Do mam pracujących na całym etacie

[slonko1335]

Jak dużo czasu spędzacie z dzieckiem po pracy? wystarczająco dla Was? a dla dziecka?
Po urodzeniu córki wróciłam do pracy jak nie miała pół roku ale realia zupełnie inne były, miałam fajny układ z szefem, jeździłam na 6 a nawet przed aby być jak najszybciej w domu, córką zajmowała się babcia, nikt nie robiła problemu gdy musiałam wcześniej wyjść, praca lekka, bezproblemowa, niestresująca.
Z synem było inaczej, jakoś dojrzałam chyba bardziej do macierzyństwa, bycie z nim w domu uważam za najlepszy czas, nie pracowałam na etacie odkąd się urodził ale też nie było już babci do stałej opieki i zakład pracy się rozwiązał, skupiłam się więc na zleceniach które brałam jak mi się chciało a ostatnio zauważyłam że biorę ich coraz mniej coby mieć więcej czasu dla dzieci i rodziny.
Dostałam właśnie propozycję pracy "nie do odrzucenia" ciekawej, bardzo dobrze płatnej, blisko domu, z pełnym socjalem, rozwijającej ale przeraża mnie myśl że będę spędzać z dzieckiem niecałe 3 godziny dziennie. Praca do 16. O jakiejś 16.30 będziemy w domu, zjemy obiad i praktycznie za chwilę dzieci trzeba kłaść spać. Nie ma już mowy o zajęciach dodatkowych bo byśmy nie widywali się wcale. Kurka masakra jakaś...

[elan-o100]

pracuję na cały etet odkąd syn skończył 11 miesięcy (teraz ma 3 z hakiem). Pracuję do 15, o 15.30 odbieram go z przedszkola i od tej pory jesteśmy razem. Do domu mamy blosko, więc idziemy sobie spacerkiem. Obiady gotuje dzien wcześniej, bo jak przychodzimy popołudniu nie ma czasu już na stanie przy garach. Zjadamy sobie coś i możemy całe popołudnie spędzić razem, pójśc na spacer, czy pobawić się w domu.
Z tym, że ja nie robię porządków w tygodniu, tylko w weeekend. Jedyne co, to nastawiam pranie. Wieczorem ogarniam tylko mieszkanie i gotuję, ale to już jak mąż idzie uśpić syna.
Mamy więc dla siebie około 4 godzin. Mi wystarcza- synowi chyba też

[slonko1335]

Właśnie ta 15 wydaje mi się być taką godziną graniczną do której mogłabym pracować nie marudząc Wcześniej pracowałam do 13-14 i to było świetne. Ta 16 mnie przeraża po prostu...

[elan-o100]

slonko1335 napisała:

> Właśnie ta 15 wydaje mi się być taką godziną graniczną do której mogłabym praco
> wać nie marudząc Wcześniej pracowałam do 13-14 i to było świetne. Ta 16 mnie
> przeraża po prostu...

no tak, jakbym miała pracować do 16, czy 17 i jeszcze jakies koszmarne dojazdy, to byłoby nie do przejscia.
u nas dodatkowym plusem jest fakt, ze synek spi w przedszkolu, wiec wraca z taka energia, ze idzie spac o 21.
w weekendy odrabiamy z męzem stracone wieczory i nie kladziemy go na drzemke w ciagu dnia, dzieki temu pada o 19 i mamy troche wolnego dla siebie

[ancymon123]

Ja kończe prace o 16 i przed 17 jestem w domu (syna z przedszkola przyprowadza babcia), do 21, kiedy to mały kładzie sie spac, jest więc 4 godziny. Z czego minimum godzina jest dla mnie np. na oglądanie jakiegos serialu czy lekture, ale i to w towarzystwie małego (no chyba, że wlepi sie akurat w tate a nie we mnie ), poza tym coś jemy, troche zabawy, czas szybko zlatuje, jednak synkowi raczej wystarcza.

[ani.a_k.86]

mój syn ma obecnie 2 lata. poszłam do pracy jak miał 6 miesięcy. pracuję od 9-16 a z synkiem sieci babcia. o 16 razem z mężem wracamy do domu i przez 2 godziny bawimy się wspólnie. w tym czasie babcia gotuje obiad dla nas wszystkich. po obiedzie ja zajmuje się domem, sprzątam, wstawiam pranie itp.(1- 1.5 godziny) w tym czasie nasz maluszek spędza czas z tatą. koło 21 razem z mężem kąpiemy synka i układamy go do snu. spędzam z moim dzieckiem ok 3 - 4 godziny wieczorem. kładziemy go spać w zależności od tego jak długo spał w ciągu dnia. a rano zależy od tego o której mój śpioch wstanie. bo bywa tak że zdążę go tylko ubrać i dać buziaka na do widzenia. fakt do pracy mam 200 m. więc z dojazdami nie mam problemu.

[ani.a_k.86]

mojemu synkowi nie przeszkadza że tak mało czasu spędzamy razem. nawet przed pójściem do pracy dostaję buziaka. nie płacze bo wie że mamusia zawsze wróci. ma już swój rozkład dnia. weekend całe mamy dla siebie.

[dorotatop]

ja gdybym miała możliwość pracować choćby do 16-00 zgodziłabym się, ja na dzień dzisiejszy nie pracuję nie mogę nic sensownego znaleźć, a może źle szukam, no nieważne ja bym pracowała

[ma_niusia]

Ano ciężko, ciężko. Ja mówię sama za siebie i w moim własnym imieniu, że gdybym nie musiała to bym do pracy nie poszła przez najbliższych parę lat!!! Ale tak wyszło, że jestem samotna matka alergika, z alimentów to z trudem na pieluchy i jedzenie wystarczy...
Z małą przerwą (2 miesiące pracy w systemie zmianowym) byłam z Synkiem w domu do 13mż. Ale też jednocześnie przyzwyczajał się do żłobka (klubu maluszka), bo babcia 100km stąd a druga pracuje całe dnie. No i teraz praca na etat. Dojazd 40-60minut. Odbieram Synusia tuż przed 17:00, spacer, zabawy w domu, wspólne gotowanie, po 20:00 kąpiel i jeszcze przed snem przytulanie. Spanie razem w dużym łóżku to kolejna okazja do przytulania wieczorami i rano. Pozostają weekendy I pojedyncze dni kiedy muszę brać wolne na jakieś wizyty lekarskie, badania i inne. No i już nie mogę się doczekać wakacji!
Tak, wiem, to mało czasu i baaaaardzo mi się to nie podoba. Tylko ja jestem w sytuacji bez wyjścia (jak ktoś ma jakąś ciekawą propozycję dla mnie - chętnie przyjmę!). Czasu jest mało, ale ważne, żeby go dobrze wykorzystać, właśnie nie na zajęciach dodatkowych, nie na zabawach edukacyjnych (tego ma po uszy w żłobku), tylko właśnie na spokojnym spacerze, przytulaniu, łaskotaniu, wspólnym gotowaniu, czytaniu itp.

