Mam dość !!!!!!!!!!!

[kapka-27]

Jak długo można tłumaczyć że nie wolno dotykać ,brać itp .Codziennie jest to samo ,mój syn ma rok i 10 miesięcy jest bystry ,szybko rozumie co do niego mówie ,robi to o co go poprosze,posprzata zabawki ,wyniesie papierek do kosza ,sam wyjmie pidżamę do kapania ale jak ja go prosze zeby czegoś nie robił to jak grochem o ściane ,ostatnio jak jesteśmy na spacerze to kładzie mi sie na chodniku właściwie to gdzie popadnie w sklepie itp a ja nie wiem jak mam reagować bo zaraz sie we mnie gotuje ,prosze go zeby wstał ale nic w koncu musze go sama postawić ludzie patrza a on swoje ,dzisiaj powiedziałam mu ze ide sobie bo jest nie grzeczny i odeszłam pare kroków ,nic to nie dało bo wstał doszedł do mnie i znowu sie położył i było po spacerze wrócilismy do domu a ja byłam tak naładowana ze oczywiście czepiałam sie wszystkiego ,Dziewczyny jak sobie radzicie w takich sytuacjach jakie macie sposoby bo ja juz jestem tym zmeczona .

[gemmi18]

U nas było tak samo, jeżeli chodzi o czynności w domu, których córka nie może robić albo rzeczy, których nie może brać. Już jest lepiej, teraz, jak ją korci, to sama mówi sobie 'nie, nie, nie', ale oczywiście został laptop - musi sobie poprzyciskać klawiaturę, zamknąć go albo odłączyć głośniki. Ja po prostu cały czas powtarzam, że nie wolno i chyba nie ma innego wyjścia póki co. Niedługo, gdy dziecko zrozumie mechanizm złego postępowania i jego konsekwencji, będziesz mogła wprowadzić jakieś kary, ale teraz jeszcze jest za mały.
Wiem, że to czasem wyprowadza z równowagi, szczególnie te sytuacje poza domem, ale ludzi olej, a wobec syna bądź stanowcza: wstawaj i wychodzimy. Jak nie wstaje, to sama postaw. No i bądź konsekwentna - po złym zachowaniu dziecka nie kupuj mu loda w drodze powrotnej, a gdy jest grzeczny - kup (przykład oczywiście bardzo luźny). Żeby zauważył różnicę, póki co tylko takie konsekwencje możesz stosować. I cierpliwości

[kawka74]

> Jak długo można tłumaczyć że nie wolno dotykać ,brać itp

Do uśmiechniętej śmierci, a konkretnie do chwili, w której z tego wyrośnie.
Na spacerze córka leży w dowolnym miejscu, na chodniku, kupie liści czy czymkolwiek innym, a ja stoję obok i czekam.
W sklepie podnoszę ją i albo idziemy dalej, albo wynoszę ją ze sklepu.
Taki lajf, liczę, że minie.

[vjann]

ale na pocieszenie powiem, że ten szał w końcu mija. I to znienacka!

[saguaro70]

Spoko wodza i tyle
Ludzie wcale nie patrzą, to tylko nam się tak wydaje. Polki mają coś zakodowane w głowach- kurna, co ludzie powiedzą? Że też ja mam takie niewychowane dziecko . O Boze, ta pani zaraz zwróci mi uwagę, to dziecko jest takie grzeczne..
Głupota świata..
Twoje dzieck jest normalne, jego zachowanie zresztą też. Nie ma się co dziwić, że chce jak sroka to czy owo. Kolorowe pudełka, kształty nęcą i dzieciak chce. A jak w tym momencie zwracasz uwagę, g..,osiągniesz. Bo syn jest w innym świecie. To tak, jakbyś mówiła do niego po chińsku.
Skoro jest taki rozumny, to przed zakupami wytłumacz, że jak się rzuci na podłogę to wyjdziesz i będzie kara. Albo umów się, że kupujesz jedną rzecz np. serek czy sok czy chrupki..
A najlepiej nie bierz wcale. Bedziesz zdrowsza
Pozdrawiam cieplutko

[kapka-27]

Nie ma takiej opcji zebym szła gdziekolwiek bez niego ,mieszkamy sami ,mąż ma nienormowane godz pracy jest kierowca i ja jestem z synem 24 h ,a co do ludzi to ostatnio jak moje dziecko leżakowało na chodniku i wszyscy go omijali podniosłam głos i kazałam mu wstać to taka miła Pani tak na mnie spojrzała że myślałam ze mnie zje i tak zle i tak nie dobrze ,nie rozumiem tylko jak to jest ze jak go poprosze o coś to zrobi a jak mu zabronie i tłumacze ze tak i tak to za chiny nie rozumie .

[paliwodaj]

no nie mow ze masz dosc niewinnych "widzi mi sie" u dziecka 10 mies. Dziewczyno to dopiero poczatek, albo malutki wstep do poczatku tego , czemu musisz jeszcze stawic czola.
Nie mozesz stac nad dzieckiem lezacym na chodniku i bez konca powtarzac" misiu wstan mamusia prosi" powiedz do 3 razy swoja prosbe, a pozniej podnies dziecko, to samo gdy dotyka czegos czego nie chcesz aby dotykal. Zabierz jego reke, zabierz przedmiot, pokaz konsekwencje i swoja wytrwalosc w swoich wymaganiach wobec dziecka.
Utrzymuj przy tym z dzieckiem kontakt wzrokowy, miej pewnosc ze slyszy co do niego mowisz.
No i pamietaj ze masz doczynienia z dzieckiem 10 mies, komunikaty musza byc proste, poparte gestykulacja, pokazaniem palcem, wzmocnione twoja mina
Duzo wytrwalosci , okres buntow i skokow rozwojowych dopiero przed toba.

