vybitne dzieci?????vymiotni rodzice>>>>>>

[kotekmru]

Wsadzam kij w mrowisko i coś mi się wydaje, że ten wątek omawiany był na tym
forum. Chodzi mi orodziców, którzy pieją z zachwytu nad umiejętnościami
dzieci ponad wiek: a to pięknie tańczy, kiedy ma 10 miesięcy, a to sika do
nocnika odkąd 7 miesięcy skonczył, a to mówi pełnymi zdaniami w wieku lat
dwóch,a wiersze na miarę Norwida układa w przedszkolu... Ble!!! Sto razy
fajniejs ię czyta historie o takich normalnych dzieciaczkach, które geniuszem
nie grzeszą. Co gorsza. Rodzice bywaja tak zaslepieni, że nawet nie przez
Internet, ale podczas zwykłych spotkań przesadzają z mozliwościami swoich
pociech i traktują je jak tresowane małpki :"Zosiu pokaż cioci jak robi
konik", "Kacperku ile to jest dwa i dwa"...
Jestem mama zwykłej dziewczynki, nieprawda, niezwykłej, bo mojej jedynej i
najukochańszej, ale nie będę licytować się, że jest mądrzejsza od niejednej
rówieśniczki. Może i jest, ale jest tez pewnie wiele dzieci, które potrafią
coś, czego ona nie potrafi. A nawet gdyby zawsze była normalna i przeciętna
to i tak kocham ja najmocniej, bo jest, a nie "bo taka jest..."
Pozdrawiam rodziców, których dzieci maja kłopoty z poprawnym mówieniem, póxno
zaczynają chodzić, a pampersy nosza nawet w drugie urodziny. Przeciętność to
chyba nie zadna ujma na honorze, chyba, że ktos leczy swoej kompleksy
talentami dzioecika. Sory, trochę to zakręcone, ale tak jakoś czuję ten temat.

[verdana]

Świetnie cię rozumiem. To samo dotyczy starszych dzieci. Wszystkie dzieci
znajomych były najlepsze w szkole, miały kupę przyjaciół, robiły najdziwniejsze
rzeczy, zdobywały specjalne stypendia. A moje niezupełnie. Dopiero póxniej
zorientowałam się, ze najwybitniejsza uczennica w szkole oblała próbną maturę,
a genijalny syn koleżanki dostał się na studia cudem i oblał od razu pierwszy
egzamin. Po prostu ludzie nawet nie tyle kłamią, ile nie mówią wszystkiego, a
ja raczej własnie opowiadałam o kłopotach.

wybitne dzieci

[edytek1]

Oj to już było... moje dziecko jest zwyczajne. Część rzeczy robi szybciej niż
rówieśnicy część wolniej i mnie to nie tresuje jakoś zupełnie. Bardziej
śmieszyDziś idę z małą na spacer a ona mówi: \Karolika iddzie spacerek, mama
idzie spacerek. Tak Karolinko odpowiadam idziemy na spacerek... Karolinka się
odwraca i widzi dziewczynkę . Podchodzimy Karolinka mówi: Ja Karolisia
dziewczynka mówi Ja mam na imię Justynka. O mówię jak pięknie powiedziałaś. A
pani co była z dziewczynką mówi : Ma 3 latka i mówi zdaniami odkąd skończyła
rok. A pani mała ile ma? Bo z mową to słabo.... No ręce opadają zawsze wydawało
mi się, że akurat z mową to jest zupełnie nieżle a mówienie zdaniami rocznego
dziecka mało prawdopodobne ( zawodowo zajmuję się mową) No cóż jakieś mam
dziwne wrażenie, ze ludzie w ten sposób muszą się dowartościować... Mi się
średnio udało za to mój owoc moja krew to dopiero... Ja też lubię się chwalić
moim dzieckiem jego osiągnieciami tym, ze jeszcze wczoraj nie umiało a dziś
potrafi... Są dzieci które wolniej mówią niż moja mała , wolniej zaczęły
chodzić są takie które szybciej... tylko jakie to ma znaczenie????? Mój mąż z
gatunko młody zdolny w szkole nudził się niemiłosiernie nie miał zadnego
kolegi, studia skończył z wyróżnieniem ija zawsze w ogonie klasy przyjemnośc
nauki odkryłam w połowie klasy maturalnej za to dusza towarzystwa i jestem
absolwentką 2 kierunków.

[jagienka.harrison]

hi hi a mój Dominio ma 17 m-ce i nie chodzi sam. Czasem mnie to wkurza ale
ogólnie to i tak zacznie niedługo chodzić i tak więc co to za różnica? To samo
z mówieniem...nigdy nie lubiałam porównań rówieśników, tak jak nie lubię
porównywać dorosłych! Czasem mnie denerwują te mamy (i babcie) co się chwalą bo
co to w końcu za różnica?

[ewka2004]

jagienka.harrison napisała:

> hi hi a mój Dominio ma 17 m-ce i nie chodzi sam. Czasem mnie to wkurza ale
> ogólnie to i tak zacznie niedługo chodzić i tak więc co to za różnica? To
samo
> z mówieniem...nigdy nie lubiałam porównań rówieśników, tak jak nie lubię
> porównywać dorosłych! Czasem mnie denerwują te mamy (i babcie) co się chwalą
bo
>
> co to w końcu za różnica?

Jagienko, moja coreczka ma juz 19 miesiecy i tez nie chodzi... to znaczy tylko
trzymana za raczke (i nawet lubi dlugie dystanse), natomiast samodzielnie nie
chce za zadne skarby. Lekarka twierdzi ze z medycznego punktu widzenia
wszystko jest w porzadku, malej "tylko" brakuje pewnosci siebie.Co robic ? Czy
ktos jeszcze ma takie problemy ? To a propos tych nadzwyczaj rozwinietych
dzieci...

[jaiza]

Mój Łukasiu zaczął chodzić mając 20 mies. Też się bał. Zaczął, gdy dziadkowie
nauczyli go samodzielnego wstawania i siadania na środku pokoju. Jak to
opanował, to od razu rozpoczął chodzenie, po prostu był pewny, że jak sie
wypusci na środek pokoju to sobie poradzi. Wcześniej chodził przy scianach. Też
się zamartwiałam i zresztą było to dosyc kłopotliwe. Ale teraz ma 2,5 roku i
biega. Ruchowo jest może nie tak sprawny jak niektóre dzieci w jego wieku, sika
do pieluchy. Ale za to intelektualnie bryluje. Nie bedę się jednak chwalić

też o chodzeniu

[jokrru]

Mój synek choć zaczął chodzić w wieku 11 miesięcy, to
też bardzo bał się chodzenia samodzielnego,
bez trzymania mamy za rękę i bez przytrzymywania się
czegokolwiek.

Często brał jakąś szmatkę np. ścierkę do garnków,
kurczowo trzymał ją w rączce i ze świadomością,
że czegoś się trzyma maszerował na środek pokoju.
Doszło nawet do tego, że
wystarczył mu nawet skrawek gazety wielkości złotówki,
a
bez tego skrawka, ani rusz.

Metodę polecam, naprawdę dodaje odwagi.


Pozdrawiam,
K.

