Spokojny dwulatek

[mamakacpra11]

Mój synek niedługo kończy 2 latka. Jest spokojny, uśmiechnięty, pogodny. Czy
są tu rodzice takich chłopców? Co robicie gdy na placu zabaw "atakują" go
rozrabiaki, wyrywają zabawki a chłopię stoi z rozdziawioną buzią i robi
podkówkę do płaczu? Jak wspierać takiego malucha? Łączyć go raczej ze
spokojnymi dziećmi czy dawać szansę na kontakty ze wszystkimi. Próbowaliśmy i
to i to. Synek zdecydowanie żle się czuje z "rozrabiakami". Jak reagować?

[mamaigiiemilki]

mi sie wydaje ze jezeli chlopiec zaczyna plakac kiedy inni mu wyrywaja zabawki
to mamy tych dzieci powinny zainterweniowac
jezeli sie dzieci razem bawia i nie przeszkadza im ze ktos im zabierze zabawke
to nie zawsze trzeba "wtracac"sie ale jak jest placz to chyba juz tak; zreszta
ja uwazam ze trzeba dzieci uczyc ze nie wolno zabierac komus zabawki, ew.
zamienic sie na inna albo poczekac az sie nia przestanie bawic i wtedy sam da;

[olkaaaa]

mój jest chyba ten rozrabiaka ale to właśnie matki powinny reagować rozrabiaków
toszke minie i sie nauczy zobaczysz mój w wiekszej kupie dzieci bawi sie łądnie
i sie dzieli ale i potrafi zabrać jak coś mu w oko wpadnie to wtedy ja wkraczam
nawet jak zabiera swoje zabawki innym dzxieciom to mu niepozwalam nie ma ze jego

[czarna_maruda]

> nawet jak zabiera swoje zabawki innym dzxieciom to mu niepozwalam nie ma ze
jeg
> o

uważam, że to duży błąd, dziecko ma prawo odebrać swoją własność i nie ma
obowiązku dzielić się z innymi dziećmi swoimi zabawkami, jeśli mimo tłumaczeń,
że dzielić się należy, nie ma na to ochoty.
Taka mała dygresja

[weronikarb]

tez tak uwazam, choc czesto patrza na mnie dosc krzywo jak stoje i malemu
tlumacze zamiast zabrac i dac danemu dziecku.
Mysle jednak ze dziecko czuje sie pewniej bo wie ze jak jego to jego i on sam
decyduje o swojej wlasnosci.
Nie wychowuje samoluba, ale dojdzie do etapu dzielenia sie w swoim czasie

[olamazur]

> uważam, że to duży błąd, dziecko ma prawo odebrać swoją własność i nie ma
> obowiązku dzielić się z innymi dziećmi swoimi zabawkami

Jestem tego samego zdania.
Najpierw jest etap, że małe dziecko jest popychane i agresywniejsze dzieci
zabierają mu zabawki. Wtedy trzeba nauczyć walczyć o swoje i nie pozwalać sobie
odbierać. Trzeba wyrobić poczucie własnej wartości, dać prawo do posiadania
własnych rzeczy. Trzeba się zgodzić na to, że dziecko powie "to moje, nie dam".
Dać mu prawo do niedzielenia się. Dziecko musi utwierdzić się w poczuciu, że ma
własne rzeczy i samo o nich decyduje, że nikt na niego nie będzie naciskał,
nikt go nie będzie karał za rozporządzanie własną rzeczą.
Dopiero póżniej można pójść dalej i nauczyć się dzielić. Ja proszę lub
zachęcam, by mój dwulatek coś pożyczył innemu dziecku, jak nie chce, nie
naciskam, o karaniu za takie coś mowy nie ma.

[mayra3]

Ja jestem mamą właśnie takiego spokojnego i zyczliwie nastawionego do
wszystkich dwulatka ( dokładnie 2,2 latka). Wiem o czym mówisz, tez kiedys
miałam taki dylemat i obecnie unikam placów zabaw, gdzie synek mogłby stykac
sie z dziećmi "dajacymi sobie radę w zyciu"( to jest cytat pochodzacy od mamusi
takiego rozrabiaki). Nie mam zamiaru tolerować takich zachowań, a nie będę
wdawała się w dyskusję z młodymi dwudziestoletnimi mamusiami( sama juz mam lat
40). Synek korzysta z placów zabaw dwóch zaprzyjaźnionych przedszkoli
prywatnych , gdzie jeździmy kilka razy w tygodniu. Jest tam świetna zabawa.