[archeopteryx]

Ja pracuję do 16.30, w domu jestem o 17. Nie zastanawiam się czy to wystarcza mnie, mojej córeczce chyba tak, nie zna innego trybu, bo wróciłam do pracy jak miała 5 miesięcy. Takie są realia, więc nie analizuję tego, czy czas spędzany z dzieckiem jest wystarczający. Po prostu inaczej w moim przypadku, póki co, się nie da.

[joanna_poz]

wracałam do pracy jak syn miał 6 miesięcy.
korzystałam z wcześniejszego wyjścia w związku z karmieniem, potem pełen etat, jak syn poszedł do przedszkola przeszłam na 7/8 etatu i tak zostało (teraz jest w I klasie).

ile czasu spedzalismy/ spedzamy razem?

trochę się zbierze - syn, poki był z nianią i w czasach przedszkolnych, późno chodził spać - nawet ok 22 i to nas "ratowało", teraz też chodzi po 21.

z tym, że ja też z tych co to porzadków, prania i szerokiego frontu robót domowych od poniedziałku do piątku nie uprawiam, wyjątkiem jest przygotowanie szybkiego ciepłego obiadu.
także czas po południu jest w zasadzie w całosci dla rodziny.

[joanna_poz]

aha, za czasów niani i przedszkola kończyłam pracę o 16, teraz o 15:30.
dojazd do domu z przystankiem po odbiór syna - ok. godziny.

[slonko1335]

Moi najdalej o 20 już śpią, bo inaczej nie zwlokę przed 7 rano, więc tego czasu na co dzień malutko zostanie...

[mama-ola]

Wychodzę z domu ok. 6:45, a wracam o 17:30. Pracuję 8 godzin, a ponad godzinę dojeżdżam w jedną stronę.

> Jak dużo czasu spędzacie z dzieckiem po pracy? wystarczająco dla Was? a dla dzi
> ecka?

Łatwo obliczyć, że niedużo... Czy wystarczająco, hm. No jest - jak jest. Przyzwyczailiśmy się, wszyscy. Młodszemu zabawy i spacery zapewnia niania, starszemu - przedszkole i babcia. Tak więc nie można powiedzieć, że są niewybawieni czy pozbawieni obiadu, bo mama pracuje. Mają DOM - zabawy, spacery, domowe obiady, rozmowy, przytulanie, czytanie. Tyle że nie z mojej ręki.
Z mojej troszkę każdego wieczora i dwa dni weekedu. Nie jest źle. Nie żałuję powrotu do pracy. Na Twoim miejscu poszłabym do pracy. A tak w ogóle to czuję deja vu - nie zakładałaś już kiedyś identycznego wątku?... Rok, pół temu?
Dobrej decyzji życzę i pozdrawiam

[slonko1335]

podobny rok temu chyba dokłądnie bo zdaje się, że praca też miała być od lutego czy marca nie zdecydowałam się wtedy na żadną z ofert ale też dopiero w tym roku młodszy idzie do przedszkola więc jakby łatwiej być miało a nie jest...w zeszłym roku dzieciaki chorowały makabrycznie więc podejrzewam, że z każdej pracy nici by były tak czy owak po okresie próbnym, w tym jest dużo lepiej jeżeli chodzi o choroby bo jeżeli o rozstanie jakoś nie bardzo

[mama-ola]

Praca blisko domu to skarb. Ja dojeżdżam tak daleko - to jest okropne. Pytanie, czy w Twoim zawodzie łatwo czy trudno znaleźć pracę? Czy to, że znalazłaś pracę tak blisko domu, to cud, czy możesz to łatwo mieć w każdej chwili? Bo jeśli łatwo, to nie szkoda chyba tej oferty aż tak bardzo. No i pieniądze - czy są bardzo potrzebne, czy jednak zostanie z dzieckiem jest Ci droższe.
Zbliża się lato - może wolisz chodzić z dziećmi na podwórko niż siedzieć w pracy? Po takim wspólnym intensywnym lecie chyba byłoby Ci łatwiej psychicznie pójść do pracy od września, zwłaszcza że synek poszedłby do przedszkola. Ale jak nie chcesz iść do pracy, to i we wrześniu się znajdzie wymówka: synek zapewne zacznie chorować i ktoś musi wtedy z nim zostawać, to po co zaczynać pracę, skoro będą zwolnienia lekarskie...
Ale i tak wszystko się jakoś ułoży. Zawsze się jakoś układa Ja jeszcze wieczorami prawko robię i jakoś wszystko godzę. Pozdr

[slonko1335]

Pytanie,
> czy w Twoim zawodzie łatwo czy trudno znaleźć pracę?

