bunt dwulatka

[prawdziwy_bartek]

Czesc!
Kochani rodzice mam wielka prosbe napiszcie jak radziliscie sobie z
waszymi maluchami jak mialy dwa latka ? Ja juz powaznie nie wiem co
robic z moim diabelkiem!

www.synaptis.eu/forum/showthread.php?tid=21

[jagabaga92]

Jest wiele sfer życia dwulatka i buntu dwulatka. Napisz, o rady w jakim
zakresie Ci chodzi (nie chce jeść, nie chce spac, histeryzuje, kładzie
nie na środku drogi itd.)

[jaad33]

A konkretnie?
Nie żebym się uważał za jakieś guru, bo sam mam dwulatka i cały czas się nawzajem siebie uczymy. On mnie cierpliwości (robię małe postępy) a ja jego nie złoszczenia się na wszystko (robi bardzo małe postępy) i nie reagowania "nieee!" na wszystko (postęp w dawkach homeopatycznych). Na razie wymyśliłem, że:
1. Kłócenie się z nim do niczego nie prowadzi.
2. Złoszczenie się na niego prowadzi w tym samym kierunku.
3. Ludzie mówią, że trzeba złość przeczekać, ale nikt nie mówi jak to zrobić i nie zwariować, więc chyba nikt nie wie. Poprawia mi to samopoczucie bo w kupie zawsze raźniej.
4. Nigdy do końca nie wiadomo co zadziała.

Sytuacja klasyczna z dzisiejszego poranka:
Słyszę, że się przebudził, wchodzę do pokoju, siedzi na nabombionej pielusze.
- Cześć, jak się spało?
- Nie.
- Zdejmiemy pieluchę, bo cała mokra jest, dobra?
- Nie zdejmiemy!
- No chodź, zobacz jaka wielka.
- Nie chodź!
- Zdejmiemy, założymy majteczki, będzie ci wygodniej.
- Nie zdejmiemyyyy!
- A siku chcesz?
- Nie chcesz sikuuuuu!
- Będziesz tak siedział?
- Nie będzieeeesz!!
- No to chodź do mnie.
- Nie choooodź!!!
- No to zostań tutaj, jak się namyślisz, to przyjdź do kuchni.
- Nieeeeee!!!!
Wyszedłem i po chwili słyszę jak tupie do kuchni.
Tym razem poszło jak po maśle

[natasz75]

Mój maluch jak nie chce zmienić pieluchy to mu mówię ,że kupka albo
siku będą go gryżć w pupę(ham,ham chrup,chrup).Nie jest to sposób z
górnej półki ale u mnie działa.
Jak nie chce iść ze mną to go zagaduję,że coś fajnego mu pokażę i
pokazuję np.robaczka,listek,którym się zachwycam,super fajny
kamyczek itp.
Generalnie należy dzieci zagadywać ,odwracać ich uwagę aby osiągnąć
swój cel.Teoretycznie wszystko to wiem ale brak mi czasem
CIERPLIWOŚCI żeby gadać o robaczkach i innych duperelkach.
Nikt nie powiedział,że wychowanie dziecka to łatwa sprawa
(przynajmniej dla mnie).
Powodzenia i duuużo cierpliwości!

[black_08]

jaad33 - spadłam z krzesła ze śmiechu Nie prowadzisz przypadkiem jakiegoś
bloga? Chętnie bym poczytała

[ga-ti]

Ja też się uśmiałam!
Poczucie humoru naszym ratunkiem, drodzy Rodzice!

Choc, gdy moja mała reaguje podobnie (nie mówi tak wyraźnie, ale "nie" opanowała juz do perfekcji) wcale mi nie do śmiechu!

[roneczka]

Mój za to krzyczy obrzydliwie czesto "moje, moje" co ma znaczyć
zostaw albo ja sam.
Przewróci sie na rowerze, chce podnieść krzyczy moje,
trzeba koszyk zostawić w sklepie a on krzyczy moje, moje
chcę mu pomóc zapiąć kas rowerowy - moje moje
i taqk za każdym razem w każdej sytuacji i tak raptem od niedawna
tak mu się zrobiło. A był juz naprawdę fajnym dzieciakiem ))
buuuuuuu

[czar_bajry]

Trzeba przetrwać i tyle, u mnie już było tak fajnie, skończył 5 lat i zaczęło
się na nowo w wersji do kwadratu
Tego nie lubię, tego nie chcę, to moje, nie będę się dzielił o matko zwariować
można, ulubione słowo to nie

[betty842]

Mój ma 2 lata i 3m.Jakoś nie zauważyłam zmiany w jego zachowaniu
(buntu).No może raz.Ostatnio chciał iść na podwórko z samego
rana.Powiedziałam że najpierw musimy zjeść śniadanie.Wtedy dostał
histerii.Położył sie na podłodze i kopał nogami.Najpierw
tłumaczyłam.Nic nie docierało.Potem próbowałam go przytrzymać aż się
uspokoi ale nic to nie dało.W końcu zamknęłam go w jego pokoju na
dwie min.Po dwóch min.dalej płakał ale jak otworzyłam drzwi i go
przytuliłam,porozmawiałam to zaraz się uspokoił.Na razie sie to nie
powtórzyło.

[ally-mcbeal]

Wiem, że się tak łatwo mówi ale jedyna rada to przeczekać napad
złości i ewentualnie jeśli zaistnieje konieczność to posprzątać. Jak
nasza córka pierwszy raz dostała ataku histerii i wlekliśmy ją ze
spaceru a potem wytaszczyli na 2-gie piętro to gdy tylko dotarliśmy
do domu to mąż sie rzucil do internetu szukać wyjaśnienia co się
dzieje i co to trzeba robić z takim przypadkiem. No i taką właśnie
radę znaleźliśmy a potem ją wcielaliśmy w życie (z różnym skutkiem
oczywiście). Jak się zaczynała burza to mówiliśmy do córki "jak sie
uspokoisz to porozmawiamy". Os czasu do czasu pytaliśmy "juz Ci
przeszło"? Nie wiem w sumie kiedy się skończył ten bunt (na
szczęście nie był zbyt intensywny) ale teraz córka ma 3,5 roku i juz
od dość dawna jest OK. Życzę powodzenia wszystkim rodzicom i
duuuuuużo cierpliwości!

[david-jonas]

U nas to pojawia sie falami.Na poczatku drugirgo roku bylo ok,na
urlopie w sierpniu jeszcze tez a przed dwoma tygodniami zaczelo
sie.Na poczatku wychodzilam z siebie,krzyczalam,dawalam kary ale
teraz juz wyluzowalam i widze ze moj maly tez sie troche
uspokoil.Czasami mu sie zdarzy mnie wkurzyc ale jakos staram sie
odreagowac(ide z nim na basen,spacer,do przeczkola na spotkanie
dzieci w wieku przedprzedszkolnym),rozmawiam z nim,wyglupiamy sie,a
tak wlasciwie pomogl mi to wszystko zrozumiec artykul ze strony
babyBoom.pl-upiorny dwulatek.Troche wiecej zaczelam rozumiec mojego
dwulatka.