Przedszkolna para

[monikaa13]

Chciałam się z wami podzielić moimi obserwacjami i zapytać co o tym
sądzicie.

Jakiś czas temu jak przyszłyśmy z córką do przedszkola, wchodził też
jej kolega z mamą. Od razu puścił mamę i pobiegł do mojej córki.
Chwycił ją za rękę i powiedział, że teraz idzie z nią. Jego mama go
zostawiła, a ja zaprowadziłam tę parę
Kolejnego dnia idę po córkę, a ona z tym kolegą za rękę chodzi.
Pytam się jej co tam robiliście, a ona odpowiada, że śpiewają
piosenkę "Czy ten Pan i Pani są w sobie zakochani" Córka zna tę
piosenkę, bo ja ją bardzo lubię.
Kolejnego dnia znowu odbieram. Przychodzę i szukam. Patrzę córka
gdzieś schowana w takim domku - schowku, siedzi sobie razem z tym
kolegą. Pytam co tam robiła, mówi że to był ich samolot i latali.

Śmieszy mnie to, a was? Cieszę się, że córka ma takiego kolegę, bo
na początku ciężko jej było znaleźć koleżanki do zabawy. Z
koleżankami też się bawi oczywiście.

[alika77]

> Śmieszy mnie to, a was? Cieszę się, że córka ma takiego kolegę, bo
> na początku ciężko jej było znaleźć koleżanki do zabawy. Z
> koleżankami też się bawi oczywiście.

mnie też to śmieszyło dopóki pewnego dnia nie okazało się, że
ukochany mojej córki znalazł sobie inną dziewczynę, a młoda przez to
do przedszkola nie chciała chodzić, bo smutno jej było, że już się z
nią nie bawi... ale fakt, słodkie to było, fajnie popatrzeć jak
dzieci dorastają i tworzą sobie swój własny świat, z przyjacółmi i
miłościami, a nie tylko z mamą i tatą

[miaowi]

To ja mam zgryz - na zapas trochę
Mam córcię, przedszkolaka. Wychowuję ją od początku sama. I teraz,
jak przyjdą pierwsze miłości (nie rozgraniczam na poważne i
niepoważne, bo dla dziecka każda jest najpoważniejsza), to JAk ja mam
z dzieckiem rozmawiać?
Nie umiem wyjaśnić specyfiki związku damsko-męskiego... Nie umiem w
takimfunkcjonować no i, ciężko przyznać, zapomniałam o co chodzi w
tym całym zauroczeniu. Czy iść na żywioł i niech się dzieje co chce,
sama pozna, o co w tym chodzi?
Minęły 4 lata od rozstania z ojcem córki, sporą część wyparłam z
pamięci, bo było przykre, reszty... po prostu nie pamiętam. Pamiętam
złe rzeczy. Nie chcę tej psychozy przekazywać dalej.

[alika77]

ja też wychowuje córkę sama, chociaż na pewno mam nieco inną sytuację
niż Ty. myślę, że w przypadku przedszkolaków nie ma co się wgłębiać w
temat. niby jak i po co chcesz "wyjaśniać specyfikę związku damsko-
męskiego"? co tu do wyjaśnienia? że ludzie dobierają się w pary,
czasami zostają razem, czasami się rozstają? myślę, że dzieci widzą to
dużo prościej, więc nie komplikujmy niepotrzebnie.

[miaowi]

Nie zamierzam się wyrywać przed orkiestrę Spokojnie. Pytam z
ciekawości, bo kiedyś taką rozmowę i tak trzeba będzie przeprowadzić.
Nie wiem, za jakieś 10 lat.
Na razie po prostu patrzę i pozwalam sprawom się toczyć.
Zbywam jedynie ewidentnie głupie pytania pt"mamo, a Ty będziesz miała
ślub?"

[alika77]

> Zbywam jedynie ewidentnie głupie pytania pt"mamo, a Ty będziesz
miała
> ślub?"

a czemu niby to pytanie jest głupie? moja młoda jakiś czas temu
zapytała czy kiedyś się z jej tatą rozwiedziemy (ślubu nigdy nie
było). pytania jak pytania, trzeba tłumaczyć dzieciom świat i tyle.
trudno jest nie przenieść swoich własnych lęków i traum na dziecko,
ale uważam, że da się. dużo zależy od relacji dziecka z ojcem (czy w
ogóle są), jak jego postać jest przedstawiana przez matkę (bez
specjalnego koloryzowania ale też bez przedstawiania go wyłącznie w
negatywnym swietle) itd.

