Sił już mi brakuje

[edit38]

Moja córeczka tydzień temu skończyła 2 latka. Były to 2 lata moich
nieprzespanych nocy. Jako niemowlak dosyć szybko zaczęła przesypiać
noce bez budzenia się na jedzenie, miała jakiś miesiąc kiedy
potrafiła od około 22 spać do 4-5 nad ranem bez jedzenia. Ale co z
tego że ona spała prawie całą noc jeśli ja nie spałam ponieważ mam
bardzo lekki sen a ona się wierci przez sen jakby „miała robaki w
tyłku”. Odkąd skończyła jakieś 2,5-3 m-ce zaczęły się jeszcze
większe schody ponieważ zaczęła się budzić nawet kilkanaście razy w
nocy tylko po to aby ją utulić. Gdy miała 7 m-cy wróciłam do pracy i
wtedy zaczął się „koszmar” po całej nocy ciągłych pobudek musiałam
wstać o 5 rano i chodzić na paluszkach bo nawet najmniejszy szmer ją
budził a wtedy była awantura że mama ma zostać w domu.
Z zasypianiem wieczorem nigdy nie było większych problemów ponieważ
wystarczyło ją przytulić pocałować położyć do łóżeczka i wyjść.
Miała kilka (kilku dniowych lub kilku tygodniowych) okresów że z
zaśnięciem były problemy i chociaż padała „na pysk” to zasnąć nie
chciała. Jakieś 2 m-ce temu kupiliśmy jej „dorosłe” łóżko i wydawało
się że teraz pójdzie już z górki ponieważ ona aż się rwała do tego
aby iść wieczorem spać. Gdy tylko ją ubrałam po kąpieli to ona
biegła do swojego pokoju i kazała ścielić łóżko. Nie było też
potrzeby siedzenia przy niej ponieważ gdy przeczytałam jej
książeczkę robiła mi pa pa i pokazywała drzwi, po kilku minutach
zabawy wołała mnie aby dać buziaka i zasypiała. W nocy też było dużo
lepiej niż wcześniej ponieważ budziła się tylko 1-3 razy a zdarzały
się nawet noce że nie obudziła się ani razu. Jakieś 2 tygodnie temu
coś się stało i nagle zażyczyła sobie aby siedzieć przy niej aż nie
zaśnie, po kilku dniach chciała aby się kłaść obok. Od kilku dni
kiedy obudzi się w nocy robi wielką awanturę że mama ma spać z nią a
nie z tatusiem.
Co robić aby mała znowu usypiała bez konieczności siedzenia przy
niej lub leżenia z nią w łóżku? W sumie samo usypianie wieczorem nie
jest aż tak uciążliwe bo przecież mogę poświęcić te 30 minut na
siedzenie przy dziecku po to aby spokojnie zasnęła ale niestety ona
należy do tych dzieci które jeśli usypiały przy mamie to potrzebują
jej również gdy przebudzą się w nocy. Spać z nią nie chcę bo: 1. Ona
się wierci więc nie spałabym w nocy, 2. Gdy rano będę wstawać do
pracy to ją wybudzę i będzie awantura że mam zostać.

[dariafox]

Oj,jak ja Cię rozumiem...też mi się już nie chce ciągle nie wysypiać, a moja
robi jeszcze tak, że jak się przebudzi o 23-24 to chce i ryczy, żebym poszła też
spać, przebrana w piżamę, razem z nią w naszym łóżku (tzn. naszym -rodziców), a
mi zwykle o tej porze daleko do snu...A poza tym średnio się zasypia leżąc na
wznak z córką na klacie
Ale - ja myślę sobie, że przecież całe życie nie będzie robiła takich cyrków. W
końcu urośnie a mi będzie brakowało jej malutkiego ciałka w nocy i będzie mi
smutno Jak się nie ma co się lubi to się lubi co się ma Aczkolwiek rozumiem
Twoje rozgoryczenie, ja przynajmniej nie muszę wstawać rano.
Może kilka nocy trzeba będzie poświęcić na stanowcze i konsekwentne kładzenie
jej samej do jej łóżka? Może poskutkuje.

[alpepe]

u mnie pomagało zaciśnięcie zębów i odczekanie, aż córka stanie się starsza.
Usypianie godzinne było normą. Nieraz mąż usnął w córki łóżku a ona nie spała i
wołała mnie, że tata się rozpycha. Więc męża budziłam i ja ją usypiałam dalej.

[edit38]

Więc chyba pozostaje mi męczyć się dalej. Ciekawe jak długo?
Najgorsze jest to że po kilku z rzędu nieprzespanych nocach zaczynam
warczeć na dziecko w nocy, już kilka razy o mały włos nie dostała w
pieluchę. Przez to wszystko jestem wściekła przez całe dnie obrywa
się małej i mężowi czasami o bzdury.

[franutek]

