Problem z 3,5 latkiem...

[ozyman13]

Witajcie.

Chciałbym się Was poradzić w pewnej bardzo ważnej dla mnie kwestii.
Otóż moja 3,5 letnia córcia panicznie boi się burzy i wszystkiego co
się z nią wiąże (nawet ciemna chmura na niebie wzbudza w niej obawę,
a nawet strach). Doszło do tego, że w ciągu dnia nie chce wychodzić
z łóżka. W czasie deszczu zatyka rekoma uszy i chowa się pod kołdrę.
Nie wiem co robić.

Proszę Was o poradę, a także jakieś wskazówki w jaki sposób reagować
na jej leki i ewentualnie czy i do jakiego specjalisty się z tym
udac.

Pozdrawiam wszystkich zaglądających i odpisujących.

[mama-ola]

Ja się burzy nie boję, gdy jest - pochodzę z synkiem do okna i się
przyglądamy, jak leje i błyska. Grzmot - wybuch śmiechu "ale
walnęło!". Przy takiej mojej postawie nie było możliwości, by synek
bał się burzy.

Ten lęk u Twojej córki nie wziął się znikąd. Ktoś ją takiego
reagowania na burzę nauczył, u kogoś to podpatrzyła. Ktoś jej
pokazał: "zobacz jaka wielka ciemna chmura, ona oznacza, że zbiera
się na burzę", a tembr głosu dał do zrozumienia, że dzieje się coś
złego i strasznego. Dzieci uczą się reakcji od dorosłych przez
podpatrzenie, na siłę czy pogadanką raczej nic nie zmienisz, ale
zawsze możesz spróbować. Pokaż jej swoje pozytywne reakcje w czasie
burzy. Mów: "Zobacz, ja sie nie boję, tata się nie boi, babcia się
nie boi...". Może z czasem coś to da.

[alpepe]

bzdura, z tym lękiem.

[tendencia]

Jak mała była mniejsza oglądała bajkę z serii "Mały Miś - Gruba
ryba" - tam jest odcinek Potwór, właśnie o burzy. Morze to by
pomogło? I częste rozmowy oswajające.
Ja też nie przepadam za piorunami,a nikt mnie tym nie zaraził tylko
widzę w tym zagrożenie. Boję się tego paskudztwa tak jak pszczół,
ale u mojej 3,5 latki poprzez ostrzeżenia nie wytwarzam lęku, tylko
zdrową świadomość, co trzeba robić gdy. Ostatnio jak przeszła nad
nami burza jakiej dawno nie widziałam staliśmy wszyscy w
ciemnościach w oknie i przy każdym błysku i huku mała
krzyczała "ojacię!!". A ja tylko myślałam - jak dobrze że jesteśmy
wszyscy w domu, całe niebo huczało i świeciło raz za razem. I żaden
lekarz nie wytłumaczy mi, że mam się przestać bać tego żywiołu..

[joanna_poz]

aż tak często te burze Was chyba nie trapią, żeby ten lęk nadawał
się do leczenia przed specjalistę..

moj 4 latek zaczał się bać burzy w tym roku. wczesniej, jak był o
wiele młodszy, nie bał się absolutnie, więc tym bardziej dziwny jest
ten lęk teraz..

po prostu tłumaczymy, staramy się być blisko, przytulamy, dodajemy
otuchy.

[scarlet_s]

Moja też się boi, może nie aż tak jak twoja. Tłumacze.

[iwonag25]

Ja odpiszę ale z mojej perspektywy.Otóż od dzieciństwa PANICZNIE!!!
bałam się burzy. Dziś mam 27 lat i nadal sie boję tak samo. Już
kiedyś pisałam, ze choćbym miała się roztopić, nie wyjde spod kołdry
podczas burzy. Ponadto gdy zbliża się pora burzowa, czyli wiosna -
lato, na moich oknach zawisają ciężkie zasłony i co wieczór
zasłaniam okna, żeby czasem jakiś błysk mnie nie zaskoczył. Brrrr,
nawet jak piszę to mi dreszcz przechodzi. nie dam ci mądrej rady,
ale napiszę Ci, żebyś nigdy nie zostawiała córki samej podczas
burzy. Mi zawsze pomagało jak ktoś siedział przy mnie blisko bądź
przytulał.

[prekambrysek]

"Ten lęk u Twojej córki nie wziął się znikąd. Ktoś ją takiego
reagowania na burzę nauczył, u kogoś to podpatrzyła."

To jest racja wiem to po moim 2,5letnim synku. Pierwsze reakcje bał
się burzy bo dziadki go straszyły burzą. Po jakimś czasie udało mi
się go przekonać że burza to tak naprawdę wielka ciężarówka która
jak jedzie to wypadają jej kamienie i takie odgłosy wydaję
(przyrównałam to do ciężarówki bo Michaś uwielbia ciężarówki itp).
No i zadziałało.

Po jakimś czasie sama niepotrzebnie go nastraszyłam wielką chmurą i
burzą(chciałam żeby poszedł do domu bez histerii) i znowu się boi.
Do tego stopnia że jak jest burza, nie nawet wystarczy sam deszcz i
ciemne chmury to zaczyna płakać, chce być na moich rękach i się
przytulać.
Tak więc nie trzeba wiele żeby przestraszyć dziecko.
Pozdrawiam

[alpepe]

pozwól jej rysować burzę, mówić o burzy, sama też opowiadaj historyjki o burzy. Moja córka ma 6 lat a i do dziś, jak nadchodzi burza, zamyka wszelkie okna i jednak się boi. Mój mąż ponoć też jako dziecko b. bał się burzy. Nic nie poradzisz, niech młoda oswaja lęk właśnie poprzez rysunki i zabawę. Znam dorosłych, którzy boją się burzy.

[alpepe]

i gwoli wyjaśnienia, nikt u mnie w rodzinie, nawet mój mąż, nie straszył dziecka
burzą, nie mówił z dziwną intonacją o burzy, ani nie opowiadał strasznych
historii. Podejrzewam, że córka po prostu jest nadwrażliwa na takie dźwięki,
bardziej bała się burzy u dziadków, gdzie jest ciszej, więc i grzmoty brzmią
straszniej. Ja zawsze córce powtarzałam, że lubię burzę, że lubię patrzeć, jak
błyska.

[mamaigiiemilki]

a moze przeczytaj jej ksiazke "Franklin boi sie burzy"; tam przyjaciele tłumacza
żułwikowi, ze burza to nic strasznego, ze to w chmurach olbrzymy graja i huśtają
sie na zyrandolach; może pomoże;

[alicja0]

U dorosłych jest taka choroba - lęk przed burzą tj. brontofobia.
Zwykle każdy się jakoś tam boi burzy, ale kiedy staje się to
nieznośne dla samego delikwenta, uciążliwe w życiu, paraliżujące
itd. to można rozważać właśnie brontofobię.
Idzie się z tym do psychologa i stosuje się różne sposoby na
odwrażliwienie, przeniesienie itd.
Wszystkie rady, które podały mamy są w też pomocne - w końcu
psycholog to nie żaden magik
Jak "domowe" sposoby nie pomogą, to warto iść do psychologa, żeby
dziecko nie utrwalało sobie takich lęków, bo to dla niego samego
przykre. Może faktycznie być też w to włączona nadwrażliwość na
dźwięki - w integracji sensorycznej stosuje się różne
odwrażliwianie, można się skonsultować u rehabilitanta tej metody.