to trudne pytanie.
Mam kilka zawodów, nigdy nie lubiłam rutyny i szybko się nudzę, więc z liceum ekonomicznego wskoczyłam na polibudę by skończyć tam dwa teoretycznie dobre kierunki a zaraz po niej do niemieckiej agencji celnej nie znając języka Na pracę taką typową po studiach mam znikome szanse bo nasz szczeciński port zamiast się rozwijać...a to moje wykształcenie kierunkowe. Przerobiłam spedycję i wiem, że to ciekawa jak diabli praca ale tak stresująca i absorbująca oraz wymagająca dyspozycyjności, że nie nadaje się moim zdaniem dla mnie w tej chwili. Na koniec wylądowałam w nudnej księgowości i liznęłam trochę kadr które mi się spodobały ale doświadczanie zbyt małe by iść gdzieś w tym kierunku bez doszkolenia się lub znajomości. Od czasu do czasu robiłam jakieś księgowe lub podatkowe rozliczenia dla zaprzyjaźnionego biura rachunkowego ale w papierkach zdecydowanie mi źle i się tam nie widzę bo bym umarła chyba na dłuższą metę.
Praca którą mi teraz proponują to zupełnie inna sprawa z którą nigdy nie maiłam do czynienia, firma dużo wiec łatwo w niej awansować natomiast stanowisko dużo poniżej moich kwalifikacji aczkolwiek takie że trudno się na nim nudzić a nie ma dla mnie nic gorszego niż odliczanie czasu w robocie ale jest ryzyko że okaże się iż mi nie pasuje zupełnie niestety to wyjdzie dopiero w praniu bo to praca jako asystent zarządu więc nie wiem czego ten zarząd tak naprawdę będzie wymagał i chciał.
Miałam szukać pracy lna etat ub pomyśleć o czymś swoim dopiero we wrześniu a tutaj zadzwoniła była szefowa, że ma dla mnie propozycję a ja przyznam się bez bicia, że głównie odległość i pieniądze mnie kuszą...
Mam nadzieję, że Szym już sie wychorował jak ALka poszła do przedszkola i nie będzie tak źle tym razem no i mam w odwodzie babcię która na cały czas nie da rady ale w razie choroby może obstawiać dzieci.
Z drugiej strony przeraża mnie myśl o całym dniu w robocie bo już teraz czasu ciągle brakuje.
No i pozostaje jeszcze kwestia co zrobić z młodziakiem do września...

[ancymon123]

Masz niesamowite szczeście, że przynajmniej raz w roku zgłasza sie do Ciebie ktoś z propozycją ciekawej pracy na dobrych warunkach. Myśle, że w pewnym momencie nadużyjesz tego daru od losu ciągle odrzucając propozycje i kolejnej nie będzie. Pomyśl o tym.

[slonko1335]

Eh propozycje jakieś są tyle, że mi zazwyczaj nie pasuje albo odległość albo pensja albo robota....jak mam zarabiać jakieś nędzne pieniądze aby oddać je opiekunce to wolę sama z dzieciakiem w domu posiedzieć. Nie biorę też nawet po uwagę ofert gdy dojazd do pracy miałby mi zajmować więcej niż 0,5-0,75 godziny, najzwyczajniej w świecie szkoda mi tego czasu. Do pracy na gwałt iść nie muszę bo głodem nie przymieramy ale nie przeczę że dodatkowa kasa bardzo się przyda bo chcemy kupić większe mieszkanie a z jednej pensji nie ma co marzyć.

[joanna_poz]

to tym bardziej spróbuj.
najwyżej po okresie próbnym powiesz - przepraszam, to nie dla mnie, rezygnuję.

[monazupa]

Niestety nie jestes sama... do pracy wrocilam gdy moj synek mial 16 m-cy. Przyjezdzam do domu o 16.30. Prawda jest taka, ze dla malego nie zostaje zbyt wiele czasu, zwlaszcz jak trzeba zrobic jeszcze wiele innych rzeczy, tj. pranie, sprzatanie, gotowanie obiadu...staram sie jakos dzielic z mezem tak aby zawsze ktos z nas zajmowal sie synkiem. Zostaja nam tak naprawde tylko weekendy. Dodam jeszcze, ze ostatnio zrezygnowalam z lekcji angielskiego po pracy, na aerobik nawet sie nie zapisuje (choc bardzo bym chciala). Niestety odczuwam, ze chcialabym rowniez zrobic dla siebie cos wiecej, ale szkoda mi zabierania czasu synkowi...bo jest go i tak bardzo malo...

[slonko1335]

Kombinuję jakby to zrobić żeby iśc do tej roboty a dzieci w najmniejszym stopniu to odczuły. Na szczęście nie będą musieli siedzieć w placówkach po 10 godzin bo jest babcia która ich o przyzwoitej porze odbierze, jedzenie będą mieć w przedszkolu więc my możemy jeść na stołówce lub nie wiem zapłacić komuś za gotowanie obiadów. Sprzątanie i zakupy zostałyby na weekendy choć wtedy będę mieć wyrzuty sumienia że w czasie dla dzieci to robimy...eh...
Chyba łatwiej by było gdybym musiała iść do tej pracy...

[mama-ola]

> Sprzątanie i zakupy zostałyby na weekendy choć wtedy będę mieć wyrz
> uty sumienia że w czasie dla dzieci to robimy...eh...

Niech ktoś sprząta i robi zakupy za Ciebie. Wracasz do domu, a tu błysk, pełna lodówka, rzeczy wyprane. Jesteś wtedy cała dla dzieci. Rozejrzyj się, na pewno znajdziesz zaufaną panią, której będzie można bez obaw powierzyć klucze do mieszkania.

[twitti]

mama-ola napisała:
> Niech ktoś sprząta i robi zakupy za Ciebie. Wracasz do domu, a tu błysk, pełna
> lodówka, rzeczy wyprane. Jesteś wtedy cała dla dzieci. Rozejrzyj się, na pewno
> znajdziesz zaufaną panią, której będzie można bez obaw powierzyć klucze do mies
> zkania.

Albo robcie zakupy w weekend - takie duze , na caly tydzien. My tak robimy.

[joanna_poz]

ja zakupy staram się zrobić w piątek zaraz po pracy. i problem z głowy.

co do sprzątania: generalnie w tygodniu staramy się wszystko odkładac na swoje miejsce, żeby nie robić sajgonu. w sobotę jestem w stanie w 4 godziny sprzątnać 130 metrowy dom - to w opcji "sama", jak panowie mi potowarzysza to i krócej.

[mama-ola]

A my jak w sobotę wstaniemy w nieposprzątanym mieszkaniu i z pustą lodówką (czyli supermarket w perspektywie), to cały dzień nam właściwie schodzi na sprzątanie i wybieranie się na zakupy. Łazimy rozlaźli do wieczora i generalnie jest okropnie... Cała sobota do kitu.
Jestem pełna podziwu, że tylko 4 godziny i to w pojedynkę i posprzątane. My tak nie umiemy niestety. Nam schodzi ze 6 godzin na dwa razy mniejszą powierzchnię.

