A może jedynak?

[daniela11]

Ostatnio zastanawiam się czy nie zakończyć na jednym dziecku. Mamy synka
(kochanego i rozpieszczanego - takie oczko w głowie...) Przyzwyczailiśmy się
też do pewnego standardu życia, odetchneliśmy finansowo, oboje pracujemy,
Synek "odchowany", wreszcie możemy robić w trójkę to co lubimy - narty,
basen, rower, wyjazdy. I choć jeszcze niedawno marzyłam o dwójce, teraz oboje
zastanawiamy się na pozostaniu przy jednym. Tłumaczymy to względami
finansowymi ale także i trochę... wygodnictwem.
Chciałam zapytać mamy jedynaków - jak Wam się żyje z jednym dzieckiem? Czy
nigdy nie żałowałyście swojej decyzji, że nie zdecydowałyście się na 2-gie? A
jak samo dziecko? Czy nie tęskni za rodzeństwem?
Chętnie poznam Wasze opinie.

[lola211]

Moje dziecko absolutnie nie teskni za rodzenstwem.Ja nigdy nie czulam potrzeby
posiadania kolejnego potomka, wiec stanelo na jednym.
Nie zaluje swojej decyzji.

[myelegans]

Decyzja nalezy TYLKO do WAS, nie do naciskow rodziny, spoleczenstwa, standardow
i oczywiscie od mitow zwiazanych z jedynactwem.
Ostatnio czytalam duzo na ten temat i ksiazek i w internecie, bo z roznych
wzgledow, kilku od nas niezaleznych, nasz syn bedzie jedynakiem. Robiono
badania w USA nad jedynakami, zeby ostatecznie zobaczyc, czy stygma, ktora sa
jedynacy obarczani: rozpieszczeni, skupieni na sobie, egoistyczni, nie umiejacy
sie dzielic, rozwydrzeni, nie umiejacy nawiazywac stosunkow towarzystkich itd.,
to mit czy prawda. I okazuje sie, ze jest to mit.

Jedynacy daja sobie rade w zyciu tak samo dobrze i sa tak samo dobrze
dostosowani i nie maja problemow z tym zwiazanych, mozna ich porownac do
pierworodnych dzieci, ktore na ogol "dalej w zyciu zachodza", sa bardziej
ambitni. Ba, przez to, ze rodzice poswiecaja im wiecej uwagi, ze nie musza
rywalizowac w domu o ich uwage i uczucia, daje im wiecej pewnosci siebie i
przebojowosci w zyciu. Wiekszosc CEO w Fortune 500, czyli ludzie najwiekszego
sukcesu to jedynacy. W USA obecnie 30% rodzin decyduje sie na jednego potomka,
co jest swoista rewolucja, bo jest to spoleczenstwo, gdzie model rodziny od
wielu pokolen jest 2+2+/-2. Robione jest to z roznych wzgledow: kobiety pozniej
decyduja sie na macierzystwo, kobiety nie chca wypasc z rytmu wlasnej kariery,
ktora po urodzeniu kilku dzieci moglaby pojsc na nieodwracalne tory, i
oczywiscie finansowe (kosztuje to ogromne pieniadze, przedszkole np 1500
USD/miesiac, uniwerstytet teraz 30,000 rocznie, jak moj synek pojdzie na studia
to bedzie 3 razy wiecej, wiec oczywiscie czy dasz jednemu dziecku dobre wjescie
w zycie czy kilkorgu zadne)

Trzeba oczywiscie dziecku zapewnic kontakt i rozwoj z rowiesnikami, poprzez
przedszkole, grupy zabawowe, kosciol, rodzine itd. Jak sie okazuje jedynacy
bardzo chetnie dziela sie tym co maja, bo dla nich rzeczy sa mniej cenne, niz
towarzystwo i przyjaznie. Przyjaznie tez pielegnuja i cenia w zyciu bardziej,
bo musza o nie dbac.

Drugie, czy trzecie dziecko powinno sie pojawic dlatego, ze rodzice tego chca,
a nie dlatego, zeby dac rodzenstwo, albo,dlatego,ze wszyscy tak robia, bo taki
jest model, albo zeby zabezpieczyc sobie polise ubezpieczeniowa na starosc.
Gdybym sie kierowala tym ostatnim to zrezygnoawalabym z dziecka wogole i te 1
milion USD (!!!!), tak mnie bedzie pewnie kosztowalo wychowanie dziecka, az do
ukonczenia uniwersytetu ulokowalabym na jakiejs dobrej polisie i mialabym
starosc bezstresowa .

