Widok robotnika przy chodniku

[scruple]

img509.imageshack.us/my.php?image=chodnikk.jpg
I tak na 8 h pracy przesiedzieli 6h. Gdy spadły dwie krople deszczu
odkładali łopaty i szli siedzieć pod sklep na 2h. Chodnik robią juz
miesiac i nadal nie jest skonczony. Dzielnica pólnoc

[Gość: Monika89]

sprawdź z jakiej są firmy i wyslij więcej zdjęc do szefa

[Gość: volfgang]

Podejrzewam, że za wynagrodzenie które otrzymują sam byś lepiej nie pracował. Kiedyś też dziwiłem się, że ludzie, którzy kopią doły częściej stoją podpierając się łopatą niż kopią. Przestałem się dziwić kiedy zacząłem kopać dół na działce. Popróbuj - też przestaniesz się dziwić. Jest takie powiedzenie: "Zanim zaczniesz kogoś oceniać, przejdź choć milę w jego butach". Choć być może akurat Ci panowie rzeczywiście się obijali - nie wiem ile zarabiają i jak wyglądała ich praca na przestrzeni całej dniówki.

[Gość: inna]

przewaznie w firmach remontowo budowlanych jest płacone na godzine więc nic dodać,nic ująć...

[Gość: iinny]

6,50 zł/h gwarantuje ponadstandardowy poziom życia rodziny
pracowniaka. Pracownik pracuje a rodzina głoduje. Właściciel
fakturuje 18,00 zł/h/man (kalkulacujnie) za pracę, którą powinno
wykonywać np. 12 a nie 10 ludzi przez 8,00 a nie 10,00 godzin bez
dodatków.
Zanim zaczniesz kogoś oceniać, przejdź choć milę w jego butach -
zawsze aktualne.

Czy to starość?
Niedziela, 12 kwietnia (05:00)
biznes.interia.pl/news/kapitalizm-sie-zestarzal,1286722
Kryzys gospodarczy, jaki obecnie dotkliwie doświadcza świat, skłania
do pytania, czy kapitalizm jako model ustroju gospodarczego się
zestarzał ?
A jeśli tak, jaki model ustroju mógłby go zastąpić jako bardziej
efektywny i dostosowany do współczesnych wyzwań? Ustrój gospodarczy
wyznacza zasady i ramy działalności gospodarczej, obowiązujące
wszystkich aktorów życia gospodarczego.
Dlatego też polityka ustrojowa i będący jej wynikiem kształt ustroju
gospodarczego stanowi fundamentalny czynnik rozwoju społeczno-
gospodarczego kraju, czynnik powodzenia i sukcesu jego obywateli.
Historia gospodarcza dostarcza niestety nader wiele dowodów, jak
kosztowne mogą być i są błędy w kształtowaniu ustroju gospodarczego.
Błędów tych i ich konsekwencji świat doświadcza także obecnie.

