strzelanie przez smiglo

[Gość: MACIEJ]

na jakiej zasadzie samoloty, ktore mialy uzbrojenie wbudowane w kadlub
strzelajac nie uszkadzaly smigla? bylo to jakos sprzezone z walem korbowym
albo co?

[Gość: Renton]

Witam!
Problem ten rozwiązano podczas I Wojny Światowej. Pierwsze podejscie do tego
zadania (w wykonaniu francuskiego pilota Rolanda Garrosa) było nezbyt udane,
Garros w swoim samolocie "opancerzył" metalową blachą śmigło w miejscu w które
mogły uderzać pociski.
Drugie i o wiele lepsze rozwiązanie wymyślili Niemcy, skontruowali oni
synchranizator, czyl urządzenie które nie pozwalało wystrzelić pocisku, kiedy
śmigło zasłaniało wylot lufy.
Wiecej można przeczytać np. pod linkiem:
www.mowiawieki.pl/artykul.html?id_artykul=211
Pozdrawiam
Renton

[feel_good_inc]

Gość portalu: Renton napisał(a):

> Witam!
> Problem ten rozwiązano podczas I Wojny Światowej. Pierwsze podejscie do tego
> zadania (w wykonaniu francuskiego pilota Rolanda Garrosa) było nezbyt udane,
> Garros w swoim samolocie "opancerzył" metalową blachą śmigło w miejscu w które
> mogły uderzać pociski.
> Drugie i o wiele lepsze rozwiązanie wymyślili Niemcy, skontruowali oni
> synchranizator, czyl urządzenie które nie pozwalało wystrzelić pocisku, kiedy
> śmigło zasłaniało wylot lufy.

Wcześniej były także inne próby obejścia tego problemu:
- śmigło pchające - problem rozmywał się automagicznie, ale samoloty miały niestety gorsze osiągi od tych ze śmigłem ciągnącym
- umieszczenie karabinu(ów) poza płaszczyzną obrotu śmigła, zazwyczaj nad górnym skrzydłem - niestety spadała celność z powodu przesunięcia lufy względem przyrządów celowniczych, a utrudniony dostęp do uzbrojenia mocno komplikował, a czasem wręcz uniemożliwiał przeładowanie broni i usunięcie ewentualnych usterek.
- olewanie problemów i strzelanie przez śmigło - przy niewielkiej szybkostrzelności ówczesnych karabinów śmigła samolotowe wytrzymywały z reguły kilkadziesiąt sekund prowadzenia ognia. Po locie bojowym wymieniało się śmigło na nowe.
Wszystkie te rozwiązania ustępowały jednak w wyraźny sposób synchronizatorowi i to on został później zastosowany we wszystkich liczących się konstrukcjach.
Drugim zastosowanym z powodzeniem rozwiązaniem było umieszczenie lufy broni (WKM lub działka) w osi obrotu śmigła. Komplikowało to co prawda budowę wału korbowego, ale dawało dwie znaczące korzyści. Po pierwsze lufa była umieszczona centralnie względem kadłuba i współosiowo względem urządzeń celowniczych pilota, co usuwało efekt paralaksy i zwiększało celność. Po drugie szybkostrzelnośc broni ograniczona była tylko jej konstrukcją.

[Gość: Speedy]

> Drugim zastosowanym z powodzeniem rozwiązaniem było umieszczenie lufy broni
(WK
> M lub działka) w osi obrotu śmigła. Komplikowało to co prawda budowę wału
korbo
> wego, ale dawało dwie znaczące korzyści. Po pierwsze lufa była umieszczona
cent
> ralnie względem kadłuba i współosiowo względem urządzeń celowniczych pilota,
co
> usuwało efekt paralaksy i zwiększało celność. Po drugie szybkostrzelnośc broni
> ograniczona była tylko jej konstrukcją.

Jak już wchodzimy na taki poziom szczegółowości: broń strzelająca przez oś
śmigła też ma swe wady. Pomijając już tę kwestię że nie w każym silniku jest to
możliwe (tylko w rzędowych a i to nie wszystkich), wymusza to odpowiednią
konstrukcję przekładni napędzającej śmigło itd. to można tak umiescic tylko
jedną "sztukę" a przy szybkostrzelnosci dostępnej w latach np. 30-tych to za
mało; więc i tak konieczne było zabudowanie dalszych km-ów czy działek,
zsynchronizowanych lub w skrzydłach. No i broń zamontowana tuż przy silniku,
narazona na gorąco i wibrację nie zawsze chciala prawidłowo działać. Dobrym
przykładem jest Messerschmitt Bf 109 w którym dopracowanie przewidzianej od
początku broni w osi śmigła zajęło dobre kilka lat.

[Gość: axx]

Wszystkie patenty najlepiej rozwinal Fokker. Jest nawet krotka opowiesc jak do
tego doszedl. Bedac dzieckiem bawil sie rzucajac kamieniami w skrzydla
wiatrakow.Czasami kamien przelecial miedzy skrzydlami a czasami nie. Mial wtedy
10 lat. Pozniej oczywiscie rozwinal znane i opatentowane rozwiazania.
KM lub dzialko umieszczano takze w osi smigla. O ile pamietam to Air Cobra
posiadala wal napedzajacy smiglo od silnika ulokowanego za pilotem w tylnej
czesci i strzelala przez wal.

[Gość: Speedy]

Ciekawostką jest fakt, że patent na mechaniczny synchronizator zgloszono we
Francji chyba w 1910 r. czy może nawet 1908. Jakoś jednak najwyraźniej pomysł
wsiąkł :) skoro podczas wojny zaczęli od tych nakładek odbijających itp.
> O ile pamietam to Air Cobra
> posiadala wal napedzajacy smiglo od silnika ulokowanego za pilotem w tylnej
> czesci i strzelala przez wal.

Tzn. Airacobra strzelała owszem przez oś smigla, ale nie przez wał napędowy
przecież. Może ja pokrótce napiszę jak to dzialalo. Smiglo w mysliwcach lat 30-
tych nie bylo juz osadzone bezposrednio na wale silnika, ale napedzane za
pośrednictwem specjalnej przekładni. Przez sam wał silnika nie daloby sie
strzelać, bo wszak jest on wykorbiony w sąsiedztwie cylindrów. Natomiast
skonstruowanie owej przekładni w taki sposób by "było miejsce" na
przeprowadzenie lufy przez oś śmigła było już względnie proste.
Airacobra była w o tyle komfortowej sytuacji, że tak jak piszesz silnik
umieszczono w niej za kabiną pilota. Chodzilo w tym przypadku o poprawę
zwrotnosci samolotu przez zbliżenie środka masy do środka parcia (wypadkowego
punktu przyłozenia sił aerodynamicznych). Ubocznym skutkiem tego rozwiązania
było zwolnienie obszernego miejsca w dziobie na umieszczenie uzbrojenia;
zmiescilo się tam w związku z tym dzialko 37 mm strzelające przez oś śmigła i 2
zsynchronizowane km-y 12,7 mm ("duże"). Przypomnę że uzbrojenie większosci
mysliwców tego okresu stanowiły 2 "małe" km-y (czyli o kal. 7-8 mm) więc kobra
na tym tle wypadala calkiem nieźle.

[boleklg]

W Iws zanim wynaleziono przerywacze na smiglach montowano stalowe blach na
odpowiedniej odleglosci. Puznie zastosowano przerywacz to wszystko.