jaka kara dla 2-latka

[tara78]

Jak karacie swoje 2-letnie dzieciaki.Mój przechodzi bunt dwulatka i
jest oczywiście na "nie",ale bardziej martwi mnie,że muszę powtarzać
wszystko po kilka razy i to bez skutku.Cierpliwość mi się kończy i
nie wiem jak go ukarać.Dawam Go do lozeczka,ale wychyla sie i moze
wypasc.

[lullanka07]

stawiam do kata stoi kila minut po tem musi przeprosic,rozmawiamy co zlego zrobila i po sprawie

[gabrysiek.12]

to gratuluje!!!! masz bardzo posluszne dziecko( stoi w koncie i z
niego nie ucieka). moje niestety takie niejest a nawet wspomniana
wczesniej metoda odkladania do lozeczka sie niesprawdza bo wtedy
drze paszcze nawet przez polgodziny bez przerwy. a przydalaby nam
sie jakas skuteczna kara...

[tijgertje]

gabrysiek.12 napisała:

> to gratuluje!!!! masz bardzo posluszne dziecko( stoi w koncie i z
> niego nie ucieka). moje niestety takie niejest

ZADNE dziecko takie nie jest, ale jesli bedziesz konsekwentnie
stawiac i odprowadzac, wczesniej czy pozniej zalapie, ze ucieczka
nic nie da. Moj mlody za pierwszym razem taki ryk odstawil, ze maz
malo nog na schodach nie polamal, sadzac,z e dziecko jest
przynajmniej modrowane No, ale ja nieugieta jedza jestem i doisc
szybko wystarczylo, ze wzrokiem wskazalam kierunek kata i mlody
wiedzial co to znaczy. Ludzie sie tylko nadziwic nie mogli, jakie
mam fajne i grzeczne dziecko. Zeby nie bylo, przy tacie zachowuje
sie zupelnie inaczej, bo wie, ze jak sie wystarczajaco dlugo bedzie
darl, to i tak na swoim postawi. Czyzby cierpail na rozdwojenie
jazni? Az trudno uwierzyc ze to samo dziecko moze byc tak rozne w
zaleznosci od otoczenia

[e-kasia_mm9]

tijgertje napisała:

> gabrysiek.12 napisała:
>
> > to gratuluje!!!! masz bardzo posluszne dziecko( stoi w koncie i z
> > niego nie ucieka). moje niestety takie niejest
>
> ZADNE dziecko takie nie jest, ale jesli bedziesz konsekwentnie
> stawiac i odprowadzac, wczesniej czy pozniej zalapie, ze ucieczka
> nic nie da. Moj mlody za pierwszym razem taki ryk odstawil, ze maz
> malo nog na schodach nie polamal, sadzac,z e dziecko jest
> przynajmniej modrowane No, ale ja nieugieta jedza jestem


Dobrze, że się chociaż do tego przyznajesz, że jędza jesteś.
Gratuluję bardzo skutecznej metody wychowawczej!
Ciekawe jak długo uda Ci się zastraszać dziecko?
A co będzie potem? Jak już dojdzie do wniosku, że matki można się już nie bać?
Ciekawe jak sobie wtedy poradzisz.
Będziesz pisać rozpaczliwe posty: Ratunku, moje dziecko mnie nie słucha!
Ratunku, moje dziecko kradnie mi pieniądze! - albo coś podobnego?




i doisc
> szybko wystarczylo, ze wzrokiem wskazalam kierunek kata i mlody
> wiedzial co to znaczy. Ludzie sie tylko nadziwic nie mogli, jakie
> mam fajne i grzeczne dziecko.


Fajne i grzeczne? Raczej wytresowane, jak piesek! I zastraszone.


Zeby nie bylo, przy tacie zachowuje
> sie zupelnie inaczej, bo wie, ze jak sie wystarczajaco dlugo bedzie
> darl, to i tak na swoim postawi.


To też niezła metoda wychowawcza! Trzeba się drzeć, żeby coś osiągnąć! Brawo!
A gdzie jest miłość? Gdzie zrozumienie dziecka? Gdzie traktowanie dziecka, jak
człowieka?

Czyzby cierpail na rozdwojenie
> jazni? Az trudno uwierzyc ze to samo dziecko moze byc tak rozne w
> zaleznosci od otoczenia

[tijgertje]

e-kasiu, jedza to ja kestem wedlug niektorych mam Moje dziecko nie
jest zastraszone. Ma autyzm ( po mamie zreszta) i bez zelaznej
konsekwencji niczego bysmy nie osiagneli. Jest jednak ogromna
roznica miedzy zastraszaniem dziecka, a stawianiem mu bardzo
wyraznych granic. Moj mlody doskonale wie, ze z mama mozna sie
doskonale bawic, ale tylko do momentu przekroczenia umowionej
granicy. On je doskonale zna, mamy swietne stosunki, jest radosnym i
szczesliwym chlopcem, przychodzi do mnie z kazdym problemem, bo wie,
ze go bezwarunkowo akceptuje, mimo,z e nie akceptuje pewnych
zachowan. Z dzieciakami zawsze mam dobre relacje, zazwyczaj mnie
lubia, ale wiedza, ze sa granice. Wyjatki oczywiscie sie zdarzaja
Synowie mojej przyjaciolki, 2- i 3-latek rozwydrzeni i rozpuszczeni
do granic mozliwosci unikaja mnie jak ognia, wiedzac, ze ja sobie na
glowe nie pozwole wejsc, ale jakos nie cierpie z tego powodu
Moj tata byl podobny. Mamy balam sie panicznie, dostawalismy czasem
bo miala "gorszy dzien" bez wyraznej przyczyny. Tate dzieciaki
uwielbiaja i dla mnie tez zawsze byl idolem, ale nie musial
wrzesczec ani bic, zeby bylo wiadomo na ile sobie mozna pozwolic.
Konsekwencja nie wyklucza dobrych relacji z dzieckiem, nie trzeba
malucha zaglaskiwac na smierc, zeby sobie zasluzyc na jego milosc.

[memphis90]

> Synowie mojej przyjaciolki, 2- i 3-latek rozwydrzeni i rozpuszczeni
> do granic mozliwosci unikaja mnie jak ognia,
Tate dzieciaki
> uwielbiaja i dla mnie tez zawsze byl idolem,
I naprawdę nie widzisz problemu w tym, że Ciebie dzieci unikają, a Twojego Tatę
(ktory również cieszy się respektem) uwielbiają? Bo mnie by to zastanowiło...

[tijgertje]

memphis90 napisała:
I naprawdę nie widzisz problemu w tym, że Ciebie dzieci unikają, a
Twojego Tatę
> (ktory również cieszy się respektem) uwielbiają? Bo mnie by to
zastanowiło...

Nie wyrywaj fragmentow z kontrkstu, bo faktycznie groznie to
wyglada Jeszcze sie taki nie narodzil, co by kazdemu dogodzil i na
ogol dzieci mnie lubia, te, ktore mnie unikaja to bardzo nieliczne
wyjatki, z moim tata i moim mezem jest to samo. Nie znam nikogo,
kogo by WSZYSCY kochali, jesli ktos tak twierdzi, to wedlug mnie,
cos z nim nie tak.

[ant-nat]

>
> Dobrze, że się chociaż do tego przyznajesz, że jędza jesteś.
> Gratuluję bardzo skutecznej metody wychowawczej!
> Ciekawe jak długo uda Ci się zastraszać dziecko?
> A co będzie potem? Jak już dojdzie do wniosku, że matki można się już nie bać?
> Ciekawe jak sobie wtedy poradzisz.
> Będziesz pisać rozpaczliwe posty: Ratunku, moje dziecko mnie nie słucha!
> Ratunku, moje dziecko kradnie mi pieniądze! - albo coś podobnego?

dziewczyno zastanów się co ty napisałaś. jak nie wiesz to ta metoda nazywa się
WYCHOWANIEM. Jak pozwolisz sobie na zbyt wiele to ty będziesz pisała posty o
pomoc bo ci dzieciak pieniądze kradnie.
Mąż dziewczyny nad którą się wyżyłaś w swoim poście troszkę dziecku odpuścił i
dzieciak nim manipuluje bo wie że ojciec się ugnie.
W wychowaniu trzeba stotować konsekwencje. Gratuluję koleżance, której dziecko
jak coś przewini to na samo spojrzenie w stronę kąta tam się udaje.
To znaczy że dziecko ma szacunek do matki i się jej słucha.
wszystko ok jeśli nie chodzi do tego kąta o byle co tylko za jakieś naprawde
"grubsze" przewinienia

[joshima]

Współczuję Twojemu dziecku.

[zolza79]

O Matko, dzięki Ci za to, co napisałaś, bo byłam przekonan, że tylko
ja jedyna na świecie jędza jestem Niestety u nas podobnie,
córeczka z tatą robi, co chce

[e-kasia_mm9]

gabrysiek.12 napisała:

> to gratuluje!!!! masz bardzo posluszne dziecko( stoi w koncie i z
> niego nie ucieka). moje niestety takie niejest a nawet wspomniana
> wczesniej metoda odkladania do lozeczka sie niesprawdza bo wtedy
> drze paszcze nawet przez polgodziny bez przerwy. a przydalaby nam
> sie jakas skuteczna kara...


A po co ta kara? Za co chcesz go karać?

[gabrysiek.12]

np. za to ze po raz 100 wylala picie z butelki i tylko patrzy czy ja
widze i jak zobaczy ze zauwazylam to robi to jeszcze szybciej zeby
zdazyc wylac wszystko zanim jej zabiore i wiele innych podobnych
sytuacji... niejestem jakims tyranem i niemam zamiaru jej bic ale
czasami poprostu juz mi rece opadaja jak poraz trzeci w ciagu dnia
ukladam jej ciuchy w szafi bo wszystko zostalo z niej wywalone bo
zamkniecia z ikei okazaly sie zaslabym zabezpieczeniem

[gazeta_mi_placi]

Jesteś bardzo inteligentna jak na kogoś kto dopiero od 617 dni poznaje
świat,umiesz już czytać i pisać.

