Starsze rodzeństwo wita młodsze w domu....

[petrela]

Witam wszystkie doświadczone w takiej sytuacji mamusie. Niedługo przybędzie
nam nowy członek rodziny i jestem trochę zmartwiona reakją mojej córki na to
wydarzenie. Jak narazie bardzo się cieszy (ma 5 lat) ale obawiam się, ze bez
kłopotów się nie obejdzie. Ostatnio znajoma powiedziała, ze ważne jest aby
moja córka nie zobaczyła jak wnoszę do domu dziecko na rękach. Radziła sie
psychologa, który uważa, ze najlepszym wyjsciem w powitaniu maleństwa w domu
przez starsze rodzeństwo jest pokazanie mu go leżącego w łóżeczku. Ważne
jest, zeby tak się zorganizować aby starsze dziecko nie widziało tego momentu
wchodzenia do domu z maluszkiem.

Czy macie jakieś inne ciekawe rady w tym temacie???

Pozdrawiam.

[jola_ep]

> Niedługo przybędzie
> nam nowy członek rodziny i jestem trochę zmartwiona reakją mojej córki na to
> wydarzenie.

A masz już jakieś podstawy do obaw?

> ale obawiam się, ze bez
> kłopotów się nie obejdzie.

To chyba normalne przy wychowywaniu dzieci? Moja córa ostatnio okazywała
objawy zazdrości, jak miała 9 lat (synek miał wtedy ... 4,5lat )

Myślę, że ważne jest, abyś przyjęła, że dziecko ma prawo do uczucia zazdrości.
To nie znaczy, że nie polubi rodzeństwa. Moje się kochają, żyć bez siebie nie
mogą (jak jedno jest poza domem, to drugie zwykle się nudzi ), ale biją się,
kłócą i od czasu do czasu okazują zazdrość. To zupełnie normalne

> Ważne
> jest, zeby tak się zorganizować aby starsze dziecko nie widziało tego momentu
> wchodzenia do domu z maluszkiem.

Pierwsze słyszę? A czym to jest tłumaczone? Że niby mama wnosi konkurencję?
Wydaje mi się, że od takich gestów dużo ważniejsze są rozmowy - wcześniej, zanim
narodzi się konkurencja Myśmy rozmawiały z córką o miłości: pytała mnie, kogo
będę bardziej kochać ją, czy dzidziusia. Odpowiedź, że po równo, zupełnie jej
nie zadowoliła. Więc w końcu tłumaczyłam jej, że ją będę kochać najbardziej ze
wszystkich dzieci, a jego najbardziej ze wszystkich dzidziusiów. To ją
zadowoliło Opowiadałam, że miłość się nie dzieli, tylko ona rośnie.
Opowiadałam, jak kiedyś kochałam jej tatę, a potem ona pojawiła się na świecie,
a przecież taty nie przestałam kochać. Moje serce urosło, jak jeszcze jeden
kwiatek na gałązce. Takie różne rzeczy jej opowiadałam. I o tym, że czasu
niestety nie rozmnożę...

A potem po prostu przyjechałam ze szpitala do domu, a moja córa do dziś ma żal
do opiekunki (pilnowała jej wtedy), że nie dopuszczała jej do braciszka, bo ona
tak bardzo chciała go przytulić Ze względu na różnicę wieku to ona była tą
starszą siostrą, która go miała tak wiele nauczyć. Więc jak ona skakała, a on na
niej przypadkowo skupił wzrok, to mówiliśmy, że podziwia, jak pięknie umie
skakać. Emilka miała ugruntowaną pozycję starszej siostry - jej wolno było
więcej. W czasie karmienia Piotrusia mogłam ją przytulać i czytać jej bajki
(mawiałam, że mnie na sofę zwabił, bo wcale nie miałam zamiaru tak siedzieć i ją
przytulać, żartowałam, że współpracują).
A jak przyszły w odwiedziny koleżanki z pracy, to oczywiście podziwiały też (a
może przede wszystkim) moją córkę - w końcu synkowi było i tak wszystko jedno

Naprawdę nie pamiętam jakiś szczególnych konfliktów i zazdrości. Moja córka też
nie pamięta zazdrości (właśnie ją zapytałam) jak brałam synka na kolana.
Wiedziała, że i tak jestem jej Zazdrość pojawiła się nieco później, jak synek
zaczął raczkować i zabierać rzeczy siostry. Tak jak i szczególna więź, która je
połączyła )) Chociaż ta zaczęła się chyba rozwiajać, jak jeszcze mój synek był
w moim brzuchu...

Pozdrawiam
Jola

[petrela]

jola_ep napisała:

> A masz już jakieś podstawy do obaw?