[joanna_poz]

ja dlatego wolę zakupy załatwić już w piatek, bo faktycznie w sobotę "zakupy + dom" to schodzi cały dzień.

[twitti]

U nas zakupy w weekend zajmuja 30min - 1h. Ale ze sprzataniem to nie wiem ja ja sie ogarne potem i z gotowaniem.

[ma_niusia]

Ja mam o tyle "szczęście", że mieszkanie ma 18 metrów kwadratowych, więc sprzątamy na bieżąco. Synek uwielbia pomagać mi w domu (he he na ile może na swój wiek). na bieżąco piorę, wycieram kurze, odkurzam itp. Czasem wspólnie z Synkiem, czasem jak zaśnie. Nie prasuję (no, raz na pół roku się zdarzy jakaś koszula). Zakupy robię w spożywczaku w drodze między autobusem a odbiorem dziecka ze żłobka, a duże zakupy raz na miesiąc z supermarkecie. Gotujemy wspólnie z Synkiem lub jak on zaśnie. Dużo z tego co ugotuję zamrażam więc nie musze często gotować tylko potem jakiś ryż, ziemniaki itp i obiad gotowy.

[jagienkas70]

Od niecałych 2 miesięcy pracuję na pełnym etacie od 9 do 17.00. Z dojazdami. Wychodzę z domu o 8, wracam ok. 18.20. Dziecko jest z moimi rodzicami. Zasypia ok 21. Popułudniami, czy raczej wieczormami robię synkowi kolację, karmię go, kąpię i bawię. Całuję i gilgoczę. Synek wyraźnie wariuje na mój widok. Resztę nadrabiamy w weekendy. To moja nowa praca, nie mogłam odrzucic tej propozycji, mimo że jest daleko od domu. Układ nie jest idealny, ale jakoś dajemy radę. Synek był pod moją wyłączną opieką do 21 m-ca życia. I tak we wrześniu zamierzam posłać go do przedszkola, więc ma taki trening przygotowawczy z dziadkami.

[natamaj1]

Mam to szczescie ze pracuje blisko domu (10 min samochodem). Wychodze z domu o 7:30 o 16tej jestem spowrotem. Corka (2.5 roku) chodzi spac o 20tej, wiec razem spedzamy 4 godziny w tygodniu. Te 4h sa wylacznie dla niej. Mam to wszystko tak poplanowane ze wszystko robie w tygodniu (pranie, prasowanie, sprzatanie, gotowanie i inne) jak mala pojdzie spac. Dzieki takiemu sytstemowi weekendy mam wolne od zajec domowych i spedzam czas rodzinnie Da sie, tylko ze trzeba naprawde byc systematycznym. Ja mam podzielone obowiazki domowe z dokladnoscia do dnia. Np. w poniezdialek: pranie kolorowe, sprzatanie sypialni. Wtorek: pranie biale, sprzatanie lazienki, itd... Tez mi kiedys brakowalo czasu dla dziecka, miotalam sie po pracy dzielac czas pomiedzy dziecko a obowiazki domowe, w weekendy tez. Az wlasnie kiedys na tym forum wyczytalam ze najlepiej sobie wszystko bardzo szczegolowo poplanowac i dostosowac plan dnia do godzin aktywnosci i snu dziecka.
Czy te 4h mi wystarcza? Pewnie lepiej byloby wiecej, ale coz jest jak jest i trzeba spedzic chociaz te 4h najlepiej jak sie da.

[twitti]

natamaj1 napisała:

> Mam to szczescie ze pracuje blisko domu (10 min samochodem). Wychodze z domu o
> 7:30 o 16tej jestem spowrotem. Corka (2.5 roku) chodzi spac o 20tej, wiec razem
> spedzamy 4 godziny w tygodniu. Te 4h sa wylacznie dla niej. Mam to wszystko t
> ak poplanowane ze wszystko robie w tygodniu (pranie, prasowanie, sprzatanie, go
> towanie i inne) jak mala pojdzie spac. Dzieki takiemu sytstemowi weekendy mam w
> olne od zajec domowych i spedzam czas rodzinnie Da sie, tylko ze trzeba napr
> awde byc systematycznym. Ja mam podzielone obowiazki domowe z dokladnoscia do d
> nia. Np. w poniezdialek: pranie kolorowe, sprzatanie sypialni. Wtorek: pranie b
> iale, sprzatanie lazienki, itd... Tez mi kiedys brakowalo czasu dla dziecka, mi
> otalam sie po pracy dzielac czas pomiedzy dziecko a obowiazki domowe, w weekend
> y tez. Az wlasnie kiedys na tym forum wyczytalam ze najlepiej sobie wszystko ba
> rdzo szczegolowo poplanowac i dostosowac plan dnia do godzin aktywnosci i snu d
> ziecka.
> Czy te 4h mi wystarcza? Pewnie lepiej byloby wiecej, ale coz jest jak jest i tr
> zeba spedzic chociaz te 4h najlepiej jak sie da.


A tak sie tylko zapytam - a dla meza masz czas jeszcze? Bo kiedy czas wspolny?

[twitti]

Ja jestem jeszcze na wychowawczym. Do wrzesnia. Boje sie jak to bedzie. Teraz mam duzo czasu dla corki. Uwielbiam to , choc czasem mam dosyc. Ale chce wrocic ze wzgledow finansowych i zeby nie oszalec jednak w domu Bede tesknic na maxa.. Bede pracowac tak jak Ty mozesz od 8 do 16. Mysle ze to i tak niezle, bo niktorzy dluzej pracuja.

do 16 i blisko domu to luksus

[ciociacesia]

tesknie za nim bo ja jestem w domu na 19 czasem uda sie na 18... to jest masakra zwlaszcza jak mala nie usnie w dzien i po prostu pada mi na kolanach opowiadajac jak jej minal dzien.
zal i zlosc i nie tylko z mojej strony
zdarzylo sie ze ryczala ze ona nie chce spac bo ona ;mama mam' staram sie jej to wynagrodzic na ile moge, ale widze ze to jest za malo. dobrze ze czasem mam mozliwosc pracy w domu, choc to tez nie jest rozwiazanie idealne, bo choc fizycznie jestem i odpada mi czas na dojazdy to moge jej poswiecic zaledwie kilka chwil bo jestem w pracy a ona czasem nie moze sie z tym pogodzic