[mamand]

dlaczego rodzice bardziej przejmują się tym kiedy ich dziecko zacznie samo
chodzić i siać na nocnik niż np. zbuduje wieżę z 5 klocków albo narysuje
śliczny obrazek, przecież to tak samo ważne umiejętności. Moja młodsza ciostra
(teraz 17 lat) nie chodziła do 20 miesiąca życia, to nawet mało powiedziane,
ona nie miała najmniejszego zamiaru stawać na nogi - gdy ktoś ją podnosił do
góry żeby postawić na nogi ona je poprostu podkulała, a po domu przecuwała się
na pupie. pewnego pięknego dnia po porostu wstała i poszła! i to tak sprawnie
jakby robiła to do miesięcy.
jestem mamą (oczywiście jak każda z was) 10 miesięcznego synka który wspaniale
si rozwija, ale nie poganiam go z kalendarzem w ręku do stania i chodzenia (ale
to wcale nie jest łatwe)
pozdrawiam Agata i Andrzejek

[hedwiga777]

Chodzenie jakon umiejętność najbardziej rzuca się w oczy, to chyba dlatego
rodzice (a czasem dziadkowie) tak się przejmują. Faktycznie, często się zdarza,
że dziecko jakby "obserwuje" proces chodzenia, a potem, gdy w końcu ruszy
samodzielnie, od razu robi to doskonale, kuca, podnosi z ziemi zabawkę, nie
tracąc równowagi, wstaje opierając się wyłącznie na podłodze... Tak było z moją
młodszą Zosią (30.01.2003), która nie chodziła przez 15 miesięcy, za to wieżę
układa świetnie już teraz, w przeciwieństwie do Zuzi (3 lata), która chodziła
na roczek, ale klocki to dla niej czarna magia. Z rysowaniem jest jeszcze
gorzej i - przy okazji - co powinien już rysować przeciętny trzylatek, bo Zuzia
tylko bazgrze ukośnie różnymi kolorami?
Pozdrawiam. Jagoda

[kajami1]

A mnie "gila" co mówią inni o swoich "cudownych" dzieciach.
Ja jestem mamą dwuletniego pampersiarza, który albo jest chinczykiem albo
prawie niemową ( tak szczerze to zna sporo wyrazów ale "rekord zdaniowy" to:
chce to, daj to).
A dla mnie to i tak on będzie cudowny mimo iż nie recytuje Białoszewskiego z
pamięci

Pozdrawiam.
Kasia

[monika_wroclaw]

Popieram!!! A już najbardziej mnie śmieszy, jak ktoś jest dumny z tego, że
dziecko zaczęło chodzić w wieku 8 czy 9 miesięcy, a jakie to ma wogóle
znaczenie dla jego przyszłości???? No chyba tylko takie, że szybciej może mieć
problemy z kręgosłupem

Moja Maja ma 22 miesiące i niewiele mówi, tzn. mówi non stop ale po swojemu,
trochę naszych słów też zna, ale rzadko z nich korzysta, jak chce się pochwalić
jak to ona pięknie potrafi mówić to w kółko mówi: mama, tata, Alś ( co znaczy
Aluś )
Ostatnio właśnie moja mama przez telefon powiedziała do mnie: wiesz była u nas
Ewelina ( moja kuzynka ) z synem ( ma 19 m-cy ), ale on ładnie mówi...
A ja jej na to, wiesz mamo, ale większość wybitnych ludzi bardzo późno
zaczynało mówić, nawet koło 3 roku życia
Wszystkie dzieci są kochaniutkie, a te osiągnięcia to często mocno
wyolbrzymiane przez rodziców, zwłaszcza w miare upływu czasu.

Pamiętajmy, że dzieci rozwijają się indywidualnie, każde jest inne, jedno
szybciej mówi, inne szybciej siusia do nocnika, jeszcze inne jest bardziej
towarzyskie, podczas gdy jego rówieśnicy chowają się z mamy spódnicą.

pozdrawiam serdecznie

[adria1977]

Mnie denerwuja wszelkie rodzinne spotkania... W rodzinie mamy dwoje malutkich
dzieci (moja Ptysia i Jej kuzyn) w tym samym wieku. Srednio co kilka tygodni
slucham, jaki ten Krystianek jest madry i jaki super rozwiniety oraz zachwyty mojej
Babci nad super inteligencja Patrycji (moja coreczka to Jej ukochana prawnusia).
Przez caly obiad slysze tylko: "Krystianku, a jak robi krowka", "Patrycja, policz
paluszki", itd... Te dzieci sa traktowane jak zwierzatka w cyrku! I trudno mi nawet
zwrocic Babci uwage, bo widze, jak sie cieszy z kazdej reakcji Malej... Pozdrawiam
cieplutko .

Apeluję o umiar!!!!!!!!!!!

[d.grott]

Chyba trochę przesadzasz. A czy Twoja Ptysia też nie jest zadowolona ze swoich
osiągnięć i z tego, że babcia ją chwali. Nie jestem zwolennikiem tresowania
dzieci i skupiania całej uwagi całego otoczenia na "numerach" jakie dziecko
potrafi zrobić, ale nie można popadać w skrajności. Takie "numery" dostarczają
dziecku (i opiekunom oczywiście też) wiele radości, a poza tym dziecko ciągle
czegoś się uczy. Nic lepiej nie pomaga w nauce mowy jak piosenki i wierszyki, a
wcześniej naśladowanie odgłosów pieska, krówki itp.

[kassik]

To prawda, rodzice są czasem nieznośni. A ja znam mamę, która chwaliła się
nawet tym, że jej dziecko miało żółtaczkę po urodzeniu i nie docierało do niej,
że to bła żółtaczka fizjologiczna a nie jakieś straszne zagrożenie dla życia
dziecka. Według miej to cud, że małej nic nie było. A w wieku 6 miesięcy
dziecko powiedziało "aa"" i zrobiło siusiu czyli zaczęło sygnalizować potrzeby.
Ja słuchając tego nie wiedziałam czy śmiać się czy płakać.
Kasia

[mamadwojga]

Przypomina mie się (co prawda z innego kontekstu ale dobre) zdanie
podsumowujące wszystkich zachwycających się : " JAK ONA ŚLICZNIE PLUJE ".
Jak ktoś jest zaślepiony miłością to uważa że jego dziecko robi nawet piękne
kupy a bąki to puszcza jak mało kto. Z drugiej strony są też rodzice którzy
uważają że urodził im się mały nieudacznik i cały czas opowiadają jakie to mają
tępe dziecko.
Myślę że jak zwykle należy zachować umiar )


Moje dziatki na fotkach czyli....
Od zapachu konwalii aż się kręci w głowie
Kto powiedział że połówki są zawsze równe - a połówka arbuza i połówka
brzoskwini?

[verdana]

O! A na moim podwórku rodzice licytowali się, czyje dziecko jest bardziej
uczulone!

[8x3fyk]

To poprostu koszmar, sama znam jedną mamę, która uważa swoje dziecko za
alergika, a gdybyście popatrzyły na Jasia, to poprostu okaz zdrowia -
marchewkowa buzia, bez najmniejszej skazy, je dosłownie wszystko, ale mimo to
ma "tragiczną alergię". Widać z tego mama ma za mało problemów i musi się
dodatkowo umartwiać na pokaz.
Pozdrawiam wszystkie mamy normalnych dzieci.

