tego co sie dzieje. Nikt nie jest w
stanie funkcjonowac normalnie, jesli nie ma oparcia ze strony innych ludzi.
Jesli sprawca zaizoluje ofiare od przyjaciol i rodziny, wpusci ja we wstyd,
wmowi jej, ze jest wariatka itd. to sam stanie sie jedynym mozliwym zrodlem
oparcia dla niej i wtedy pomoc takiej osobie po prostu nie sposob. Dlatego w
stosunku do ofiar przemocy nie dziala w ogole tak zwane doradzanie. Nie
spotkalem sie doslownie z ani jedna sytuacja, w ktorej ofierze domowej przemocy
ktos po prostu cos doradzil i ona by tej rady posluchala. Doradzanie "zrob
to" "powinnas go rzucic" "powinnas zalozyc sprawe" itd. to czysta strata czasu
o ile stawiamy sobie jakis inny cel niz zaspokojenie wlasnej potrzeby mowienia
o tym, jak sami bysmy sie chcieli zachowac w sytuacji w ktorej teraz jest
ofiara. Podstawowa forma pomocy to zyczliwosc i uwaga w stosunku do ofiary. Ona
musi miec przyjaciolke. Miec kontakty z ludzmi, ktorzy ja akceptuja.
Druga rzecz, to przerwanie zmowy milczenia. Wszyscy w rodzinie musza miec
absolutna pewnosc, ze to co sie dzieje naprawde sie dzieje i musza wiedziec,
jaki jest pani do tego stosunek. Udawanie, ze nic sie nie dzieje to najgorsze,
co moze spotkac ofiare domowego bicia.

Teraz kilka slow o rodzinie. Z tego co czytam mama sprawcy jest dla niego wazna
osoba. To najwazniejsza osoba w rodzinie a jej kontakt z synami jest bliski.
Nawet bardzo bliski. Zapominanie imion synowych to wazny znak, ze ta
najwazniejsza osoba tych kobiet nie akceptuje. Stosunek do pierwszej znanej
kobiety czesto przeklada sie scisle na stosunek do kazdej nastepnej. Taka
wszechogarniajaca kontrola mamy, posiadanie syna na wlasnosc (inne kobiety z
ktorymi mozesz sie spotykac nie sa nawet na tyle wazne, zebym musiala pamietac
ich imiona) budzic moze w synu pragnienie wyzwolenia z tej kontroli, ucieczki,
stania sie "prawdziwym mezczyzna" i nieswiadoma, ale bardzo silna, zalegajaca
przez lata zlosc i nienawisc w stosunku do kobiet i ich wladzy. To moze (choc
nie musi, bo to tylko moj luzny pomysl i stanowczo przedwczesny) byc przyczyna
przemocy wobec zony w tym wypadku. Jesli moja teoria jest sluszna, to
interwencja mamy moze w tej sytuacji doprowadzic do chwilowej zmiany, ale na
dluzsza mete bedzie ona zmierzac do ubezwlasnowolnienia synowej i do pokonania
jej. Dania do zrozumienia, ze to jednak ona jest w jakis sposob winna temu co
sie dzieje, bo nie byla dosc dobra zona. Dosc dobra zona moglaby oczywiscie byc
tylko mama. Co pani sadzi o tych moich wyobrazeniach?

[dublin2]

To wszystko brzmi bardzo logicznie. Mam tylko jedna watpliwosc. Babcia jak napisalam takze
nie miala latwego zycia. Uslugiwala dziadkowi i..synom. Nie sadze by wowczas aspirowala
do miana najwazniejszej kobiety w zyciu synow. A i synowie takze nie mieli w domu wzorca
silnej, despotycznej matki. Wrecz przeciwnie. Po smierci dziadka dopiero babcia stala sie
centrum rodziny. Synowie zachowuja sie tak, jakby chcieli wynagrodzic jej to ciezkie zycie. I,
byc moze, babci ta rola obecna bardzo odpowiada? Zastanawia mnie tylko, czy synowie -
moi wujkowie wprowadzili do swoich rodzin wzorzec babci ( jeszcze slabej, uslugujacej
kobiety - tej sprzed wielu lat) bo to cale maltretowanie zaczelo sie bardzo dawno temu... I jak
mozna tak bardzo szanowac kobiete (babcie) , wynagradzac jej minione lata powielajac
jednoczesnie wzorzec braku szacunku do kobiet we wlasnych rodzinach...

[pawel.drozdziak]

dublin2 napisała:

> To wszystko brzmi bardzo logicznie. Mam tylko jedna watpliwosc. Babcia jak
napi
> salam takze
> nie miala latwego zycia. Uslugiwala dziadkowi i..synom. Nie sadze by wowczas
as
> pirowala
> do miana najwazniejszej kobiety w zyciu synow.