[slonko1335]

Ja nigdy w życiu nie pracowałam do 16 i wiem, że może dla niektórych to śmieszne że mnie przeraża w dodatku mąż dokładnie w tych samych godzinach więc nawet nie ma jak mijając się opieką podzielić. Muszą być w tym czasie w przedszkolu lub pod opieką kogoś innego-nie ma rady,ale i tak dla mnie najgorsze są tylko te 3 godziny po pracy. Musiałabym odebrać córce zajęcia które uwielbia bo jakby na nie chodziła nie widywałybyśmy się, jasne że wybierze mamę ale teraz ma i mamę i tańce i łyżwy i td...Kurka ciężki los matki....

[zabulin]

Mam jedno dziecko, obecnie trzyletnie

Do pracy poszłam jak Mały miał 5 m-cy, została z nim moja Mama. Ja myślalam, ze w domu zeswiruję. Serio.
Mama zmarła jak syn mial 10 m-cy i znów zostałam w domu na 1,5 m-ca dopoki nie znalazlam niani. Do pracy biegłam jak na skrzydlach. Gdybym wtedy została w domu, ześwirowałabym na pewno.

Nie nadaje się do tego, żeby spedzać z dzieckiem 24h/dobe. Ciągnie mnei do ludzi.

Pracę kończe o 15.30, w domu jestem ok. 16.00

Syn idzie spać o 21.00. Ja w tym czasie bawie się z nim, gdzieś razem jedziemy, ale czesto tez w tym czasie gotuję cos na następny dzień. Spędzamy razem ok. 5 godzin.

Może mało. Kocham go bardzo, ale gdy jesteśmy tylko w domu przez cały tydzień, tak strasznie brakuje mi innych ludzi, że świruję.Tęsknie za pracą.
Wlasnie dostałam awans. Cieszę się bardzo, a jak ja się ciesze, syn jest tez szczęsliwy

Poza tym ja jestem bardzo ostrozna w zyciu. Zwyczajnei boję sie nie pracowac zawodowo. Bywa róznie.

[slonko1335]

Do pracy poszłam jak Mały miał 5 m-cy, została z nim moja Mama. Ja myślalam, ze
> w domu zeswiruję. Serio.

wierzę, przy ALce też tak miałam chociaż raczej nie o brak ludzi szło, bo jakoś łatwiej mi się z nimi spotykać jak nie pracuję ile o rutynę, to rutyna mnie zabijała i czułam się taka jakby w więzieniu, wszystko pod córkę, pod jej godziny, zero spontaniczności. Nie wiem czmeu teraz jest inaczej...

[zabulin]

wierzę, przy ALce też tak miałam chociaż raczej nie o brak ludzi szło, bo jakoś
> łatwiej mi się z nimi spotykać jak nie pracuję ile o rutynę, to rutyna mnie za
> bijała i czułam się taka jakby w więzieniu, wszystko pod córkę, pod jej godziny
> , zero spontaniczności.


O, to, to, to też
U mnie to wyglądało tak: karmienie odciągniętym pokarmem (bo nie umiał z piersi), próba uśpienia go (głównie na rekach), po czym trzeba było się zabierać za odciąganie na kolejne karmienie.
Przewijanie dla lekkiego urozmaicenia, a jako atrakcja :kuppa. Prawdziwa atrakcja, bo robił 1x na tydzień.

Wiem, ze to brzmi nieprawdopodobnie, ale mniej miałam czasu, gdy był niemowlęciem niż jak miał 1,5 roku. Moze dlatego kojarzy mi się noworodek z odciąganiem pokarmu i całymi dniami na rekach

Nie wiem czmeu teraz jest inaczej...

Napawasz mnie nadzieją, wiesz?? Bo ja chciałabym inaczej następnym razem, zeby mnie nie wyrywało tak z domu. Bo aż m igłupio było czasem.
Naprawdę marze o tym, zeby mi w domu było tak dobrze. Szczerze.

[slonko1335]

Bo ja chciałabym inaczej następnym razem, zeby
> mnie nie wyrywało tak z domu. Bo aż m igłupio było czasem.

naprawdę? ja tam uważam, że dobra matka to szczęśliwa matka a szczęśliwa nie będzie jak się będzie poświęcać i zmuszać do siedzenia w domu. Jak jest potrzeba powrotu do pracy, pracowania kobieta się w tym spełnia i daje się to pogodzić z wychowaniem dziecka to nie ma co się zastanawiać.

buuu

[leneczkaz]

Słonko jestem dokładnie na tym samym etapie. Pamiętasz jak rok temu upierałam się, że ogarniam 2 etaty. No wiec już nie ogarniam nawet 1. Nie pracuję od 3 m-cy (na papierze ale realnie od 6 bo miałam macierzyński ) i tak się już do tego przyzwyczaiłam, że nie wyobrażam sobie teraz zniknąć z życia synka oraz z domu na 9h. Aż się wyć chce. Podkarmiłam go ostatnio tak, że waży prawie 13 kg. Mam czas i dla niego i dla siebie (jak jest w przedszkolu) i obiadek pyszny codziennie.. Dekoruję nowe mieszkanie, chodzę na siłownie..
A pracę też mam mieć fajną bo państwówkę, nie ztyram się, sobie dorobię, 13-nastki, sponsorowane kształcenie itd. U mnie sytuacja godz. trochę lepsza bo 7.30 -15.30 lub 10- 18 (przy czym synek wstaje 6.30). No i niani nie potrzebuję bo nadal by chodził do swojego przedszkola tylko na więcej godzin. W dniach do 15 odbierałabym go po spaniu i obiedzie a jak mam do 18 to odbierałby go mąż po 16 (więc byłby tylko 5,5h. sam).
Ale nie wiem jakoś... Zobaczymy...
A! I ja jeszcze robię podyplomówę więc nie ma mnie w weekendy co 2 tydz. całe 2 dni. No ale to tylko do czerwca.