[mama_kotula]

gabrysiek.12 napisała: Cytat
np. za to ze po raz 100 wylala picie z butelki i tylko patrzy czy ja
widze i jak zobaczy ze zauwazylam to robi to jeszcze szybciej zeby
zdazyc wylac wszystko zanim jej zabiore

Wyeliminuj okazje, kiedy dziecko ma możliwość wylewania z butelki - pije się tylko w kuchni, przy stole, w obecności matki, nie ma latania z butelką po pokoju.

My akurat mieliśmy inny problem - syn wylewa wszystko, kruszy, oblewa siebie i otoczenie, bo jest nieskoordynowany motorycznie. Kiedy przeprowadziliśmy się do nowego mieszkania, od początku zarządziłam zasadę pt. "jedzenie i picie tylko w kuchni", co w tym momencie oszczędza mi prania dywanów, częstego odkurzania i wkurzania się, że synuś mój słodki po raz kolejny wylał mi sok na klawiaturę. Oczywiście, zasada obowiązuje wszystkich członków rodziny (i nie ukrywam, że mnie szlag trafia, jak sobie kawki przy kompie nie mogę wypić ale coś za coś).

[memphis90]

Daj szmatę- i niech po sobie wyciera. Albo jej się rozlewanie/wycieranie znudzi,
albo będziesz miała wyszorowaną podłogę i zajęte dziecko. Jak moja mała ostatnio
rozlała sok i dostała ścierkę, to wymyła mi w końcu całą kuchnię- tak jej się
podobało...

[gabrysiek.12]

ha,ha,ha.. alez ona nawet nieraz najpierw idzie sobie po scierke do
kuchni zanim zacznie rozlewac!!! jest to dzialanie planowane. wie ze
bede krzyczala i bede kazala jej powycierac wiec bierze sobie odrazu
sciereczke
z tym konsekwentnym jedzeniem i piciem w kuchni to jest w miare ok.
ale tylko w tygodniu. wszystko sie wali w weekend jak tatuncio w
domu i sam co chwile z jedzeniam po calym mieszkaniu chodzi a mala
za nim, no bo niby czemu nie? skoro jemu wolno

[joshima]

gabrysiek.12 napisała:

> ale tylko w tygodniu. wszystko sie wali w weekend jak tatuncio...

No to masz problem. Niestety jak z tatą nie będziecie konsekwentni i wspólnie
nie obierzecie jednego frontu to kicha. I będzie coraz więcej takich tematów.

[truscaveczka]

To ja, jako jasnowidz i w ogóle powiem ci, co ona sobie myśli.

"Wylewanie wody jest fajne, bo raz, ze wylewam wodę i mam ubaw ze
sprzątaniem, a dwa - mama się tak śmiesznie wnerwia i tak mną
interesuje. To całkiem fajna gra!"

Jak myślisz, ma jakąkolwiek motywację, żeby przestać?

[memphis90]

> ha,ha,ha.. alez ona nawet nieraz najpierw idzie sobie po scierke do
> kuchni zanim zacznie rozlewac!!!
No to niech sobie rozlewa- jak sama wyciera...

[e-kasia_mm9]

lullanka07 napisała:

> stawiam do kata stoi kila minut po tem musi przeprosic,rozmawiamy co zlego zrob
> ila i po sprawie


A co złego robi? Możesz podać jakieś przykłady? Bo ja nie bardzo rozumiem, co
dwulatek może zrobić złego?

[camel_3d]

> stawiam do kata stoi kila minut po tem musi przeprosic,rozmawiamy co zlego zrob
> ila i po sprawie


2 latka?

[siejeczka]

U nas kara jest zawsze związana z sytuacją, która jest przez nas
nieakceptowana,
np Zosia rzuca zabawkami wiec: pierwsze oszczeżenie że zabiore,
drugie ostrzeżenie, za trzecim razem zabieram i nie ma do końca
dnia, nie chce sie ubrać czy umyć nie ma spaceru dajmy na to przez 2
godz po tym czasie ponawiam próbe jak sie ubiera i jest ok to
idziemy, ogólnie nie każe jej odrazu tylko daje jedna, dwie szanse
kara jest za trzecim razem gdy zachowanie sie dalej powtaża.
Ale przedewszystkim tłumacze tłumacze tłumacze aż mi bokiem
wyjdzie a ona zrozumie. Ogólnie teraz jako że robiłam to bardzo
konsekwentnie nie mam takich problemow (raczej ;D).
Drugim sposobem króry u nas super działa jest czas na wyciszenie
przy ataku złości: też tłumacze co sie stanie jak nie przestanie
robić awantur i mówie że jak dolicze do trzech to tak będzie po czym
wooooooooooooolno licze do trzech i albo sie uspokaja albo zabieram
zabawke o którą jest afera albo wychodze z pokoju albo wracamy do
domu wszystko zależy od sytuacji.
Ale grunt to jednak konsekwencja stalowe nerwy i mnustwo
cierpliwości i samozaparcia żeby dzieciaka nie powiesić na jakimś
haku wiem sama mam prawie dwulatke
a co do wymuszania płaczem: Kobitki nie dajcie się małemu
terroryście! chce ryczeć niech ryczy znudzi mu sie to przestanie a
po trzech dniach olewania przez Was płaczu zobaczy że to nie działa
i wymyśli coś nowego żeby dać matce w kość

apropos :P

[siejeczka]

Tak mi sie przypomniało co moja córa (22 miechy) zrobiła ostatnio
odnośnie tego liczenia do trzech.
Jadła kinderka czy coś i jej spadło na podłoge co wykorzystał nasz
sprytny jamnik i jej zwinął. Zosia podeszła do niego spokojnie
kucnęła przy nim patrzy mu głęboko w oczy i licz: jaz...
dwa ...tsy.. po czy włożyła mu ręke do pyska i zabrała co jej a
ja oczywiśćie płakałam ze smiechu leżać na dywanie bo nie mogłam tak
mnie rozbawiło to moje dziecie!

[dzoaann]

o raaany, po prostu piekne usmialam sie

[e-kasia_mm9]

siejeczka napisała:


> a co do wymuszania płaczem: Kobitki nie dajcie się małemu
> terroryście! chce ryczeć niech ryczy znudzi mu sie to przestanie a
> po trzech dniach olewania przez Was płaczu zobaczy że to nie działa
> i wymyśli coś nowego żeby dać matce w kość


Super rada! Olać dzieciaka, nich wie, kto tu rządzi! Niech sobie nie myśli, że
może się mu coś należy! Ma być grzeczny, słuchać i siedzieć cicho, wtedy będzie
kochany! A jak nie, to dopiero zobaczy, co mama może z nim zrobić!

[joshima]

"Sztywno, równoi posłusznie
a do tego bez gadania.

Dyscyplina, dyscyplina
to podstawa wychowania."

[memphis90]

Pan Kleks?

[joshima]

Yhmmm... W kosmosie.

[memphis90]

Tak mi się ta piosenka z Giertychem i jego pomysłami w swoim czasie kojarzyła

[siejeczka]

Tak masz racje moje dziecko jest kochane tylko jak sie słucha i
sobie na to zasłuży w końcu nie ma nic za darmo a jak nie to niech
gó...arz spada na drzewo dla własnego bezpieczeństwa bo jak się
matka wkurzy to popamięta!!!!!!!!!!!
Wyobraź sobie że jesteś w błędzie moje dziecko doskonale wie że jest
bardzo kochane i że jest dla mnie całym światem, ale to nie znaczy
że ten mój cały świat na mi wejść na głowę i zrobić w domu piekło a
uwierz moja córka ma charakterek ( po mamusi )
Tak mam zasady których się trzymam i tak czasem olewam moją córkę
jak wpada w szał bo ona chce np. ciasto a za 10 min obiad. I
zostawiam ryczącego szkodnika i wychodzę dając czas żeby się
uspokoiła oczywiście zawsze tłumacze dlaczego czegoś nie może zrobić
i kiedy będzie mogła, i zawsze sprawdzam czy w tym ataku złości nie
zrobi sobie krzywdy. A robie tak tylko w sytuacjach kiedy wiem że to
jest zachowanie na pokaz a nie dzieje jej się prawdziwa krzywda
która jest przyczyna tego płaczu . ( bo wtedy ruszam na odsiecz z
całym orężem )
Wiec nie demonizuj mojej wypowiedzi zwłaszcza że była pisana z
przymrużeniem oka .

[anahrea]

u mnie metoda liczenia do 3 powoli traci swą moc, ale przez długi
czas działała. moja córka też zaczęła ją stosowac ostatnio na mnie,
na psie itd. wygląda to bardzo zabawnie zwłaszcza, że mówi to zawsze
z ogromną powagą i srogą miną.