Przełom cywilizacyjny
Spory i dylematy dotyczące ustroju gospodarczego zwykle nabierały
specjalnego znaczenia w okresie przełomów dziejowych, w tym w
okresie kryzysów. Także obecnie ujawniają się silne kontrowersje na
ten temat. Wynika to nie tylko z ogarniającego świat kryzysu. Można
byłoby go bowiem uznać za typowy, genetyczny niejako przejaw cyklu
koniunkturalnego, czyli nieodłącznego w gospodarce rynkowej
zjawiska "wzlotów i upadków" i sinusoidalnego jej rozwoju.
Taka ocena byłaby uzasadniona, gdyby nie fakt, że obecny kryzys ma
miejsce w warunkach dokonującego się na naszych oczach przełomu
cywilizacyjnego, zmiany paradygmatu rozwojowego. Wyraża się to w
wypieraniu cywilizacji przemysłowej przez bliżej jeszcze
niedodefiniowaną cywilizację postindustrialną. Następuje
przechodzenie do modelu gospodarki opartej na wiedzy,
zwirtualizowanej "wikinomii", mającej w znacznej mierze
cechy "gospodarki nietrwałości". A historia gospodarcza dowodzi, że
zmiana wzorca cywilizacyjnego każdorazowo przynosiła zmianę modelu
ustroju gospodarczego. I tak, cywilizacja rolna przyniosła
feudalizm, zaś przemysłowa - kapitalizm.
Zmiana zaś ustroju gospodarczego oznaczała zarazem zmianę
stratyfikacji społecznej i typu przekazu. Feudałów zastąpili
kapitaliści, zaś chłopów feudalnych - proletariat. Przekształcaniu
feudalizmu w kapitalizm towarzyszyło przejście od epoki słowa
pisanego ręcznie do epoki słowa drukowanego. Cywilizacja
postindustrialna zaś, to era języka cyfrowego i wyłaniania się
nowej, najwyższej warstwy społecznej tzw. netokracji cyfrowej. Ale
rodzi się tu pytanie, czy i jaki nowy ustrój przynosi bądź
przyniesie ta cywilizacja?
Jak dowodzi Alexander Bard, szwedzki wykładowca, pisarz i pionier
internetu "żyjemy w dwóch epokach jednocześnie, choć mało kto ma
tego świadomość. Jedna, przemijająca - to kapitalizm. Druga,
związana z rewolucją informatyczną - to epoka internetu. W tamtej na
samym czubku społecznej piramidy mieliśmy fabrykantów i bankierów, a
na samym dole - proletariat. W epoce, która nadchodzi, na szczytach
władzy znajduje się mała liczebnie, ale bajecznie bogata sieciowa
netokracja. Podnóże społecznej piramidy zajmuje konsumtariat". To
najniższa społeczna warstwa "wykluczonych", obarczona
jest "analfabetyzmem cyfrowym" i przez to pozbawiona możliwości
korzystania z dobrodziejstw nowej cywilizacji.
Nakładanie się obecnego, globalnego kryzysu gospodarczego na procesy
zmian paradygmatu cywilizacyjnego nadaje zjawiskom kryzysowym
specjalny wymiar. Głębokość i rozległość tych zjawisk w relatywnie
małym stopniu przypomina poprzednie "normalne" kryzysy, rozumiane
jako proste następstwo nieodłącznego dla gospodarki rynkowej cyklu
koniunkturalnego. Pojawia się w związku z tym pytanie, czy to koniec
kapitalizmu? Na tak postawione przez "Gazetę Bankową" (nr 5/2009)
pytanie - Robert Gwiazdowski odpowiedział krótko i
dosadnie: "bzdura". Natomiast ja, niestety, nie mogę udzielić tak
klarownej, jednoznacznej odpowiedzi ze 100-procentowym przekonaniem.
I to nie tylko dlatego, że podzielam przytaczaną przez Czesława
Miłosza filozofię "starego Żyda z Podkarpacia": "Jeżeli dwóch kłóci
się, a jeden ma rzetelny procent racji, to bardzo dobrze i nie ma
się co szarpać. A kto ma 60 procent racji? To ślicznie, to wielkie
szczęście i niech Panu Bogu dziękuje! A co by powiedzieć o 75
procent racji? Mądrzy ludzie powiadają, że to bardzo podejrzane. No,
a co o 100 procent? Taki, co mówi, że ma 100 procent racji, to
paskudny gwałtownik, straszny rabuśnik, największy łajdak" (Czesław
Miłosz - Zniewolony umysł, Stary Żyd z Podkarpacia). Nie mam tak
jednoznacznego jak Robert Gwiazdowski poglądu także dlatego, że to
co się może stać, zależy od niezwykle gęstego splotu bardzo
złożonych czynników i racji, trudno poddających się prognozowaniu i
apriorycznym ocenom. Kolejną przyczyną trudności ze sformułowaniem
jednoznacznej odpowiedzi na pytanie o kryzys kapitalizmu jest fakt,
że kapitalizm niejedno ma imię, na co w "GB" (5/2009) zwracał uwagę
m.in. Tomasz Gruszecki. Zapewne inne perspektywy ma skandynawski
model kapitalizmu, bazujący na dążeniu do równowagi ekonomicznej i
społecznej oraz niedopuszczaniu do pogłębiania się zróżnicowania
dochodowego w społeczeństwie, a inne - oparty na ostrej rywalizacji
anglosaski model kapitalizmu neoliberalnego.
Nie wdając się w tym miejscu w rozwijanie definicji tych modeli
przychylam się do opinii o erozji neoliberalizmu. Dokonujące się
obecnie w USA rozlegle państwowe interwencje w gospodarce z
symptomami wręcz nacjonalizacji w niektórych dziedzinach, są tego
spektakularnym dowodem. Coraz więcej zwolenników zyskuje opinia, że
obecny kryzys nie jest typowym kryzysem koniunkturalnym, lecz
kryzysem fundamentalnym, ustrojowym, kryzysem neoliberalizmu, nurtu,
który zresztą już wcześniej był przez niektórych znawców tej
problematyki krytykowany. M.in. harvardzki ekonomista Dani Rodrik
skonstatował, że między neoliberalizmem a ekonomią jest taka relacja
jak między astrologią a astronomią.
Ani bowiem astrologia, ani neoliberalizm nie są naukami, tylko
ideologiami. Ujmując to bardziej dosadnie można stwierdzić, że
neoliberalizm tak się ma do liberalizmu jak fundamentalizm do
fundamentów. Adam Smith, klasyk niezwykle przecież szlachetnej
koncepcji liberalizmu, łączył w tej koncepcji idę wolnego rynku z
moralnością, odpowiedzialnością i etyką. W wolnorynkowej koncepcji
neoliberalnej takiej symbiozy zabrakło, co stworzyło "urodzajne"
podłoże dla kryzysu. Neoliberalizm jest jednak tylko jedną z odmian
współczesnych modeli kapitalizmu. Zatem nawet jeśli zgodzić się z
tezą o kryzysie neoliberalizmu, to nadal pozostaje pytanie, czy
generalnie model kapitalizmu się zestarzał, czy może być on
podtrzymany przy życiu za pomocą "liftingu", rekonstrukcji
systemowej, czy też musi ustąpić miejsca innej formacji. Traktuję te
pytania jako otwarte.