[slonko1335]

a właśnie czas dla mnie, dla nas mnie i męża też mnie przeraża że już chyba w ogóle go nie będzie....no bo jak mam iść na basen czy kawę w czasie tych nędznych 3 godzin które mamy. Teraz nie mam wyrzutów sumienia bo spędzamy dużo czasu więc jak zostaną na dwie godzinki z babcią, ciocią, u koleżanki to nie widzę problemu..

[mama-008]

ja wróciłam do pracy 2 tyg po 1 ur synka (teraz ma prawie 3 lata)
wróciłam do pracy bo musiałam i przede wszystkim chciałam!

ile i jak spędzamy czas?
wychodze jak śpi bo o 7 rano wracam o 17 - szybkie sprzątnie bo bałaganie jaki robi cały dzień z babcia i dziadkiem o 17.30 obiadek jemy potem zabawa = o 20 kąpiel i tu wkracza tata - tata kąpie tata daje kolacje i tata myje zabki - mały usypia sam albo czytam mu bajkę lub słucha kołysanek...
więc mamy jakoś nicałe 3 h dla siebie (2,5 raczej) i to czas tylko dla nas.
(swoje przyjemnosci planuje poznym wieczorem - paznokcie, fryzjer, siłownia)

w weekendy jest inaczej bo wtedy jestesmy 2 dni dla siebie - i znowu: jak cos mam zaplanowanego to głownie wieczorem jak mały juz usypia

jest tak ze te 3 h w tyg sa nasze a w weekendy głownie 2 dni tez nasze (+ jakies wyjscia do tesciów na obiad czy znajomych ale zawsze razem - nie zostawiam rodzicom ani tesciom dziecka w ogole - z mezem ost bylismy w kinie rok temu hehe)

takze ja czas tak spedzam z synkiem i nie mam jakos wyrzutów sumienia - zarabiam kase z mezem na niego nie na nasze przyjemnosci dlatego poszłam do pracy.

bardziej ubolewam ze synek tatę żadko widzi bo głownie wieczorami przy kapieli - tatus do pozna pracuje a w weekendy tez ma troszke zajęc - walczymy z tym i jest coraz lepiej

[onoma-topeja]

praca do 16 to zadna praca :p
setki matek tak pracuje i napewno nie czuja ze ich dzieci sa opuszczone czy zaniedbane.
ja pracuje na caly etat 8-15 i 11-20 do tego kazda sobota do 16.
dzieci sa u babci,starszak ma zajecia dodatkowe po szkole na ktore trzeba go prowadzac,do domu zjezdzamy na 19-20.
nie mam poczucia zaniedbanych dzieci,niedopilnowanych czy opuszczonych uczuciowo.
mala ma 3,5 roku wiec najwyzsza pora przestac jej poswiecac 100proc swojego czasu.

[onoma-topeja]

ps.nie mowiac juz o mezu ktory pracuje od wt-niedz do godziny 17-18-czasem dluzej.
niestety takie czasy...

[jasia-mama]

A ja to w ogóle poszłam na całość. Nie nadaję się do siedzenia w domu, więc sobie wymyśliłam biznes i rozkręcam. Pracuję teoretycznie od 11 do 19 (bo często przy kompie do 23), dojeżdżam 50 km w jedną stronę. Młodego (14m-cy) wożę ze sobą do babci i z powrotem, raz w tygodniu nocujemy u mojej mamy. Jestem tak okrutnie zmęczona tymi dojazdami z synkiem (ogarnięcie go zabiera mi 2 razy więcej czasu), że zdecydowałam się na nianię. Robię sobie jednak wolną środę i jesteśmy cały dzień razem, w weekendy zresztą też tylko najczęściej w rozjazdach po rodzinie czy znajomych. Zakupy załatwia mąż a dom ogarniam z doskoku jak syn śpi w dzień.
Ale pracować muszę - dla osobistej higieny psychicznej Mam teraz więcej cierpliwości do młodego i bardziej mnie cieszy czas wspólnie spędzony. To z mojej strony a z jego - no cóż, nie płacze jak wychodzę, daje buziaka i robi papa. A jak wracam to się cieszy, ale nie wisi na mnie jakby był okropnie stęskniony, więc myślę że nie cierpi.
A poza tym zauważyłam, że mój mały więcej rzeczy umie odkąd zostaje z kimś innym i to nie wynika tylko z rozwoju, ale z poznawania świata przez inne pryzmaty, nie tylko mamy i taty. Czasami nas tak zaskakuje, że umieramy ze śmiechu I nie jest już "syneczkiem mamusi" jak wcześniej (bywało to mocno irytujące, bo nawet tata nie potrafił go ze mnie ściągnąć), pępowinka się poluźniła Widzę więcej plusów, chociaż często padam na nos.

jako dziecko pracujacej matki...

[kunnegunnda]

....mama zawsze pracowala, w domu byla o 16, tak jakos pamietam.
i powiem ci tak, a rozmawialam dzis o tym z kolezanką i miala dokladnie takie same odczucia, a jej mama tez pracowala: ta tesknota dziecka, malo czasu z dzieckiem- tego sie nei czuje,iecka te kilka godzin to wiecznosc. dla dz. zostalam normalnie wychowana w tych kilku godzinach dziennie, nie mam traumy, normalne relacje z rodzicami i wszystkimi ludzmi na swiecie. wiec chyba jest to troche przereklamowane?

i jeszcze kilka uwag: nie chce mi sie czytac wszystkich wpisów- ale gdzie rola partnera/ojca dziecka? to nie tak, ze dziecko ma byc TYLKO z matka, ale z rodzicami.
a w ogole to naciskajcie, i partnerow i pracodawców na elastyczny czas pracy. w wiekszosci zawodów jest to mozliwe, to powinno byc lobbowane przez naszych polityków!
teraz nie mam tego problemu (pracuje na uczelni, prowadze tez neiwielka firme- czasu dla dzieci mam dosc, a jak nie to nadrabiam" wakacjami etc), ale jako moj syn byl maly, to pracowalam w firmie. wynegocjowalam sobei prace nie od 8, ale od...6.30. bylo mi ciezko wstawac, ale moj mąż wnegocjował prace od 10. mlody sie wysypial, szedl z tatusiem do przedszkola na 9 po zabawie z nim, a ja go odbieralam o 15. perfekcyjnie. polecam proby tego typu rozwiazania.
i jeszcze jedno: ja jak mam malo czasu nie sprzatam, nie gotuje, tzn gotuje jak trzeba to w nocy, a sprzatac przychodzi pani- i tak kasy jest wiecej jak pojdziesz do pracy,w iec mozna ja tak wydac, nie? a weekendy dla dzieci