[truscaveczka]

Coś ty, u mnie nadal działa - 4,5 roku ma Młoda. Tylko ja używam
tego rzadko - może dlatego się nie zużyła tajemna moc liczenia

[truscaveczka]

Tak zasadniczo to wolę nie dopuścić do czegoś, za co należałaby się
kara, niż karać. Dlatego stosowałam wyciszenia, przytrzymywanie rąk
wyciągających się gdzie nie trzeba z groźnym "NIE!" z mojej strony
itp. Karanie doprowadza do tego, że dziecko nie robi danej rzeczy
ze strachu przed karą a nie dlatego, że nie powinno - a dwulatek
jest w stanie zrozumieć, żeby nie dotykać kontaktu czy nie
wysypywać ziemi z doniczki (co nie oznacza, że czasem go nie
poniesie )
- wolę wiedzieć, że dziecko rozumie, dlaczego nie wolno czegoś
robić i samo tego nie robi, niż że kiedy się odwrócę natychmiast
rzuci się w zakazaną stronę.
Tak samo z buntem dwulatka - przeczekać i zignorować, zamiast się
ekscytować, okazywać zainteresowanie i karać - bo to eskaluje
problem.
U mnie zadziałało świetnie - np. mała mimo naszego jednorazowego
pozwolenia by jechać rowerem po jezdni (zamknięta z powodu remontu
uliczka) nie zgodziła się - bo jezdnia nie jest dla dzieci. Kiedyś
jej zaufałam na tyle, bo zostawić jej swobodę decyzji (pod czujnym
okiem oczywiście) i okazało się, że jest w stanie podejmować dobre
decyzje, rozumiejąc, co jest zagrożeniem, a co nie. Ale to wymaga
specyficznej cierpliwości - dania dziecku szansy i nagrodzenia
tego, że jej nie zawiodło

[siejeczka]

Truscaveczka ma sto procent racji!
Dwulatkowi trzeba niestety tłumaczyć wszystko aż do znudzenia i co
jakiś czas sprawdzać co zrozumiało to nasze dziecię, a czasem
zwyczajnie go olać jak wpada w histerie.
Moja młoda miała brzydki nawyk bicia i gryzienia jeszcze jakiś czas
temu (nie mam pojęcie gdzie to zobaczyła ale miała i już) ale
tłumaczyliśmy wszyscy, że nie wolno, że to boli, że mama tak nie
robi i że trzeba przytulać a nie bić no i że trzeba przepraszać i
efekt jest taki że to moje dziecię teraz sąsiadki upomina że "nu nu
bo ziazi" jak sie zaczynają szarpać (siostry że tak powiem z kulturą
na bakier )
Na jezdnie też mi nie wyjdzie dopóki mi ręki nie da (po chodniku czy
gdzieś na odludziu biega samopas) a jak jedzie samochód to staje
poczeka aż przejedzie i hasa dalej.
I jeszcze jedna rzecz bardzo ważna może zamiast karać chwal go pod
niebiosa za to co zrobi dobrze młody się będzie cieszył że mama taka
hepi i dobre zachowania będą coraz częstsze!

żadna

[betty842]

To przecież wbrew ustawie,która niedawno została uchwalona!(ironia).

[tymillo]

witaj kiedy mój syn,poważnie przeskrobie idzie do kąta ( na ok 2
minuty)

[e-kasia_mm9]

tymillo napisała:

> witaj kiedy mój syn,poważnie przeskrobie idzie do kąta ( na ok 2
> minuty)


A co to znaczy, że poważnie przeskrobie? Możesz podać przykłady? Bo ja sobie nie
umiem wyobrazić, co takiego dwulatek może poważnie przeskrobać? I jak w ogóle
można karać dwulatka? Za co? I po co?

e - kasia

[zolza79]

Tak się zastanawiam czytając Twoje posty...ile Twoje dziecko ma lat??

[mama_kotula]

zolza79 napisała:

> Tak się zastanawiam czytając Twoje posty...ile Twoje dziecko ma lat??

Ja odpowiem, chociaż nie jestem e-kasią. Moje dzieci mają lat 6 i 7. I również, z perspektywy czasu nie widzę jakichś straszliwych zbrodni, za które trzeba KARAĆ dwulatka.
Zwłaszcza, że większość dwulatków nie ma bladego pojęcia, czym jest taka abstrakcja jak kara. Oraz, nie wykonuje różnych czynności z premedytacją, aby matce na złość zrobić. Dwulatek wykonuje, bo go to bawi, bo sprawdza, czy nadal mu nie wolno czegoś robić i dlatego, że mama tak zabawnie się wkurza.
"Karałam" dwulatka w sposób: zabranie za bety z miejsca zbrodni, uświadomienie słowne dlaczego zabieram z miejsca zbrodni i znalezienie temuż dwulatkowi innego, bardziej atrakcyjnego zajęcia niż np. wylewanie picia z kubka czy wybebeszanie szafy. Przykładowo - dzieciak wylewa picie z kubka, więc zabieram dzieciakowi picie i przelewam do niekapka, jednocześnie zabierając dzieciaka do łazienki, wręczając kubek i wstawiając do brodzika miskę z wodą, gdzie dzieciątko może sobie do woli bawić się i obserwować, jak uroczo się płyn wylewa na podłogę brodzika.

[zolza79]

Cóż nie chodziło mi o krytykowanie e - kasi, ale jak widzę bardzo
szybko znalazła gorliwą obrończynię(nie wiem przed czym)byłam tylko
ciekawa, jakie doświadczenia z krnąbrnym dwulatkiem ma osoba, która
tak autorytarnie ocenia inne mamy. Aha, żeby było jasne sama mam w
domu prawie 2,5 latkę i różnie bywa z jej temperamentem. Ja sobie
wypracowałam metodę i rzadko "karam", ale wiem, jak trudno czasami
zachować zimną krew!!Słow karam wzięła w cudzysłów, bo nie uważam,
że konsekwencja w tłumaczeniu i wyjaśnianiu jest karą!Pozdrawiam
wszystkie mamy.

[mama_kotula]

Chwila, ja nie bronię Kasi, Kasi nie znam.

Chcę tylko obalić mit, który sugeruje Twoje pytanie "tylko ktoś, kto nie miał do
czynienia z dwulatkiem, może uważać, że dwulatek nie jest w stanie popełnić
zbrodni zasługującej na karę". Zatem obalam - mam dwoje, w tym jedno
autystyczne, sporo starsze niż dwuletnie, i nadal - a w sumie mogę powiedzieć,
że dopiero teraz z perspektywy czasu - uważam, że zbrodnie dwulatka nie są
celowe i nie są na tyle "zbrodnicze" aby trzeba było je obciążać "karą".
Co nie znaczy, że dwulatek nie jest w stanie wyprowadzić z równowagi. Jak
najbardziej jest

[zolza79]

Wybacz, ale moje pytanie nic nie sugeruje. Zapytałam z czystej
ciekawości. Być może gdzieś są dzieci idealne, zawsze czyste,
grzeczne itp. Posty kasi przypomniały mi, jaką ja byłam kiedyś mamą,
tzn ja będę karmić rok piersią, pieluchy tylko tetrowe, nigdy się
nie zdenerwuję, zawsze będę uśmiechnieta, wypoczęta i zadowolona a
potem czas weryfikował moje poglądyi postanowienia...

[mama_kotula]

CytatWybacz, ale moje pytanie nic nie sugeruje.

Ależ oczywiście, że sugeruje i dobrze o tym wiesz, co potwierdzasz dalszą częścią wypowiedzi:

Cytat
Posty kasi przypomniały mi, jaką ja byłam kiedyś mamą, tzn ja będę karmić rok piersią, pieluchy tylko tetrowe, nigdy się nie denerwuję, zawsze będę uśmiechnieta, wypoczęta i zadowolona a potem czas weryfikował moje poglądyi postanowienia...

I doskonale wiem, że czas weryfikuje poglądy. U mnie np. czas zweryfikował poglądy na temat dyscyplinowania dwulatka

[memphis90]

Być może gdzieś są dzieci idealne, zawsze czyste,
> grzeczne itp.
Moje dziecko nie jest ani zawsze czyste, ani "grzeczne" w tradycyjnym rozumieniu
tego słowa (bezwonne, bezdźwięczne, niebałaganiące, nieabsorbujące)- natomiast
nie widzę potrzeby karania jej za cokolwiek, co aktualnie potrafi zrobić. jeśli
moje dziecko robi coś, co zagraża jej lub otoczeniu (nie wiem- zwisa za balkonem
albo goni dzieciaki po placu awab z pastuchem elektrycznym)- to jest to moja
wina, bo powinnam jej dopilnować. Jeśli po raz kolejny wywaliłaby wszystkie
ubrania z szafy, to zastanowiłabym się dlaczego moja córka od kwadransa siedzi
sama w drugim pokoju i czemu nie wymyśliłam jej czegoś b. kreatywnego do zabawy
(co nie oznacza, że byłabym z bałąganu zadowolona iradosna jak świnka w deszcz)-
a potem razem składalybyśmy te ubranka.

[joshima]

zolza79 napisała:

>...rzadko "karam", ale wiem, jak trudno czasami
> zachować zimną krew!!
A więc kara jest li tylko wynikiem frustracji i bezsilności rodzica?

[zolza79]

Wszystkie oponentki same przyznały, ze stosują takie lub inne formy
wychowywania( tłumaczenie, zabieranie zabawek po poprzednim
upomnieniu) w moim odczuciu to jest właśnie KARA i takie kary wobec
swego dziecka zdarza mi sie stosować. CZy jestem złą matką???Pewnie
kilka z Was stwierdzi, że oczywiście!!Ja tak nie uważam. CZy kara
taka bądź inna jest wynikiem flustracji rodzica?Sądzę, że właśnie
tak jest. Nikt z nas nie jest idealny!!Choć może niektórzy uważają,
że oni właśnie tacy są.

[joshima]

zolza79 napisała:

> Wszystkie oponentki same przyznały, ze stosują takie lub inne formy
> wychowywania( tłumaczenie, zabieranie zabawek po poprzednim
> upomnieniu) w moim odczuciu to jest właśnie KARA i takie kary wobec
> swego dziecka zdarza mi sie stosować.
OK. W moim pojęciu takie coś to nie kara a konsekwencja. Kara jest wtedy jak
mówisz dziecku. Rozlałeś sok to masz szlaban na dobranockę. Jednym słowem
"jestem na Ciebie zła i zrobię coś, żeby Ci było źle, bo mnie wkurzyłeś".

> CZy kara
> taka bądź inna jest wynikiem flustracji rodzica? Sądzę, że właśnie
> tak jest.
A ja sądzę, że nie zawsze. Jeśli mówimy o konsekwencji będącej naturalnym
następstwem nieodpowiedniego zachowania dziecka (ściągasz mi okulary, więc się z
Tobą nie bawię) to uważam, że jest to po prostu wychowanie. Ale stawianie w
kącie i zmuszanie do przeprosin to już chyba wynik frustracji i bezsilności. Ja
tego za wychowawcze nie uważam.

[memphis90]

Ach, jak my się w tym wątku zgadzamy...