[olamazur]

> Co robicie gdy na placu zabaw "atakują" go rozrabiaki, wyrywają zabawki
> a chłopię stoi z rozdziawioną buzią i robi podkówkę do płaczu?

Kiedyś mojego synka (miał wtedy z 1,5 roku) inne dziecko chwyciło za policzek
i mocno uszczypnęło, a on stał z rękami wzdłuż ciała i z przerażeniem szukał
mnie wzrokiem i pytająco patrzył, co ma robić. Tego samego dnia wieczorem
wzięliśmy się za "ćwiczenia". W domu ćwiczyliśmy różne sytuacje: ktoś cię bije,
ktoś ci wyrywa, ktoś cię szczypie, ktoś cię popchnie... itd. - robisz tak i
tak. Wyćwiczyliśmy odruchy i poczucie własnej wartości. Efekty przeszły
najśmielsze oczekiwania

Po ćwiczeniach teoretyczno-praktycznych Antoś zachowuje się na placu zabaw
zupełnie inaczej. Pewne dziecko zaczęło na niego sypać piaskiem, a mój mały
wrzasnął "nie syp na Antosia!" - tamten dzieciak przestał oczywiście, a jego
mama przyznała Antosiowi rację i skarciła swojego synka.

Kiedyś syn dawał sobie wyjmować łopatki z rąk, ale mój mąż przećwiczył z nim
w domu wyciąganie zabawek znienacka. Teraz syn trzyma zabawkę mocniej i gdy
ktoś na placu zabaw chce mu wyrwać, chowa rękę za siebie.

Jak wspina się na konstrukcję zakończoną zjeżdżalnią, a bawią się też starsze
dzieci, które skaczą i pędzą nie zważając na maluchy, to potrafi na nich
pokrzykiwać "uważaj na Antosia!!".

[phantomka]

Olamazur, jak uczylas dziecko w domu reakcji na syt. pt "jak ktos cie bije czy
szczypie"? Robiliscie to samo? Bo chyba nie powiesz, ze 1,5 roczniak rozumial
juz wykladana teorie?

Autorka watku nie napisala dokladnie, co oznacza slowo atak, bo zabieranie sobie
zabawek nie jest forma przemocy, tylko normalna zabawa. Matki bardzo czesto
reaguja za szybko na sytuacje, ktore wcale nie sa grozne, ale po prostu matkom
zal dziecka, ktore stoi bez zabawki nagle. A moze warto pozwolic dzieciom na
nauke, pokazac mu raz, drugi, ze jak ktos wzial jego zabawke, to on moze
pozyczyc zabawke innego dziecka - malymi krokami pomagac dziecku w dochodzeniu
do samodzielnosci w kontaktach z innymi dziecmi.
A zupelna rezygnacja z placu zabaw jest jakims nieporozumieniem, bo w ten sposob
cale zycie bedziemy uciekac z dzieckiem, a to z przedszkola, a to ze szkoly, bo
wszedzie sa osoby bardziej badz mniej przebojowe.

[olamazur]

phantomka napisała:

> Olamazur, jak uczylas dziecko w domu reakcji na syt. pt "jak ktos cie bije czy
> szczypie"? Robiliscie to samo? Bo chyba nie powiesz, ze 1,5 roczniak rozumial
juz wykladana teorie?

Mam rozumieć, że mi nie uwierzyłaś? Proszę bardzo, tylko że Twoja niewiara w
moje słowa nic do tematu nie wnosi. Mam rewelacyjne efekty i tyle, jak ktoś
zainteresowany, mogę opowiedzieć ze szczegółami.
Oczywiście że rozumiał mój kochany mądry synek Bardzo dużo z tej nauki
wyniósł.