[Gość: volfgang]

"Zapewne inne perspektywy ma skandynawski
model kapitalizmu, bazujący na dążeniu do równowagi ekonomicznej i
społecznej oraz niedopuszczaniu do pogłębiania się zróżnicowania
dochodowego w społeczeństwie, a inne - oparty na ostrej rywalizacji
anglosaski model kapitalizmu neoliberalnego". I właśnie do tego pierwszego modelu powinniśmy zdążać. Nawiasem mówiąc w Polsce na początku przemian ustrojowych był prof. ekonomi, którego nazwiska nie pamiętam a który za skandynawskim modelem się opowiadał. Model anglosaski dawał jednak dawnym i nowopowstającym elitom możliwość błyskawicznego zagarnięcia i podziału tortu. Sprawiedliwość ekonomiczna wygląda nieco inaczej niż sprawiedliwość społeczna, ale to ekonomia ma służyć społeczeństwu a nie społeczeństwo ekonomii. Człowiek obecnie przestaje być podmiotem życia gospodarczego, staje się jednym ze środków potrzebnych do pomnażania kapitału.
W sumie problem tkwi jednak chyba w mentalności ludzkiej, a głównie w mentalności niewolniczej polegającej na zgodzie na wykorzystywanie przez innych. Niewolnictwo będzie istnieć tak długo, jak długo istnieć będą ludzie zgadzający się na bycie niewolnikami.

[Gość: iinny]

