a jak Wasze dzieci pójdą na studia...

[mamabuly]

Wątpię żebym kiedykolwiek chciała wykopywać moją córcię (teraz
pieciolatke) z domu, a znając mojego męża pewnie będzie się nią
opiekował póki mu sił starczy

[ik_ecc]

Studia to dosyc dziwny moment na wykopywanie kogokolwiek.
Mnie i siostre rodzice wspierali jak mogli i nie zaszkodzilo to nam
bynajmniej. Ja tez bede wspierac. Jesli bedzie studiowac w miescie,
jasne, niech mieszka w domu jesli chce. Jesli bedzie studiowac gdzies
indziej, tez bede wspierac na ile mi sie uda. Studia to nie moment na
dokopywanie.

[nolita]

powiem z perspektywy kogoś kto 2 lata temu skończył studia : albo
mieszkanie z rodzicami albo studia ( a tym bardziej dzienne).

niestety w naszym kraju nie da się w wieku 19 lat dostać takiej
pracy aby się utrzymać + zarobić jeszcze na szkołe jeśli się uczy
zaocznie/prywatnie.

[z_lasu]

Uważam, że studiowanie "z domu" bardzo źle wpływa na dorosłość
studenta. To pamiętam jeszcze z okresu własnych studiów. No, ale ja
mogę sobie uważać, bo moje dziecko ma dopiero 1,5 roku. Jak dorośnie
to na pewno go nie "wykopię", ale będę mocno zachęcać do
samodzielności. (Pewnie dlatego, że jestem patologicznie do dziecka
przyrośnięta, jak zdiagnozowano wczoraj na tym forum.) Sama "poszłam
na swoje" między 18-tką a egzaminami wstępnymi i uznałabym za
porażkę wychowawczą, gdyby dziecko było ode mnie zależne finansowo i
mieszkaniowo do ukończenia studiów.

[nolita]

To gratuluję, nie wiem jak sobie poradziłaś pracując na swoje
utrzymanie ( mieszkanie i reszta) i studiując.

Patrząc na znajomych widzę, że jest to niemożliwe. Jak udało im się
na studiach dostać dobrą pracę to zawalali studia albo po prostu
rezygnowali. ( mówie o studiach dziennych oczywiście)

Ja sama próbowałam...ale nie dało się pogodzić. Co najwyżej praca
wakacyjna lub co któryś weekend. Ale to tylko na własne "ekstra"
rzeczy starczało.

[kocianna]

Ja studiowałam na dziennych i pracowałam, zarabiałam lepiej niż potem jako "pani
magister". Tylko przez pierwsze dwa lata rodzice mi pomagali finansowo.
Mówiąc "wykopię" nie miałam na myśli odseparowania od rodzinnych finansów, niby
"jesteś dorosła, radź sobie sama". Jeśli będzie mnie stać, to będę opłacać
akademik, stołówkę i podróże do domu, tak, jak robili to moi rodzice. Tylko że
ja musiałam zacząć zarabiać, bo moje młodsze rodzeństwo też chciało studiować, a
w rodzinnym mieście nie było uczelni w wymarzonych kierunkach.

[babcia47]

moi synowie mieli zapewnione kwoty na utrzymanie: kwatera, jedzenie,
niezbędne ciuchy, pomoce naukowe..jeżeli mieli extra
zapotrzebowania, to zarabiali na nie..starszy na trzecim roku
przeszedł na indywidualny tok studiów, zatrudnił się, po roku
załozył forme dalej studiując na indywidualnym, młodszy zaczął
dorabiać na czwartym, po kilku miesiącach juz regularnie pracował na
część etat, ale w dni kiedy miał wolne lub miał mniej zajęć, po
obronie zatrudniono go w firmie na pełen etat..z obserwacji dzieci
moich znajomych zazwyczaj juz na studiach zaczynały pracować i te
miały mniej problemu później ze znalezieniem stałej pracy, czesto
były zatrudniane w formach, w których dorabiały

Kwestia priorytetów

[z_lasu]

czyli odwieczny dylemat "mieć czy być". Standard życia był dla mnie
wówczas zupełnie nieistotny i zdarzało się, że pożyczałam rano
pieniądze, żeby kupić sobie śniadanie (chleb i mleko w woreczku), a
oddawałam wieczorem po korepetycjach. Ale byłam niezależna i to było
dla mnie ważniejsze niż kasa na imprezy. Mam niejasne przeczucie, że
większość obecnej młodzieży nie potrafi zrezygnować ze standardu
jaki zapewniają jej rodzice i nie o możliwość samodzielnego
finansowania tu chodzi, ale o utrzymanie dotychczasowego poziomu
życia. A samodzielność i niezależność przestały być wartością.