NIe daj wywrzec na siebie presji otoczenia, ze jestes wygodna i egoistyczna,
decyzja nalezy do WAS, a inni moga ja jedynie uszanowac.
Powodzenia

[76kitka]

Mój mąż chciałby dziesięcioro dzieci i kochającą żonkę czekającą z gromadką dzieci przy oknie, aż tatuś wróci z pracy. Ja narazie nie czuję, że kogoś mi brakuje, może kiedys poczuję i wtedy napewno dzidzia pojawi się na świecie. Mąż nie naciska, jak twierdzi, to na mnie spoczywa większy ciężar związany z opieką i wychowaniem dziecka, bo mąz musi zarabiać, żebym ja mogła byc z synkiem. Więc narazie jesteśmy we trójkę i jest fajnie.

[lajlah]

Ja dokładnei tak jak Lola. Mamy jedno dziecko, nie pragniemy mieć więcej, jest
nam tak dobrze. Synek ma kontakt z innymi dziećmi, nie jest rozpieszczony, ale
dobrze wychowany i lubi inne dzieci, bo dużo się nim zajmujemy, mamy czas tylko
dla niego. Ale to oczywiscie decyzja każdego z nas.

[abetta]

ja też nigdy nie dałam sobie wmówić,że jedno dziecko to wygodnictwo
jestem jedynaczką i moi rodzice poświęcili mi wiecej czasu niż rodzice męża na
troje dzieci w sumie
jeżeli chodzi o więzi i opieke nad rodzicami to nie maz gwarancji,że za lat
klkanascie tak będzie, mój mąż ma brata i siostrę i tak naprawdę to tylko
siostra interesuje się rodzicami ,synowie mają to gdzieś

[e_r_i_n]

Ja na te chwile chce jedynaka. Nie wykluczam, ze za jakis czas zachce kolejnego
dziecka (no a jeszcze troche czasu na decyzje mam ). Ale w tej chwili pasuje
mi prawie pieciolatek, ktory jest coraz bardziej samodzielny, swiadomosc, ze
moge spelniac marzenia tego jednego (a lubie sprawiac synkowi przyjemnosc),
jestem tylko do jego dyspozycji.
Wiktor czasami mowi, ze chcialby brata, ale nie wiem na ile swiadome sa te
prosby - podejrzewam, ze gdyby sie urodzil maluch, ktoremu musialabym poswiecic
sporo uwagi, byloby nienajlepiej.

[sbial]

ja też dołączę do grona wyrodnych matek, które nie chcą dać dzieciom rodzeństwa.
Nie chcę kolejnego dziecka i już! Jest mi dobrze, tak jak jest. No może nie do
końca jest ok, bo gdybym tak jeszcze przespała całą noc... Et, marzenia...
Kajtulek ma 19 miesięcy
pozdrawiam

[anias29]

Też zamierzam pozostać przy moim jednym Kajtku

[jakw]

Nasze 2-gie było niecałkiem planowane i myślę, że gdybyśmy pozostali na
starszej, też byłoby fajnie. Ale mamy 2 córy i na pewno nie żałujemy.

[karolcia86]

Ja ostatnio niezależnie rozmawiałam z dwoma różnymi paniami w wieku ok. 50 lat,
które miały 2 dzieci. I każda z nich teraz dopiero zaczęła żałować, że kiedyś
nie zdecydowała się na trzecie, bo dzieci się rozpierzchły po Polsce i świecie.
Ale to sprawa indywidualna, każdy sam musi takie decyzje podejmować, chyba że
los sam za niego je podejmie Jak się jest starszym to na takie rzeczy inaczej
się patrzy niż wtedy, gdy trzebaby te dzieci rodzić.

[melmire]

A jaka mialyby gwarancje ze i trzecie czy nawet czawrte dziecko by sie
nie "rozpierzchlo"? Dzieci wychowuje sie dla swiata, to normalne ze kiedys
odejda z domu i zaczna wlasne zycie, czy to daleko czy blisko

[ola055]

W moim otoczeniu jest duzo jedynakow-doroslych. Sa to osoby bardzo zaradne
zyciowo, umieja sie dobrze ustawic w pracy, latwiej im podejmowac decyzje: to
nie moja sprawa, co jest wazne np. w pracy. Sa bardziej zdecydowani i pewni
siebie. Duza wiekszosc z nich ma jednak dwoje dzieci, poniewaz mocno odczuwaja
brak rodzenstwa. Relacja rodzice-dzieci nie da sie porownac do zwiazkow pomiedzy
rodzenstwem. Te drugie sa duzo silniejsze.
Sprawa jest prosta, bo trzeba chciec miec wiecej dzieci. Jak goruja w glowie
mysli, ze sie nie chce, bo za duzo roboty albo, ze sie nie chce, ale tak bedzie
lepiej dla dziecka, wiadomo: jedynak to jest wlasnie idealne rozwiazenie! I nie
oznacza, to nic wiecej

[bylinka]

A czasami po prostu tak zycie sie uklada, ze nie mozna miec wiecej niz jednego
dziecka i dostaje sie nalepke "egoisci, wygodniccy, leniwi", przeciez nie bede
tlumaczyc calemu swiatu, ze nie moge miec wiecej dzieci. Boli.....