[moniola]

Dziewczyny, trochę sie nie wstrzele w temat ale przyznajcie same czy nie
lubicie "odpytywać" swoich szkrabów : A jak robi kotek ? a jak robi
piesek? .... bo ja lubię )) to nic że na wszystko odpowiada "bbbbb" ale i tak
jest fajnie i wesoło hehehe

[judytak]

coś "nie czuję tematu"...
bo przecież...
to, "jak robi krówka", jest ważnym i bardzo lubianym (przez dziecko!) tematem
rozmów na odpowiednim etapie :o)

to, że ktoś cieszy się z tego, że jego dziecko już umie (chodzić, mówić,
siusiać na nocnik itp.) jest a) naturalne b) prawidłowe c) korzystne - byłoby
źle, gdyby było inaczej :o)

to, że dziecko chodzi, jak ma 9 miesięcy, mówi zdaniami, jak ma 1,5 roku, ma
same piątki w szkole, wygrywa jakieś konkursy - dla mnie nie jest
oznaką "geniusza", ale też nie są "umiejętnościami ponad wiek" - mieszczą się w
normie, jak najbardziej, są też powodem do radości

porównania może i są bezcelowe, jednak jest to jedyna metoda, żeby wychwycić,
czy coś "jest nie tak", czy któremuś dziecku może należałoby w czymś pomóc...

już nie mówiąc o tym, że jeśli ktoś (np. na forum) zadaje konkretne pytanie:
"a w którym wieku wasze dzieci...?" to co? mam kłamać? mam nie odpowiedać,
jeśli wydaje mi się, że jest to wcześniej, niż norma, i w ten sposób
zniekształcać obraz?

ja nie chcę, żeby moje dzieci uważali, że są "przeciętne"
sama też tak nie uważam
chcę, żeby wiedziały, że są dziedziny, w których są dobre, i mają szansę stanąć
do konkursu o bycie "najlepszym" w jakimś tam środowisku (w klasie, w szkole, w
mieście)
chcę również, żeby wiedziały, że są dziedziny, w których nigdy dobre nie będą,
i chcę, żeby znalazły w sobie dość siły i wytrwałości, żeby również w tych
dziedzinach osiągnąć pewne "przyzwoite minimum"
chcę, żeby miały przekonanie, że każde dziecko (każdy człowiek) jest właśnie
takie - normalne, czyli w jednym dobre , w innym słabe

w zachwyty nie popadam, ale to dlatego, że mam taki styl życiowy - powściogliwo-
ironiczny
są matki, które są "skrajne w wyrazaniu emocji" - to popadają w zachwyt, to w
czarną rozpacz, a to w złośliwości typu "wymiotni rodzice"...

pozdrawiam
Judyta

[monika_lwo]

Ja już nic nie muszę dodawać do wypowiedzi Judyty.
Zgadzam się z nia w 100%. I też nie uważam, że moje dzieci są "przeciętne".
Po prostu w jednym są dobre, a innym nie. Mają do tego pełne prawo.
Chcę, aby wiedziały,że są w czymś dobre i dalej szły w tym kierunku. Myślę, że
to nie zbrodnia. A w słabych dziedzinach dążyły do osiągnięcia chociażby
minimum. Tak czy inaczej, rodzice są po to aby chwalić swoje dzieci. W ten
sposób wyrabia się w nich poczucie własnej wartości, które jest niezbędne do
funkcjonowania w świecie.

Popieram!

[d.grott]

Popieram! Popieram! Popieram!
Sama lepiej bym tego nie ujęła!
Dorota

Popieram Judytak

[grazbed]

Właśnie coś takiego jak Judytak chciałam napisać. Popieram w 120%.
Nic dodać nic ująć.

Pozdr.

[edytek1]

Nie ma 120 % tak jak nie ma większej połowy...

[agn]

Owszem, może być 120%, nawet 150% i 1000%. Nie ma natomiast większej połowy.

Grazbed do Judytak

[grazbed]

edytek1 napisała:

> Nie ma 120 % tak jak nie ma większej połowy...

A w klasie matematycznej (na dodatek w szkole matematycznej),którą kieeeedyś
skończyłam mówili nam inaczej: o większej połowie co prawda było, że to niby
jej nie ma ale o procentach to nawet mówili, że może ich być 300%.

Czyżby kłamali? )

A właśnie, że jest większa połowa ;))))

[rugatek]

Przecież połowa chleba jest większa, niż połowa bułki ))) Cóż zyczę więcej
poczucia humoru )))

[mamand]

a właśnie, że jest większa połowa. w zbiorze liczb całkowiych wykonując
działanie 5:2 to w wyniku otrzymamy 2 i 3, czyli większą i mniejszą połowę.
Pozdrawiam wszystkie mamy matematyczki i nie tylko A i A

[malizna74]

Teraz to już przekombinowałaś - nie ma w liczbach całkowitych dzielenia 5/2

rany, Judytak, ale zgadzam się z Tobą :))))

[odalie]

Czy to jakaś polityczna poprawność? Ja się sprzeciwiam. Nie jest tak, że
wszyscy są jednakowo fajni, zdolni, zaradni. Skoro ja w moim dziecku dostrzegam
pewien potencjał, to co, mam się z tym kryć, udawać, że go tam nie ma? Wiem,
jakie moja córka ma wady, w czym jest gorsza od najlepszych a nawet
przeciętnych - ale nie będę o tym piać, żeby nie zaniżać jej samooceny i
utrwalać "etykietki" (no, może czasem pożalę się na forum). Natomiast
pochwałami, docenianiem wzacniam cechy pozytywne - i ogólną jej samoocenę.

Inna sprawa, to wartościowanie, dołowanie otoczenie kosztem peanów nad własną
progeniturą, o to to nie, nie lubię tego - jesli o to chodzi autorce wątku to w
porządku, zgadzam się. Nie wszyscy są równie, identycznie fajni i mądrzy, ale w
każdym jest coś dobrego, być może coś bardzo dobrego. A te cechy
ponadprzeciętne odkrywa właśnie porównanie ze średnią, z przeciętnością.

[mamciach]

zgadzam się z Tobą judytak, ja się cieszę z osiągnięc mojej córki i chciałabym
się z tym podzielić z cłaym światem... zęby jej wyrosły późno, zaczęła chodzić
w wieku 14 miesięcy ale już wtedy znała wiele słów, w piątek 21 skończy 2lata
i 3 miesiące jest pampersowcem, mówi do nas pełnymi zdaniami , słowa czasami
jej się plączą, śpiewa i "recytuje " ulubione wierszyki, nie potrafi jeździć na
rowerku i skakać jak żabka jak jej młodszy o pół roku kolega i niech się komuś
nie wydaje że z tego powodu "tresuję ją jak małpkę w cyrku" aby owe
umięjętności opanowała , przyjdzie na to czas jak nie jutro to za pół roku.
Oczywiście córcia ma swoje humorki i bywa uparta ale tym nie będę się chwalić :-
) będę tłumaczyć ... ale i tak jestem dumna i szczęśliwa

[le_lutki]