Nie nie mam, córeczka jest fantastyczna nie może się już doczekać na braciszka.
codziennie mówi do brzuszka i zapewnia, ze go kocha i czeka na niego...Ale nie
spodziewam się, ze będzie idealnie i chciałabym zrobić wszystko co możliwe zeby
Madzia nie czuła się źle. Jestem Ci wdzięczna za rady. Szczególnie ta z
karmieniem mi się podoba. Zamierzam ją wdrożyć w zycie :o)))

Poszukam też którejś z tych książek podanych przez Ciebie. Napewno będzie
bardzo pomocna.

Pozdrawiam serdecznie.
Petrela

[olga50]

Napisz czym motywował psycholog to, by starsze rodzenstwo nie widziało jak mama
wnosi młodsze.

[gretka1]

Och, zazdroszczę szczerze takiej mądrości i żeby zawsze wiedzieć co powiedzieć
starszemu dziecku, żeby się mu wydawało to korzystne jak z tym karmieniem i
siadaniem na kanapie..... Są może jakies książki w tym temacie?
Pozdrawiam cieplutko,
Gretka

[jola_ep]

Kadzisz mi kobieto ))

A tak poważnie, to ja mam dobrą intuicję wyrobioną w rodzinnym domu
Z książek polecam w ciemno "Rodzeństwo bez rywalizacji". Mam inną książkę tych
autorek i jest świetna ("Jak mówić, aby dzieci słuchały..."). Myślę, że ta
będzie równie dobra

Pozdrawiam
Jola

[petrela]

Nie mam pojęcia. To nie ja z nim rozmawiałam tylko znajoma z którą nie mam
kontaktu (poznałam ją na przyjęciu u kogoś). Ale z Waszych reakcji widzę, że to
bzdura więc nie będę drążyć tego tematu.

[blanqua]

Hm, z tą teorią o nieobecności dziecka przy wnoszeniu... to chyba jakaś nowość
albo wydziwianie
ja bym zwróciła uwagę na inny moment. Mianowicie na wszystkie sytuacje kiedy
rodzina, znajomui, bliższa i dalsze rodzina przychodzą aby poznać malucha.
Wiadomo, że kazdy pali się aby podbiec do kołyski, zobaczyć maluszka itd. I
wtedy najczęściej jest pomijane starsze dziecko. Wszyscy zajmują się tym małym
jest w centrum zainteresowania, każdy przychodzi z prezentami, zachwyca się,
całuje. A neistety zdarza się tak, że rodzina czy znajomi nawet nie zawołają z
drugiego pomieszczenia starszego dziecka, nie przytulą, żadnego pytania nie
zadadzą, po prostu jakby nie istniało. Myślę,ż enie tylko może się zazrość
pojawić w takim dziecku ale przede wszystkim osamotnienie no i wielki żal. A
takie uczucia bardzo długo się pamięta. To aż dziwne ale starsze dzieck potrafi
latami pamiętać jak zostało całkowicie pominięte. A przecież to nie żadna
trudność aby jak się idzie do malucha, któremu i tak jest obojętne kto nad nim
cmokta (bo ciotek i babek i tak nie poznaje) to dać też choćby drobiazg
starszemu rodzeństwu, zainteresować się, pochwalić, porozmawiać.
Myślę,że to ważniejsze niż problem kto patrzy jak się dziecko wnosi
Blanka

[petrela]

Dziękuję. Mam takie samo zdanie w tej kwesti jak Ty. Niezapowiedzianych gości
raczej sie nie spodziewam szybko po porodzie więc przed każdą wizytą
wszystkim "nieświadomym" będę miała okazję szepnąć słówko żeby pamiętali o
Madzi.

[aleksandrynka]

ostatnio Orłoś, który ma chyba czwórkę dzieci mówił w tv, że ktoś mu poradził
coś fajnego, co sam stosował, taka mała, rodzinna, sympatyczna tradycja - nowe
dziecko przynosi prezenty starszym Tzn. rodzice kupują coś reszcie dzieci od
nowego członka rodziny na powitanie
Mi się podoba...