Jak czytam te posty zadaję sobie pytanie "i kto tu rządzi, Leon, czy
jego dzieci?".
Z własnych obserwacji wiem, że mój syn, to cwane stworzenie, z
wyostrzonym zmysłem obserwacji. Przykład: ubieramy sie do
przedszkola, jest po chorobie, więc żeby znowu czegoś nie załapał (a
w domu zimno) dla świętego spokoju pomagam mu sie ubrać (żeby było
szybciej). Kolejnego dnia już widze niemoc od progu i prośbę o to,
żeby ubrać, bo jest zimno. No więc macham ręka i ubieram- tak dla
świętego spokoju, bo jeszcze dodatkowo zaspaliśmy. Nadchodzi sobota.
Od rana moje dziecko awanturuje się, że mam je natychmiast ubrać.
Natychmiast!!!! Bo jest mu zimno!!! JUŻ!!!!
I wtedy uświadamiam sobie, że moje dziecię weszło mi niepostrzeżenie
na głowę, mało tego, siedzi tam i tłucze mnie jeszcze łopatką. Moja
reakcja była szybka i zdecydowana:
- krok pierwszy- wytłumaczenie , że okres niemowlęctwa minął i nie
wróci,
przynajmniej w zakresie ubierania
- krok drugi- ponowne uświadomienie dziecku, że POTRAFI się samo
ubrać bo robiło to bez problemów przez ostatni rok
- krok trzeci- jasne postawienie sprawy- NIE BĘDĘ cię ubierać. To co
zrobiłam kilka dni temu, to była sytuacja awaryjna, bo nie chciałam,
żebyś zachorował. NA TYM KONIEC
- krok czwarty- wszystko jasne? DO ROBOTY!
-krok piąty- histeria dziecka z bliżej niejasnego powodu krzywdy-
nie reagujemy, przeczekujemy
- krok szósty- dziecko usiłuje wzbudzić litość- "Mamusiu, ja marznę,
zimno mi, znowu będę chory!"- ok, to twoja sprawa, jak zachorujesz,
to nie pojedziemy na rowery i nici ze spotkania z dziadkami na
działce
- krok siódmy- znowu histeria i wrzask (dziecko zdaje sobie sprawę,
że jest w kropce) - więc niestety, nie pozostaje mi nic innego jak
jeszcze dołożyć za takie zachowanie karę na dziś- coś najbardziej
pożytecznego- zakaz oglądania telewizji. Stawiam zegarek- "Jeżeli
nie ubierzesz się w przeciągu dziesięciu minut, zakaz telewizji
będzie obowiązywał również jutro". A w niedzielę rano ukochani Power
Rangers. Dobra nie ma żartów. Moje dziecko w końcu idzie po rozum do
głowy- ubiera się. A jednak można.
- krok ósmy- konsekwencja- potomek przyłazi do mnie namolnie przez
cały dzień podkreślając, że juz zrozumiał co zrobił źle i na pewno
się poprawi "Ale odwołaj mi karę...prrrrrooooszzzzę". Nie można
wtedy ustąpić. Naprawdę. Kara jak powiadał mój dziadek "Musi boleć"-
nie fizycznie oczywiście, ale psychicznie. Dziecko musi zapamiętać
że takie zachowanie jest karygodne, a histerią nic nie wskóra. Musi
też zrozumieć, że to rodzic wyznacza pewne granice. Nastepnego dnia
doceni to, że może oglądac telewizję. Trzeba wtedy podkreślić i
docenić to, że dziecko zachowywało się grzecznie przez cały dzień (w
naszym przypadku, rano synek bez słowa sprzeciwu się ubrał- co
zostało zauważone, bardzo pochwalone i nagrodzone)

Rozpisałam się strasznie,ale ze spaniem jest tak samo. Mogłabym
napisac podobna historię dotyczącą tego, jak Franek zaczął mnie w
bardzo podobny sposób naciągać na spanie z nim w łóżku. Ale wszystko
da się rozwiązać w ten sam sposób - konsekwencją.
Jeżeli chcecie, ustępujcie, ale łóżko stanie się w ten sposób
przyczólkiem kolejnych fanaberii. Jeżeli dziecko widzi, że jego
życzenia są traktowane jak rozkazy, a rodzice biegają na każde jego
skinienie palcem, to będzie to bezwzględnie wykorzystywać w
przyszłości. Zauważ jak często używasz słowa "KAZAŁA"- co to znaczy,
że dziecko KAŻE? To znaczy że tak ma być?

[edit38]

franutek napisała:

Zauważ jak często używasz słowa "KAZAŁA"- co to znaczy,
> że dziecko KAŻE? To znaczy że tak ma być?

Jeżeli chodzi o słowo KAZAŁA to może nie zawsze słusznie zostało
użyte pisząc „Gdy tylko ją ubrałam po kąpieli to ona biegła do
swojego pokoju i kazała ścielić łóżko” miałam na myśli że
chciała/prosiła o posłanie łóżka.

Nie wiem w jakim wieku jest Twoje dziecko ale z moją 2-latką nie za
bardzo mogę jeszcze tak negocjować bo ona jeszcze nie wszystko
rozumie co do niej mówię (a może udaje bo tak wygodniej) Również
uważam że w wychowywaniu dzieci podstawą jest konsekwencja (
niestety nie zawsze potrafię być konsekwentna) Niestety jeśli chodzi
o usypianie to boję się ją zostawiać samą w pokoju kiedy płacze
histerycznie ponieważ nie wiem dlaczego ona nagle nie chce zostawać
sama (nie potrafi mówić a nie wszystko potrafi przekazać gestami)
Może boi się ciemności, może boi się samotności, może ma lęki nocne
i dlatego chce mieć kogoś obok siebie. Po prostu serce mi pęka jak
słyszę gdy ona tak żałośnie płacze i woła mnie. W ciągu raczej jej
płacz nie działa tak na mnie, ale ta noc mnie przeraża bo ja sama
jako dziecko bałam się często ciemności.

[alpepe]

no i o to chodzi, ja bardzo bałam się ciemności, każda noc to było ciche
popłakiwanie, że widzę potwory na ścianach i suficie. Nie wiem, czemu mamie o
tym nie powiedziałam, ale za to wiem, że chcę, aby moje córki nie bały się
ciemności i póki co to u mnie działa. Poza tym dziecko wiecznie małe nie będzie.