Hej,
w duzej mierze zgadzam sie z komentarzem przedmowczyni. Nalezy rozroznic miedzy
notorycznym i uciazliwym dla otoczenia (i dla innych dzieci) wywyzszaniem
swojej pociechy i jej mozliwosci (i przy okazji naciaganiem faktow), a prostym
stwierdzeniem, ze dziecko w jakiejs dziedzinie jest dobre/lepsze/szybsze od
innych - bo niby dlaczego sie tego wstydzic albo falszowac fakty??
Jesli zas chodzi o chwalenie sie postepami dziecka czy "odpytywanienm" go to
rowniez istnieje roznica miedzy tresowanym zwierzatkiem, ktore przy kazdej
okazji, niezaleznie od stopnia zainteresowania audytorium, ma wejsc na
krzeselko i popisywac sie wierszykiem dla doroslych, a jednorazowym
prezentowaniem gronu babc/dziadkow/cioc jakiegos kolejnego postepu w
ksztalceniu sie dziecka. Pamietajmy, ze (z wyjatkiem przypadkow skrajnych, bo i
takie istnieja) dziadkom - a i dzieciom - taki popis sprawia czesto wiele
radosci.
Poza tym umowmy sie, ze jesli juz babcie sie zbieraja przy kawie, to KAZDA z
nich opowiada o kupkach, wierszykach i wloskach swojego wnuka - po kolei i
kazda ma prawo sie tym wlasnym zachwycac. Takie sa reguly "gry" i nie ma w tym
nic zlego. One sie wrecz w tym lubuja - sama widzialam.
Odnioslam - moze nieslusznie - wrazenie, ze osoba, ktora zainicjowala watek
czuje sie jakby zfrustrowana i probuje cos koniecznie udowodnic. Ja osobiscie
nie znam osoby, ktora by sie nie pochwalila choc czasem nowymi umiejetnosciami
swojej pociechy i -zwlaszcza odkad sama mam dziecko - rozumiem to doskonale.
Przeciez to sprawia radosc! I to, ze o tym powiem nie oznacza, ze
chce "stlamsic przeciwnika". Zakladanie takiej postawy jest dosyc dziwne...
Czasem zreszta mowi sie o czyms zupelnie normalnie, a inna osoba moze to
odebrac jako manifestacje wyzszosci jednego nad drugim czy cos w tym stylu. Ale
czasami jest to kwestia przeczulenia. Wystarczy miec dystans i umiec podzielic
rozne wypowiedzi przez 4, kladac wiele na karb czulosci/dumy rodzicielskiej czy
czego tam jeszcze, ktora nie wynika z pogardy dla innych dzieci, tylko z
wielkiej milosci do wlasnego (jedno nie implikuje drugiego). Czasem wystarczy
naladowana humorem celna riposta czy uwaga (humorem, nie zlosliwoscia) zeby
takiego rozbujanego rodzica sprowadzic na ziemie. I wystarczy.

[lewren]

Zgadzam się z Judytak! Zdrowie i prawidłowy rozwój moich dzieci jest dla mnie
najważniejszy. Pewne rzeczy można wychwycić właśnie przez porozmawianie z
innymi mamami, nawet jeżeli one przesadzają (my przecież mamy swój rozum)!
Lepiej 10 razy się mile rozczarować niż raz nie zareagować, a czasu nie da się
cofnąć.

[pio4]

W końcu jakiś głos rozsądku. Już zaczynało wiać grozą, bo czytam i dowiaduję
się, że przeciętność jest the best. Robienie z przeciętności cnoty, to lekka
przesada. Rzucacie się drogie Panie z jednej skrajności w drugą. Pewnie z
nudów. Innego sensownego wyjaśnienia nie widzę.

[allaxx1]

Napisałaś samą prawdę----popieram Cię w 100%.Skąd my to znamy np.z piaskownicy
kiedy jakaś mamusia pyta się czy mój synek juz sam je,sam siusia na nocnik i
czy umie już wierszyk(dziecko ma 18 miesięcy! )On ma jeszcze być dzieckiem a
nie tresowaną małpką co będzie bawiła jakiegos babsztyla swoimi umiejetnościami

[mamakaji]

Tak sobie myślę, że jak zwykle kij ma dwa końce
Moje pierwsze doświadczenia z wspaniałymi rodzicami wspaniałych rodziców miały
miejsce jeszcze w szpitalu. Moja sąsiadka z sali położniczej, na okrągło
powtarzała: "Mówcie co chcecie ale mój 'Jasiu' jest najładniejszy ze wszystkich
waszych dzieci". A ja cóż, patrzyłam na moją wcześniaczkę, która była jakaś
taka dziwna, inna od pozostałych noworodków, nie płakała, nie machała rączkami,
nie chciała jeść, i serce mi się kroiło gdy zastanawiałam się co będzie dalej
(u mojej malusiej stwierdzono zmiany w mózgu - wynik problememów
okołoporodowych). Potem Kaja zaczęła robić postępy, tylko może trochę wolniej
niż przeciętnie (chociaż dzisiaj oceniam jej rozwój jako prawidłowy). Roczek
spedziła jeszcze na siedząco, w drugie urodziny nie umiała jeszcze składać zdań
itd. Więc zwykle doskwierały mi różne zachwyty innyh mam nad ich dziećmi.
Właściwie nie widzę niczego złego w tym że ktoś się cieszy, gdy jego dziecko
jest "the best", chodzi tylko o to, a by tą radością nie sprawiać przykrości
innym. A drugi koniec kija? Otóż, z drugiej strony dzici należ chwalić i
podziwiać (te małe i te trochę większe), bez względu na to czy są przeciętne,
czy wybitne. Mnie brakowało tego w dziciństwie, i wiem jakie to przykre gdy się
słyszy od swojej mamy jakie to wspaniałe dzieco mają inni rodzice.
Dlatego cieszę się i zachwyceam każdym sukcesem mojej mauszki, i chwalę ją, by
czuła się wartościowa i kochana, jednak staram się nie demonstrować
ostenatycjenie tych zachwytów przy innych rodzicach. Próbuję szukać złotego
środka, (chociaż mnie samej trudno ocenić czy skutecznie)
Pozdrawiam
wszystkie wpaniałe mamy, wszystkich wspaniałych dzieci (bo innych po prostu nie
ma)

[edytek1]

Mamokai masz rację jak napisałam wcześniej moje dziecko robi część rzeczy
szybciej niż jej rówieśnicy część wolniej tylko co z tego? Nie cierpię ludzi
których dzieci, wnuki wszystko robią naj, naj naj... Szkoda mi i tych dzieci i
tych ludzi, bo to z nich wyrastają ludzie którzy nie są wstanie sprostać
rodzicom. To te dzieci kłami, żę dostały w szkole 6 a nie 4, bo z 4 nikt by się
nie cieszyła a one jak wszyscy potrzebują uwagi. Moja córka zaczęła chodzić
przed rokiem i cieszyłyby mnie te kroki tak samo jakby zaczęła chodzić mająć
18. Każdy krok do przodu to sukces dziecka i rodziców. Domyślam się, że w
poscie autorce chodziło o ludzi i o chorą licytację: moje to zaczęło chodzić
jak miało 9 m, a mówić po 1 urodzinach,sikać do nocnika przed rokiem... Chorą,
bo niczego nie prowadzącą i a pełniacą funkę dowartościowania. Bo nie ma cudu
jakd dziecko robi wszystko , absolutnie wszystko powyżej średniej dla wielu to
jest wyjątkowe... wręcz genijalne.

