maly nerwus !

[natasha23]

syn ma 23 m-ce od jakiegos czsu dosc ze zrobil sie nieposluszny
srasznie ( a wczesniej nie bylo problemu ze sprzataniem czy gdy
prosilam go by cos podal robil to) a teraz jest zlosliwy to jeszcze
zrobil sie z niego maly nerwus gdy czegos mu zabronie lub podniose
glos gdy cos psoci dostaje nerwow za raz i naprzyklad bije reka w
cos z calej sily, badz rzuca tym co ma pod reka albo zdazy mu sie
uderzyc glowa w cos, ogolnie nie ciagle sie to zdaza ale co raz
czesciej wczesniej byl w miare spokojny zadowolony i teraz tez tak
jest ale coraz czesciej siue zlosci czy to normalne czy cos jest nie
tak a moze to bunt dwulatka prosze was o odpowiedzi czy zdazalo sie
tak u was z gory dziekuje

[lemurka3]

Jakbym czytała o moim 24 mies. synku. Jesteśmy z mężem stosunkowo spokojni,
synek wychowywany jest w atmosferze miłości, ale jednoczesnie konsekwentnie
wymagamy od niego pewnych rzeczy, ma swoje "obowiązki", nie pozwalamy mu wejść
sobie na głowę. Nie wiem gdzie popełniamy błędy - np. kwestia bicia. Synek nie
ogląda telewizji zeby spotkać się z przemocą, nigdy nie dostał nawet klapsa a
jednak próbuje bicia. Uderzanie głową już mu przeszło, a też tak robił.
Generalnie 99% rzeczy jest na nie i trzeba użyć niezłego fortelu, aby go do
czegoś "zmusić". Zrobił się nerwus i krzykacz, przy tym jest inteligentny i
próbuje "bezskutecznie oczywiście" nami manipulować. W kwestii zakazów-nakazów
jesteśmy z mężem jednogłośni a to też nie skutkuje. Na dodatek ucieka na
spacerach i zawsze trzeba go trzymać za rękę. A jeszcze niedawno było niemal
sielankowo...

[italiakami]

Czekalam na ten temat!!!
Moj synek ma 2 latka od zawsze byl nerwuskiem to chyba z wloskiego
charakteru(tatus)Od pewnego czasu robi sie to juz irytujace!
jest coraz gorzej,bije krzyczy nie da sie pocalowac przytulic!rzuca sie na
podloge(ok tu jest lepiej niz wczesniej)ale jednak sie powtarza.Ma byc jak on
chce!Oczywiscie nakazy i zakazy sa ale on je ma gdzies...Na spacerkach tez
ucieka no chyba ze sie czegos przestaszy.No i najwazniejsze jest bardzo mamusi
synkiem!Tylko mama!To chyba moja wina bo spedza ze mna praktycznie caly dzien(od
zawsze)Tatus tylko do zabawy czasami.
I tu zaczynam sie martwic bo za 2 miesiace pojawi sie jego siostrzyczka..juz sie
boje na mysl jaki bedzie zazdrosny.
Jak Wy sobie radzicie?czy to zeczywiscie tylko bunt,czy cos jest nie tak?Moze
ADHD???

[lemurka3]

Z ADHD to bym nie przesadzała . Popytaj mężą/teśiową/teścia jakimi byli
dziećmi lub jakim dzieckiem był mąż no i rodziców jakim dzieckiem Ty byłaś. Mój
mąż i teściowa byli dziećmi z piekła rodem a przy tym dosyć inteligentni, co
sprawiało, ze psoty były niestety wyrachowane. Mój Antek wypisz wymaluj
tatuś+babcia. Oczywiscie babcia dumna, ze taki madry i zywy, ale jak sie dziecko
widzi raz na miesiąc to fajnie się pozachwycać, a same wiemy jak jest z takim
maluchem na codzień. Przynajmniej człowiek się nie nudzi . Pocieszę, ze mąż i
teściowa sa dobrze wykształconymi spokojnymi ludźmi i to mnie trzyma przy zyciu.
Niestey mój M podobno zrobił się grzeczny z dnia na dzień w wieku 9 lat ale
łudzę się że my przeżywamy bunt 2-latka. Właśnie dlatego, ze syn jest taki
nerwus i buntownik wstrzymuję się z drugą ciążą, bo uwierz mi przy moim synu nie
dałabym rady. Tobie życzę powodzenia i wierzę, ze będzie dobrze. Mój syn jest
bardzo troskliwy dla maleńkich dzieci.
Czy wasze nerwusy potrafią zająć się zabawą pt. rysowanie, ciastolina, puzzle?
Mój nie koniecznie. Od bidy ciastolina i rysowanie, ale puzzle... w życiu! Nie
ma do tego cierpliwości.

[gala_1]

U mnie identycznie, Mały właśnie skończył dwa lata i ma niezły
charakterek. Gdy czegoś mu zabronię złości się i przeważnie zaczyna
podnosić rękę na mnie lub chce w coś uderzyć. Nigdy go nie biłam,
trudno mi zrozumieć takie napady, ale staram sie temu
przeciwdziałać. Jak bierze zamach to łapię go za rękę, patrzę
prosto w oczy i pytam- "zasada numer 1?"- syn odpowiada- " nie wolno
bić" i się uspokaja. Jak chce czymś rzucić, robimy to samo- " nie
wolno rzucać", "nie wolno chlapać". Przywołuje go do porządku i
jakoś to działa. Nieraz wystarczy jedno moje spojrzenie, a Mały sam
podnosi palec i wola do siebie "nu nu nie wolno bić". wydaje mi
się, że powtarzanie i wtłaczanie takich zasad przyniesie rezultaty
i w końcu przestanie atakować.