[franutek]

Ale dwuletnie dziecko, to rozumny, mały człowieczek. W żadnym
wypadku nie niemowlak sygnalizujący płaczem swoje potrzeby.
Ja od najwcześniejszych lat starałam się ze swoim dzieckiem
rozmawiać. Czasami nie jest to rozmowa w rzeczywistym słowa tego
znaczeniu, ale mama, która potrafi słuchać, potrafi tez wiele rzeczy
takiemu małemu uparciuchowi wytłumaczyć.
Zacznij po prostu od rozmowy z malutką. I postaraj się nie
projektowac swoich odczuć na nią, dostarczając jej dodatkowych
argumentów na "nie"- np. nie sugeruj, że ciemności można się bać,
tylko postaraj się podczas wspólnej wyprawy do sklepu wybrać małą
lampkę nocną, którą zawsze będzie mogła sama zapalić.
Mój synek miał cały rytuał zasypiania. ma go zreszta do dziś. Do
łóżka zabiera dwie przytulanki, przed snem zawsze cos czytamy, potem
odmawiamy modlitwę do Anioła Stróża. Ten Anioł jest bardzo kluczową
postacią, bo jak mu wytłumaczyliśmy, czuwa nad nim całą noc, nawet
gdy my śpimy. Jest niewidzialny i dba o to, żeby nie śniły mu się
złe sny. Może opowiedziec małej całą historię (odpowiednio
ubarwioną) o aniołku, może sprezentowac nawet taka małą figurkę do
postawienia gdzieś w pokoju?
Generalnie nie szłabym oklepana drogą, ale po pierwsze postarałabym
się dowiedzieć wszelkimi sposobami czy to nocne budzenie, płacz to
histeria, czy realny strach?
Po drugie płacz w nocy może mieć związek z sikaniem w pieluchę. To
samo mieliśmy z naszym synkie. Od kiedy zaczęliśmy odzwyczając go od
pampersa budzeniem sie w nocy i dramatycznym płaczem sygnalizował
mocno przepełniony pęcherz. Po wysadzeniu na ubikację (po ciemku,
bez budzenia) załatwiał się, i jak gdyby nigdy nic spał dalej.
Powoli płacze nocne ustały, jak zaczęliśmy konsekwentnie wysadzać go
około północy przed naszym pójściem spać.
Zgadzam się jednak, że każde dziecko ma swój charakterek, i do
każdego trzeba znaleźć właściwy klucz. Na pewno jednak nie jest
rozwiązaniem machnięcie ręką i spędzanie każdej nocy w łóżku
dziecka, licząc, że kiedys z tego wyrośnie. Osobiście znam mamusię,
która wyrugowała męża z sypialni na osiem lat, które spędziła w
łóżku z córeczką.

[edit38]

franutek napisała:

> Ale dwuletnie dziecko, to rozumny, mały człowieczek. W żadnym
> wypadku nie niemowlak sygnalizujący płaczem swoje potrzeby.

Owszem masz rację ale dziecko gdy się cegoś boi to właśnie chyba
płaczem reaguje szczególnie kiedy nie potrafi jeszcze powiedzieć o
co chodzi i czego się boi. Moja mała np jest bardzo wrażliwa np
bardzo boi się gdy wieje wiatr i wkoło latają śmieci i liście wtedy
właśnie płacze a czasem gdy np nie można wziąść jej na ręce zaczyna
histeryzować.

> Zacznij po prostu od rozmowy z malutką. I postaraj się nie
> projektowac swoich odczuć na nią, dostarczając jej dodatkowych
> argumentów na "nie"- np. nie sugeruj, że ciemności można się bać,

Staram się z nią "rozmawiać" tłumaczyć że jestem obok i może
spokojnie spać ale ona nie chce tego słuchać

> Po drugie płacz w nocy może mieć związek z sikaniem w pieluchę. To
> samo mieliśmy z naszym synkie. Od kiedy zaczęliśmy odzwyczając go
od
> pampersa budzeniem sie w nocy i dramatycznym płaczem sygnalizował
> mocno przepełniony pęcherz.

Częściowo to może mieć jakieś znaczenie bo nieraz gdy się obudzi
chce na nocnik ale nie zawsze.

Na pewno jednak nie jest
> rozwiązaniem machnięcie ręką i spędzanie każdej nocy w łóżku
> dziecka, licząc, że kiedys z tego wyrośnie

Machnięcie ręką nie jest dla mnie bo mnie po prostu spanie z
dzieckiem nie pasuje z kilku powodów ale nie mogę też bezczynnie
patrzeć/słuchać jak dziecko płacze bo nie chce zostać w nocy samo.
Ma taką małą lampkę ktora zuca na ścianę i sufit gwiazdki i księżyc
ale nie zawsze pomaga włączenie lampki. Może to nie o ciemność
chodzi.

[franutek]

edit38 napisała:

> Owszem masz rację ale dziecko gdy się cegoś boi to właśnie chyba
> płaczem reaguje szczególnie kiedy nie potrafi jeszcze powiedzieć o
> co chodzi i czego się boi.
Nie możesz stuprocentowo określić, czy mała w nocy, rzeczywiście
czegoś się boi, czy po prostu płacze, bo wie, że w ten sposób zawsze
pojawiasz się przy jej łóżku. Jak będziesz potulnie powtarzała ten
schemat co noc- nic się nie zmieni, a będzie jeszcze gorzej. Sama
nawet piszesz, że tego typu nocne histerie odbijaja się nie tylko na
twoim kiepskim samopoczuciu, ale wracaja rykoszetem w postaci
dziennego odreagowywania strsów na męzu i dziecku. Chyba jednak
warto powalczyć i coś z tym zrobić. Jeżeli dziecko nalezy do
wrażliwych to powinno zrozumieć jasny przekaz- mamusia jest
wykończona wstawaniem do ciebie co noc, nie ma przez to ochoty na
zabawę, jest smutna. Trzeba po imieniu nazwać wszystkie uczucia,
które wywołuje ta sytuacja. Pokazałabym pozytywne przykłady- jest
wiele pięknych książek mówiących o strachu, ciemności i pokazujących
dzieci grzecznie zasypiające we własnych łóżeczkach. Takie przykłady
są najbardziej obrazowe.