[maczkama]

Jak urodziłam córkę, syn miał 10 lat. Raczej był od początku lekceważąco
obojętny. Musiałam dać mu czas, do niczego nie zmuszać, pozwolić na oswojenie
się z sytuacją. Najbardziej drażniły syna pytania innych czy fajnie mieć
siostrę, czy pomaga mamie itd. Niby ludzie chcieli zwrócić uwagę na syna ale
pytali go o siostrę, a nie o jego sprawy...Nie prowokowałam syna na siłę do
rozmów, ale rozmawialiśmy dużo nie koniecznie o siostrze...
Szybko się wszystko ułożyło. Teraz Maciek jest bardzo zżyty z siostrą, troszczy
się o nią, lubi się z nią bawić, czasami się nią zajmuje. Jest naprawde dobrze.
Trzeba się wczuć w położenie starszego dziecka.
Słyszałam o kupowaniu przez rodziców prezentu dla starszego dziecka, że to niby
od maluszka. Mi to się nie podoba, bo to przecież kłamstwo. Nie wiem co o tym
myślicie. Już wolałabym kupić coś i szczerze powiedzieć, że kupiliśmy ci coś bo
cię kochamy myślimy o tobie i chcieliśmy ci zrobić przyjemność, żebyś pamiętał,
że myślimy nie tylko o maluszku ale i o tobie.

[jola_ep]

> Słyszałam o kupowaniu przez rodziców prezentu dla starszego dziecka, że to niby
>
> od maluszka. Mi to się nie podoba, bo to przecież kłamstwo.

Widzę, że nie tylko mi się to nie podoba.

> Już wolałabym kupić coś i szczerze powiedzieć, że kupiliśmy ci coś bo
> cię kochamy myślimy o tobie i chcieliśmy ci zrobić przyjemność, żebyś pamiętał,
> że myślimy nie tylko o maluszku ale i o tobie.

Według mnie to dużo lepszy pomysł

Pozdrawiam
Jola

[m.rogalska]

Witam

Mam 4 miesięczną córkę i 9 letniego syna, a więc niedawno przechodziłam to co
dopiero ciebie czeka Mój syn również zobaczył Małą dopiero w łóżeczku i
myślę że to dobry sposób, ważne jest też zeby problemy nowoprzybyłego dziecka
nie były dla ciebie ważniejsze ( w mniemaniu strszego) od niego samego a
więc mój syn lubi jak możemy się razem posmiać z min małej, albo jak ją
przewijam to może mi przy tym pomóc, albo jak czasem ( w żartach) też na
nią "nakrzycze" - rozumiesz? coś na zasadzie: "jest już późno powinieneś już
spać, a ty też już szybciutko zamykaj oczka i śpimy" chodzi o to aby to starsze
nie czuło się gorsze.
Pozdrawiam

[petrela]

Dziękuję za cenne rady - napewno je wykorzystam.

[barponia]

powiem jak bylo u mnie
Martyan miala wtedy prawie 2,5 roku-kupilismy dla niej prezent-zestaw maly
doktor i dostala go a wlascieiwe odebrala go sobie bo lezal obok malenstwa,
caly czas nazywa to preznetem od Malinki(jak nazywa siostre)
po porodzie Martyan przychodzila razem z tata do nas do szpitala i tam
zaznajamiala sie z nowa istotka i byla wniebowzieta, gorzej znosila rozlake ze
mna niz pojawienie sie Malej
cala raodzina i znajomi grubo przed porodem byli poinstruowani zeby jak przyjda
to najpierw do starszej a potem do mlodszej-wszyscy zdali celujaca, i widzialam
jak bardzo wazne bylo to dla starszej, ze to ona pokazywala siostre
a potem pomagala bardoz czesto w przewijaniu i innych czynnosciach, nie
zabanialam przytulania malenstwa, lezaly sobie bezpiecznie na wielkim lozku,
starsz potrzenbowala tego rodzaju czulosci i jak jest jej bardoz zle to biegnie
do siostry a nie do nas
takze przemysl wszystko i uszy do gory
i najwazniejsze - sama pilnuj zeby starsza miala zajecie i nie byla odtracana,
no, przy karmieniu mlodszej, nie zwezmie swoja lale i karmi, albo jak bediesze
w stanie poczytaj jej ksiaze, albo razem poogladajcie bajke - bardoz pomaga

[gatak]

Moj syn ma 10 lat, a miesiąc temu urodziłam córkę. Przez całą ciążę dużo
rozmawiałam z nim o nowym członku rodziny, o tym jak to będzie, jak będziemy we
czwórkę. Moj syn jest rozsądnym dzieckiem, ale pomysł z prezentem mi sie
spodobal i go wykorzystałam. Dobrze wiedział, ze to my go kupilismy, ale tym
bardziej zadowolony był ,ze w natłoku tych wszystkich zakupów dla małej,
pamiętamy o nim. A propos rozmów ja dużo rzeczy opowiadam w taki sposób, ze
przywołuję jak to było kiedy on był mały. Ale oczywiście nie na zasadzie
porównań (nikt tego nie lubi), ale żeby wiedział, ze chcemy małej dac to co
najlepsze dla niej, tak smo, jak dawalismy to jemu, gdy tego wymagał (chodzi mi
głownie o poświęcony czas, bo to dziecko najbardziej odczuwa) .