[miaowi]

Zbyłam to pytanie mówiąc wprost, że nie będzie. Nie robię z igły wideł.
Mówię prawdę.

[mama_kotula]

miaowi napisała:

> Nie zamierzam się wyrywać przed orkiestrę Spokojnie. Pytam z
> ciekawości, bo kiedyś taką rozmowę i tak trzeba będzie przeprowadzić. Nie wiem, za jakieś 10 lat.

Zdecydowanie za późno. Również wychowuję dzieci sama, wiedzą wszystko co trzeba - że czasem ludzie się kochają, a potem się już nie kochają; że czasem ci, którzy mówią, że kochają, tak naprawdę oszukują; że czasem trzeba zostawić tego, kogo się kocha, bo on np. pije dużo wódki. Tak, wasz tata pił bardzo dużo wódki i nas oszukiwał i krzywdził - nie mogliśmy z nim zostać. Tak, wasz tata jak się napił to czasem potrafił uderzyć. Nie wiem, czy wasz tata was kochał. Pewnie tak. Czemu nie chce przyjechać i nie dzwoni? Nie wiem, po prostu nie chce, a wy chcecie? i tak dalej. Traumy nie ma.

Nie mają problemu z "zaskoczeniem" specyfiki związku damsko-męskiego (ani damsko-damskiego, ani męsko-męskiego też nie).


> Na razie po prostu patrzę i pozwalam sprawom się toczyć. Zbywam jedynie ewidentnie głupie pytania pt"mamo, a Ty będziesz miała ślub?"

Dlaczego uważasz, że jest to głupie pytanie? Ja na to pytanie odpowiedziałam, że nie wiem - może kiedyś poznam kogoś, z kim będę chciała wziąć ślub, a może nie weźmiemy ślubu i będziemy tylko mieszkać razem tak, jak rodzice Kingi (dziecko twoje, jak mniemam, również na pustyni nie zyje, si? wystarczy naokoło się rozejrzeć i podsunąć dziecku przykłądy). A może najpierw będziemy mieszkać razem i potem weźmiemy ślub tak, jak mama twojej koleżanki Moniki.
Generalnie odpowiadam na pytania zgodnie z prawdą

Jak masz obawy, Miaowi, że przeniesiesz jakieś traumy na dziecko - poradź się psychologa, w jaki sposób masz rozmawiać z młodą o jej ojcu i o związkach "damsko-męskich".

[miaowi]

Ja odpowiadam dziecku zgodnie z prawdą. Dookoła widzimy inne związki,
ale ja akurat nie planuję związku. W rodzinie jest wystarczająco dużo
przykładów, żeby było się na czym uczyć.
Ja nie planuję z nikim mieszkać, satysfakcjonuje mnie taka sytuacja
jaaką mam, sama na wszystko zapracowałam.
Ale jeśli chodzi o trudne pytania to... pojawiają się z czasem, z
wiekiem - na wszystkie odpowiadam, staram się iść zgodnie z rozwojem
dziecka zamiast wybiegać w przód i sama zaczynać rozmowy o ojcu. Tym
bardziej, że dziecko go wcale nie pamięta, nie zna wręcz. Ale
oczywiście kiedyś nam ten temat wyjdzie, nawet jestem w stanie gościa
poszukać i umówić spotkanie, jeżeli córka wyrazi chęć.

[mamaigiiemilki]

jeżeli mam się szczerze wypowiedzieć, to tak: nie podoba mi się
takie wyolbrzymianie kontaktów dziewczynki z chłopcem; i robienie z
nich "pary" i "narzeczonych"...; dla mnie to taka sama relacja jak z
koleżanką;
a niektórzy maja jeszcze tendencję do pytań: podoba ci się jakiś
chłopczyk/dziewczynka a przedszkolu? wrrrrrrrrrrrrr...