[anja0123]

Jak czytam takie dyskusje, to czasem mam wrazenie, ze osoba
rozpoczynajaca watek robi to tylko po to, by uslyszec: 'kochana, nie
pociesze sie, u mnie jest tak samo, nic sie z tym nie da zrobic,
tylko przeczekac'. tak sobie wlasnie mysle, jak czytam odpowiedzi
edit na posty figrutka.
Ja zgadzam sie z figrutkiem w stuprocentach. wychowanie malego
czlowieka nie zawsze jest mile i latwe. A nawyki i zachowania
zwiazane ze spaniem to takze element wychowania. Czy Twoje dwuletnie
dziecko mowi Ci, co masz jesc na sniadanie? Czy mowi Ci, w co sie
masz ubrac? dlaczego wiec pozwalasz, by mowilo Ci, gdzie i jak masz
spac? to Ty ustalasz zasady, nie ono.
I zeby nie bylo, ze nie wiem, o czym pisze: moj synek od malenkosci
przyzwyczajony jest do spania we wlasnym lozku i samodzielnego
zasypiania. Ale im starszy jest, tym bardziej 'cwany' i tym szerszy
jego repertuar codziennych sztuczek i trickow, majacych na celu
przedluzenie momentu pojscia spac. A raczej - on probuje na
wszystkie sposoby, ale my sie nie dajemy. Wczoraj byla i dodatkowa
ksiazeczka, i dodatkowy buziak i woda. Okay, jeszcze w normie. Po
kolysance wychodze z pokoju, slysze ze stuka w lozko, bawi sie, po
czym wyrzuca wszystkie smoczki z lozeczka i mnie wola. Wchodze,
podaje smoczki, daje buziaka, wychodze. Dwie minuty pozniej to samo,
smoczki wyrzucone, wolanie mamy, ale w tym momencie, jesli o mnie
chodzi, zabawa sie konczy. Wchodze, podaje smoczki i stanowczym
tonem oswiadczam, ze przyszlam mu je podac juz ostatni raz i ze
teraz naprawde ma spac. Wychodze. Efekt: pieciminutowy ryk, jakby go
ktos ze skory obdzieral, po czy zapadniecie w sen, z ktorego synek,
jak zawsze, wybudza sie 12 godzin pozniej.
Edit, to Ty wychowujesz swoje dziecko i ustalasz reguly, a nie na
odwrot.

[anja0123]

Przepraszam: franutek.

[edit38]

anja0123 napisała:

> Jak czytam takie dyskusje, to czasem mam wrazenie, ze osoba
> rozpoczynajaca watek robi to tylko po to, by uslyszec: 'kochana, nie
> pociesze sie, u mnie jest tak samo, nic sie z tym nie da zrobic,
> tylko przeczekac'. tak sobie wlasnie mysle, jak czytam odpowiedzi
> edit na posty figrutka.
> Ja zgadzam sie z figrutkiem w stuprocentach. wychowanie malego
> czlowieka nie zawsze jest mile i latwe. A nawyki i zachowania
> zwiazane ze spaniem to takze element wychowania. Czy Twoje dwuletnie
> dziecko mowi Ci, co masz jesc na sniadanie? Czy mowi Ci, w co sie
> masz ubrac? dlaczego wiec pozwalasz, by mowilo Ci, gdzie i jak masz
> spac? to Ty ustalasz zasady, nie ono.

Ale kochana gdzie ja pisałam o tym że pozwalam aby dziecko decydowało co mam
jeść robić czy nawet spać. Owszem napisałam że przez kilka nocy mała chciała aby
z nią spać, nigdzie nie pisałam że z nią śpię (chyba że niezbyt jasno coś
opisałam) Kiedy zorientowałam się że siedzenie podczas zasypiania kończy się
żądaniem dziecka aby w nocy kłaść się obok niego postanowiłam z tym skończyć.
Uważam że KAŻDY a tym bardziej maleńkie dziecko może mieć gorsze dni kiedy się
czegoś boi i chce aby ktoś podczas zasypiania był obok. Gorzej jeśli to wygląda
tak jak u nas.


> I zeby nie bylo, ze nie wiem, o czym pisze....... Wczoraj byla i dodatkowa
> ksiazeczka, i dodatkowy buziak i woda. Okay, jeszcze w normie. Po
> kolysance wychodze z pokoju, slysze ze stuka w lozko, bawi sie, po
> czym wyrzuca wszystkie smoczki z lozeczka i mnie wola. Wchodze,
> podaje smoczki, daje buziaka, wychodze. Dwie minuty pozniej to samo,
> smoczki wyrzucone, wolanie mamy, ale w tym momencie, jesli o mnie
> chodzi, zabawa sie konczy. Wchodze, podaje smoczki i stanowczym
> tonem oswiadczam, ze przyszlam mu je podac juz ostatni raz i ze
> teraz naprawde ma spac. Wychodze. Efekt: pieciminutowy ryk, jakby go
> ktos ze skory obdzieral, po czy zapadniecie w sen, z ktorego synek,
> jak zawsze, wybudza sie 12 godzin pozniej.

U nas taka akcja ze smoczkiem skończyła się tym że po 3-4 razie kiedy wyrzuciła
smoczek z łóżeczka uprzedziłam że jeszcze raz wyrzuci to go nie dostanie. Jak
powiedziałam tak zrobiłam. Efekt :w wieki około 15 m-cy pożegnała się ze
smoczkiem i już więcej go nie dostała pomimo się go domagała. Inaczej sprawa
wygląda jeśli wiem o co dziecku chodzi a inaczej jeśli nie mam pewności czy ma
złe sny czy ma boleści czy to takie widzimisię.