[kapka-27]

Rok i 10 miesiecy ma moje kochane dziecko ,za wszystkie rady dzieki .

[lilly811]

Mój syn też jest w tym wieku iteż jesteśmy razem 24h- takie zachowanie jakoś mnie nie denerwuje - przyzwyczaiłam się, że mały człowiek chce sam decydować o sobie i próbuje swoją samodzielność dość ciekawie zaakcentować - najczęściej biorę go w takiej sytuacji na ręce i nie zwracam uwagi na jego protesty. Czasami w jednej ręce mam siatki a w drugiej szamczącego się malucha...

[mruwa9]

Bo sie zabierasz za sprawe od d..y strony. Zakazany owoc smakuje najlepiej, nie wiesz tego? Zamiast zrzedzic dziecku calymi dniami, ze tago nei wolno, tamtego nie wolno, wykresl slowo NIE ze swojego slownika. Zamiast tego mow dziecku, co wolno.
Nie mowiac o tym, ze zanim zaczniesz dziecku cos zabraniac, zastanow sie, jak wazne to jest i czemu ow zakaz ma sluzyc. Sugeruje zastrzezenie go wylacznie do sytuacji zagrazajacych bezpieczenstwu dziecka. Inne rzeczy mozna posprzatac i urzadzic dom dostosowany do wieku dziecka, zeby obylo sie bez ofiar w ludziach i sprzecie.

[jul-kaa]

Zgadzam sie z mruwą. My z mężem staramy się dziecku nie zakazywać prawie nic, chyba że są to sytuacja niebezpieczne. W sytuacji po prostu niepożądanej, proponujemy coś innego: maże po ścianie, proponujemy kartkę, stuka samochodzikiem w lustro, proponujemy drzwi od szafy itd. I nie w formie: "w lustro nie wolno!! możesz stukać tylko w szafę", tylko raczej "zobacz, jaki jest dźwięk jak stukasz w szafę, tu postukaj".
To spowodowało, że jak już naprawdę zabraniamy, to się słucha, bo wie, że sprawa jest poważna. Nie oznacza to oczywiście, że czasem nie protestuje w takiej sytuacji i nie płacze, ale to też rozumiemy - nie płacze na złość, ani żeby wymusić, ale dlatego, ze jest sfrustrowany zakazem.

[julka1967a]

Mój syn (21 miesięcy) też plackiem sie kładzie ale mi to się wydaje komiczne i w duchu mnie śmieszy. Zwykle czekam aż sie podniesie a jak sie spieszę biorę pod pachę i ide dalej. Specjalnie nie zwracam uwagi na takie zachowanie ani nie tłumaczę, wątpię aby miało to sens. Oczywiście rozumie już komendy "przynieś, wynieś" ale pojęcie grzeczności chyba jest dla niego abstrakcją.

[naomi19]

Jak sobie radzimy w takich sytuacjach? Na szczęście mamy ten etap za sobą i jesteśmy z tego powodu bardzo szczęśliwi! Moim zdaniem w takiej sytuacji sklepowej nie można sobie dobrze radzić, bo jest to mega stresujące i frustrujące, że dziecko się tak zachowuje. Ale spokojnie czekaj, rób to co robisz, to MINIE. Samo.

[stefa_ja]

Mój ma 4 lata i dalej jak grochem o ścianę, ale pocieszam się jak patrzę na dzieci znajomych, że nie tylko ja tak mam

[aleksandra1357]

Zgadzam się z Mruwą.
Poza tym bardzo mnie dziwi, jak możesz wymagać od tak małego dziecka posłuszeństwa.
Nastaw się na to, że przez parę dobrych lat dziecko nie ma opcji: zrobię to, co każesz. Wyrzucanie papierków to zabawa, mój roczniak to uwielbiał, nie ma nic wspólnego z wykonywaniem poleceń jako takich. Nastaw się na to, że Twój 2-3-latek będzie rozpoczynał dzień od tekstu: "Ale ja się dziś nie ubieram/nie jem/nie wstaję" itd.
Szkoda nerwów. Rób swoje i tyle.

[karod]

Nastaw się na to, że Twój 2-3-latek będzie rozpoczynał dzień od tekstu: "Ale ja się dziś nie ubieram/nie jem/nie wstaję" itd.

Oj dzieje sie, dzieje! Ksiazke by napisal...

Dolaczam sie do rady: wyluzowac jesli chodzi o spojrzenia innych ludzi. Co im do tego, ze tak wychowujesz dziecko. Krzywdy mu nie robisz. A co do dziecka to trzeba byc konsekwentnym i zachowac zimna krew. Predzej czy pozniej skapituluje.
Powodzenia

[aphoper1]

Moja dwulatka lubi się pokładać w różnych dziwnych miejscach - zwłaszcza na kościelnej posadzce. Póki nie grozi jej przy tym niebezpieczeństwo, patrzę na to ze spokojem. Jak grozi albo toruje ruch, to proszę, by już wstała, ewentualnie przenoszę gdzie indziej. Nie widzę w tym powodu do szczególnych nerwów, no chyba że bym się bardzo spieszyła, ale wtedy raczej wie, że musi jechać wózkiem i tyle. Ale mówię o leżeniu, a nie o leżeniu i wyciu (tego jeszcze nigdy nie doświadczyłam poza domem).