[joshima]

Hmmm. Odnoszę wrażenie, że nie rzadko nam się to zdarza

[zolza79]

I zgadzam się z Tobą w 100 %. Cała dyskusja wg mnie wiąże się z
różnym rozumieniem słowa kara. Ja mówię, że karam swoją
konsekwencją, dla innych kara to nawrzeszczenie na dziecko i zakaz
oglądania dobranocki, jeszcze inni uznają, że karą jest klapsior w
wiadomą część ciała. I będę się upierać przy swoim zdani, że kara
przez duże K, to wyraz bezradności i flustracji rodzica.

[zolza79]

A i dodam jeszcze (i tu zgadzam się z Tobą), że zmuszanie
kokokolwiek do czekokolwiek to wyraz bezsilności.

[joshima]

Chyba nie do końca zrozumiałam. Jaka to według Ciebie kara przez duże K?

Bo pokazywanie konsekwencji to po prostu wychowanie i powinność rodzica a nie
wyraz bezsilności.

[zolza79]

Rzeczywiście nie zrozumiałaś, wydaje mi się, że uparcie szukasz we
mnie demaona KARA wg mnie to dla dwulatka wrzeszczenie iwsadzanie
do łóżeczka, stawianie do kąta, karne jeżyki, śmiki itp.Pozdrawiam

[joshima]

zolza79 napisała:

> Rzeczywiście nie zrozumiałaś, wydaje mi się, że uparcie szukasz we
> mnie demaona

Demonizujesz Po prostu chcę Cię należycie zrozumieć. Przecież napisałam
wyraźnie, że chyba nie do końca zrozumiałam a bardzo bym chciała.

[e-kasia_mm9]

zolza79 napisała:

> Tak się zastanawiam czytając Twoje posty...ile Twoje dziecko ma lat??


To zależy, o które pytasz. Najmłodsze dwa lata, z najstarsze duuuuużo więcej.

Nigdy nie stosowałam kar, ani dla dwulatka, ani dla nastolatka i nie mogę
zrozumieć, po co inni to robią, skoro(tak wynika z moich obserwacji)kary nigdy
nie odnoszą pożądanego skutku, wręcz odwrotnie - im więcej kar, tym zachowanie
dziecka gorsze. Więc po co stosować coś, co po prostu nie działa?

Dziecko rodzi się DOBRE i takim pozostanie, jeśli rodzice go nie zepsują. A żeby
dziecka nie zepsuć, trzeba się liczyć z nim i z jego potrzebami. Dziecko to żywy
człowiek i ma prawo czuć, myśleć, wiedzieć czego chce, a czego nie chce.
Rolą rodzica jest pomagać mu w dorastaniu, towarzyszyć w poznawaniu świata, a
nie tresowanie i wydawanie rozkazów, które dziecka ma wykonywać.
Jeśli dziecko zachowuje się źle - to znaczy, że rodzice popełniają błędy w
traktowaniu go i kary nic tu nie pomogą. Siłą nie da się wymusić poprawnego
zachowania. Dziecko uczy się przez naśladownictwo, a nie przez to, że rodzic mu
coś każe, a jak tego nie zrobi, to kara.

[betty842]

> Nigdy nie stosowałam kar, ani dla dwulatka, ani dla nastolatka i
nie mogę
> zrozumieć, po co inni to robią, skoro(tak wynika z moich
obserwacji)kary nigdy
> nie odnoszą pożądanego skutku, wręcz odwrotnie - im więcej kar,
tym zachowanie
> dziecka gorsze. Więc po co stosować coś, co po prostu nie działa?


Czyli wychowujesz dziecko bezstresowo.A ja zaobserwowałam,że dzieci
wychowywane w ten sposób często wyrastają na potworki lub egoistów.


> Dziecko rodzi się DOBRE i takim pozostanie, jeśli rodzice go nie
zepsują. A żeb
> y
> dziecka nie zepsuć, trzeba się liczyć z nim i z jego potrzebami.
Dziecko to żyw
> y
> człowiek i ma prawo czuć, myśleć, wiedzieć czego chce, a czego nie
chce.
> Rolą rodzica jest pomagać mu w dorastaniu, towarzyszyć w
poznawaniu świata, a
> nie tresowanie i wydawanie rozkazów, które dziecka ma wykonywać.
> Jeśli dziecko zachowuje się źle - to znaczy, że rodzice popełniają
błędy w
> traktowaniu go i kary nic tu nie pomogą. Siłą nie da się wymusić
poprawnego
> zachowania. Dziecko uczy się przez naśladownictwo, a nie przez to,
że rodzic mu
> coś każe, a jak tego nie zrobi, to kara.



Ha ha ha,ale się uśmiałam! Naprawdę rozbawiłaś mnie!
Z tego co piszesz można dojść do wniosku: wszystkie dzieci rodzą się
takie same,rodzą się z takim samym temperamentem i jeśli dziecko
psoci bardziej niż inne to jest to wina rodzica,bo rodzic daje mu
zły przykład. No nie,bez jaj. Przecież każde dziecko jest inne.Z
jednym dzieckiem porozmawiasz,wytłumaczysz co złego zrobiło i to
dziecko zrozumie i więcej tak nie zrobi.A innemu
tłumaczysz,rozmawiasz a jemu jednym uchem wchodzi a drugim wychodzi
i dalej robi to samo.I żeby nie było moje dziecko raczej z tych
grzecznych jest.

[memphis90]

Tak, to jest właśnie wychowywanie bezstresowe. Dziecko zna granice i
konsekwencje tego, co robi. Dzięki temu czuje się bezpieczne. Z kolei dziecko,
które nigdy nie wie, czy za swoje zachowanie dostanie pochwałę, czy karę (np.
czasem wolno bu biegać z jedzeniem, a czasem nie) żyje w stanie stresu. I raczej
takie dziecko może być "potworkiem"- choć mi by do głowy nie przyszło, żeby tak
przezywać dziecko, nawet za jego plecami...

> Z tego co piszesz można dojść do wniosku: wszystkie dzieci rodzą się
> takie same,rodzą się z takim samym temperamentem i jeśli dziecko
> psoci bardziej niż inne to jest to wina rodzica,bo rodzic daje mu
> zły przykład.
A co jest złego w psoceniu??? Różnice w temperamencie nie znaczą, że dziecko
jest lepsze czy gorsze.

.Z
> jednym dzieckiem porozmawiasz,wytłumaczysz co złego zrobiło i to
> dziecko zrozumie i więcej tak nie zrobi.A innemu
> tłumaczysz,rozmawiasz a jemu jednym uchem wchodzi a drugim wychodzi
> i dalej robi to samo.
To nie zależy od temperamentu czy innych wrodzonych cech dziecka. Tylko właśnie
od wychowania- czyli od tego, co robią rodzice. Nawet najbardziej żywiołowe
dziecko jest w stanie zrozumieć, co się do niego mówi- choć być może będzie mieć
większe tendencje, zeby w szale zabawy czasem się zapomnieć... Ale nie jest to
przecież celowe "złe" zachowanie.

[joshima]

memphis90 napisała:

> Z kolei dziecko,
> które nigdy nie wie, czy za swoje zachowanie dostanie pochwałę, czy karę (np.
> czasem wolno bu biegać z jedzeniem, a czasem nie) żyje w stanie stresu. I racze
> j
> takie dziecko może być "potworkiem"

Szczególnie na podwórku, nawet jeśli w domu karnie stoi w kącie.

[betty842]

memphis90 napisała:

> Tak, to jest właśnie wychowywanie bezstresowe. Dziecko zna
granice i
> konsekwencje tego, co robi.

"W polskiej prasie pojęcie "wychowania bezstresowego" jest
wykorzystywane do krytyki różnych odmiennych niż autorytarny stylów
wychowania. Rozumiane np. jako "wychowanie bez granic" czyli
wychowanie w modelu liberalnym (w odróżnieniu od autorytarnego i
demokratycznego), brak kar, brak oczekiwań rodziców oraz znaczna
swoboda zachowań dziecka[7]. Wychowanie bezstresowe jest traktowane
jako przyczyna zaburzenia rozwoju dziecka."




"Co jeszcze widza w tym stylu wychowania rodzice decydujący się na
jego wprowadzenie? Rozmowę. Rodzice dużo rozmawiają ze swoimi
dziećmi wierząc w to, że kiedy dziecku wytłumaczy się, iż współpraca
to najlepsza droga do porozumienia się, dziecko zacznie się do tego
stosować. A kiedy okazuje się to niemożliwe do zrealizowania,
próbują innych taktyk, żeby nakłonić dziecko do współpracy, jednakże
jest to jedynie taktyka słowna. I jak się okazuje, nieskuteczna.
Nierzadko potrzeba po prostu działać, reagować aktywnie.

To w jaki sposób rodzice będą chcieli wychować swoje dzieci, zależy
od ich własnych doświadczeń czy przekonań. Z mojego punktu widzenia
wychowanie bezstresowe nie realizuje niemal żadnych celów
wychowawczych. Powoduje, że dziecko podważa, a w najgorszym
przypadku ignoruje, wszelkie zasady i na każdym kroku sprawdza
granice, testuje rodziców.

A rodzic, który nie reaguje na to, nieświadomie pokazuje dziecku, że
może ono samo o sobie decydować i osiągnąć wszystko, czego zechce.
Stanowić to może zagrożenie nie tylko dla prawidłowego
funkcjonowania, ale również dla życia wychowanka.

Sprawdzając na własnej skórze wszelkie otaczające go zjawiska, może
narazić się na różnego rodzaju niebezpieczeństwa. Ponadto rodzic nie
jest żadnym autorytetem w oczach dziecka, a przecież tak ważne dla
małego człowieka jest mieć świadomość, że w pobliżu jest ktoś kto
wspomoże, kto jednak będzie wiedział lepiej."

[e-kasia_mm9]

betty842 napisała:

>
> "W polskiej prasie pojęcie "wychowania bezstresowego" ....
>
>
>
> "Co jeszcze widza w tym stylu wychowania rodzice...


To co tutaj przedstawiłaś, to totalna bzdura i zgadzam się z Tobą, że taka forma
"wychowania bezstresowego" prowadzi do wyhodowania potworka i egoisty.