[aleksandraantek]

J też popiera Judytę!!!
A to dlatego że mój synek (3,5 m-ca) nie trzyma główki nie przekręca się itd.
no i co dziecko do niczego wg niektórych (ich dzieci robiły to w 4 tyg żyćia
hehehe) to mam syna do wyrzucenia!!!
A ja tego od niego nie wymagam bo i tak kiedyś tą głowę dumnie podniesie i tak
a poza tym to mój szkrab ma już swoje 3 ulubione wierszyki a wszyscy twierdzą
że to nie możliwe i co mam im powiedzieć - że jak inne dzieci stały po
sprawność fizyczną to mój antek stał po inteligencje - przecież to bzdura!!!
Ja nie mam przeciętnego dziecka ma je poprostu normalne!!!
Pozdrawiam wszystkie mamy i normalnych zdrowo rozwijających się szkrabków!!!

[dorotka_p]

Ja mysle, ze dziewczyny piszac o "przecietnosci" swoich dzieci nie maja na
mysli tzw. "szarej masy", tylko normalnie rozwijajace sie dziecko. I zgadzam
sie, ze podejscie w stylu "moje dziecko juz robi to i tamto , kto da wiecej" ,
moze byc troche razace.
D.

[mabrulki]

Przeczytała wątek i stwierdziłam,że od dziś muszę bardziej uważać na to co
mówię.Zastanawiać się,czy kogoś naprawdę interesuje fakt,że moje dziecko
zrobiło dzisiaj to a to.Niestety,chyba należę do mam "chwalących" się swoim
dzieckiem.Tylko że powodem moich opowieści jest po prostu ogromna radość i
duma,jaką czuję po każdym nowym sukcesie małej.Ale może faktycznie wygląda to
na przechwalanie się - a co gorsza - może ktoś myśli wtedy że zmyślam? Ojej.
Zacznę wyżywać swoją radochę z mojego dziecka w pamiętniku.

[le_lutki]

Hej,
pocieszam Cie od razu, ze nie jestes jedyna. Powiem wiecej - chyba nie znam
rodzicow, ktorzy by sie wlasnym dzieckiem nie "chwalili" (jesli chwaleniem
nazwac fakt wyrazania radosci z postepow swojego potomka). Ja uwazam, ze - z
umiarem - jest to zdrowy odruch. Jesli cos jest spontaniczne a nie wyrachowane,
to co w tym zlego?
I niestety znam pare doroslych "produktow" wychowania polegajacego na wpajaniu
miernosci i przecietnosci - te osoby zamiast wynalezc u siebie cechy pozytywne
(ktore maja, ale o tym nie wiedza) raczej szukaja miernosci i wad w otoczeniu
i to jest ich sposob na zycie. To druga skrajnosc, ale tez istotna i obecna,
wynikajaca - w znanych mi przypadkach - bezsprzecznie z takiego a nie innego
wychowania.
Pozdrawiam!

[l.kosinska]

>A ja tego od niego nie wymagam bo i tak kiedyś tą głowę dumnie podniesie i tak


a ja Ci powiem, że jak juz podniesie to nie będzie chciał połozyć, a potem jak
siadzie to bedzie chciał cały czas siedziec, a poźniej na uczy się skakać po
twoim brzuchu i nie usiedzi ani chwili spokojnie tylko bedzie skakał i gramolił
się i wszystko zrobi cudownie i najfajniej na świecie, a ty mu powiesz jego
wierszyk i oboje bedziecie zachwyceni znam to z autopsji))))) a że jakis
Krzyś, Adaś czy Tomek zrobili to samo trzy tygodnie wcześniej... phi. Ja też
popieram Judytę . pozdrawiam serdecznie ))

[sylvic]

Słowo daję

[sylvic]

Słowo daję NIGDY W ŻYCIU NIE SPOTKAŁAM wybitnego dziecka, geniusza -
autentycznie. A obracam się w "tym" towarzystwie juz od ponad 3 lat.

Więc chyba nie jest to taki częsty przypadek?
Owszem zdarzają się dzieci ponad wiek rozwinięte, ale to są naprawdę poradyczne
przypadki. Większość tych "zdolniejszych" i tych "mało zdolnych" mieści się jak
najbardziej w normie.

Ja osobiście nie widze problemu w chwaleniu się, co z tego że inne dziecko
potrafi coś lepiej od mojego, moje potrafi coś innego.
Ciągle powtarzamy,że DZIECI ROZWIJAJA SIĘ W RÓŻNYM TEMPIE - więc wreszcie
zrozummy o co chodzi w tym stwierdzeniu.

----------
Nie najbardziej irytują osoby, które same sie dopytują "co potrafi twoje
dziecko", "ile to kosztuje" - a potem same się "dołują".
Ja się niegdy nie chwalę - to nie w mojej naturze - po prostu mówię prawdę
jesli ktoś mnie pyta.

[agn]

Ciągle przewija się ten temat na forum. Myślę, że sprawa jest dość oczywista.
Wiadomo, że każdy ma prawo do dumy i radości z osiągnięć dziecka. Chodzi o
wyważenie proporcji, takt. Głupio trochę to wygląda, gdy jakaś mama nawija w
kółko o osiągnięciach swojego dziecka i to w sytuacji, gdy towarzystwo jest tym
średnio zainteresowane. Wymiana doświadczeń - czemu nie? Dlaczego nie zapytać,
nie pogadać o wspólnych doświadczeniach. Chodzi o to, żeby się nie wywyższać
przed innymi ani nie zanudzać, bo to jest śmieszne. Po co przechwalać się, jak
to nasze dziecko świetnie mówi rodzicom dziecka, które akurat ma z tym
problemy? Trzeba mieć wyczucie sytuacji. Ja często chwalę się nowymi
osiągnięciami mojej córeczki, ale głównie w gronie rodzinnym, czyli
zainteresowanym. Na pewno nie opowiadam takich rzeczy obcym ludziom bez powodu,
chyba że ktoś nawiąże na ten temat rozmowę i jest zainteresowany. Nigdy też nie
zwróciłabym się do kogoś obcego z uwagą, że jego dziecko słabo mówi, chodzi czy
coś innego robi. To po prostu niegrzeczne.

popieram agn

[monika_wroclaw]

w 100% podzielam wypowiedź agn, nic dodać nic ująć

Ja też nie widzę nic złego w pochwaleniu własnego dziecka, cieszeniu się z jego
osiągnięć, jestem jak najbardziej za!

Chodzi tylko o to aby być taktownym w stosunku do innych osób.

