Trzylatek i smoczek!!!!!

[pipi11]

Mój 3-latek potrzebuje smoczka do zasypiania. Po zaśnięciu smoczka wypluwa,
nie ssie go w nocy i w ciągu dnia, ale do zasypiania musi mieć!!! Tłumaczyłam
mu, że juz jest duży, że dzidzie ssą smoczek, ale on twierdzi, że"bez smoczka
po prostu nie zasnę".
Dziewczyny, czy wasze 3-latki też zasypiają ze smoczkiem? Czy w końcu dzieci
same rezygnuja z tej przyjemności, czy trzeba byś twardym i smoczka po prostu
wyrzucić? Boję się kilkugodzinnych histerii w nocy. Podzielcie się swoimi
doświadczeniami, poradzcie coś. Mam wyrzuty sumienia, że nie oduczyłam go
tego ssania kiedy był malutki, sczególnie , że np. z pieluch zrezygnował
zupełnie mając 1,5 roku.
Jeszcze raz proszę o rady.
Pozdrawiam serdecznie

[aka10]

Gdy dziecko skonczylo 3 lata uznalam,ze musze zrobic cos radykalnego ze
smoczkiem.Po wstepnej rozmowie poszlismy razem oddac smoczki (bylo ich
kilkadziesiat z calego smoczkowego okresu)w miejsce,gdzie wszystkie inne dzieci
sie ze swoimi rozstaja.Wyrzucilismy smoczki,byl placz,a jakze,dwie fatalne noce
rowniez i potem blogi spokoj.Podstawa jest tu konsekwencja i nie zostawienie
ani jednego smoczka w domu.Mozna tez przez pierwszy tydzien omijac sklepy,w
ktorych mozna sie natknac na nowe smoczki.Wg. mnie,to jedyna skuteczna metoda z
tak duzym dzieckiem.Korygowanie zgryzu chyba jest gorsze,niz te dwie
nieprzespane noce.POzdrawiam.

[olamad]

Pozbyłyśmy się smoka w sierpniu jak Ula miała 2 lata i 7 m-cy. Byłyśmy na
wakacjach na działce u mojej siostry i pewnego dnia powiedziałam Uli, że
przyszła kotka mieszkająca w sadzie i zabrała smoczek dla swoich płaczących
dzieci. Na początku było cięzko, miała problemy z zaśnięciem, budziła się w
nocy i prosiła o dydka. Właśnie najgorzej było w nocy, bo póki była przytomna,
to wszystko można było jej wytłumaczyć, ale co zrobić, gdy dziecko budzi się z
krzykiem przechodzącym w histerię i robi to na pół śpiąco? A żeby
przypieczętować tę epokową decyzję, chciałam schować smoka w takim miejscu, w
którym Ula by go nie znalazła. I niechcący spadł za taką wielką, starą szafę,
której nikt od lat nie mógł ruszyć. Problem smoka się sam rozwiązał... Na
pocieszenie powiem Ci, że nie było aż tak źle, jak to sobie wcześniej
wyobrażałam. Ula też tylko spała ze smokiem, ale za to płakała jak jej w nocy
wypadł. Truchlałam ze strachu, gdy pomyślałam, że kiedyś w końcu trzeba będzie
pozbyć się tego przyjaciela. I jakoś poszło... co prawda nawet z miesiąc
później pytała się o swojego dydka, ale już nie płakała, tylko sama sobie
odpowiadała, że kotki wzięły. Moim zdaniem, trzeba wymyślić jakąś w miarę
wiarygodną historię (może koty miauczą pod oknem i trzeba je uspokoić?), bo tam
faktycznie była kotka z małymi, która za diabła nie dawała się złapać (no i
dobrze). Jako ciekawostkę dodam, że Ula miała także drugiego
przyjaciela "dedusia", taką zmaltretowaną poduszkę. W momencie pozbycia się
smoka, "deduś" także poszedł w niepamięć. Tylko cały zestaw spełniał swoje
zadanie, osobno nie.
Życzę cierpliwości, i jeszcze raz cierpliwości,
Pozdrawiam,
Ola, mama Uli

[mama_do_kwadratu]

Hej
Ja proponuje oddać smoczek św. Mikołajowi, w zamian za cudne prezenty. U nas
zadziałało idealnie. Bez bólu, po prostu smoczki są w krainie Mikołaja i
koniec. To było w zeszłym roku (2 lata i 6 m-cy)
Grudzień tuż tuż ))))

[deesire]