Ale tak "wychowanie bezstresowe" może rozumieć i stosować tylko idiota, który
lepiej niech już pozostanie przy tradycyjnych metodach siłowych(lanie itp.), bo
wtedy ma szansę, że pomimo stosowania przemocy dziecku jednak uda się wyrosnąć
na człowieka, może bardzo sfrustrowanego, ale jednak człowieka. Chociaż nie
wszystkim się to udaje.

[memphis90]

To nie jest wychowanie bezstresowe, tylko brak wychowania.

[memphis90]

Rodzice dużo rozmawiają ze swoimi
> dziećmi wierząc w to, że kiedy dziecku wytłumaczy się, iż współpraca
> to najlepsza droga do porozumienia się, dziecko zacznie się do tego
> stosować. A kiedy okazuje się to niemożliwe do zrealizowania,
??? Jak to niemożliwe? To podstawowa umiejętność człowieka- rozmowa, a najwięcej
problemów wynika właśnie z braku umiejętności komunikacji. I dotyczy to nie
tylko dzieci, ale wszystkich. Naprawdę uważasz, ze pokojowe rozwiązywanie
konfliktów jest nieefektywne, lepsza jest wojna, morderstwa i gwałty?

> A rodzic, który nie reaguje na to, nieświadomie pokazuje dziecku, że
> może ono samo o sobie decydować i osiągnąć wszystko, czego zechce.
No popatrz, a mi się zawsze wydawało, że do tego właśnie należy dążyć!i
Chciałabym, żeby moje dziecko wyrastało w przekonaniu, że to ono właśnie
decyduje o swoim losie- a nie poddaje się biernie biegowi wydarzeń; że może
osiągnąć to, czego w życiu zapragnie.

> Sprawdzając na własnej skórze wszelkie otaczające go zjawiska, może
> narazić się na różnego rodzaju niebezpieczeństwa.
To przecież robi każde dziecko... A rodzic jest od tego, żeby kontrolować te
najbardziej niebezpieczne. Można lać dziecko po tyłku, bo zbliżyło się ze
śrubokrętem do kontaktu. Można też zabezpieczyć wszelkie kontakty zatyczkami, a
w stosownym momencie nauczyć dziecko, że jakichkolwiek napraw elektrycznych
dokonuje się po odłączeniu prądu.

Ponadto rodzic nie
> jest żadnym autorytetem w oczach dziecka,
Rodzic, który tłumaczy, rozmawia, interesuje się dzieckiem i jego odczuciami nie
jest autorytetem? A tłukący po tyłku, stosujący taktykę "ma być tak, bo ja tak
mówię" lub wrzeszczący- jest?

Sorry, ale nie przekonasz mnie. Ustalenie konkretnych, jasnych zasad i stawianie
wymagań- ale z poszanowaniem praw dziecka jako drugiego człowieka, bez bicia,
wrzasków, obrażania, obniżania poczucia wartości- jest dla mnie najlepszym
sposobem wychowania wartościowego, pewnego swoich wartości człowieka.

[e-kasia_mm9]

betty842 napisała:


> Czyli wychowujesz dziecko bezstresowo.

Tak, jeśli "wychowanie bezstresowe" rozumie się jako niestosowanie wobec dziecka
szeroko pojętej przemocy i nie dostarczania mu dodatkowych stresów, których w
normalnym życiu i tak ma sporo, niezależnie od tego jak bardzo dobrych ma
rodziców. Dla mnie rolą rodzica jest łagodzić stresy(te od niego niezależne), a
nie dostarczać dziecku dodatkowych stresów np. w postaci stania w kącie, lub
zmuszania do zjedzenia czegoś, czego dziecko nie chce.


A ja zaobserwowałam,że dzieci
> wychowywane w ten sposób często wyrastają na potworki lub egoistów.

Tego akurat się nie obawiam, bo jeśli starsze nie wyrosły ani na potworki, ani
na egoistów(wręcz przeciwnie), to najmłodsze też na potworka nie
wyrośnie(zresztą, gdyby miało być potworkiem, to już by nim było, a nie jest).

>
>
> Ha ha ha,ale się uśmiałam! Naprawdę rozbawiłaś mnie!
> Z tego co piszesz można dojść do wniosku: wszystkie dzieci rodzą się
> takie same,rodzą się z takim samym temperamentem


A co ma temperament do dobroci???????????
Uważasz, że tylko ludzie o określonym temperamencie mogą być dobrzy? Jakim? A co
z pozostałymi, którzy mają ten nieodpowiedni temperament? Oni nigdy nie będą
dobrzy?
Z flegmatyka można stworzyć obiboka i lenia, albo człowieka dokładnego i
sumiennego. Z choleryka można wychować mordercę, albo rewolucjonistę.
Jeden będzie dobry, drugi zły niezależnie od temperamentu jaki posiada, więc
zupełnie nie rozumiem Twojego toku rozumowania.


i jeśli dziecko
> psoci


Wyraz "psota" według mnie ma bardzo negatywne zabarwienie. Psota, to coś takiego
co dziecko robi specjalnie, na złość, po to by kogoś zdenerwować, albo coś w tym
stylu - a dziecko nie działa w ten sposób. Albo robi coś, bo go to ciekawi, albo
go to bawi, albo robi coś, bo się nudzi i nie wie co ma zrobić ze sobą.
Dlatego ja psotą nie nazywam żadnego zachowania dziecka.

A jeśli dziecko faktycznie psoci(czyli specjalnie robi coś na złość) to jest to
ewidentna wina rodzica.


bardziej niż inne to jest to wina rodzica,bo rodzic daje mu
> zły przykład.

I nie dlatego, że rodzic daje zły przykład, tylko dlatego, że rodzic źle się do
dziecka odnosi.



No nie,bez jaj. Przecież każde dziecko jest inne.Z
> jednym dzieckiem porozmawiasz,wytłumaczysz


Z każdym dzieckiem porozmawiasz, i każdemu wytłumaczysz, tylko trzeba rozmawiać(
w rozmowie bierze udział dwoje ludzi), a nie wydawać rozkazy, zakazy, nakazy i
polecania.



co złego zrobiło

A co złego może zrobić dwulatek??????????????
Żaden czyn dziecka nie jest zły, bo aby czyn był zły musi być zły już w swoim
zamierzeniu. Żadne dziecko nie ma złych zamiarów, nie chce robić niczego
złego(wręcz przeciwnie, chce robić same dobre rzeczy), więc dlaczego miałabym mu
mówić, że zrobiło coś złego?

i to
> dziecko zrozumie i więcej tak nie zrobi.A innemu
> tłumaczysz,rozmawiasz a jemu jednym uchem wchodzi a drugim wychodzi


Jeśli mówisz do dziecka, a jemu jednym uchem wchodzi, a drugim wychodzi, to
znaczy, że mówisz do niego niewłaściwie.



> i dalej robi to samo.I żeby nie było moje dziecko raczej z tych
> grzecznych jest.

Grzecznych, czyli jakich? Co rozumiesz przez określenie "grzeczne dziecko"?
Takich, które wykonują wszystkie polecenia i rozkazy? Które na rozkaz śpi, je,
pije, bawi się , myje, ubiera, itp.itd.?
>
>

[betty842]

e-kasia_mm9 napisała:

> Grzecznych, czyli jakich? Co rozumiesz przez określenie "grzeczne
dziecko"?
> Takich, które wykonują wszystkie polecenia i rozkazy? Które na
rozkaz śpi, je,
> pije, bawi się , myje, ubiera, itp.itd.?

"Grzeczny" czyli taki,który rozumie jak coś mu tłumaczę. Jak
tłumaczę mu np,żeby nie dotykał piekarnika bo się sparzy to nie
dotyka.Jak proszę,żeby przyniósł mi "coś tam" to przyniesie.Takie
dziecko wychowyje się łatwiej niż dziecko "niegrzeczne" (w moim
rozumowaniu przeciwnieństwo tego "grzecznego"). Na razie mam jedno
dziecko,które udaje mi się jako tako wychowywać.Nie wiem jakie
będzie drugie dziecko.Jeśli będzie przeciwieństwem tego pierwszego
to będzie mi trudniej niż teraz.I nie wiem czy wtedy nie będę
popełniała błędów,typu dawania kar.Nie wiem.Mam nadzieję,że nie.

Koleżnka ma dwóch synów.Starszy ma 10 lat a młodzy 3. Starszy był
taki jak mój.Teraz jest fajnym ułożonym chłopakiem.Natomiast ten
młodszy...Mały diabełek.Koleżanka próbuje wychowywać go tak jak
starszego wychowywała.Niestety nic nie na niego nie działa...Być
może powinna poczytać co nieco o wychowywaniu dzieci,"dokształcić
się".Ale niestety raczej nie ma na to czasu.Tak więc nie każde
dziecko jest takie samo,nie każdy rodzic jest tak samo mądry i nie
każdy rodzic może "dokształcać się" w kwestii wychowywania dzieci.Są
rodzice tacy,którzy popełniają błędy wychowawcze a mimo to dziecko
wyrasta na porządnego człowieka.

[gabrysiek.12]

> Ha ha ha,ale się uśmiałam! Naprawdę rozbawiłaś mnie!
> Z tego co piszesz można dojść do wniosku: wszystkie dzieci rodzą
się
> takie same,rodzą się z takim samym temperamentem i jeśli dziecko
> psoci bardziej niż inne to jest to wina rodzica,bo rodzic daje mu
> zły przykład. No nie,bez jaj. Przecież każde dziecko jest inne.Z
> jednym dzieckiem porozmawiasz,wytłumaczysz co złego zrobiło i to
> dziecko zrozumie i więcej tak nie zrobi.A innemu
> tłumaczysz,rozmawiasz a jemu jednym uchem wchodzi a drugim
wychodzi
> i dalej robi to samo.I żeby nie było moje dziecko raczej z tych
> grzecznych jest.
wielkie dzienki Ci betty842!!!!!!!
wreszcie ktos zauwazyl ze dzieci sa rozne, ze rodza sie z roznymi
charakterkami i nie zawsze nasze wysilki przynosza efekty

[joshima]

gabrysiek.12 napisała:


> wielkie dzienki Ci betty842!!!!!!!
> wreszcie ktos zauwazyl ze dzieci sa rozne, ze rodza sie z roznymi
> charakterkami i nie zawsze nasze wysilki przynosza efekty
Ale czy to, że dzieci rodzą się z różnymi temperamentami oznacza, że niektóre
rodzą si z gruntu złe?