> Edit, to Ty wychowujesz swoje dziecko i ustalasz reguly, a nie na
> odwrot.

Owszem i tak jest w każdej innej dziedzinie życia ale w tym względzie naprawdę
boję się aby nie wyrządzić dziecku większej krzywdy niż będzie z tego pożytek.

Mam nadzieję że piszę dosyć jasno i nie motam się ale łeb chce mi rozerwać ból a
mała jęczy cały czas za uchem a sąsiad wierci dziury w ścianie i myśli zebrać
jest mi ciężko.

[dariafox]

Tylko, że jedni chcą to robić (uczyć dziecko samodzielnego zasypiania) a inni
nie, czego przykładem jestem także ja - nie mam ciśnienia,żeby córka sama
zasypiała i sama spała. Owszem, czasem mnie to drażni, ale na ogół nie
przeszkadza aż tak bardzo. To jest kwestia czy chcę aby samodzielnie spała, a
nie czy umiem ją do tego "zmusić" (nauczyć, jeśli lepiej brzmi). Także wiesz -
nie trzeba nikogo uszczęśliwiać na siłę, Tobie odpowiada taki model wychowania,
a inni w ogóle nie wychowują i też żyją

To było do anji:) n/t

[dariafox]

[edit38]

franutek napisała:



> Nie możesz stuprocentowo określić, czy mała w nocy, rzeczywiście
> czegoś się boi, czy po prostu płacze, bo wie, że w ten sposób zawsze
> pojawiasz się przy jej łóżku.

Owszem nie wiem ale nie wiem też czy np nie ma jakiś boleści lub czy nie
przyśniło się jej coś złego a w takim przypadku zostawienie dziecka samego jest
trochę (dla mnie ) okrutne.

Pokazałabym pozytywne przykłady- jest
> wiele pięknych książek mówiących o strachu, ciemności i pokazujących
> dzieci grzecznie zasypiające we własnych łóżeczkach. Takie przykłady
> są najbardziej obrazowe.

A masz jakieś konkretne tytuły godne polecenia bo prawdę mówiąc nie wiem czego
szukać?

W tym co piszesz jest dużo racji bo rzeczywiście nauczyłam dziecko że gdy tylko
zaczęła płakać w nocy to ja półprzytomna od razu do niej szłam. Niestety jeśli
człowiek przez np 3-4 tygodnie dzień w dzień śpi po 3-4 godziny na dobę to
ciężko jest myśleć gdy wrzask dziecka budzi Cię ze snu. Niestety ja zanim zdążę
w takiej sytuacji pomyśleć aby poczekać i nie iść do małej to już stoję nad jej
łóżkiem i jej tłumaczę że mama jest zmęczona, że jest ciemno i wszyscy śpią.

[franutek]

edit38 napisała:

> franutek napisała:
>
> > Nie możesz stuprocentowo określić, czy mała w nocy, rzeczywiście
> > czegoś się boi, czy po prostu płacze, bo wie, że w ten sposób
zawsze
> > pojawiasz się przy jej łóżku.
>
> Owszem nie wiem ale nie wiem też czy np nie ma jakiś boleści lub
czy nie
> przyśniło się jej coś złego a w takim przypadku zostawienie
dziecka samego jest
> trochę (dla mnie ) okrutne.

Jasna sprawa- jeżeli mała nagle zaczyna histerycznie ryczeć, nie
można jej zostawić samej sobie. Zauważ jednak, że prawdziwa histeria
nocna polega na tym, ze nie możesz dziecka wybudzić, a ono krzyczy,
płacze nie wiadomo dlaczego, nie ma z nim najmniejszego kontaktu.
Mnie kilka razy taka sytuacja zdarzyła się z synkiem i faktycznie,
wtedy nie pozostaje nic innego jak utulić i uspokoić.
Innym rodzajem histerii jest zwykły płacz- wymuszenie, mający na
celu uzyskanie konkretnej rzeczy- np. twojej obecności. Uwierz mi,
bardzo rzado dziecko cos boli, albo czegoś się boi. Bardziej wygląda
to jak u (przepraszam za porównanie)- psa Pawłowa- obudzenie się w
nocy+ krzyk=mama. Dziecko czasami nie potrafi nawet powiedziec
dlaczego krzyczy i płacze, bo chodzi mu tylko o czyjąś obecność.Być
może kiedyś te lęki ustaną, ale ja naprawdę usiłowłabym wszelkimi
sposobami z nimi walczyć, bo będziesz niedługo chodzącym Zombi.
Walka- to w tym przypadku nie pozostanie na domysłach, że dziecko
coś boli, albo, że dzieje mu się krzywda ale dociekanie wspólnie z
nim źródła tych lęków. Oswajanie ich aż do zupełnego wyciszenia. Ja
nie chcę, żebyś zostawiła z tym dziecko samemu sobie, ale żebyś
postarała się wyeliminować przyczynę.