[erga]

tak , niecierpie tych wywyższjących sie matek , co to geniuszów mają w domu,
bo moje dziecko , jak miało 9 miesięcy to jeszcze nie siedziało, w wieku dwóch
lat nic nie mówiło, nawet "kumpot" mu sie nie wymsknoł, w przedszkolu bił inne
dzieci z rozkoszą, i pyskował tej głupiej przedszkolance, w szkole zawsze miał
dwóje, i ani myślał się uczyć, walił koleżanki po twarzy a kolekom pokazywał
pałke bejzbolową , aaa zapomniałam , że zawsze bałam sie czy mu będzie smakował
obiad, bo może zupa nie dosolona...teraz mam spokój , siedzi , mam 4 lata
spokoju, a jak wyjdzie dołączy do przeciętniaków, i po co drażnic mnie tymi
mądralińskimi dzieciakami , co to w białych bluzeczkach latają......
to take małe puszczenie wodzy fantazji...
a poważnie to nie mam nic do ludzi którzy lubią chwalić się swoimi dziećmi, one
są dla nich najważniejsze najmądrzejsze i najpiękniejsze i tak powinno być, nie
ma dzieci przeciętnych, każde jest wyjątkowe, pozwólmy tylko im na to...
i nie oceniajy innych po tym co mówią , czy piszą, o swoich dzieciach , czy
innych sprawach, kazdy moze cieszyć się na swój własny sposób, niazależnie od
tego czy mnie się to podoba czy nie...jeśli mi się nie podoba to nie słucham ,
albo nie czytam,
nie mozna zabronic ludziom okazywania radości, obojętnie jaką formę ona
przybiera, pamiętajmy , że i my bywamy dla innych denerwujący i
śmieszni...takie jest życie,
pozdrawiam wszystkich serdecznie

[antonina_74]

Wątek omawiany był nie raz i nie 10 razy. Nie jesteś oryginalna w swoim
poczuciu wyższości.

Coś mi się wydaje że takie posty piszą osoby z kompleksem niższości które
bardzo chciałyby móc się czymś pochwalić ale skoro w swoim mniemaniu nie mają
czym, to deprecjonują sukcesy innych.

Jestem matką wybitnego dziecka które nauczyło się czytać w wieku 2,5 roku a w
wieku 3,5 było intelektualnie na poziomie zerówki (diagnoza psychologa). Chce
mi się rzygać kiedy po raz setny muszę się z tego tłumaczyć i przepraszać za to
że mój Kuba nie jest "słodkim normalnym przeciętniakiem". Chciałabym żeby ktoś
kiedyś razem ze mną się ucieszył z osiągnięć mojego syna a nie wyzywał od
wwymiotnych matek i zakompleksionych osób które w chory sposób realizują
ambicje. Jestem z niego niesamowicie dumna i zamierzam się nim chwalić na prawo
i lewo bo jest wspaniałym, mądrym i kochanym chłopcem i ma pełne prawo do
podziwu i pochwał. Moje ambicje zrealizowałam w pełni na polu zawodowym, a
kompleksów nie posiadam poza kompleksem niskiego wzrostu

Ble? Cóż, to typowe dla polskiej zawiści i kultu miernoty. Każdy
inteligentniejszy, bardziej rozwinięty, ładniejszy, bogatszy, musi być
sprowadzony na ziemię. W Polsce równa się do średniej, nigdy w górę, co
najlepiej widać w szkole.

Odnoszę wrażenie że dziecko wybitnie zdolne jest gorzej widziane od takiego
które np. w wieku 5 lat sika w majtki - druga przypadłość wzbudza współczucie a
pierwsza jest traktowana jak chora ambicja.

Pozdrawiam serdecznie matki dzieci wybitnych które poczuły się urażone tym
postem. Ja się poczułam.

Antonina
mama Kuby (4,5) który:
czyta płynnie
pisze
obsługuje komputer lepiej ode mnie

[kassik]

Antonino, gratuluję Ci wspaniałego synka. Nie widzę powodu, dla którego
miałabyś nie chwalić się nim. Myślę, że autorce postu chodziło o chwalenie się
rodziców na zasadzie niezdrowej licytacji, które dziecko jest "lepsze".
Wszystkie dzieci są dla ich rodziców wspaniałe, i te super mądre i te trochę
mniej. Ja chwalę sie moim synkiem głównie w gronie rodzinnym bo nie lubię
podwórkowych licytacji i nie daję się w nie wciągać. Mój synek pewnych rzeczy
nauczył się dużo wcześniej niż rówieśnicy, innych później, chora licytacja
naprawdę nie ma sensu, każde dziecko ma swój "grafik" rozwoju.
Pozdrawiam
Kasia

[antonina_74]

Dzięki Kasiu! Zawsze jest mi tak przykro kiedy czytam takie teksty - bo zawsze
kiedy tylko próbuję pochwalić się synkiem poza rodziną to są te same reakcje -
niewiara (co też pani opowiada) - oburzenie (pani go uczyła czytać w tym
wieku???) - politowanie (biedne dziecko, cóż on ma za dzieciństwo...)
Nigdy nie licytuję się z innymi mamami i nie wyciągam pierwsza tematu, ale to
zawsze jakoś samo wypływa, bo Kuba czyta głośno wszystko co mu wpadnie w ręce,
np. tabliczkę z przystankami w autobusie i zawsze znajdzie się ktoś kto na
mnie właśnie najedzie z pozycji matki "szczęśliwego normalnego dziecka"
Zresztą niektórzy ludzie sami wymuszają "popisy" - a on czyta? naprawdę? o, tu
mam gazetę, przeczyta to?
Pozdrawiam,
Antonina

[bzeebze]

jak zawsze antonino muszę się z Tobą zgodzić, gratuluję małego geniusza

[antonina_74]

jak zawsze czyli chyba jak przy przepisie na chuligana? nie wiem czy
śledzisz dyskusję ale wątek wyewoluował w spór o faszyzm
geniusz zaocznie dziękuje za gratulacje bo śpi żeby go nie przechwalić to
już uciekam z tego wątku

do antoniny_74

[monika_wroclaw]

Witam

Gratuluję Ci tak uzdolnionego synka, to wielka radość dla rodziców.

Ja też lubię chwalić się swoimi dziećmi

Mój synek co prawda nie zaczął czytać tak wcześnie jak Twój, ale w wieku 3 lat
znał wszystkie literki, czytać zaczął zanim skończył 6 lat, zupełnie sam się
nauczył, jestem z nigo bardzo dumna, od roku chodzi do grupy zerówkowej i mimo,
że większość dzieci jest od niego o rok starsza, to jest jedną z trzech osób,
która potrafi czytać i pisać.

Bardzo szybko przestał używać pieluszek, zupełnie z nich zrezygnował jak miał
rok i 9 m-cy, w nocy również

Też uważam, że nie jest przeciętnym dzieckiem, jest bardzo inteligenty, coraz
lepiej mówi po angielsku, jak miał 4 lata to jego nauczycielka angielskiego
stwierdziła, że jest na poziomie intelektualnym pierwszoklasisty i że świetnie
się z nim pracuje.

Wogóle jest uzdolniony językowo, od małego uwielbiał oglądać bajki po angielsku
i niemiecku i teraz to procentuje

Mam jeszcze córeczkę, ma 22 m-ce i mimo, że nadal sika w pieluchę, mowi dużo
ale po swojemu później zaczęła chodzić niż jej brat to wcale nie uważam, że
jest mniej inteligentna od niego, ma duże zdolności manualne jak na swój wiek,
uwielbia rysować, bardzo ładnie je, nawet zupkę ( nie używa śliniaka i zawsze
jest czyściutka po jedzeniu, stół też ).

Moim zdaniem autorce postu nie chodziło o takie zdrowe i naturalne pochwalenie
się umiejętnościami własnego dziecka, tylko właśnie o licytację, które lepsze,
już nie mówiąc o tym, że niektórzy potrafią mocno ubarwić swoje opowieści o
dziecku, aby tylko było lepsze od innych.

pozdrawiam serdecznie i życzę jak najwięcej radości z osiągnieć naszych pociech!