[betty842]

joshima napisała:
> Ale czy to, że dzieci rodzą się z różnymi temperamentami oznacza,
że niektóre
> rodzą si z gruntu złe?


A kto i gdzie tak napisał? Nikt nie twierdzi że jedne dzieci rodzą
się dobre a inne złe.Rodzą się z różnym charakterem,różnym
temperamentem.Jedne są słodkimi jak miód aniołkami a drugie małymi
diablątkami,co nie oznacza że są złe.Dziecku "aniołkowi" coś
wytłumaczysz i zrozumie a "diablątku" wytłmuczasz i nie odniesie to
żadnego skutku,ot co.

[joshima]

betty842 napisała:

> A kto i gdzie tak napisał?
No bo zrozumiałam iż ktoś tu polemizuje ze stwierdzeniem, że dzieci rodzą się dobre.

[memphis90]

Sam fakt, że opisujesz jedne dzieci jako posłuszne, kochane "aniołki", a inne
jako trudne "diabełki" już na wstępie stawia Cię na pozycji przegranej. Bo
choćbyś się zapierała- to jest już porównywanie (diabełek jest ewidentnie
określeniem pejoratywnym), po drugie- wartościowanie, po trzecie- nakładanie
etykietek (dziecko energiczne= diabełek, któremu niczego nie wytłumaczysz).
Temperament- owszem, każdy z nas ma inny. Ale to nie ma nic wspólnego z
rozumieniem i nierozumieniem zakazów/nakazów/czegokolwiek innego.

[gazeta_mi_placi]

Raz w dupsko.

[slonko1335]

tara78 napisała:

> Jak karacie swoje 2-letnie dzieciaki.

nie karamy, chociaż nie, skłamałabym dostał ze dwa razy po łapsku bez sensu
zupełnie bo pacnęłam zanim pomyślałam.

[memphis90]

Nie karzę mojego dziecka, jestem przeciwna karaniu. Lila ponosi konsekwencje
tego, co robi: wyleje sok- musi go wytrzeć, wchodzi, gdzie nie wolno, mimo
ostrzeżeń- wychodzimy z placu zabaw itd. Nie ma natomiast karnych jeżyków,
zamykania w łóżeczku (które, nawiasem mówiąc, służy do spania, a nie jest
narzędziem kary), stawiania do kąta i wymuszonych przeprosin. Nie stosuję też
wypłakiwania; dziecko, słysząc zakaz, przeżywa frustrację, złość i IMO zadaniem
rodzica jest pomóc dziecku uporać się z tymi uczuciami. Pozwalam je też jej
wyrażać- jest zła, bo zabroniłam jej jakiejś fantastycznej zabawy- ok, niech to
okazuje (ale np. bez bicia), nie musi siedzieć cicho jak wytresowany piesek.
Poza tym tłumaczę, tłumaczę, a potem tłumaczę jeszcze raz. I pilnuję, usuwam
niebezpieczne przedmioty, zabezpieczam okna, kontakty, trzymam porządnie za rękę
przy ruchliwej ulicy. Póki co metoda ta skutkuje.

Na marginesie- czego oczekujecie od kary? Że dziecko raz ukarane zapamięta raz
na zawsze, że czegoś nie wolno? Że podda się karze bez buntu? Ze przyjmie ją z
uśmiechem na ustach, że nie będzie płakało i wrzeszczało zamknięte w łóżeczku?
Wątpię, żebyście coś takiego znalazły...

[tijgertje]

memphis90, wszystko ladnie pieknie, ja jednak bede bronic karnego
jezyka czykata. Dlaczego? Nie zawsze widze go jako "kare", mysle, ze
caly watek trzeba by zaczac od tego, czym jest "kara" i czym
konkretnie rozni sie od "ponoszenia konsekwencji". Postawienie
dziecka da kata dziala w 2 strony, dla dziecka jest sygnalem, ze
przegielo, pozwala mu na ochloniecie i wyciagniecie wnioskow, ale
tez czasem jest potrzebne dla opiekuna, ktory tez jest tylko
czlowiekiem i jesli dziecko cos robi, o czym wie, ze nie jest to
akceptowane, mimo kolejnych upomnien, to czasem trzeba sie od siebie
oddalic, zeby nie skonczylo sie czyms, czego opiekun w danej chwili
dzialajacy pod wplywem emocji moglby potem zalowac. Oczywiscie,
wiem, ze sa idealne matki, ktore caly dzien nic nie robia, tylko za
dzieckiem biegaja wymyslajac mu kreatywne zajecia i nie dopuszczajac
do ewentualnego zlamania zasad panujacych w domu (ups, zasady w
takim wypadku nie sa potrzebne), ale ja naleze do tych, ktorzy wola
dziecko nauczyc, ze sie za kable i obrusy nie ciagnie, niz tapetowac
dom materacami, bo do pelnoletnosci w domu dziecia nie zamkne. Nie
mam tez ani czasu ani zdrowia caly czas biegac za dzieckiem, ono tez
potrzebuje czasem zajac sie soba i tak, jak my szanujemy jego
wlasnosc , tego samego wymagamy z mezem od dziecka. Ze swoimi
zabawkami moze robic co chce, ale od moich szaf wara. bez zgody i
wiedzy dziecka tez nie wywalam jego ukochanych ksiazek czy zabawek,
mimo,z e uwazam, ze dawno z nich wyrosl (co systematycznie robila
mojaj mama, nawet jak juz studiowalam, ale w domu pomieszkiwalam, bo
ona wiedziala lepiej, co mi sie przyda, a czego moge sie pozbyc, nie
liczac sie z moimi uczuciami). Wpajanie zasad i konsekwencja oparta
na wzajemnym szacunku, to nie znecanie sie nad dzieckiem.

[joshima]

tijgertje napisała:


> Wpajanie zasad i konsekwencja oparta
> na wzajemnym szacunku, to nie znecanie sie nad dzieckiem.

Prawie wszystko się zgadza (poza tym, ze parę rzeczy celowo wyolbrzymiłaś i
przekręciłaś, to się chyba nazywa dysonans poznawczy, jak Cię zaciekawi to sobie
wygooglaj). Tyle, że metody tego wpajania należy dostosować do wieku i stopnia
rozwoju dziecka. Ja nie wierzę, że dwulatek w pełni rozumie za co stoi w kącie.
A już zmuszanie do przepraszania jest dla mnie niepojęte.

[truscaveczka]

No dokładnie - do przepraszania należy zachęcać, pokazywać, ze taki
czyn przyniesie ulgę obu stronom, że poszkodowanemu polepszy się
humor itd. A nakazywać przeroszenie? Pomyłka jakaś.

[joshima]

truscaveczka napisała:

> że poszkodowanemu polepszy się humor itd

Tu też bym uważała. Wpędzanie w poczucie winy jest kiepską metodą wychowawczą.
Bardzo procentuje w przyszłości. Niestety w negatywnym sensie.

[truscaveczka]

A broń boże w tym stylu! Tylko tyle, że humor się polepszy, a nie na
zasadzie, ze przez ciebie jest smutny.

[joshima]

truscaveczka napisała:

> A broń boże w tym stylu! Tylko tyle, że humor się polepszy, a nie na
> zasadzie, ze przez ciebie jest smutny.

OK, po prostu przestrzegam, w razie gdyby ktoś źle zrozumiał

[tijgertje]

joshima napisała:
Tyle, że metody tego wpajania należy dostosować do wieku i stopnia
> rozwoju dziecka. Ja nie wierzę, że dwulatek w pełni rozumie za co
stoi w kącie.
> A już zmuszanie do przepraszania jest dla mnie niepojęte.

Zasady dostosowuje sie do wieku dziecka i ono powinno je rozumiec. W
takiej sytuacji 2-latek jest doskonale w stanie pojac, dlaczego stoi
w kacie. Zmuszanie do przepraszania uwazam za idiotyzm. Mlodego
zawsze uczylam, ze jednym ze sposobow "naprawienia" szkody sa
przeprosiny, ale dziecku mozna co najwyzej przypomniec ta zasdade,
przeprosiny wymuzone w jakikolwiek sposob sa gorsze od braku
przeprosin

[joshima]

tijgertje napisała:

> Zasady dostosowuje sie do wieku dziecka i ono powinno je rozumiec. W
> takiej sytuacji 2-latek jest doskonale w stanie pojac, dlaczego stoi
> w kacie.
Przykro mi, ale nie jesteś raczej w stanie przekonać mnie, że tak jest. Tym
bardziej, że tak w prostej linii stanie w kącie nie jest naturalną konsekwencją
żadnego nieodpowiedniego (bo o złośliwym zachowaniu u dwulatka to chyba jakieś
bajki) zachowania dwulatka.

[mama_kotula]

Tijgertje, umówmy się - twoje dziecko jest autystyczne. moje też.
zarówno twoje, jak i moje idzie posłusznie na karnego jeża, ale do końca nie
kuma, dlaczego - idzie, bo TAKA JEST ZASADA, a w przypadku autystyka ZASADY SĄ
ŚWIĘTE.
Nie można tego przykładu stosować do zdrowych dwulatków i starszych (wiem co
mówię - mam jedno zdrowe, jedno chore).

[memphis90]

, ale
> tez czasem jest potrzebne dla opiekuna, ktory tez jest tylko
> czlowiekiem
Skoro to opiekunowi puszczają nerwy- to może niech opiekun postawi się do kąta

(ups, zasady w
> takim wypadku nie sa potrzebne), ale ja naleze do tych, ktorzy wola
> dziecko nauczyc, ze sie za kable i obrusy nie ciagnie, niz tapetowac
> dom materacami,
A kto powiedział, że u mnie nie ma zasad? Oczywiście, że są. I moja mała nie ma
problemów z ich akceptowaniem.