> A masz jakieś konkretne tytuły godne polecenia bo prawdę mówiąc
nie wiem czego
> szukać?
Z własnego podwórka- polecam "Franklin boi się ciemności", ponadto
ja raczej takowych książecze nie kupowałam, bo mały zasypiał w swoim
pokoju raczej bez obaw i protestów. Widziałam gdzieś serię z
Kamyczkiem w tej tematyce. Jak na cos sie natknę, to dam ci znać na
priv

> W tym co piszesz jest dużo racji bo rzeczywiście nauczyłam dziecko
że gdy tylko
> zaczęła płakać w nocy to ja półprzytomna od razu do niej szłam.
Niestety jeśli
> człowiek przez np 3-4 tygodnie dzień w dzień śpi po 3-4 godziny na
dobę to
> ciężko jest myśleć gdy wrzask dziecka budzi Cię ze snu. Niestety
ja zanim zdążę
> w takiej sytuacji pomyśleć aby poczekać i nie iść do małej to już
stoję nad jej
> łóżkiem i jej tłumaczę że mama jest zmęczona, że jest ciemno i
wszyscy śpią.
Naprawdę cię rozumiem, bo mój mąż jest obdarzony przekleństwem
lekkiego snu- i to on zawsze wstawał do synka w nocy, kiedy ten
zdradzał jakieś oznaki zwiększonej aktywności. Co ciekawe- mały się
szybko nauczył że tatuś zawsze do niego biega i co noc miał dla
niego specjalna listę życzeń- picie, smarkanie, sikanie, znajdź mi
myszkę itp. Jeżeli natomiast tatuś wyjeżdżał na delegację
zostawiając nas samych, mały przesypiał noc bez jednego stęknięcia.
Nie wiem czy wołał, a ja śpiąc kamieniem go nie słyszałam, czy po
prostu wiedział, że mama jest betonowa i nie warto nią sobie
zawracać głowy.

[edit38]

franutek napisała:


> Jasna sprawa- jeżeli mała nagle zaczyna histerycznie ryczeć, nie
> można jej zostawić samej sobie. Zauważ jednak, że prawdziwa
histeria
> nocna polega na tym, ze nie możesz dziecka wybudzić, a ono
krzyczy,
> płacze nie wiadomo dlaczego, nie ma z nim najmniejszego kontaktu.

No właśnie min tego się boję. jakieś pół roku temu miałam na
przełomie 2 m-cy kilka (6-7) takich nocy kiedy próbowałam zignorować
wołanie dziecka i po jakimś czasie dziecko "budziło" się ze snu,
było półprzytomne, płakało przez około 20-30 min tak okrutnie że się
zanosiło, krztusiło i efektem tego były wymioty.


Uwierz mi,
> bardzo rzado dziecko cos boli, albo czegoś się boi. Bardziej
wygląda
> to jak u (przepraszam za porównanie)- psa Pawłowa- obudzenie się w
> nocy+ krzyk=mama.

No akurat w ból u mojego dziecka jest mi łatwo uwierzyć (może naiwna
jestem i tym sobie wszystko tłumaczę) Mała dosyć boleśnie ząbkuje a
obecnie idą jej 2 piątki. Pozatym mała ma problemy brzuszne (candida
układu pokarmowego ) które na razie nie bardzo możemy leczyć bo źle
reaguje na leki a samą dietą też ciężko się tego świństwa pozbyć.



> Z własnego podwórka- polecam "Franklin boi się ciemności", ponadto
> ja raczej takowych książecze nie kupowałam, bo mały zasypiał w
swoim
> pokoju raczej bez obaw i protestów.

Moja mała również przeważnie zasypiała wieczorem (w dzień od
nowododka nie chciała dobrowolnie zasypiać) bez protestów sama (tak
jak pisałam wcześniej mieliśmy kilka kryzysów) dlatego to mnie tak
drażni bo wiem że ona potrafi sama spać.


> Nie wiem czy wołał, a ja śpiąc kamieniem go nie słyszałam, czy po
> prostu wiedział, że mama jest betonowa i nie warto nią sobie
> zawracać głowy.

Trudno mi określić jak mocny Ty masz sen ale jeśli taki jak mój mąż
to całkiem możliwe że dziecko Cię wołało a Ty poprostu nie
słyszałaś. Mój mąż potrafi spać tak głęboko że nawet te wrzaski
zakończone wymiotami go nie budzą.

[paula_oski]

FRANUTEK podobała mi się Twoja opowieśćBrawa za konsekwencje)

[mika_p]

A mnie się opowieść Franutka w ogóle nie podoba, a ostatnie, co tam można
znaleźć, to konsekwencja.

Przeczytajmy razem:
Pierwszego dnia mama zmienia zasady dotąd obowiązujące, bo takie ma widzimisię.
Drugiego dnia zmienione zasady obowiązują dalej, bo mamie tak jest wygodniej.
Trzeciego dnia okazuje się, że mamie znowu się odwidziało i wprowadzane są
kolejne zasady.

Po drugie, o ile pięciolatkowi, jakiego ma Franutek, można sporo wytłumaczyć, o
tyle z dwulatkiem jest dużo trudniej.

Po trzecie, co innego wprowadzanie zasad w dzień, kiedy człowiek jest przytomny,
a co innego żelazna konsekwencja przy środnocnej pobudce, gdy matka jest
półprzytomna i jedyne, czego jej potrzeba, to powrotu do ciepłego łóżka, bo
zostało niewiele snu do rana.

[franutek]

mika_p napisała:

> A mnie się opowieść Franutka w ogóle nie podoba, a ostatnie, co
tam można
> znaleźć, to konsekwencja.
Przetłumaczę może sens mojego wywodu- oto do czego prowadzi
niekonsekwencja i pozwalanie dziecku na włażenie sobie na głowę

>
> Przeczytajmy razem:
> Pierwszego dnia mama zmienia zasady dotąd obowiązujące, bo takie
ma widzimisię.
Czytamy niestety niedokadnie, bo mama zmieniła zasady awaryjnie,
żeby dzieciak się nie przeziębił po tygodniowym braniu antybiotyku.
Postanowiła mu pomóc w ubiorze, bo mieszkanie było cholernie
wyziębione

> Drugiego dnia zmienione zasady obowiązują dalej, bo mamie tak jest
wygodniej.
Nie przeczę, drugiego dnia, faktycznie popełniłam błąd. Ale nie
dlatego, że było mi wygodniej, tylko poprostu zabrakło mi czasu.
Może faktycznie powinniśmy się spóźnić do przedszkola, wtedy na
własnej skórze odczułby co to znaczy ślamazarzyć się i być
obsztorcowanym przez woźną Jadzię.