[kunnegunnda]

przepraszam, cos mi sie poprzestawiało, miało byc tego sie nie czuje, tej nieobecnosci rodziców

[viki0]

Hej! Ja wróciłam do pracy jak mały skończył 2 lata i 2 m-ce. Pracuję od 8 do 16 - dojeżdżam narazie jakieś 15 minut w jedną stronę więc nie jest żle. Niestety ostatnio strasznie odczuwam brak czasu dla dziecka - brakuje mi wspólnych spacerów za dnia i calej reszty. Spędzam z małym ok 4 h po pracy i razem śpimy. Weekendy też całe nasze. Malutki widzę, że też tęskni za mną bo często na mnie wisi i uwielbia się przytulac - widac, że brakuje mu tego czasu który moglam mu poświęcac nie pracując. Czekam z utęsknieniem na wiosnę i lato - wtedy jakoś lepiej bo dzień dłuższy i można z dzieciem więcej ciekawych rzeczy robic po pracy (przede wszystkim wyjśc na jakiś spacer lub rower). Największą deprechę z powodu braku czasu odczuwam w zimę. Do pracy poszłam bo musiałam bo ciężko już było się utrzymac z jednej pensji no i nie ukrywam, że brakowalo mi też jednak ciut powrotu do ludzi.... teraz po 7 przepracowanych m-cach chętnie wróciłabym z powrotem na wychowawczy ale to przede wszystkim spowodowane jest brakiem satysfakcji z obecnej pracy. Szkoda mi czasu spędzonego w pracy która nie daje satysfakcji tylko wyciska ze mnie wszelkie siły witalne, które powinnam miec dla synka. Bardzo chciałabym siedziec z dzieckiem w domu ale zdaje sobie sprawę, że muszę zarabiac na życie i trzeba się pogodzic z brakiem czasu. Próbuję nieustannie wymyślec jakiś własny biznes, który pozwoli mi zarobic conajmniej tyle co na całym etacie a jednocześnie umożliwi spędzanie większej ilości czasu z dzieciem i do tego da jeszcze satysfakcję... pomysł już nawet mam ale jakoś boję się ryzyka... no i nie wiem czy starczy moich oszczędności by to rozbujac...

[klubgogo]

Mało. Rano pół godziny, odbieram z przedszkola o 16.30, o 19.30 idzie spac. Czyli 3,5 - 4 godziny dziennie. Za to w weekend nie odpuszczam i nadrabiamy zaległości.

[pysia1231]

no niestety w moim przypadku tak to wygląda. wracam o 16,30, obiad, małe sprzątanie i na zabawe mam ok 1,5 godziny, bo po 19 mój maluszek zasypia. maskara, ale alternatywą jest nie pracować...

[lucky80]

Kochana do 16 to jest luksus! Ja pracuje zwykle do 17, najwczśniej o 17.30 jestem w domu a jak jestem na 17 to jestem zdziwiona że mam tyle czasu. Córka ma 16 mscy, od 4 mscy w domu z nianią. Wychodzę do pracy przed 8 więc czasem zdarza sie że jeszcze śpi, wtedy to jest mi dopiero smutno...Ale bardzo lubię i chcę pracować. W domu z dzieckiem czułam że uchodzi ze mnie powietrze jak z balonu...Odrabiamy trochę bliskości w weekendy i czasem rano aznim pójdę do pracy jemy razem śniadanie, bo po proacy to wiadomo..obiad, sprzątanie po obiedzie,przebrać się po pracy...etc...

[szajma]

ę babcia, a teraz już raz babcia, raz dziadek, raz ciocia...dziewczyno, wszystko bym oddała za taką pracę!!! obecnie pracuję po 12 godzin, tylko 3 dni w tygodniu mam wolne i rzadko są to weekendy. synem zajmuje się raz babcia, raz dziadek, raz ciocia... nie ma nikogo kto odbierałby go codziennie i prowadzi ł do jego domu, lub nawet obcego, ale codziennie tego samego. nie mogę rzucić pracy, bo nie będziemy mieli co jeść. nie mogę znależć [pracy 8-16 choć szukam już pół roku. wcale nie jestem głupia, nie mam doświadczenia w pracy biurowej i to mnie chyba dyskwalifikuje. bo wyższe mam, język też znam... nie mam szczęścia może. jakoś musimy sobie radzić. jakoś to jest. choć często wychodzę nim mały wstanie a wracam jak już śpi. choć często płaczę, bo chcę by było inaczej... mimo to muszę żyć, kochać i uśmiechać się.

[caro_lina78]

Pracuję odkęd mała skończyła pół roku w pracy jestem do 15 w domu 30 min później popołudnie z małą bardzo intesywne, ona mnie stęskniona nieodpuszcza ani trochę mimo że czasem na twarz padam. Pewnie będziesz miala podobne odczucia po całym dniu pracy czasem wydaje mi się że te 4 godziny to za dużo
są weekendy wtedy dużo lepiej można nadrobić.

[mumi7]

Nie przesadzaj. Miałas do tej pory bardzo komfortowe warunki pracy. Ja, z przerwa na karmienie, pracuję 7 godzin, dojazd zaboiera sporo, po proacy jakies zakupy, jestem w domu między 15 a 16, raz w tygodniu później. Uważam, że zabawa z dzieckiem do 19.30 to prawie 3 godziny normalnie, raz w tygodniu krócej - i to jest normalne przy zawodowym zajęciu rodziców. Myslę też, że jakośc czasu jest ważna, nawet ostatnio w "Wysokich Obcasach" do Wyborczej czytałam, że jakość ma większe znaczenie niz ilośc (chyba że ilość to 15 minut, wtedy ilość też waży).
Ciesz się dobra pracą, za chwilę dziecko pójdzie do przedszkola i będzie mieć zajęcie, a Ty dobra pracę.