Bezkonkurencyjny (?) kapitalizm
Pytanie o przyszłość kapitalizmu stawiane jest niemalże od jego
zarania. W opublikowanej ponad 10 lat temu (w 1996 r.) książce
Lestera C. Thurowa "Przyszłość kapitalizmu" amerykański profesor
ekonomii podkreśla, że "od początku rewolucji przemysłowej, kiedy
sukces zaczął być definiowany jako rosnący materialny poziom życia,
nie udawało się nigdzie doprowadzić do sprawnego funkcjonowania
żadnego innego systemu ekonomicznego poza kapitalizmem". Przegrały z
nim wszystkie inne systemy, w tym socjalizm, komunizm i faszyzm, a
także utopijne modele ustroju gospodarczego. W tym sensie kapitalizm
postrzegany był jako bezkonkurencyjny.
Zarazem jednak Thurow - metaforycznie posługując się geologiczną
teorią tektoniki płytowej i biologiczną teorią naruszonej równowagi -
konstatuje, że "coś wydaje się wstrząsać podstawami kapitalizmu".
Podobnego zdania jest Immanuel Wallerstein, amerykański profesor
socjologii. W swojej najnowszej książce "Utopistyka. Alternatywy
historyczne dla XXI wieku" stwierdza, że aktualnie żyjemy w końcowej
fazie kapitalizmu, który chyli się ku upadkowi, a to jak będzie
wyglądał kolejny cykl rozwoju ludzkości, zależy od wydarzeń w jego
obecnej fazie. Autor ten dochodzi do wniosku, że kapitalizm
jest "starcem", który "skończy" się w ciągu 50 lat.
Ryba wyciągnięta z wody
Obecnie nikogo już chyba nie trzeba przekonywać, że świat znajduje
się w okresie naruszonej równowagi, o czym świadczą chociażby coraz
bardziej skontrastowane bieguny bogactwa i nędzy, nie mówiąc już o
naruszaniu równowagi ekologicznej. Naruszanie równowagi odczuwamy w
życiu codziennym, m.in. stykając się ze skażoną wodą, powietrzem
itp. Naruszenie równowagi społecznej skutkuje m.in. dewiacjami
społecznymi, przestępczością, terroryzmem i innymi niekorzystnymi
zjawiskami. Wszystko to sprawia, że komfort życia znacznie się
zmniejsza. Paradoksalnie dotyczy to także większości krajów
najbogatszych.
"Jesteśmy jak wielka ryba, która została wyciągnięta z wody i
wściekle rzuca się i podskakuje, usiłując do niej powrócić. W takim
stanie ryba nigdy nie pyta, gdzie wyląduje po następnym uderzeniu
ogonem. Czuje jedynie, że jej obecna sytuacja jest nieznośna i że
trzeba spróbować czegoś innego". Cytat ten to chińskie powiedzenie,
do którego nierzadko odwołują się m.in. badacze transformacji
ustrojowej. Przytacza je także Lester C. Thurow zastanawiając się
nad przyszłością kapitalizmu.
Nieprzypadkowo zatem ekonomiści wskazują na zawodność miernika PKB w
ocenie jakości życia. Trwają poszukiwania nowych miar rozwoju,
dobrobytu i jakości życia, a jedną z nowszych jest Gross National
Happiness Index (GNH). Uwzględniane są w nim kwestie sprawiedliwości
społecznej, ochrony wartości kulturowych, jakości rządzenia i
zarządzania gospodarką oraz sprawami publicznymi i wreszcie kwestie
dbałości o środowisko naturalne.
Naruszenie równowagi wywoływane jest wg Lestera Thurowa przez
równoczesne "tektoniczne" ruchy pięciu "płyt ekonomicznych",
podskórnych sił przemian. Siły te to:
• upadek komunizmu, co m.in. (zgodnie z koncepcją wahadła)
dało podłoże do bezkrytycznej wiary w doktrynę neoliberalizmu;
• gospodarka bazująca na kapitale intelektualnym, na wiedzy;
• demografia, w tym gwałtowny przyrost ludności w
najbiedniejszych krajach, wzrost mobilności i starzenie się
społeczeństw;
• postępująca globalizacja i związana z nią rosnąca złożoność
i nieprzejrzystość powiązań gospodarczych;
• świat bez dominującego mocarstwa, co przejawia się w
stopniowej utracie przez USA mocarstwowej hegemonii.
Jak podkreśla Thurow, podobnie jak systemy biologiczne, systemy
społeczno-gospodarcze "wkraczają w okres naruszonej równowagi z
wolno ewoluującymi, lecz mocno ustalonymi strukturami. Wyłaniają się
zaś z tych okresów z radykalnie zmienionymi strukturami, które znowu
zaczynają ewoluować". Naruszenie równowagi sprawia, że podobnie jak
w systemach biologicznych, środowisko nagle się zmienia i "gatunek",
który dominował, nagle zostaje zastąpiony przez inny.
Potwierdza to historia. Feudalizm, który utrzymywał się przez setki
lat - został szybko zastąpiony przez kapitalizm. Czy zatem po
niespełna 300 latach panowania cywilizacji przemysłowej, wypychająca
ją cywilizacja postindustrialna przyniesie nową formację ustrojową?
Tego, moim zdaniem, nie da się wykluczyć.
Pytania otwarte
Czy oznacza to schyłek systemu bazującego na prywatnej własności
środków produkcji? Zamiast odpowiedzi posłużę się pytaniem
sformułowanym przez Thurowa: "W jaki sposób system kapitalistyczny
ma funkcjonować w erze potencjału intelektualnego, jeśli potencjał
ten nie może być posiadany na własność?". Potencjał intelektualny,
wiedza - stają się uniwersalnym substytutem. Powstaje zatem pytanie,
jakie rozwiązania ustrojowe mogłyby sprzyjać najlepszemu
wykorzystaniu tego potencjału? I wreszcie pytanie: czy w epoce
postindustrialnej, w warunkach gospodarki opartej na wiedzy jest
jeszcze w ogóle miejsce dla takiej formacji, jaką jest kapitalizm?
Pytania te traktuję jako otwarte, z nadzieją, że sprowokują one
dalszą dyskusję.
PROF. ELŻBIETA MĄCZYŃSKA
Autorka jest prezesem Polskiego Towarzystwa Ekonomicznego

80% zakładów pracy to 19 wieczna manufaktura wyzysk nędza upodlenie.