[bzeebze]

śledzę-widziałam, dlatego sobie odpuściłam, ale dzielnie Cie dopingowałam z
ukrycia
wiesz na pewno, że synkowie dziedziczą inteligencję właśnie po mamusiach )
jeszcze raz gratuluję małego mądralki, nie bój się nie przechwalisz.
Gdzie to było czy nie na tamtym wątku?
"od chwalenia rosna skrzydła, a nie rogi"
pozdrawiam

[kotekmru]

Antonino, pięknie gratuluję niezwykłego dziecka. I nie jestem faszystką. Ja
dopuszczam do mojej świadomości fakt, że jedne dzieci są takie, a inne siakie.
Na pewno wszystkie lubią pochwałay i chwalmy je za wszystko, co uda się im
osiągnąć. Kiedy są małe skanują rzeczywistość jak komputerki i tak pięknie
potrafią się tym światem zachwycać. Nie wiem,kiedy moja mała nauczy się czytać,
ale ne będę robić dramatu, kiedy zrobi to dopiero w szkole. Jeśli zaś nauczy
się tego wcześniej, będzie to na pewno powód do dumy, ale nie do wprawiania
innych w konsternację, że ich pociechy jescze nie... Jakie to ma znaczenie? Czy
w Polsce równamy do zaniżonego poziomu? Nie wiem, nie lubię uogólnień...
Śmieszy mnie tylko i wyłącznie chora licytacja mamuś przy piaskownicy... O
wiele milej popatrzeć sobie w tym czasie na dzieci, które nie skażone jeszcze
chorą ambicją i wyścigiem szczurów, bawią się obok beztrosko.

[antonina_74]

dziękuję że odpisałaś. Faszyzm nie odnosił się w żadnym razie do Ciebie tylko
do innego wątku gdzie się pięknie zgodziłyśmy z jedną z piszących mam a potem
jakoś tak z dyskusji o wychowaniu zrobiły się oskarżenia o faszyzm

Tak na prawdę to oczywiście nieważne kiedy dziecko nauczy się czytać bo ma na
to czas do I klasy - tylko chodzi o to że jeśli już nauczyło się wcześniej żeby
nie traktować go jak dziwadła a matki jak zżeranego przez ambicję potwora. I
jak już pisałam nie wyobrażam sobie używania Kuby do wprawiania innych w
konsternację ale chciałabym żebym mogła się "bezkarnie" od czasu do czasu
pochwalić moim zdolnym syneczkiem. Nawiasem mówiąc gdyby Twoja córka zabrała
Kubie łopatkę w piaskownicy "mały geniusz" prawdopodobnie zgłupiałby zupełnie i
poleciał z płaczem do mamy bo umiejętności socjalne ma bliskie zeru

A wogóle wydaje mi się że każde nawet najbardziej "przeciętne" dziecko ma jakiś
talent. Jedno wcześnie chodzi, inne mówi, inne w wieku 4 lat umie przygotować
śniadanie, czwarte lepi z plasteliny - chwalmy się tym! I cieszmy nawzajem z
osiągnięć - nie wiem jak innych ale mnie cieszy to, że np. 8-miesięczna córka
sąsiadki już sama chodziła po placyku zabaw. A już na pewno nie czułam się
przez to gorsza bo mój syn nie chodził jeszcze.

Co do równania do średniej to niestety przez rok uczyłam w szkole publicznej i
widziałam to na własne oczy Nie pozwalamy najlepszym na rozwijanie skrzydeł,
prowadzimy program i lekcje tak żeby nawet najsłabsi zaliczyli sprawdzian na
2+. Dla najlepszych nie ma czasu.
Pozdrawiam Ciebie i Twoją córeczkę!
Antonina

[nicol.lublin]

najfajniejsze jest to, że te dzieci tak chwalone w piaskownicy, ja k trochę
podrosną to mają ciężkie życie "co? znowu 5-, a kto dostał 5?"
a najbardziej podobało mi się w "dzienniku Bridget Jones" jak w takich
przechwałkach jedna mama powiedziała, że jaj dziecko dostało 11p w skali Apgar
pozdrawiam mamy dzieci zwykłych i nieprzeciętnych

[aziolek]

Czesc,
pozdrawiam wszystkie mamy "przecietnych dzieci"
Jestem mama dwulatka, ktory jeszcze chodzi w pielusze i nie mowi pelnymi
zdaniami i 9 miesieczniaka ktory nie raczkuje i sam sie nie podnosi ale
wiecie co ja ich kocham takich jakich sa i za to ze sa. Wiem ze rozwijaja sie
prawidlowo i z nie musze sie obawiac ze sa/beda gorsi. A ucze ich zeby sie
kochali, szanowali i ze zawsze jestem kiedy mnie potrzebuja. Ja ich po prostu
kocham "....jak stad do nieba i z powrotem...." (cytat z ksiazeczki dla
dzieci) i zadne przechwalki innych mam tego nie zmienia.

Goraco wszystkie mamy pozdrawiam
Anka

[szpiczak]

Udowodnione jest ze przecietniaki zachodza najdalej w zyciu!!!!!! a moja
tesciowa mi powiedziala ze moj maz chodzil jak mial 8 miesiecy,jeszcze siedziec
nie umial a juz chodzil...???cos mi sie nie chce w to wierzyc.co o tym sadzicie??
a ja mam przecietnego synka ale usmiecha sie najpiekniej na swiecie!!!

[kajami1]

Kiedyś już pisałam na forum o moim nieprzeciętnie inteligentnym bracie.
Jego IQ pozwoliło mu stać się członkiem Mensy.
Niestety wybitna inteligencja nie zawsze wychodzi na dobre (jak to miało
miejsce w jego wypadku) ale nie o tym chciałam pisać.

Najśmieszniejsze w tym wszystkim jest to, że mój kochany braciszek prawie do
trzeciego roku życia nie tolerował nocnika, chodzić zaczął mając 17 miesięcy
czyli ciut mniej niż przeciętnie.
Wiem, że jest to jeden przykład ale z tego co orientuję się nie taki
odosobniony.

Nie powątpiewam w słowa żadnej z Was. Wiem, że dzieci są różne. Ale jak widzę w
piaskownicy dziecko, które nie umie prawidłowo wypowiedzieć żadnego wyrazu a
jego babcia twierdzi, że maluszek właśnie nauczył się czytać to chce mi się
wyć. I to nie dlatego, że mój maluch jest przeciętniakiem i nie potrafi jeszcze
nawet normalnego zdania powiedzieć ale nad głupotą tej babci.

Więc wszystkie mamy dzieci wybitnie zdolnych nie powinny potępiać przeciętnych
matek przeciętnych dzieci tylko raczej fantazjujące matki przeciętniaków. Bo to
im zawdzięczamy takie posty.

Pozdrawiam Wszystkie mamy realistki.
Kasia

a ja mam dziecko...