[slonko1335]

Uważam, że zabawa z d
> zieckiem do 19.30 to prawie 3 godziny normalnie, raz w tygodniu krócej - i to j
> est normalne przy zawodowym zajęciu rodziców.

nie wiem czy normalne ale moim zdaniem to bardzo mało, widzę jak dużo daje dzieciom czas który spędzają z nami i jak jest on dla nich ważny, a jest ważny i dla mnie, dla nas

Myslę też, że jakośc czasu jest w
> ażna, nawet ostatnio w "Wysokich Obcasach" do Wyborczej czytałam, że jakość ma
> większe znaczenie niz ilośc

oczywiście a jednak 6 godzin jakości jest na pewno lepsze niż 2 godziny

[mumi7]

Oczywiście, im więcej tym lepiej, ale rozmawiamy o pogodzeniu życia osobistego, w tym opieki nad dziekiem, w życiem zawodowym. Ktoś tu pisał, że jako dziecko nie dostrzegał braku czasu dla niego, mimo że rodzice pracowali zawodowo. Ja też to tak widziałam i widzę - mama była w domu o 15 najwczesniej, zwykle 15.30-16, a tata to w ogóle na zmiany...

A rozważania w zakresie stosunku jakości do ilości mają sens tylko w przypadku niedomiaru czasu - czyli wiadomo, że 6 godz. to więcej niż3 2, a 12 więcej niż sześc, ale to nie te rozważania

[masafiu]

Hej,
Ja pracuje na caly etat. Wychodze z domu o 7.30 a wracam o 5.30. Faktycznie, czasu jest bardzo malo dla dziecka. Klade spac syna o ok 7.30. Wiec po przyjsciu z pracy szybko jem jakikolwiek obiad i ide sie bawic z malym (1rok4m), wychodze z nim na spacer, jade do sklepu czasami na male zakupy. Generalnie wraz z mezem caly czas z nim jestesmy. Ja czytam bajki, maz z nim uklada klocki i jakos ten czas musi nam wystarczyc. Wiec ja mam 2godz, Ty bys miala 3 super!
Oczywiscie,ze tesknie za dzieckiem. W weekend dla siebie czas mam jak on spi. Staram sie caly wolny czas spedzic z synem (to samo maz). Moj syn nie ma zadnej traumy czasami mamy nam pomagaja a czasami nianka w trakcie dnia.
W dodatku oczekujemy drugiego dziecka i bedzie to samo, po 3mies wroce do pracy na caly etat.
Bedzie dobrze

[kiniox]

Pracuję od 8h30 do 17h30, a syn ten czas spędza w żłobku (który nota bene uwielbia). Tak, spędzam z nim bardzo mało czasu w ciągu dnia i bardzo tęsknię, a mąż spędza tego czasu jeszcze mniej. Na szczęście syn nie wykazuje jakichś niepokojących objawów. Po prostu cieszy się, kiedy jesteśmy razem, a kiedy nie jesteśmy razem, to przeżywa swoje przygody, poznaje życie bez mamy i nie odchorowuje mojej nieobecności. To także kwestia charakteru - jest otwarty, ciekawski, lubi nowości. Mam dziecko potencjalnie dwujęzyczne (w domu mówimy po polsku, w żłobku po francusku) i pomimo wielu godzin dziennie spędzonych w żłobku i wielu żłobkowych zajęć ogólnorozwojowych, które potancjalnie stymulują mowę (np. wspólne śpiewanie), moje dziecko mówi głównie po polsku. Najwyraźniej wciąż to z nami ma najsilniejszy kontakt. Ale fakt, że cały czas spędzony z synem (jak by go nie bylo mało), jest poświęcony wyłącznie jemu i jego potrzebom.
Z dzieciństwa pamiętam, że rodzice pracowali (w tym tata wyjazdowo), ale ja nigdy nie czułam ich braku, bo zawsze byli wtedy, kiedy trzeba, a czas spędzony z nimi był wyjątkowy. Myślę, że wbrew naszym chęciom, im więcej czasu spędzamy z dziećmi, tym jakość tego czasu spada, bo nie mamy siły, aby tak długo być naprawdę na pełnych obrotach. Tymczasem jeśli mamy dla siebie tylko kilka godzin dziennie, to staniemy na rzęsach, żeby to było najlepsze kilka godzin z możliwych.

[malaterrorystkaa]

Na taką pracę jak Ty masz propozycję też ciężko byłoby mi się zdecydować. Jak pracowałam na jedną zmianę to tak dogadałam się z szefem że przychodziłam na 7 i powinnam wychodzić o 15 ale godzinka na karmienie więc w domu byłam na 14.30. W tej chwili pracuję na trzy zmiany i nie zamieniłabym się na pracę od 8 do 16. Po pierwszej zmianie wracam o 14.30 więc całe popołudnie dla nas zwłaszcza że moje dziecko chodzi spać po 22. Jak 2 zmiana przed południem mamy czas na zabawę. A jak mam nockę to cały dzień mam dla Dziecka tylko drzemka razem z nią w południe no i rano wracam na 6 a ona wstaje o 8. Dodam że moje dziecko ma 14,5 miesiąca wróciłam do pracy jak miała pół roku. Jest Dzieckiem bardzo ciekawym świata ale i spokojnym. Mogę z nią zrobić wszystko tylko muszę tłumaczyć co robię w danej chwili i jak to możliwe angażować ją do różnych zajęć.
I chyba nie mogę powiedzieć że przez pracę zaniedbuję Dziecko czy spędzam z nią zbyt mało czasu. Nie wyobrażam sobie siebie jako kobiety siedzącej w domu z dzieckiem. Powrót do pracy to była moja decyzja lubię być między ludźmi i w ten sposób czuję się spełniona. Robię to co lubię i przyznam że odkąd wróciłam do pracy o wiele bardziej potrafię docenić każdą chwilę spędzoną z Dzieckiem.
Nikt nie podejmie za Ciebie tej decyzji musisz sama przemyśleć czy warto i najważniejsze abyś nie miała wyrzutów sumienia.