[talusia]

nie czytałam poprzednich postów, mogę jedynie powiedzieć jak zrobilismy to u
siebie i chyba jest ok,
starsza córcia (miała wtedy trzy trzy lata i trzy miesiące) przyjechała z
tatusiem do szpitala po mnie i po siostrzyczkę, tatauś jej powiedział, że sam
sobie nie poradzi i ona musi mu koniecznie pomóc, no i oczywiście "nie
wiedział" jakie ubranka zabrać itp natalka "musiała " mu pomóc czuła się przy
tym baaaaardzo ważna , przyniosła mały drobiazg dla maluszka (grzechotka) sama
go wybrała w sklepie, a jak juz wróciliśmy do domku to dostała lalkę, wymarzoną
chou chou ( nie wiem czy to sie tak pisze ) był to prezent z okazji urodzenia
się siostrzyczki - była zachwycona
pozdrawiam i dodatkowo gorąco polecam ksiązkę pt "rodzeństwo bez rywalizacji"

[ania970]

Gdy urodziłam moją trzecią córkę, kupiliśmy drobne prezenciki dla
starszych sióstr. Były to laleczki z dołączoną karteczką, że to prezent
od Kasi. Dziewczyny bardzo się ucieszyły.

[anati2]

Witaj. Bardzo duzo zalezy od tego jakie jest to starsze dziecko i czy to
oczekiwane maleństwo jest także wyczekane przez nie. Ja mam 9–cio letnią
róznice między dziećmi i bardzo się martwiłam jak taka nowine przyjmie synek.
Przez całą ciąze starałam się aby uczestniczył i przezywał ja na równi z nami.
Dalismy mu duża swobode w przygotowaniu wyprawki. Pomagał mi wybierac ubranka
dla małej, sam wybral kolor wózka (hmm może nie koniecznie był to mój kolor ,
ale ja wybrałam model), skrecał z tatą łózeczko.
A najważniejszym przeżyciem dla niego było odczuwanie, że w tym „wielkim
brzuchu” faktycznie jest dziecko. Pozwalałam mu głaskac i kremowac brzuch,
poczuć jak dziecko się rusza, rozmawiac z siostrzyczka. Na pierwszym USG na
jakie go zabrałam (około 5 miesiąca) dowiedział się ze będzie to siostrzyczka o
której marzył i zobaczył ja na monitorze. Niesamowite, ale az popłakał się
wtedy. Bardzo dużo rozmawiałam z nim i opowiadałam jak będzie po urodzeniu.
Takze o tym ze będę miała duzo pracy przy maleństwie, ze mogę być zmeczona i
mieć mniej czasu dla niego, ale mowilam tez o zaletach-ze bede teraz w domu, ze
nie bedzie chodzil na świetlice. Uzgodniłam z mezem, ze postara się wiecej
czasu poświecic starszemu synowi.
Jeśli chodzi o pierwszy kontakt po urodzeniu, to najpierw usłyszał małą przez
telefon gdy płakała w szpitalu i zażyczył sobie natychmiastowej wizyty u JEGO
siostry
Przy pierwszym spotkaniu zastosowałam porade koleżanki- wykorzystałam pierwsze
odruchy noworodka, który zaciska piąstkę na wszystkim czego dotknie(nie mówiłam
o takim odruchu synkowi specjalnie). Tak wiec kiedy przyszedł do szpitala
powiedziałam aby się z nia przywital i podal jej swój palec .Nic wiecej już nie
musiałam robic.Maly zachwycony tym ze maleństwo go mocno złapało za ten palec
wyszeptal tylko –mamo widzisz , ona mnie pamieta , poznaje ze to ja z nią
rozmawialem przez brzuch.
Oczywiście w domu syn także był wciągniety w pomoc przy małej, co sprawialo mu
spora frajde(ale nic na siłe!), z duma spacerował z wózkiem na spacerach.
Oczywiście nie obyło się pozniej bez chwilowych zazdrości, lecz niestety
zdażają się one częściej ze strony małej(teraz 2,5roku) niż syna.
Może moje doświadczenie pomogą tobie petrelo lub innym przyszłym mamusiom.
Zycze powodzenia.

Dziękuję Wszystkim

[petrela]

za rady. Napewno bardzo mi pomogą. Wiele z Waszych pomysłów będę chciała
wykorzystać. Jeszcze raz bardzo dziekuję. Jesteście wspaniałe!