[judytak]

a ja mam dziecko, które chodziło w wieku 9 miesięcy, i mam dziecko, które
zaczynało chodzić w wieku 2,2 lata

mam dziecko, które mówiło wierszyki (długie, i całkowicie zrozumiałe dla
wszystkich) w wieku 18-20 miesięcy, i mam dziecko, które w wieku 4 lat składało
dopiero zdań z dwóch-trzech wyrazów, a i to z wielkim trudem

mam dziecko, które ledwie wyrabia centyle wzrostem i wagą, i mam dziecko, które
jest na 90-tym centylu, jak na razie

mam dziecko, które wygrywa wszystkie konkursy w szkole (i z matematyki, i z
ortografii), i mam dziecko, które pójdzie rok później do szkoły, bo brakuje mu
tzw. dojrzałości szkolnej

i żadne z nich nie jest tresowaną małpką :o)

pozdrawiam
Judyta

[anita001]

No to ja etz swoje trzy grosze doloze.
Moj syn ma prawie 2 i pol roku, pieknie mowi, i bardzo szybko uczy sie np
wierszykow i piosenek na pamiec. Nie jest dzieckiemwstydliwym i mowi swoje
wierszyki oczywiscie nie nachalnie i nie na sile temu kto chce sluchac.
Akurat widze ze jest w tym dobry, i czytam coraz to nowe ksiazki, nowe
wierszyki. I ciesze sie ze ma do tego glowe i na pewno bede pchala go dalej,
moze do jakiegos kolka teatralnego w przedszkolu...
JA bym chciala zeby moje dziecko bylo w czyms dobre, zeby miala swoje
zainteresowania i robilo cos z pasja, a kto ma go do tego zaczecac jesli nie my-
rodzice. I mysle ze dobrym "popychaczem" jest wlasnie chwalenie dziecka i
pokazywanie w czym jest dobre...

[aleksandraantek]

Ja też uważam że rodzice ze swoimi pochwałami są właśnie "popychadłami" dla
dzieci i ich rozwoju!Jedynym problemem są ludzie którzy innych rodziców wraz z
ich dziećmi usiłują "zepchnąć" mówiąc: moje dziecko i tak jest najlepsze!
Ja nie mówie tu o dzieciach nad wiek rozwiniętych (uważam że to fantastyczna
sprawa i mam nadzieje że mój synek też taki będzie) tylko o rodzicach którzy
przewartościowują swoje dzieci to też jest w końcu nie dobre. Taki młody
człowiek może mieć później problem bo w domu mu mówiono że jest najlepszy a w
konfrontacji z prawdziwym życiem okazuje się że nie jest! Niestety znam takie
przypadki i wiem że te osoby nie mają łatwego życia!
Pozdrawiam

[erga]

wszystkiemamy cudowne dzieci, i wszystkie chciałybyśmy by wyrosły na mądrych i
dobrych ludzi, prędzej czy później,
ale jak mówiła moja babcia, najważniejsze by miał zdrowie i szczęście w życiu.
i ja się z tym zgodze, szczęsciarzom łatwiej,
cięzka praca przez całe życie i dary od losu to chyba recepta na przyszłość

[aa_dorota]

Witam wszystkie mamy!
Czytam ten wątek i zastanawiam sie nad sobą.
Cieszą mnie wszystkie osiągnięcia mojego syna (ur. 14.03.2002. Niekiedy sama
sie dziwie "skąd" nam sie wzięło takie rozgarnięte dziecko. Daniel ma
niesamowitą pamięć - bardzo szybko uczy się piosenek, wierszyków i całych
bajek. Niekiedy mnie to nawet przeraża - nie wiem jak z nim postępować.
Z drugiej strony jestem z niego bardzo dumna i sie chwalę jego umiejetnościami.
Proszę go, aby się "zaprezentował", ale nie jest dla mnie tragedia gdy
powie "nie".
Myślę, że dzieci lubią sie popisywać, ale należy uszanować ich odmowę.

A tak w ogóle Daniel jest bardzo rozgadany, szybko się uczy - jednak nie
wszystkiego. Nadal nosi pampersy i jak na razie nie widać, żeby chciał sie z
nimi rozstać.
A gdy ktoś mi mówi, że jego rówieśnik już siusia do nocnika, to odpowiadam, że
daniel na razie zajety jest odkrywaniem świata i składaniem dłuuuuuuuuuugich
(moim zdaniem) zdań. Do konca życia przecież nie będzie nosił pieluch.

Pozdrawiam gorąco
dumna ze swego synusia
Dorota

A ja apeluję o odrobinę logoki !!!!

[jokrru]

Apeluję o odrobinę logiki.

Czym innym jest uczenie dziecka mówić
jak robi kotek, jak chodzi bocian czy urządzanie przedstawienia dla
zauroczonej i dumnej z pociechy
babci. Wszystko to służy bądź stymulowaniu rozwoju mowy, bądź
ćwiczeniom stóp, bądź wykształca w dziecku umiejętność zaprezentowania
się (tak ważne w obecnych czasach, kiedy np. w trakcie poszukiwania
pracy musimy umieć w krótkim czasie przedstawić się od jak najleszej strony),
a przede wszystkim jest źródłem nieprawdopodobnej radości wszystkich
uczestniczących w zdarzeniu osób.

Zgadzam się, że najgorsza rzecz jaką można dziecku zrobić,
to wmówić mu, że jest przeciętne. Ale naprawdę jest tysiąc sposobów,
aby uzmysłowić dziecku, że jest cudowne, niepowtarzalne,
że bezgranicznie go kochamy i jesteśmy z niego dumni.

Urządzanie popisów przed znudzoną koleżanką lub
wychwalanie się na placu zabaw z pewnością temu nie służy,
nie służy w ogóle niczemu, a efektem tego może
być co najwyżej zrażenie koleżanki do siebie i dziecka.
Stawianie dziecka w sytuacji,
kiedy koleżanka udając zachwyt patrzy na to jedynie
z politowaniem i tylko zwykły żal dziecka powstrzymuję ją
przed dodaniem na koniec:
"dobra dzidzia, a teraz podaj łapę i siad !",
jest uwłaczające jego
godności.
Ponadto jeśli dziecko jest autentycznie inteligentne, to po takim
doświadczeniu zacznie poważnie wątpić w swoją
niepowtarzalność.

Każda z nas była w sytuacji "oglądacza" takowych popisów,
i każda z pewnością była tym niejako zaciekawiona
pod warunkiem wszak, że przedstawienie owo
nie trwało zbyt długo.
Czy ktoś z Was wybierając się w odwiedziny do koleżanki
myśli z radością, że znów spotka uroczą córeczkę
koleżanki i że wreszcie będzie mógł do woli podziwiać jej dokonania ?!

A na spacerze, jeśli jedna mama z wózkiem zagadnie drugą,
mającą córkę o 2 miesiące starszą "jak pięknie Pani córeczka trzyma zabawkę,
ile ma miesięcy ?", to naprawdę nie ma potrzeby wygłaszać półgodzinnego
monologu, pt. co to jeszcze ta dzidzia nadzwyczajnego
nie umie robić,
bo tamtej mamie najprawdopodobniej chodziło
jedynie o zagajenie rozmowy
i porozmawianie, owszem o dzieciach,
ale porozmawianie, a nie posłuchanie.

Pozdrawiam

Mama
dwójki najcudowniejszych dzieciaczków,
która i teraz i zanim ich jeszcze nie miała
na tego typu pokazy patrzyła jedynie z niesmakiem,
a z wieloma zaślepionymi koleżankami po prostu
przestała się spotykać.