[mamakacpra11]

Dzieki za odpowiedzi, najbardziej chyba podoba mi sie pomysl z nauczeniem
dziecka jak reagowac na niechciane zachowanie. Bede probowac, prosze o pomoc
jak sie do tego zabrac
Nie zamierzam oczywiscie unikac placow zabaw, wiem ze musi sie nauczyc jak
sobie radzic w zyciu, chce mu w tym pomoc.

kilka sprawdzonych ćwiczeń :-)

[olamazur]

> Dzieki za odpowiedzi, najbardziej chyba podoba mi sie pomysl z nauczeniem
> dziecka jak reagowac na niechciane zachowanie. Bede probowac, prosze o pomoc
> jak sie do tego zabrac

Moje dziecko, jak pisałam wyżej, zostało z całej siły uszczypnięte w policzek.
Tamten chłopiec chwycił mojego synka za policzek i długo tak trzymał, a Antoś
rączki wzdłuż ciała, zero reakcji.

Po powrocie do domu mój mąż powiedział Antosiowi, że nauczy go się bronić.
Chwycił delikatnie dwoma palcami za policzek synka i powiedział: "Antosiu, jak
ktoś cię tak chwyci, to bierzesz tę rączkę i odpychasz tak" - tu wziął rękę
syna i tą jego ręką uderzył swoją szczypiącą rękę. Potem "spróbuj sam, ja cię
chwytam, co robisz?". Mały odepchnął, najpierw leciutko, ale zachęcany odpychał
też mocniej. A mąż chwalił, ściskał, gratulował, wydawał okrzyki Wszystko
było oczywiście w atmosferze zabawy.

Inne ćwiczenie. Mąż chwycił za ubranie małego z przodu i (delikatnie) szarpał.
Chwycił małego rączkę i tą jego rączką pokazał jak odepchnąć szarpiącego.

Początkowo mojemu synkowi nie trzeba było nawet wyrywać zabawki, wystarczyło
wyjąć mu ją z rąk. Działo się tak na placach zabaw, pozwalał i tylko smutno
patrzył. Ćwiczyliśmy to. Mąż włożył synkowi łopatkę do ręki i uprzedził, że za
chwilę ją wyjmie. Mówił: "Antosiu, trzymaj mocno łopatkę, bo będę ci chciał
zabrać". Początkowo udawało mu się wyjąć, potem malec zaczynał trzymać mocniej.
Jak mu się udawało utrzymać albo chociaż było czuć, że stara się mocniej
trzymać, to mąż chwalił, ściskał itp.

Do wyjmowania róznych rzeczy z rąk wracaliśmy znienacka w róznych porach dnia.
Nauczył się trzymać mocno

Ćwiczyli też mówienie z mocą różnych zwrotów, np. "nie dam!" albo "to moje!".
Bawili się, który głośniej i mocniej krzyknie. Mąż uczył asertywności w głosie,
tego żeby głos małego brzmiał pewnie i silnie.
Ćwiczyli też jednoczesne wołanie "to moje!" i chowanie ręki z łopatką za siebie.

Oczywiście to wszystko były zabawy, nie żadne "odrabianie lekcji" czy coś w tym
rodzaju. Dużo zabawy, przekomarzania, pisków, siłowania się. Chwalenie małego
za każdy postęp. Mój mąż super się synkiem zajmuje

No, teraz jest świetnie. Mały jest asertywny, zabawek wyrwać sobie nie da, jak
ktoś go pcha, to on też zaczyna pchać. Innych nie bije i innym zabawek nie
wyrywa, żeby było jasne - uczyliśmy sie bronić, nie atakować

[mamakacpra11]

Dzięki))

[krasnoludekw]

olamazur bardzo fajne te metody , mysle ze mój synek by je pojął gdyby mąz mu
zaprezentował , i to byłoby takie męskie ćwiczenia , meskie chwile, ale meza
generalnie niema ,tzn bywa rzadko a mały chłonie nauki meża i ja niewiem czy
umiem go tego nauczyc ale spróbuje moje dziecie niema jeszcze 2 lat , skonczy w
pazdzierniku, a tez na dzieci reaguje ze strachem , i raczej bojowniczy niejest
, ale generalnie lubi dzieci ,

[olamazur]

Krasnoludku, myślę, że mama też umie nauczyć, powodzenia życzę Mój synek
też nie miał 2 lat, gdy zaczęliśmy te ćwiczenia, gdy został uszczypnięty, miał
rok i 5 miesięcy.

