Lustro

[mooh]

Czy niespełna dziesięciomiesięczne dziecko może kumać, na czym polega lustro?
Zosia ma takie zabawkowe, nietłukące. Kiedy widzi w nim siebie, chwilę
popatrzy i traci zainteresowanie. A kiedy za swoim odbiciem widzi również
moje, to się ogląda za siebie, tak jakby wiedziała, że właściwa ja jestem za
nią, a nie tam w lusterku. Tylko że to trochę za wcześnie na rozumienie
takich rzeczy, czy ja się mylę?

[wiolkak]

wiesz co, ja sama watpię w te naukowe mądrości odnośnie niektórych zachowan
naszych dzieci.
Kaśka nigdy nie zaglądała za lusterko szukając tam tego dziecka, a na pytanie
gdzie jest Kasia pokazywała ostatnio swoje odbicie, mam wrażenoie ze doskonale
wiedziała o co biega

[pampeliszka]

Malgos tez sie nie szukal z drugiej strony, a odbicie ogladal.

[mooh]

Zosia też się nie szuka z drugiej strony i nigdy tego nie robiła. Kiedy stoimy
przed dużym lustrem, popatrzy sobie chwilę w oczy, potem patrzy na moje
odbicie, a potem zaraz odwarca głowę w moją stronę. Właściwie od początku tak
robi, odkąd jest na tyle przytomna, by się interesować otoczeniem. Nie dam się
przekonać, że to przypadek. Masz rację, Wiolka, naukowcy zajmujący się rozwojem
dzieci, powinni dopracować swoje teorie.

[wiolkak]

ja bywam sceptyczna nie dlatego, ze uważam ich za niedouczonych, czy też Kaśke
za wybitnie zdolną i inteligentą, ale dlatego, ze zwyczajnie nie wiedzą co
myśli i czuje malutkie dziecko, ponieważ ono im tego nie powie i połowa z tych
informacji jest dla mnie gdybaniem i radosną twórczością

[aarven]

Jakby miało sie wierzyc we wszystkie wspaniałe doniesienia naukowców to chyba
bysmy oszalały a nasze dzieci byłyby albo słabo rozwijające sie albo nadzwyczaj
uzdolnione.
Lustro dla Kacpra zawsze tez stanowiło super zabawke, zwłaszcza jak sadzam go w
krzesełku przy lustrze od szafy. Frajde ma niesamowita łacznie z lizaniem
samego siebie w lustrze i próba złapania rączki. No i oczywiście tez ogląda sie
za siebie widząc moje odbicie w lustrze i pewnie w tej małej główce zastanawia
sie skąd sie wzieła ta druga mama

[z1mka]

Ja myślę, że może już kumać.
Zgadzam się z Wiolką, naukowcy nie mogą mieć pojęcia co myśli i czuje niemowlę,
bo skąd?! Że od jakiegoś wieku ściera sobie plamkę z czoła, no dla mnie to
bzdura, bo może to wynika z tego że do pewnego wieku dziecku plamka nie
przeszkadza? Może jakiemuś dziecku obojętne jest czy ma plamke, czy nie, a
doskonale wie, kto jest w lustrze

Maryś też nigdy nie szukała za lustrem! A do lustra oglądamy się codziennie,
możemy siedzieć godzinami. Zwłaszcza jak w lustrze jest mama. Podobnie jak
Klusia, czasem się odwraca i łapie mnnie za nos... Nie wiem, czy wie o co chodzi
z lustrem, ale nie wykluczam że zaczyna coś rozumieć

[mooh]

Teraz jestem zupełnie pewna, że Klusia doskonale rozumie, o co chodzi. Nie
wiem, czy ma świadomość, że ona to ona, ale z pewnością wie, że to tylko
odbicie. Siedziałam parę metrów za nią, a ona bawiła się na podłodze. Była do
mnie odwrócona tyłem, spojrzała w lusterko, zobaczyła mnie i natychmiast się
odwróciła.

[tatavariata]

Już to kiedyś pisałem, ale napiszę ponownie.
Teoria, że dopiero roczne maluchy wiedzą jak działa lustro została obalona
jakiś czas temu.
Ostatnie badania (zresztą opisywane nawet w GW - przecież czytacie) dowodzą, że
już kilkutygodniowe dziecko wie, że obraz w lustrze jest odbiciem. (nie zmienia
to faktu, że nie wie jak to działa, ale jestem pewien, że część z was też tego
nie wie .

[tatavariata]

Z tym kilkutygodniowe to może przesadziłem.
Powiedzmy kilkumiesięczne .
Postaram się znaleźć jakieś artykuły o tym.

[mooh]

Pamiętam, że coś na ten temat podrzuciłeś, ale dotyczyło to chyba świadomości
własnego ciała. Dzieci obserwowały ruchy własnych kończyn. Mnie zdziwiło
natomiast to, że dziecko nie traktuje mojego odbicia w lustrze jako drugiej
mamy, ale właśnie tylko jako odbicie. Samoświadomość to jedna rzecz, ale
świadomość, że w lustrze odbija się również rzeczywistość poza własnym ciałem,
to chyba dodatkowy krok naprzód.

[agga_27]

Może sami boimy się uwierzyć w to, że nasze dzieci rozumieją więcej, niż się
powszechnie sądzi? Ja też uważam te wszystkie naukowe teorie "od kiedy dziecko
umie/rozumie" jako teoretyczne gdybanie, zwłaszcza jeśli chodzi o rozróżnianie
kolorów przez noworodka- toż to zupełne sciene fiction, bo niby jak to zweryfikować?
Jestem przekonana, że nasze dzieciaki doskonale zdają sobie sprawę, że w lustrze
widzą odbicie swoje i innych osób, świadczą o tym ich reakcje, które same
opisałyście. Julka też doskonale wie i umie pokazać, "gdzie jest mama w
lusterku" i "gdzie jest mama". Mnie to przekonuje w zupełności i nie muszę mieć
żadnych naukowych potwierdzeń pod którymi podpiszą się pan prof. z panem dr.

[renatka_sz]

zgadzam sie z Wami, dodam tylko, ze u nas lusto tez jest the best. Szafka tez
kuma o co biega, bo gdy stoimy przed lustrem i patrze mu w oczy i usmiecham sie
do niego "do lustra", to odwzajemnia usmiech, a gdy odwracam glowe i na niego
spojrze, to odwraca wzrok od lustra i patrzy na mnie

[tatavariata]

Mi sie wydaje, ze swiadomosc tego, ze w lustrze odbija sie rzeczywistosc,
nadchodzi wczesniej niz swiadomosc wlasnego ja.

[anetka75]

U nas w sypialni jest właśnie lustro i od najmłodszych "dni" Wiktoria się z nim
oswajała. Wie, że tam jest mama, tata i powtarzałam jej zawsze, że "tam jest
Wiktoria". wydaje mi się, że rozumie, że to ona jest tym dzieckiem. Takie
wrażenie mam już od pewnego czasu, chociaż nie dam sobie uciąć ręki...

Ostatnio całuje się ze sobą i przy okazji robi porządki w swojej szufladzie.