Mój Adaś też długo ssał smoka, chyba do 2 lat i 8 czy 9 miesięcy. W rozstaniu
z "nałogiem" pomógł nam przypadek. Któregoś dnia rano po wstaniu Adaś poszedł
do łazienki, żeby się wysiusiać. Miał smoka w buzi i ten niechcący wpadł do
muszli sedesowej. Powiedziałam mu, że ten smoczek (a był w domu ostatni) nie
nadaje się do użytku i potem pójdziemy do sklepu kupić nowy. Jakoś tak się
zeszło, że zapomnieliśmy kupić tego smoka. Adaś wieczorem pytał o niego, ale
przyznałam mu się otwarcie, że zapomniałam kupić. Mieliśmy to zrobić następnego
dnia, ale jakoś noc minęła bez zasrzeżeń. Natomiast już następnego dnia Adaś
zapomniał! Przestał się o smoka upominać i było ok. Jedyne co, to na początku
wkładał w zastępstwie do buzi przy zasypianiu kciuk, ale za każdym razem mu go
wyjmowałam i tłumaczyłam, że tak nie wolno (paluszki są brudne itd.).
Ostatecnzie chyba po miesiącu przestał ssać palec i smoczek powędrował do
lamusa.
Pozdrawiam

[pipi11]

Bardzo Wam dziekuję za wszystkie odpowiedzi! W weekend podejmujemy próbę
pozbycia się smoczkowego nałogu. Trzymajcie kciuki!
Pozdrawiam serdecznie

[iberka]

czesc,
u nas bylo tak:kubeczek obecnie 2 latek.mial smoczka od 3 mca zycia<nauczylam
go ja> do 18 mca.W dniu kiedy konczyl 18 mcy postanowilam,ze to koniec,ze
dluzej miec smoka nie bedzie i po prostu mu gonie dalam kiedy szedl spac.Nie
bylo lekko ale czytalismy dlugo,spiewaam,trzymaam za raczke,glaskalam po
glowce,dalam ukochanego misia i zasnal....spal,w nocy mial odruch ssania ale
sie nie budzil.gorzej bylo w dzien przy dziennej drzemce.....ale udalo
sie,zasypial dluzej ale po tygodniu wszystko wrocilo do normy.ja na wszelki
wypadek kupilam nowe smoczki...no bo nie wiedzialam jak Kubus zareaguje na
taka zmiane.teraz od pol rokju leza ugotowane w pudelku i juz na pewno sie nam
nie przydadza.
Za to ciezko nam idzie z opuszczeniem pieluszki
iza

[monika.zdz]

Mój synek,(2,8 )w dalszym ciągu zasypia ze smoczkiem.Czasami próbuje upolować
smoka i w dzień ale wie ,że smoczek należy się tylko przy zasypianiu więc
oddaje z reguły bez protestu.Myślę ,że sam z niego zrezygnuje.

[mosia.k]

Pipi! Jeszcze dwa tygodnie temu miałam ten sam dylemat-jak odstawić smoka
bezboleśnie dla dziecka i jak ominąć nieprzespane noce, histerie i awantury.
Moja córka ma 22 miesiące i identycznie jak u Ciebie, w dzień smoczek mógł nie
istnieć, w nocy też, tylko przy zasypianiu, rytualnie po prostu był on
konieczny. Piszę w czasie przeszłym, bo wyobraź sobie, że zupełnie przypadkiem
UDAŁO SIĘ!!!
Kilka dni temu, w ciągu dnia mała miała zasypiać, i nie mogłam (naprawdę!)
znaleźć smoczka (ani jednego). Powiedziałam córce, zgodnie z prawdą, że się
zgubił i nie mogę go znaleźć. Mała jakoś o dziwo zasnęła, ale było to w ciągu
dnia, i sądziłam, że największy kryzys będzie wieczorkiem, wiadomo, z uwagi na
ten rytuał (smoczek+przytulanka).
Ale, o dziwo, mała sama pamiętała, że "mama mówiła", że smoczek zginął, itd...i
zasnęła bez niego! Nie wiem, jak to się stało, że obyło się bez musztardy,
pieprzu, odcinania gumowej końcówki i innych ludowych sposobów, ale naprawdę od
4 dni nawet o nim nie wspomina, ...a ja na wszelki wypadek też unikam jak mogę
tego tematu.
Więc może po prostu, podejmuj co jakiś czas takie niewiążące próby, na
zasadzie :"jak się uda, to dobrze, ale nic na siłę", próbuj tłumaczyć
maluchowi, że smoczek gdzieś się zapodział (trzylatek powinien to zrozumieć
bardziej niż moja córka) i nie możesz go znaleźć. Raczej nie używałabym
argumentów, że "jesteś już taki duży, to wstyd, itd.". Można w ten sposób
dotknąć malucha, zranić jego uczucia. A on i tak dojrzeje do tego kroku w
stosownym dla siebie momencie Pozdrawiam i życzę powodzenia Mosia.

[basik14]

Ja zaproponowałam córeczce (też 3 latka) zabawę nożyczkami. Cięliśmy różne
rzeczy, aż przyszła kolej na smoczek. Wiktoria z radością przecięła go, śmiała
się jeszcze przez chwilę a później gdy uświadomiła sobie co zrobiła zaczęła
płakać, trzymała go w rączce i tak zasnęła. Wieczorem było jej smutno, że tak
potraktowała swojego przyjaciela, więc zasypiała dłużej niż zwykle. Na drugi
dzień o smoczku już nie wspomniała.