zfgbn

[Gość: zdfgh]

|^^^^^^^^^^^^^^\||
| ZIMNE PIWKO ||'""|""\__,_
| _____________ ||__ |__|__ |)
|(@) |(@)"""**|(@)(@)****|(@)

To jest samochód z piwem przynoszący szczęście.
Wyślij go do wszystkich znajomych, a w wakacje browar będzie lał się
litrami.
Jeśli jednak nie prześlesz tej wiadomości, to piwo już nigdy nie będzie Ci
smakowało tak jak kiedyś...

[Gość: uf]

Kaktusy szukają korzeni



Tysiące Izraelczyków polskiego pochodzenia starają się o paszport z orzełkiem

W Izraelu tysiące emigrantów z Polski i ich dzieci, urodzonych już w nowej
ojczyźnie, starają się o polskie obywatelstwo. Niektórzy robią to ze względu
na przeszłość, inni – na przyszłość.


ROMAN FRISTER




Korespondencja z Tel Awiwu

Dr Zeltenreich, wykładowca historii w północnej Galilei, urodził się w Izraelu
i ma na imię Jair, ale, jak sam powiada, gdyby nie wojna, przypuszczalnie
przyszedłby na świat w Krakowie jako Wacek, Staszek lub Czesław. Przez
pierwsze pięćdziesiąt lat swego życia niewiele wiedział o Polsce, a jeszcze
mniej o swoim ojcu, który w 1939 r. bronił Warszawy jako oficer rezerwy Wojska
Polskiego, a potem przez Starobielsk i sowieckie gułagi dotarł z armią Andersa
do Palestyny.


Dr Jair Zeltenreich, historyk. Uczy się polskiego, aby odczytać wojenny
dziennik ojca.

Zabiło mocniej serce

Cztery lata temu Jaira dopadł zawał i nagle uświadomił sobie, że wszystko ma
swój kres. – Im bliższy wydawał mi się koniec, tym bardziej pragnąłem zbliżyć
się do początku, do korzeni – powiedział. Z zawału udało mu się wykaraskać,
ale w chorym sercu pojawiła się nagła tęsknota za ojcem zmarłym w 1992 r.
Zgodnie z żydowskim zwyczajem przez pierwsze siedem dni żałoby przez dom
zmarłego przetoczyła się fala przyjaciół i znajomych. Aż do tego dnia całe to
towarzystwo pozostawało poza kręgiem zainteresowań dr. Zeltenreicha. Koledzy
ojca spotykali się regularnie w telawiwskiej kawiarni Monika, rozmawiali tam
po polsku i o Polsce. Nie rozumiał ich i w gruncie rzeczy wcale rozumieć nie
chciał. Dopiero gdy żałobnicy wypełnili pokój wspomnieniami minionych lat,
dopiero wówczas od tych obcych dowiedział się, kim naprawdę był jego ojciec.
Był Polakiem wyznania mojżeszowego i nigdy, aż do ostatniego tchnienia, tej
polskości się nie wyrzekł. Taki stanął mu przed oczyma, gdy sam leżał przykuty
do szpitalnego łóżka na oddziale kardiologii i taki już na zawsze pozostanie w
jego pamięci.

Urodzonych w Izraelu nazywa się „sabrami” (po hebrajsku: kaktusy), aby
podkreślić, że wprawdzie z wierzchu najeżeni kolcami, wnętrza mają miękkie i
słodkie niczym dojrzały owoc kaktusa. Może dlatego coś drgnęło nagle w
miękkiej duszy Jaira: Polska, nieznana ojczyzna przodków, utracona miłość
ojca, stała mu się bliska i postanowił ją poznać.

– Złożyłem podanie o polskie obywatelstwo, wiem, że je otrzymam, bo
przysługuje mi według prawa, ale formalności trwają długie miesiące, więc
pojadę nie czekając na polski paszport. A ponieważ Polska i ojciec łączą się w
moich myślach w nierozłączną całość, podróż rozpocznę od okolic Jasła, bo
stamtąd pochodzi moja rodzina.

Dzieła polskich historyków, profesorów Baczki, Pomiana i Geremka, stały się
integralną częścią jego domowej biblioteki. Czytał je we francuskim
tłumaczeniu. W tych dniach zaczął się uczyć polskiego. Robi to z całą
sumiennością naukowca. Nie po to, aby czytać te dzieła w oryginale, ale aby
móc najszybciej przeczytać dziennik, który zostawił po sobie ojciec: kilkaset
stron pisanych od września 1939 r. do końca wojny. Z pożółkłych kartek –
zapisywanych najpierw w okopach, potem w niewoli, w Starobielsku, na krótko
przed mordem katyńskim, wreszcie w sowieckich więzieniach, w których dzielił
celę ze starymi bolszewikami piszącymi błagalne listy do „ukochanego
towarzysza Stalina”, a później w armii Andersa wędrującej przez Iran do
Palestyny – Jair Zeltenreich pragnie poznać świat swojego ojca.