> Trzeciego dnia okazuje się, że mamie znowu się odwidziało i
wprowadzane są
> kolejne zasady.
Sorry, mamie się nie odwidziało, tylko zauważyła, że poprzez swoje
pobłażanie - dziecko zaczyna traktować ją jak służącą i cofa się w
rozwoju. Uwaga- przez cały szmat czasu dziecko ubierało się bez
problemu, a zasady zostały awaryjnie naciągnięte jedynie przez dwa
dni. I to się nazywa mieszanie dziecku w głowie i brak konsekwencji?
Jestem ciekawa ile jest superkonsekwentnych matek na forum. Juz
kiedyś była zażarta dyskusja na temat sprzątania zabawek niezależnie
od tego czy dziecko jest chore, czy zdrowe, czy pada na nos. To może
trochę zmodyfikuję- najważniejszy jest UMIAR i konsekwencja- ale
taka konsekwencja z ludzka twarzą, pełna wyrozumiałości kiedy trzeba
a stanowczości, kiedy to konieczne.

> Po drugie, o ile pięciolatkowi, jakiego ma Franutek, można sporo
wytłumaczyć, o
> tyle z dwulatkiem jest dużo trudniej.

Zgadza się, ale nie jest to niemożliwe, wszystko zalezy od tego jak
podchodzi się do własnego dziecka. Czy wydaje się mu tylko rozkazy,
czy też pozwala się na dialog. A dialog polega na słuchaniu drugiej
strony. Nawet gdy wydaje się to bardzo trudne- z dwulatkiem jak
najbardziej można porozmawiać o jego emocjach. Wiem, bo nie raz
takie rozmowy prowadziłam z moim jeszcze bardzo malutkim synkiem.
Jest to trudne, ale warto!

> Po trzecie, co innego wprowadzanie zasad w dzień, kiedy człowiek
jest przytomny
> ,
> a co innego żelazna konsekwencja przy środnocnej pobudce, gdy
matka jest
> półprzytomna i jedyne, czego jej potrzeba, to powrotu do ciepłego
łóżka, bo
> zostało niewiele snu do rana.
Ja nie mówię, żeby dyskutować z histeryzującym dzieckiem w nocy,
choć po uspokojeniu na pewno starałabym się dowiedzieć "na świeżo" o
co biega. Jeżeli jednak nie w nocy, to na pewno wieczorem- przed
snem albo w dzień.
Cały mój wywód był jednak przykładem na to, ze nie nalezy dziecku
zawsze ustępować- tzn. robić coś dla świętego spokoju. Może
rzeczywiście powinnam odpowiedzieć na tego posta wprost, choć
znalazło się kilka kobiet, które w mig skumały, że nie chodzi mi o
umoralniające rozmowy z maluchem o drugiej w nocy, a raczej o nie
uleganie histerycznym szantażom (być może podświadomym) które z
wiekiem będą narastać.

[mika_p]

franutek napisała:
> Czytamy niestety niedokadnie

Czytamy z innej perspektywy

> Sorry, mamie się nie odwidziało, tylko zauważyła, że
> poprzez swoje pobłażanie - dziecko zaczyna traktować
> ją jak służącą i cofa się w rozwoju.

Dalej czytamy z innej perspektywy. Nie twojej, tylko możliwe, że twojego
dziecka: po chorobie mama zaczęła pomagać w ubieraniu. A trzeciego dnia ni stąd,
ni zowąd oświadczyła, że choroba, która była tak istotna przedwczoraj, przestała
być ważna. I plany, jakie miał ów rozumny mały człowiek, zostały storpedowane, a
jak się rozpłakał, to jeszcze dostał karę i został zaszantażowany kolejną karą.
Do tego okazało się, że perpsektywa nowej choroby, która tak mamę przerażała w
czwartek, że aż złamała zasady, przy sobocie nagle staje się akceptowalną
alternatywą.
Jak dla mnie, to nie brzmi konsekwentnie.

> wszystko zalezy od tego jak podchodzi się do własnego
> dziecka. Czy wydaje się mu tylko rozkazy, czy też
> pozwala się na dialog. A dialog polega na słuchaniu
> drugiej strony.

Tak, właśnie.

[franutek]

Mika, po twoim poście opadły mi ręce.
konkluzja nasuwa się jedna- zrobisz błąd- musisz brnąć do końca, bo
inaczej twoje dziecko będzie miało paranoję?
Według ciebie jak należało postąpić- pokornie ubierać dziecko przez
następnych kilka lat?
Rozumiem, że postąpiłam źle, bo pokazałam dziecku że się
zagalopowało, tak? I według ciebie normą jest zbagatelizowanie
porannej histerii, kiedy dzieciak biega goły po mieszkaniu i nie
chce się ubrać, żądając, żebyś ty to zrobiła za niego??? Nie
pomogła, tylko ubrała go od stóp do głów?
I jeszcze dodam, bo może kolejny raz nie doczytałaś, że przed
zastosowaniem kary wytłumaczyłam dziecku w czym rzecz. I nie
zastosowałam jej od razu, tylko w momencie histerii z jego strony.
Tylko, że ty to nazywasz płaczem. A ja wymuszeniem.
Od dawna uczę dziecka, że szantażem i płaczem nic na mnie nie
wymusi. I uwierz mi, jeżeli nabroi, to potrafi przyjść i powiedzieć-
"porozmawiajmy". To jest dla mnie najważniejsze, że traktuje mnie
mimo wszystko jak partnera.
Ponadto, od czwartku do soboty minęły dwa dni. Zmieniły się tez
trochę okoliczności, nie wiem, czy zauważyłaś.
Byc może uważasz, że moje dziecko jest zaszczute i skołowane- ale
efekt został osiągnięty- od pół roku bez problemów ubiera się znowu
sam a jednodniowy brak telewizora nie wyrządził mu znaczącego
uszczerbku na zdrowiu.

