Dodaj do ulubionych

wrażliwość siedmiolatka

03.11.03, 16:47
Mam wrażenie że mój synek często reaguje zbyt emocjonalnie w stosunku do
wielkości problemu. Chyba najlepiej wytłumaczę to na przykładach:
1. Zawsze wkładam mojemu dziecku jakieś słodycze i soczek do tornistra
(śniadanie je w domu). Ostatnim razem niestety zapomniałam. Reakcja dziecka -
płacz. Aż wzbudziło to zainteresowanie wychowawczyni, zrobiła mu herbaty,
podzieliła się wafelkiem i już było dobrze. (nawiasem mówiąc świetna kobieta
nie ?)
2. Basen. Mały już całkiem nieźle pływa, ale na zajęciach mają uczyć się
pływać na plecach a on nie umie. Na nic tłumaczenia, wiadomo płacz...
3. Cmentarz. Syn odczytuje napisy na tabliczkach, rozmawiamy o śmierci (nie
po raz pierwszy) Płacz do samego wieczora (na każde wspomnienie cmentarza)
4. Lekcje muzyki. Ćwiczenie nie wyszło (normalne, przeciez to początki) pani
tłumaczy co musi poprawić... Jedno spojrzenie syna na mnie i ... płacz.

Ten ostatni przykład jest znamienny. Jestem pewna że gdyby mnie tam nie było,
nie byłoby też płaczu. Mam wrażenie że czasami swoją obecnością pobudzam go
do płaczu. Choć wierzcie mi, nie krzyczę na niego, pocieszam ile się da itd.
Mamy dzieci w podobnym wieku odezwijcie się. Jak to wygląda u Waszych pociech?
Obserwuj wątek
    • mamatrojki Re: wrażliwość siedmiolatka 03.11.03, 19:34
      Cześć. U nas było podobnie. Też się zastanawiałam, skąd się to bierze. No i
      wyszło mi, że w chwili, kiedy córa była najbardziej "biedna", wywoływała we
      mnie najwięcej pozytywnych emocji, typu czułość. Szybciej się w tym
      zorientowała, niż ja i zaczęła to wykorzystywać w ten sposób, co Twój synek.
      Zresztą postępowała tak od niemowlęctwa, a ja się dziwiłam, czemu często
      płacze! Tyle diagnozy. Co z tym robię, to już inna rzecz, nie jest to łatwe,
      ale chyba jakoś poszło. Starałam się w innych momentach, bardziej pożądanych,
      wzbudzać w sobie pozytywne emocje (udawanie nic nie daje, naprawdę trzeba to
      poczuć...). Myślę, że zachowanie Twojego malucha w szkole, na muzyce, to
      podświadome pytanie, czy inni ludzie też w ten sposób reagują na jego
      zachowanie. Basenu myślę, że się trochę boi, może boi się porażki?, więc
      próbuje ci to jakoś przekazać. Może spróbuj odkryć emocje, które nim targają(
      polecam książkę "Jak mówić, żeby dzieci słuchały, jak słuchać, żeby mówiły").
      Zresztą siedmiolatki są dość chwiejne uczuciowo. Mojej (8lat) to minęło.
      Powodzenia! Buziaczki, Magda.
      • ma_juli Re: wrażliwość siedmiolatka 04.11.03, 09:54
        Szymanko to typowe dla siedmiolatkow. U mnie to samo smile
        Polecam swietna ksiazke dla rodzicow wydana przez GWP "Rozwoj psychiczny dziecka
        od 0 do 10 lat" Doskonaly uspokajacz dla rodzicow!
        Pozdrawiam

        adelka
    • judytak Re: wrażliwość siedmiolatka 04.11.03, 10:26
      Ja takie zachowanie obserwuję już u rocznego dziecka. Przewraca się, uderzy
      się, patrzy: czy ktoś widział? Jeśli nikt: idzie sobie dalej. Jeśli ktoś
      widział: w płacz.

      Ja w takich sytuacjach pocieszanie redukuję do minimum, i koncentruję się na
      sposobach rozwiązanie problemu. Co można robić w takiej sytuacji? i natychmiast
      przystępujemy do działania. Albo (jeśli sytuacja miała miejsce w przedszkolu,
      na basenie itp.) to omawiamy racjonalnie dlaczego to mogło tak się zdarzyć, w
      jaki sposób można było temu zaradzić, co można robić z takim fantem następnym
      razem... a kiedy dziecko już jest do tego gotowe, można nawet lekko z humorem
      potraktować sytuację, chociaż do tego potrzebne jest duże wyczucie.

      Najtrudniej idzie z "perfekcjonizmem pierworodnego". Ja też tłumaczę w kółko,
      że każdy w niektórych rzeczy jest najlepszy, w innych w miarę dobry, a w
      jeszcze innych ledwie taki sobie. I podaję wszystkie możliwe przykłady, z
      własnym na czele. Tu tak naprawdę pomaga dopiero czas i większa specjalizacja
      (kiedy dziecku przestaje zależeć, żeby najładniej rysować, skoro najlepiej gra
      w piłkę itp.)Ale w międzyczasie można osiągnąć chociaż tyle, żeby z rozżalaniem
      poczekało do wieczora, kiedy to można porozmawiać z mamą...

      Pozdrawiam
      Judyta

Nie masz jeszcze konta? Zarejestruj się


Nakarm Pajacyka