[Gość: volfgang]

Przytoczyłeś ciekawe i ważne artykuły, szkoda tylko, że głos mądrych ludzi nie nie jest w stanie się przebić do powszechnej świadomości. Pozdrawiam.

[Gość: inna]

łopatologia nie jest lekka ,praca na budowie,latem itd.moim zdaniem 6,00-6,50 na godzine to smiech.

[inzynierstefan]

Chyba macie dane sprzed pięcu lat albo i lepiej. W dobie kryzysu stawki spadły
do 10 - 12 zł brutto, czyli nawet w najgorszym przypadku jest to ponad 6,50 netto.

[Gość: ta yhy]

Ale chyba jak sie przyjmuje do takiej pracy to wie za ile bedzie pracowal . A
podejmujac prace powinien wypelniac swoje obowiazki , za ktore ma placone .

[Gość: GOSC]

To sa firmy powiazane I ZArzadzane przez kolesi i pociotkow prezesow spoldzielni lub z kims z budrzetowki.CI ROBOLE napewno nie maja placone od metra,tylko urzad pracy zwraca szefowi za utworzenie miejsca pracy,a oni to co zrobia w ciagu dwoch godzin to na swoja wyplate w zupelnosci zarobia

[Gość: inna]

no tak

Ty fotograf, do wywiadu się zatrudnij

[Gość: Stasi]

co za naród. ludzi podglądają, fotografują, na necie fotki
zamieszczają. każdy do każdego o coś ma pretensje.
scruple, ale z ciebie "obywatel", nie chciałbym takich spotkać w
rzeczywistości.

[dyziek_0]

Do "innego", - aleś kolego dołożył do pieca!
Mam prośbę: nie pisz tak, bo sam widzisz, że zrozumiał to
jedynie "volfgang". Oczywiście masz rację.
Jednak sam widzisz, że poziom Twojego artykułu pasuje bardziej do odczytania w auli uniwersyteckiej niżli do zamieszczania na tym forum.
Większość z forumowiczów to małolaty z wykształceniem około zawodowym więc niewiele da tego typu wyjaśnianie rzeczywistości.
Ponieważ jednak wiele racji jest w tym co piszesz, spróbuj ująć to w słowa zrozumiałe dla zwykłego szarego zjadacza chleba.
Podejrzewam, że będzie to z pożytkiem dla społeczeństwa na tym forum obecnego.
Pozdrawiam
Dyzio/walnięty

[pesym-ista]

no nie tylko małolaty tu siedzą artykuł faktycznie na wykład ale
każdy chyba coś z niego wyłapie chociażby to o niewolnictwie ja się
nie zgadzam na wyzysk nie chcę być niewolnikiem i co z tego wynika
nie mam pracy natomiast potulne barany zgadzające się na wszystko z
uśmiechem na twarzy nadal pracują

[dyziek_0]

Ależ drogi pesymisto, ja nie napisałem, że WSZYSCY na tym forum......
Ja napisałem, że tylko 99%.
A inny właśnie napisał o tym, z czym tacy jak Ty mają problemy.
Cóż z tego, skoro napisał to w sposób z którym taki "TYM " już sobie nie poradził.
Pozdro!

[Gość: TYM]

do scruple a moze czekaja na zalegle wyplaty otym niumiesz napsiac
co lub pomyslec!!!!tylko fru z grubej rury!!!!

[Gość: TYM]

do scruple a moze czekaja na zalegle wyplaty otym niumiesz napsiac
co lub pomyslec!!!!tylko fru z grubej rury!!!!

[Gość: bartek]

pracowalem w firmie ukladajacej kostke brukowa w 4 osoby i jedna
koparko ladowarka moglismy w ciagu dniowki ulozyc nawet 200-250
metrow chodnika, mielismy placone od metra wiec kazdemu zalezalo na
robocie. Nie bylo tak jakmowicie ze 6 zloty na godzine za takie
pieniadze to nie jma sensu wogole pracowac w budowlance!! Ludzie
troche szacunku dla siebie!!! A jezeli tak bardzo cie irytuje praca
tych panow to wyslij zdejcie do szefa albo zloz donos napewno na
ichmiejsce przyjda nastepni a robota wcale nie przyspieszy.

[Gość: s]

wez czlowieku napisz jak ty wspaniale pracujesz ,albo wyjdz i im pokaz jak ty
bys ukladal ten chodnika a nie podpierpapier.zastanow sie nad soba