I na koniec prośba mika- czytaj proszę ze zrozumieniem- bo jeżeli
nasza korespondencja jest dialogiem, to chyba mocno jednostronnym.
Mam wrażenie że się czepiasz dla zasady.

Jeżeli masz jakieś pomysły co do przespanej nocy, to pomóż z łaski
swojej Edi jakimiś konkretami, daj konstruktywne przykłady, pokaż
jak radzisz sobie w tego rodzaju sytuacjach. Nie sztuką jest
krytykowac innych, sztuką jest zaproponować jakieś rozwiązania.

mika

[lenama_2008]

mika
nie rozumiem Twojego przeslania... czy wg Ciebie placz dziecka
zawsze determinuje dzialanie rodzica? czy zawsze w takiej sytuacji
rodzic ma zaspokoic rzekoma potrzebe malucha? czy Ty tak zawsze
reagujesz, nawet w sytuacjach kiedy nie posluzy to Twojemu dziecku?
np. zawsze kupujesz w sklepie batonik, jesli dziecko wymusi to na
Tobie placzem...?

podpisuje sie pod uwaga franutka - czy poza krytyka - masz cos do
zaproponwania autorce watku z wlasnego doswiadczenia?

[ap3333]

W dyskusji wychodzi na to, że wychowanie to albo wojna, albo totalne
zdominowanie przez dziecko. Mnie się natomiast wydaje, że problem leży w braku
jednego, stałego, niezmiennego rytuału zasypiania, konsekwentnie
przestrzeganego. Raz jesteście przy dziecku, drugi raz wychodzicie, bo Wam każe.
Może warto by było przyjąć jedną, niezmienną zasadę i zawsze usypiać małą w
dokładnie ten sam sposób, a jeśli protestuje, po prostu przeczekać protesty. I
nie pozwalać jej zasypiać wtulonej w mamę, bo wcale się nie dziwię, że czuje się
zagubiona, gdy w nocy mamy przy niej nie ma. Nocne pobudki to problem, ale czy
nie jest też trochę tak, że jej ustępujecie dla świętego spokoju, kiedy zaczyna
płakać? A zatem mała płacze, bo takie działanie okazuje się skuteczne. Skoro nie
chodzi o siusiu i nie jest chora, to może i w tym wypadku warto zaryzykować
kilka dni awantur i nie ustępować - tzn. kiedy płacze, pójść, pogłaskać,
powiedzieć, że rodzice są obok i wrócić do swojego łóżka.

[edit38]

ap3333 napisała:

Mnie się natomiast wydaje, że problem leży w braku
> jednego, stałego, niezmiennego rytuału zasypiania, konsekwentnie
> przestrzeganego. Raz jesteście przy dziecku, drugi raz
wychodzicie, bo Wam każe

Ale jak najbardziej mamy ciagle ten sam rytuał zasypiania. Gdy mała
jest wykąpana wysuszona i ubrana idziemy do łóżeczka (wcześniej na
siłę bo ona nie chciała a od czasu gdy ma nowe łóżko to sama biegnie
i nas pogania) potem książeczka, przytulanie, śpiewam jej "aaa kotki
dwa" daję buziaka, przychodzi tatuś (jeśli jest w domu) daje buziaka
gasimy duże światło świecimy małą lampkę i wychodzimy. Zmienne jest
to że jeśli mała "każe" nam yjść po przeczytaniu książki to ciężko
przytulać ją na siłę więc dostaje buzi i wychodzimy


Nocne pobudki to problem, ale czy
> nie jest też trochę tak, że jej ustępujecie dla świętego spokoju,
kiedy zaczyna
> płakać?

Trochę tak bo jeśli ja spię np godzinę dopiero a do pobudki zostały
2-3 godziny to ciężko zdecydować mi się na słuchanie płaczu i jęków
idę wtedy aby jej dać buziaka którego się domaga.



> kilka dni awantur i nie ustępować - tzn. kiedy płacze, pójść,
pogłaskać,
> powiedzieć, że rodzice są obok i wrócić do swojego łóżka.

Tak właśnie robię. Nigdy nie śpię z dzieckiem bo ono tego chce.
Spałam z nią zaledwie kilka razy gdy miała zapalenie ucha, gdy była
maleńka i spadła mi złóżka wieczorem i chciałam mieć ja przy sobie
oraz gdy jesteśmy u moich rodziców i nie ma miejsca aby spała sama.

[mamaigiiemilki]

mi sie wydaje, że ciężko jest radzić...bo dzieci są różne; ja mam bliźniaczki, a pod względem zasypiania różniły się bardzo - jedna sama, druga chciała z mamą; i zasypiałam z nią; minęło; także musisz sama ocenić, czy dziecko ma spać/zasypiać bez ciebie, czy z tobą(bo może ona jest z tych potrzebujących mamy a może wymusza a da sobie radę bez ciebie- wydaje mi się, że mama ma "nosa" i wyczuje takie rzeczy)
jedna rzecz jest na pewno ważna - dziecko nie może bać się iść spać, nie może mu się ta czynność źle kojarzyć;
aaaaa - i ja zawsze mówię, że mogą mnie zawołać jak zasypiają albo w nocy; nie nadużywają tego