[steffa]

Mnie się super żyje z jednym i nigdy nie chciałam mieć więcej. Ale gdiześ tak
powoli pękam w środku, bo sama nie wiem, czy nie będę "później" żałowała. NIe
boję się o syna - sama jestem jedynaczką i nigdy mi nie brakowało towarzystwa -
raczej o siebie. ..

[prakseda_ka]

też myślę nad pozostaniem przy jednym - ale głównie ze strachu czy będe w
stanie dwójce zapewnić dobre szkoły i takie tam. No niby wszystko da się
zrobić, ale ja już widzę ze Maciulka doi nas finansowo. Niby mam dobre
perpektywy zawodowe, mąż też ale kurczę naoglądałam się wśród znajomych co się
dzieje kiedy zaczyna brakować pieniędzy na podstawowe potrzeby i to bynajmniej
nie w luksusowym wydaniu... ale powiem Wam, że gdybym trafiła 6 w totka to
Maciej mógłby się spodziewać jakiegoś rodzeństwa
ale na chwilę obecną jedno, zdecydowanie.

pozdrawiam

prakseda_ka

[gosia262]

mam meża jedynaka i ojca jedynaka. obaj bardzo żałują, że nie mają rodzeństwa.
w większości przypadków rodzenstwo to wsparcie, chociazby w opiece nad starymi
rodzicami. ja mam dwóch synów i jestem bardzo szcześliwa, widząc jak sie
kochają, dbaja o siebie (młodszy ma dopiero 8 miesięcy, a ryczy jak mu sie
wydaje, że bratu się krzywda dzieje!!) i bawia razem. z własnymi siostrami też
jestem bardzo zżyta. A w kwestii finanasowej - ma młodszego nie wydaje prawie
wogóle pieniędzy - wszystko mam po starszym! myslę, że szkosa by było pozbawiac
własnego dziecka takiej niezwykłej więzi, jaka jest miedzy rodzeństwem, z
samego wygodnictwa!

[martanana]

A ja mam dwie córy i jestem bardzo szczęsliwą. Miedzy dziewczynami są 3 lata
róznicy. Kiedy Zuzka miała 3 lata, wyrosła z pieluch, sama jadła, przesypiała
całą noc i poszła do przedszkola - odetchneliśmy z ulgą. Postanowiliśmy, że
poprzestaniemy na niej, a jeśli jednak zdecydujemy sie na drugie to nie
wcześniej jak za kilka lat. Jednak los chciał inaczej i powstała Amelka
Napoczątku szok, ale gdy tylko sie urodziła stwierdziliśmy z mężem, że nic
lepszego nie mogło nas spotkać i tak jest do dziś, a dziewczyny choć sie
kłócą, nie mogą bez siebie życ. Sama jestem jedynaczką i zawsze w pewnym sensie
brakowało mi rodzeństwa.

[weronikarb]

nie generalizuj. Ja mam 5 lat młodszego brata i jakoś tej więzi nie czuje,
jakoś na sobie nie możemy polegać. Wcale bym nie żałowała jakbym była
jedynaczką. Nie każde rodzeństwo jest związane, u mojego męża jest tam jakaś
więź, jeden na drugiego może liczyć - dopóki się nei ożenią Z jednym już
nie jest tak różowo z drugim który jest jeszcze wolny jest oki.

Pozatym mój synek będzie jedynakiem. I to dlatego że jestem wygodna, oraz to że
niemam zamiaru abym w przyszłości mogła dać coś jednemu a drugiemu mniej.
Jak miałaby być dwójka to jak bym mogła równo im dawać i równo traktować, bo
neiwiem czy w starszym wieku, będzie ten młodszy zadowolony że musi donaszać po
starszym bracie - a co on gorszy????

[elwira125]

Ja mam 2córki 6i3lata,i nie żałuje bo w tej chwili już potrafią razem się
bawić.2 dziecko było planowane bo nie chciałam dużej różnicy wieku.A różnica
wieku jest bardzo ważna sama mam siostre 11 lat młodszą.W tej chwili ja mam 30
ona 18 zero wspólnego języka,żadnego liczenia na siebie.Dlatego moje zdanie
jest takie albo 2 dzieci z małą różnicą wieku tak żeby mogły się dogadywać a
jeżeli dziecko już jest starsze to lepiej żeby pozostało jedynakiem.