Nie
> mam tez ani czasu ani zdrowia caly czas biegac za dzieckiem, ono tez
> potrzebuje czasem zajac sie soba
Ale wiesz, mówimy o 2-latku. Dla mnie dwulatek zajmujący się sobą jest zawsze
podejrzany- bo najlepsze zabawy, to przecież te zakazane. Dlatego ja zawsze
staram się mieć moje dziecko pod kontrolą, albo nastawiam się na ewentualne
sprzątanie kataklizmu

Wpajanie zasad i konsekwencja oparta
> na wzajemnym szacunku, to nie znecanie sie nad dzieckiem.
Oczywiście, ja się w 100% zgadzam z Tobą! Natomiast nie widzę w tym wszystkim
np. zakazu oglądania dobranocki przez tydzień, odbierania przywilejów, zamykania
wrzeszczącego dziecka w łóżeczku (przecież maluch w takiej histerii potrzebuje
pomocy z poradzeniem sobie z emocjami) czy bicia.

[tijgertje]

memphis90 napisała:

Natomiast nie widzę w tym wszystkim
> np. zakazu oglądania dobranocki przez tydzień, odbierania
przywilejów, zamykani
> a
> wrzeszczącego dziecka w łóżeczku (przecież maluch w takiej
histerii potrzebuje
> pomocy z poradzeniem sobie z emocjami) czy bicia.

...czyli jak wyzej wspomnialam, nalezaloby okreslic pojecie kary. Z
wymienionych przez ciebie `kar` zadnej nie popieram, nie widze w
nich zwiazku przyczynowo/skutkowego i dla mnie nie sa kara, dla mnie
sa znecaniem sie nad dzieckiem. Dla mojego mlodego `kara` bylo np
posprzatanie czegos, co narozwalal mimo zakazu, starcie rozlanego
sprecjalnie soku )bo jak mowie 3 razy a on z rozbrajajacym usmiechem
robi swoje, to mi nikt nie wmowi, ze on NIE ROZUMIE, nie robmy z
dzieci idiotow). Dziecko powinno miec wpajane pewne zasady, a im sa
jasniejsze i konsekwentnie przestrzegane przez wszystkich czlonkow
rodziny, tym latwiej wszystkim. Z tym, ze nie wszystkie 2/latki bez
oporu stosuja sie do zasad rodzicow. W znanych mi przypadkach (a
dzieciakow przwinelo sie przez moje zycie sporo) 2/latki co jakis
czas sprawdzaja swoje mozliwosci i granice, co jest raczej norma
rozwojowa, powszechnie zwana `buntem 2-latka`

[memphis90]

Czyli mówimy o tym samym- Ty to nazywasz karą, ja konsekwencją Mniejsza o
semantykę, ważne, że zgadza się idea.

Z tym, ze nie wszystkie 2/latki bez
> oporu stosuja sie do zasad rodzicow.
A kto lubi stosować się do zasad, jeśli ich złamanie daje korzyści lub
przyjemność? Ech, połowę kierowców na mojej codziennej trasie dom-praca powinnam
postawić do kąta- przynamniej ruch byłby mniejszy, a mi by ciśnienie spadło

[betty842]

memphis90 napisała:

wchodzi, gdzie nie wolno, mimo
> ostrzeżeń- wychodzimy z placu zabaw itd.

Wg mnie to jest kara a nie konsekwencja. Konsekwencją wchodzenia tam
gdzie nie wolno byłby np jakiś wypadek. Jeśli wchodzi na jakąś
drabinkę mimo że jej "zakazałaś",to konsekwencją byłby np upadek z
tejże drabinki. Zabranie z placu zabaw jest dla dziecka karą,a nie
ponoszeniem konsekwencji.

[joshima]

betty842 napisała:

> memphis90 napisała:
>
> wchodzi, gdzie nie wolno, mimo
> > ostrzeżeń- wychodzimy z placu zabaw itd.
>
> Wg mnie to jest kara a nie konsekwencja. Konsekwencją wchodzenia tam
> gdzie nie wolno byłby np jakiś wypadek. Jeśli wchodzi na jakąś
> drabinkę mimo że jej "zakazałaś",to konsekwencją byłby np upadek z
> tejże drabinki. Zabranie z placu zabaw jest dla dziecka karą,a nie
> ponoszeniem konsekwencji.

Nie. Karą jest coś co nie jest bezpośrednio z zajściem związane typu: "Byłeś
niegrzeczny na placu zabaw, więc nie obejrzysz dziś bajki".

PS

[joshima]

betty842

Wyobraź sobie, że jakiś klient awanturuje się w pubie i wchodzi na stół. Czy to,
że ochrona go wyprowadzi to kara czy konsekwencja?

[betty842]

Oki,rozumiem o co chodzi.W takim razie moje dziecko nigdy nie było
karane.

[joshima]

betty842 napisała:

> Oki,rozumiem o co chodzi.W takim razie moje dziecko nigdy nie było
> karane.
No to świetnie, że się rozumiemy

[e-kasia_mm9]

joshima napisała:

> betty842
>
> Wyobraź sobie, że jakiś klient awanturuje się w pubie i wchodzi na stół. Czy to
> ,
> że ochrona go wyprowadzi to kara czy konsekwencja?

To ani kara, ani konsekwencja, to ochrona pubu i innych jego klientów i nijak ma
się do zachowań dzieci, bo to człowiek dorosły i powinien wiedzieć co robi i
dlaczego, a małe dziecko tego nie wie i nie umie przewidywać konsekwencji
swoich czynów - i tego właśnie trzeba go nauczyć, ale nie metodą kar.
>

[joshima]

e-kasia_mm9 napisała:

> To ani kara, ani konsekwencja, to ochrona pubu i innych jego klientów i nijak ma
> się do zachowań dzieci

Ależ ma się. Właśnie postępując w ten sposób z dziećmi uczy się je jak
funkcjonuje społeczeństwo. Bijesz dzieci nie będziesz się z nimi bawić. Jesteś
chamem ludzie będą Cię unikać. To to samo. Rolą rodzica jest uczyć dziecko jakie
są konsekwencje jego postępowania, aby wtedy gdy dorośnie mogło świadomie
podejmować decyzje.


> bo to człowiek dorosły i powinien wiedzieć co robi i
> dlaczego
A skąd ma wiedzieć jeśli rodzice nie uczyli go o konsekwencjach?

> a małe dziecko tego nie wie i nie umie przewidywać konsekwencji
Dlatego trzeba go tego uczyć i o konsekwencjach uprzedzać.

> swoich czynów - i tego właśnie trzeba go nauczyć, ale nie metodą kar.

Nie nie metodą kar tylko metodą pokazywania tych konsekwencji w praktyce. O tym
mówię. O niczym innym.

[girasole01]

Jest to kara, a jednoczesnie konsekwencja takiego zachowania. Kara
to wlasnie konsekwencja niewlasciwego zachowania. Chyba kazdy sie
zgodzi, ze mandat to kara. A jesli przekroczymy dozwolona predkosc
to konsekwencja tego jest wlasnie mandat, czyli kara. Jak pobijemy
kogos na ulicy to w konsekwencji pojdziemy do wiezienia - zostaniemy
ukarani. Ale oczywiscie kazdy moze rozumiec po swojemu.

[tijgertje]

joshima napisała:
Nie. Karą jest coś co nie jest bezpośrednio z zajściem związane
typu: "Byłeś
> niegrzeczny na placu zabaw, więc nie obejrzysz dziś bajki".

O, a ja zawsze sadzilam,z e kara, zeby byla skuteczna (tzn
zapobiegala powtarzalnosci `wystepkow` powinna nastapic natychmiast
po `zajsciu` i byc bezposrednio z nim zwiazana. Zakaz ogladania
bajki (jesli wystepek nie mial nic z nia wspolnego) to dla mnie
czysty terror i znecanie sie nad dzieckiem, nie majacy z kara nic
wspolnego.

[e-kasia_mm9]

joshima napisała:

>
> Nie. Karą jest coś co nie jest bezpośrednio z zajściem związane typu: "Byłeś
> niegrzeczny na placu zabaw, więc nie obejrzysz dziś bajki".



A to, to już jest perfidia i znęcanie się nad dzieckiem.

A gdzie jest ta "niegrzeczność"?
To, że dziecko chciało sprawdzić swoje umiejętności, chciało się bawić, chciało
robić, to co inne dzieci - to nazywasz niegrzecznością?????????????????
I za tą swoją ciekawość świata, na nie oglądać bajki?
>

[joshima]

e-kasia_mm9 napisała:

> joshima napisała:
> > Nie. Karą jest coś co nie jest bezpośrednio z zajściem związane typu: "Byłeś
> > niegrzeczny na placu zabaw, więc nie obejrzysz dziś bajki".
>
> A to, to już jest perfidia i znęcanie się nad dzieckiem.

Nie to jest normalna konsekwencja. To jest uczciwe postępowanie, jeśli wpierw
uprzedzi się dziecko, co nastąpi jeśli nadal będzie grzmocił dzieci łopatką.

Co proponujesz? Nie reagować?

[e-kasia_mm9]

joshima napisała:


>
> Nie to jest normalna konsekwencja. To jest uczciwe postępowanie, jeśli wpierw
> uprzedzi się dziecko, co nastąpi jeśli nadal będzie grzmocił dzieci łopatką.
>
> Co proponujesz? Nie reagować?
>

Proponuję, żeby zanim zastosuje się karę dla dziecka, najpierw zastanowić się,
co takiego złego się zrobiło i jakie błędy popełniło, że dziecko grzmoci inne
dzieci łopatką.
I najpierw proponuję ukarać siebie, bo to że dziecko grzmoci łopatką innych jest
ewidentną winą rodziców, z nie dziecka, ono radzi sobie tak, jak umie, a umie
to, czego go rodzice nauczyli.
Więc jeśli Twoje dziecko tak się zachowuje, to postaw się do kąta, żebyś miała
czas przemyśleć swoje złe postępowanie wobec dziecka, przeproś go, za to że
zrobiłaś mu krzywdę i obiecaj poprawę. I popraw się, a jak nie wiesz jak to
zrobić, to skorzystaj z porady u psychologa.