[alika77]

dla mnie to taka sama relacja jak z
> koleżanką;

bo dzieci dokładnie tak to traktują, nie patrzą w tym wieku na płeć
tylko na to, czy się dobrze z kimś dogadują. mnie bawiło jak młoda
prowadzała się tylko z ulubionym kolegą, potem martwiło mnie, że
przeżywała odrzucenie, ale tak samo by mnie to martwiło gdyby
chodziło o relację z jakąś koleżanką (bo której mamie nie żal, jak
dziecko chodzi smutne, nawet jak mamy świadomość, że z takimi
emocjami też musi nauczyć się sobie radzić). moja młoda jak ktoś
pytał "a jak tam twój narzeczony?" to kompletnie nie wiedziała o co
chodzi, dla niej był to po prostu ulubiony kompan do zabaw, a że
chłopak to było drugorzędne.

[miaowi]

No, moja też jeszcze nie jarzy co to. Ale u znajomych ostatnio bawiła
sie z chłopczykiem i od razu się zaczęło durne gadanie "narzeczony", a
"to twoja zona będzie" i ja widzę, że moja biedna NIC z tego gadania
nie kuma. Nie podejmowałam tematu. Wkurza mnie takie stereotypowanie,
że jak relacja między chłopcem a dziewczynką to od razu chodzi o tego
rodzaju "sympatię". Sama mam mnóstwo przyjaciół płci męskiej i nikomu
by do głowy nie przyszło, że musi się pojawić jakieś zabarwienie
erotyczne.

[monikaa13]

Dzięki za uspokojenie, że ona traktuje kolegę jak koleżankę.

Absolutnie nie wyolbrzymiam sprawy z parą, narzyczony. Nie pytam czy
ci się podoba itp. Nawet mi to do głowy nie przyszło.
Trochę tylko tak się zdziwiłam, że akurat z kolegą tak chodzą razem
ciągle i wszędzie.

Córka ma dopiero 3,5 roku. Kolega jest starszy.

To mówicie olać sprawę całkowicie i traktować jak koleżankę?

[alika77]

> To mówicie olać sprawę całkowicie i traktować jak koleżankę?

no oczywiście, że tak, jak inaczej chciałaś to traktować?

[angelsik]

> To mówicie olać sprawę całkowicie i traktować jak koleżankę?
heheh no co TY....ja bym przeniosła córkę do innego przedszkola;P
Albo zabroniła tamtemu chłopcu zbliżać sie do niej....i na odwrót
oczywiście.

A tak na poważnie - to córce zupełnie to obojętne czy to chłopiec,
czy dziewczynka. Gdyby to był pies i umiał gadać byłby równie dobry.
Na rozgraniczanie płci jeszcze za wczesnie. W starszych grupach
nieraz pojawiają się miłostki, ew. znienawidzenie płci
przeciwnej(dziewczynki nie chcą dopuszczać do swojej zabawy chłopców
tylko dlatego, że ....są chłopcami..i na odwrót). Z córką jak
najbardziej wszytsko ok

[makurokurosek]

A jak to chciałaś traktować, jak związek ?
śmieszy mnie twoja postawa i robienie z kilkulatki panny na wydaniu. Dla twojej
informacji twoja córka nie widzi w koledze faceta o zasobnym portfelu, czy też
niezłego ogiera w łóżku tylko kolegę z którym się fajnie bawi.

[monikaa13]

Nic takiego, nigdzie nie napisałam. Śmieszy mnie Twoja postawa.

[makurokurosek]

A mnie śmieszą mamusie które w zwykłych kontaktach koleżeńskich doszukują się
bóg wie czego. Trzeba być lekko ograniczonym aby doszukiwać się podtekstów w
koleżeństwie czterolatków, i tworzyć z nich parę

[monikaa13]

No właśnie. Dzięki. Zapomniałam, że jestem ułomna.

[makurokurosek]

Raczej masz ułomne spojrzenie na związki damsko-męskie, nie mówiąc już o
spojrzeniu na rozwoju czterolatka. Poszukiwania zięcia przewidujesz na
pierwszą klasę podstawówki czy może wcześniej ?
Zastanów się, nad tym jaka krzywdę robisz dziecku swoim idiotycznym spojrzeniem
na jej koleżeństwo. Później rosną takie idiotki które każda rozmowę z facetem
odbierają jako oświadczyny.

[monikaa13]

Planowałam wydać córkę za mąż w wieku 16 lat, tak nie można?

[kanna]

Mnie nie śmiesza przedszkolne przyjaźnie moich dzieci. Ani szkolne
miłości mojego pierwszaka.

Co w tym smiesznego??

[emporium1]

Nie opisuj szczegółów bo to w polskim prawie jest karalne !!!