uslugiwanie i ogolnie bycie najniezbedniejsza osoba, bez ktorej wszystko sie
zawali i nikt sobie z niczym nie poradzi i ktora w dodatku w pokorze znosi swoj
los bez skargi moze byc wbrew pozorom bardzo silna pozycja. Ale to tylko takie
teoretyzowanie. Jedno jest pewne - my przez internet naszymi slabo popartymi
domyslami tego czlowieka z przemocy nie wyleczymy. Jesli taki czlowiek zglasza
sie na terapie, to mozna pewne rzeczy z nim w miare szybko ustalic i wtedy,
wplecione w proces zdrowienia ma to pewien konkretny sens. Prowadzi do
rozwiazania problemu. Jednak prawie zaden sprawca przemocy nie zglasza sie na
terapie, jesli nie zacznie miec ze swoja przemoca klopotow. Czyli jesli nie
stanie przed faktem, ze sie mu to stosowanie przemocy przestalo sprawdzac i na
przyklad czepia sie go policja, prokuratura, rodzina, zona grozi odejsciem,
dzieci nie chca z nim rozmawiac, grozi mu utrata praw rodzicielskich itd. Wtedy
taki czlowiek zaczyna szukac rozwiazan i probuje cos w swoim postepowaniu
zmienic. Wczesniej tego nie zrobi z tego prostego wzgledu, ze nie musi.
Dlatego podstawowa sprawa, to ujawnienie faktow rodzinie i solidarne dzialanie
wszystkich w celu wywarcia nacisku, dania schronienia i oparcia tej pani czy
cokolwiek jej bedzie potrzebne. Doszukujac sie przyczyn stosowania przemocy u
sprawcy, narzekajac na niego i na niesprawiedliwosc zycia itd. byc moze lepiej
go zrozumiemy, moze chwilowo sobie troche ulzymy, ale w niczym nas to w tym
momencie nie przyblizy do konkretnego rozwiazania. Podstawa to jawnosc.

[dublin2]

Rozumem, sprobuje. Obawiam sie jednak, ze nie spotkam sie ze zrozumieniem ze strony
rodziny.Oni zyja w innym miescie a ja jestem sama, z daleka od "ich problemow". Ale
sprobuje i dziekuje Panu bardzo za wsparcie.

[pawel.drozdziak]

Bardzo wazna jest zelazna konsekwencja i pamiec o tym, ze sie ma racje.
Zycze powodzenia.

[dublin2]

Dziekuje za wszystko. Wie Pan, boje sie tej odleglosci ja tu, oni tam. I co tu ukrywac to bedzie
byc moze koniec moich kontaktow z reszta rodziny... ALe musze dzialac. Napisze o efektach.

[ala78]

Mam taka sama sytuacje jak twoja ciocia. Rozmowa z rodzina nic nie da , a wrecz
przeciwnie. Bedzie sie znecal psychicznie pt."lec do rodzinki i sie poskarz"
Ona juz tak bedzie zyc do konca zycia.
U mnie zmienil to przypadek. Poznalam niechcacy cudownego faceta i zakochalam
sie , bo byl czuly i kochany. Ale maz sprawdzil sms-y i wpadlam. Myslalam, ze
mnie zabije, a on wrecz przeciwnie. Powiedzialam mu dlaczego tak sie stalo i
bylam gotowa na rozwod z mojej winy byleby od niego uciec. Ale on sie zmienil
i... o dziwo przezywamy druga milosc. Juz minal rok, a u nas sielanka i wielka
milosc. Dopiero wtedy zobaczyl ze ma w domu kobiete a nie wlasnosc, z ktora
zrobi co mu sie podoba.
Pozdrawiam

[dublin2]

Ciocia z tego co pamietam tez poznala kogos wiele lat temu. Chciala odejsc ale nie miala tyle
sily. Zostalala z mezem i... niestety nie zmienilo sie nic. Co do rodziny, mimo slusznych
wskazowek Pana Pawla intuicyjnie czuje (bo znam ich), ze to nic nie zmieni.

[maja114]

dublin2 napisała:

> Prosze o pomoc. Sprawa jest mi bardzo bliska, dotyczy osoby z mojej rodziny.
> O jej nieszczesciu dowiedzialam sie teraz, po 25 latach jej ukrytych
cierpien.
> Maz ja dreczy
> psychicznie, czsami fizycznie. Jest od niego uzalezniona, ale bardzo pragnie
zm
> ienic swoje
> zycie. Poniewaz mieszkamy w roznych miastach, moja pomoc w postaci rozmow i
> wpsierania, dowartosciowywania odbywa sie na odleglosc, telefonicznie. Mam
pyta
> nie jak
> rozmawiac z reszta rodziny, z ktora do tej pory mam fantastyczne uklady, a
ktor
> a jak, sie
> domyslkam wie o calej i sprawie i milczy. Jak mam porozmawiac i czy w ogole z
j
> ej
> mezem? Boje sie, ze to sie na niej odbije. On uchodzi za cudownego, zaradnego
p
> elnego
> humoru faceta. Prosze o wypowiedzi wylacznie osoby zainteresowane tym
tematem,
> blagam - nie piszcie przykrych komentarzy. I tak jest mi trudno, caly czas
prob
> uje sama
> uporac sie z ta swieza, potworna informacja...
Jest to trudna sprawa. Znam to z autopsji. Sama bylam latami wykanczana
przez meza i jego rodzine. Nie wiedzialam jak to zrobic, zeby sie wydostac z
tego piekla, ale w koncu odwazylam sie. Odeszlam na wolnosc. Mieszkam teraz z
synem i wiem , wreszcie co to normalne zycie bez klamstwa, bez przeklenstwa, w
spokoju i normalnosci. Po prostu trzeba sie wziadc w garsc i odejsc, poki
jeszcze jest nadzieja na zmiane czegokolwiek w swoim zyciu. Nie mozna czekac az
bedzie za pozno. Proponuje dobra lekture na ten temat autor Iwona Berezowska
Tytul ksiazki '' W cieniu tyrana '' Wydana przez wydawnictwo My Book Szczecin
ksiazka opisuje ciezko chora kobiete , wykanczana przez lata . Nie czekala na
lepsze dni, odeszla od meza, mimo braku srodkow do zycia. Warto poczytac.

[dublin2]

Dziekuje. Szukalam jej bezskutecznie w empiku. Bede szukac nadal.