[andziulindzia]

Bardzo podoba mi się, że w tych ćwiczeniach nie ma nauki agresji. Jest tylko
obrona własnych zabawek i własnego ciłka. Bardzo fajne

[sylwiabn]

"pokazac mu raz, drugi, ze jak ktos wzial jego zabawke, to on moze
pozyczyc zabawke innego dziecka"
Jeżeli ktoś zabrał, to nie pożyczył. To duża różnica, i tego
powinniśmy dziecko nauczyć. Jak koleżanka na placu zabaw podbiega do
mojej córki i chce jej coś wyrwać bez słowa (a jest silniejsza- moja
mogłaby trzymać z całych sił i nie dałaby rady) to na to nie
pozwalam) ale jeśli podchodzi ze swoją zabawką i ją daje a w zamian
chce zabawkę mojej córki, to oczywiście. Trzeba dzieci uczyć
wymiany, POŻYCZANIA a nie zabierania, zawsze reaguję, moje dziecko
da sobie radę w życiu bez zasad z dźungli.

[bomba001]

oj, moj synek taki byl, teraz ma 6,5 roku. kompletnie bez agresji,
dzieci uwielbial. ale to jest problem, trzeba uczyc asertywosci od
zarania, bo potem trudno.
1. jak najwiecej kontaktow z dziecmi, roznymi. tak bedzie w
przedszkolu, tam nie bedziesz miala wplywu na to z kim jest w
grupie twoj synek. musi sobie radzic z kazdym.
2. czekaj na reakcje rodzicow, a jezeli nie to ja WYMUS. to sie da
zrobic, powiedziec sos opiekunowi. utul synka jak placze, pociesz,
ale sie nie wtracaj dokoki probuja jakos sprawe rozwiazac.
3. tlumacz na miejscu, na goraco co powinien byl zrobic, wtedy
kojarzy z sytuacja.
4. cwiczenia w domu, tlumaczenie jak najbardziej.

[mama_miko]

Jeżeli mu zabierają zabawki, a Twój syn nie wie co zrobić to mu powiedz co ma
zrobić. Spytaj się go, jeśli nie jesteś pewna co powiedzieć "czy chcesz pożyczyć
chłopcu tę zabawkę? Czy chłopiec może się nią chwilę pobawić?" Matki nie
reagują, bo to nie jest agresja ich dzieci, tylko tak jak któraś z dziewczyn tu
napisała - normalna zabawa, zachowanie, odpowiednie w danym wieku.

Ja mojego dwulatka nauczyłam asertywności w jeden wieczór. Zachowywał sie w
podobny sposób, jak Twoj malec. Stał, nie wiedział co zrobić - najlepszym i
jedynym mu znanym rozwiązaniem było zawołanie mamy. Mama przecież zawsze
zareaguje, przytuli i będzie dobrze. Kwestia co powiesz dziecku, w jaki sposob
ma postępować - czy oddać, kiedy go biją, czy mówić "nie bij mnie" - zależy od
Ciebie.

[mama-fifika]

ja w sumie tez mam czasami dylemat jak sie zachowac..moj syn nie
jest agresywny,ale np czasami zdarzy mu sie,ze podchodzi do innego
dziecka i je obejmuje,przytula,no ale oboje sie przewracaja..wydaje
mi sie,ze nie robi tego specjalnie,w sumie nie wiem z czego to
wynika..nie wyrywa dzieciom zabawek,ale tez nie nalezy do tych co sa
popychani czy bici...
nie wiem wlasnie w jakich sytuacjach reagowac odrazu,a w jakich dac
dzieciom zalatwic to miedzy soba..w koncy czy taki 2 latek moze byc
agresywny i zly i specjalnie kogos bic??hmhm nie wiem...czy jakby
jakies dziecio psulo babki w piaskownicy innemu dziecko,pod
warunkiem ze tamten nie placze,to zareagowalybyscie odrazu i go
skarcily?