[joshima]

e-kasia_mm9 napisała:

> Proponuję, żeby zanim zastosuje się karę dla dziecka, najpierw zastanowić się,
> co takiego złego się zrobiło i jakie błędy popełniło, że dziecko grzmoci inne
> dzieci łopatką.

Co na przykład? Nie wierzysz, że dwuletnie dziecko może się tak zachowywać i nie
ma w tym winy rodziców?

> Więc jeśli Twoje dziecko tak się zachowuje, to postaw się do kąta
Nie stawiam dziecka do kąta (pomyliłaś mnie z kimś) więc i siebie nie zamierzam.
W ogóle mam wrażenie, że Ty dyskutujesz z kimś zupełnie innym.

[e-kasia_mm9]

joshima napisała:

> e-kasia_mm9 napisała:
>
> > Proponuję, żeby zanim zastosuje się karę dla dziecka, najpierw zastanowić
> się,
> > co takiego złego się zrobiło i jakie błędy popełniło, że dziecko grzmoci
> inne
> > dzieci łopatką.
>
> Co na przykład?

Nie mogę podać Ci przykładu, bo żeby odkryć powód takiego zachowania dziecka,
trzeba by było poddać rodzinę terapii psychologicznej. U każdego dziecka, powód
może być zupełnie inny. Jedno, może się tak zachowywać, bo w domu wszyscy swoje
prawa egzekwują w sposób siłowy, drugie bije, bo mu nikt nie powiedział, że to
boli, a trzecie może odreagowywać w ten sposób brak czułości matki. Powodów mogą
być setki.



Nie wierzysz, że dwuletnie dziecko może się tak zachowywać i ni
> e
> ma w tym winy rodziców?
>


>Nie przyjmuję takich rzeczy na wiarę. Ja wiem, że winni są rodzice, a ściślej
ich indolencja wychowawcza. Chyba, że dziecko jest w jakimś stopniu upośledzone
umysłowo, ale to już zupełnie inna historia.

Nie chcesz mi chyba wmówić, że niektóre dzieci po prostu rodzą się mordercami,
złodziejami, pijakami, narkomanami.....?
Przy odpowiednim(albo raczej nieodpowiednim) działaniu z każdego dziecka można
wyhodować mordercę, złodzieja, pijaka, narkomana... - więc czyja to jest wina,
jeśli nie rodziców? To przecież rodzice mają decydujący głos w wychowaniu.
Jeśli z maleńkiego, bezbronnego dzidziusia wyhodowałam potwora, to nie mogę mieć
do niego pretensji, że jest potworem, bo sama go stworzyłam. I co, teraz mam go
karać, za to że to ja byłam matką do dupy, bo zrobiłam ze swojego dziecka
potwora? Więc jaki jest sens tych kar? I kto powinien być ukarany? Dziecko, czy
rodzic?
>
>
Ps.
A o tym kącie, to było w przenośni. Nie bierz tego tak do siebie. Nie wiem jaką
jesteś matką i nie wiem, jak traktujesz swoje dzieci, i nie mam prawa Cię
oceniać. Wyraziłam tylko swój pogląd na konkretną sytuację, który jest inny niż
Twój i tyle. Każdy ma prawo myśleć, co chce.
Może rzeczywiście niepotrzebnie użyłam formy "Jeśli Twoje dziecko..", powinnam
była napisać "Jeśli jakieś dziecko" i "to jego matka powinna się postawić do
kąta"- przepraszam, jeśli Cię to uraziło. Nie miałam zamiaru Cię krytykować i
obrażać.

[joshima]

Wiesz co myślę? Ze jesteś całkiem odrealniona, skoro z taką pewnością
twierdzisz, że musi być jakaś wina rodziców. Albo jesteś świeżo po studiach i
tak Ci hulają po głowie różne mądrości.

joshima

[duzeq]

Rany, nie myslalam, ze kiedykolwiek to powiem, ale zgadzam sie w
100% z Toba (odnosnie mundrosci Twojej przedmowczyni)... .

Ja jestem ciekawa jak mozna pominac w tego typu wywodach fakt, ze w
rodzinach gdzie jest dwojka, trojka, piatka dzieci i kazde wychowane
jest mniej wiecej wg takiego samego wzorca zdarzaja sie dzieci,
ktore wyrastaja na mocne osobowosci, normalne osobowosci i
takie "zachwiane".
Nie lubie dowodow anegdotycznych, ale znam rodzine, w ktorej
pierwszy facet wyrosl na szefa stada i rzadzi zarowno w domu, jak i
w pracy. Zarowno w domu jak i w pracy ludzie sie go boja, ale tez i
uwielbiaja. Ot, taki charakterny typ. Zakladam, ze w piaskownicy
uzywal tez lopatki w stosunku do innych dzieciakow, jezeli chcial
cos osiagnac. Jego brat to przeciwienstwo - miekki koles,
pantoflarz, dzieci traktowane sa partnersko, niemal bezstresowo
wychowane, ale jakos potrafi je tez trzymac w ryzach. WYglada na
takiego, ktory sam sie podstawial do uderzenia lopatka. Kolejny
brat - depresja za depresja, nic szczegolnego do tej pory nie
osiagnal. Czwarty chlopak w rodzinie - serce na dloni, wyjatkowo
pomocny, ale uparty jak osiol i tez mocna osobowosc.

Jak rozumiem ich rodzice,swietni ludzie, powinni byc gruntownie
przebadani przez psychologa, tak? No bo jakze to tak, jeden walil
lopatka, a drugi nie...?

[betty842]

e-kasia_mm9 napisała:
jakie błędy popełniło, że dziecko grzmoci inne
> dzieci łopatką.
> I najpierw proponuję ukarać siebie, bo to że dziecko grzmoci
łopatką innych jes
> t
> ewidentną winą rodziców, z nie dziecka,


Ha ha ha!!! I znowu się uśmiałam!!!

[memphis90]

> Proponuję, żeby zanim zastosuje się karę dla dziecka, najpierw zastanowić się,
> co takiego złego się zrobiło i jakie błędy popełniło, że dziecko grzmoci inne
> dzieci łopatką.
E-kasiu, generalnie zgadzam się z Tobą, choć takiego bicia łopatką dziecko może
nauczyć się też od innych dzieci na placu zabaw. Moja mała nigdy nie była
uderzona, za to zdarzało się, że ktoś ją popchnął na placu zabaw, uderzył itd. I
ostatnio zauważyłam, że moja Lila nieśmiało odepchnęła ręką jakiegoś namolnego
dzieciaka, który chciał ją zrzucić z zabawki. Przyznaję, nie do końca wiedziałam
jak zareagować- w pierwszym odruchu pouczyłam ją, że nie wolno popychać; ale z
drugiej strony- skoro to nie ona zaczęła, a dzieciak chciał ją zrzucić z
huśtawki, to niby czemu nie ma się bronić...?

[e-kasia_mm9]

betty842 napisała:

> memphis90 napisała:
>
> wchodzi, gdzie nie wolno, mimo
> > ostrzeżeń- wychodzimy z placu zabaw itd.
>
> Wg mnie to jest kara a nie konsekwencja. Konsekwencją wchodzenia tam
> gdzie nie wolno byłby np jakiś wypadek. Jeśli wchodzi na jakąś
> drabinkę mimo że jej "zakazałaś",to konsekwencją byłby np upadek z
> tejże drabinki. Zabranie z placu zabaw jest dla dziecka karą,a nie
> ponoszeniem konsekwencji.


Całkowicie się z tym zgadzam. Zabranie z placu zabaw jest karą.
A dlaczego nie można dziecku pozwolić na to wchodzenie odpowiednio je
asekurując, żeby wypadek się nie zdarzył?

A poza tym, zanim dziecko jest w stanie wchodzić na drabinki, to najpierw musi
urosnąć i w tym czasie jest mnóstwo okazji do tego, żeby dziecko przekonać, że
jeśli mama mówi, że czegoś nie powinno robić, bo zrobi sobie coś złego, to mama
ma rację.

Dziecko będzie w to wierzyć i słuchać mamy pod jednym warunkiem - że takie
zakazy będą naprawdę wyjątkowe i że będzie miało okazję się przekonać( w
kontrolowanych warunkach), że można sobie zrobić coś złego.

[memphis90]

> A dlaczego nie można dziecku pozwolić na to wchodzenie odpowiednio je
> asekurując, żeby wypadek się nie zdarzył?
Dlatego, że nie każda część placu zabaw jest przewidziana jako element
wspinaczki czy zabawy. A jeśli dzieciak ma fantazję wspinać się na daszek
zjeżdżalni 3m nad ziemią, to rodzic nie ma obowiązku latać wokół z trampoliną.
Jeśli ma fantazję bawić się w kuble na śmieci, bo stoją tuż obok placu zabaw, to
rodzic nie ma najmniejszego obowiązku żeby przeprowadzać wcześniejszą
dezynfekcję. Nie musi też rzucać się własnym ciałem, żeby zatrzymać pędzącą
karuzelę- bo dziecko chce pod nią wbiec. Alternatywą jest: skręcenie karku,
choroba zakaźna, rozbicie czaszki. Więc chyba oczywiste jest, że albo dziecko
bawi się zgodnie z zasadami, albo się nie bawi i jest zabierane z otoczenia przy
takich zachowaniach dla niego niebezpiecznego.

Normalna asekuracja- jasne. Ale nie ma przyzwolenia na robienie rzeczy
niebezpiecznych.

[marghot]

zastanawiam się, czy to nie prowokacja...

nie karzę dziecka, staram sie cierpliwe tlumaczyć a jeśli to nei
pomaga, to pomaga odwrócenie uwagi

zdrowsze dla wszystkich stron