[marina2]

żadnego dziecka nie zamierzam wykopywać z domu.najstarsze dziecko wybrało dość
trudny kierunek,który jest dostępny w naszym mieście,ale chce studiować gdzie
indziej-teoretycznie chce się "wykopać" sama-a ja w duchu modlę się ,żeby jednak
została u nas,bo zdaję sobie sprawę jak bardzo będzie zatyrana.

[net79]

Życie pokaże, najważniejsze, aby dziecko same nie musiało z tego Domu "uciec", a
jeśli postanowi wejść w dorosłość, to aby nigdy nie bało się zwrócić o
wsparcie, wrócić, gdy noga się powinie...
Wiecie dlaczego tyle kobiet żyje z alkoholikami, bo ma poczucie, że nie ma gdzie
wrócić, a przyznanie się do "porażki" to utrata szacunku w oczach rodziny i z
deszczu pod rynnę...

Tak się zastanawiam...

[aandzia43]

A mieszkając w domu rodzinnym dwudziestolatek nie ma szans na nauczenie się
samodzielności? Czy rodzice to zawsze jakieś zawłaszczające, trzymające na
uwięzi przywry emocjonalne? Czy może mają w swojej głowie i w życiu taki burdel,
że trudno z nimi wytrzymać pod jednym dachem?
Z moich oboserwacji wynika, ze panicznie, aż się za nimi kurzyło, uciekali z
domu na studia do innego miasta ci, którzy w domu byli trzymani na smyczy i ci,
którzy mieli nieciekawą sytuację rodzinną. Reszta wyjeżdżała, jak się tak, a nie
inaczej układało, ale parcia na wojaże za wszelką cenę nie było.

[lola211]

> A mieszkając w domu rodzinnym dwudziestolatek nie ma szans na
nauczenie się
> samodzielności?

No wlasnie.Ciekawe o jaka to samodzielnosc chodzi, ktorej nie mozna
zrealizowac w domu rodzinnym?

[bri]

Normalną samodzielność. Czemu Twoim zdaniem jakoś nikt nie chce
mieszkać z rodzicami, kiedy założy już rodzinę? Skoro każdą
samodzielność można zrealizować w domu rodzinnym?

Mieszkając w pojedynkę ma się po pierwsze więcej swobody, bo nie
jest się ograniczanym przez fizyczną obecność innych osób. Nie
trzeba o 22:00 cichutko siedzieć w swoim pokoju, bo inni poszli już
spać; nie można na dwa tygodnie zająć dużego pokoju wykonująć wielki
projekt krawiecki, bo inni nie będą mogli zjeść obiadu przy stole;
nie można przenocować piątki znajomych, którzy akurat przyjechali do
Twojego miasta na koncert Waszego ulubionego zespołu; nie można
siedzieć pół dnia w wannie, bo ktoś inny też może chcieć z niej
skorzystać; nie można robić imprezy co tydzień; seks w domu rodziców
może być dla reszty domowników mocno krępujący; jeśli się jest
kulturalnym człowiekiem ciężko nawet telefon w środku nocy odebrać
itp.

Poza tym nawet najbardziej tolerancyjna mamusia nie ukryje wyrazu
dezaprobaty na twarzy w związku z niektórymi
znajomymi/działaniami/brakiem działań latorośli. W takiej sytuacji
naprawdę trudno jest uczyć się na własnych błędach czy rozpoznawać
własne silne strony.

[lola211]

No, w akademiku tez swobody miec sie raczej nie bedzie.Ani w
wynajmowanym na spółe mieszkaniu ani tym bardziej pokoju kątem u
kogos, jak to studenci robia.
Taka swobode to mozna miec wowczas, gdy sie ma do dyzpozycji cale
mieszkanie- pytanie ilu 19 latkow moze sobie na to pozwolic?
Czemu Twoim zdaniem jakoś nikt nie chce
> mieszkać z rodzicami, kiedy założy już rodzinę?

A to zupelnie inna rzecz- bycie w zwiazku powinno wygenerowac
samodzielne zamieszkanie.

[bri]

Pisałam wyżej, że zamierzam swojej córce zapewnić samodzielne
mieszkanie, więc akurat jej mieszkanie kątem lub akademiku raczej
dotyczyć nie będzie.

> Czemu Twoim zdaniem jakoś nikt nie chce
> > mieszkać z rodzicami, kiedy założy już rodzinę?

Może nie wszyscy, ale jednak większość, mając wybór, woli od
rodziców się wyprowadzić. Chyba temu nie zaprzeczysz?

> A to zupelnie inna rzecz- bycie w zwiazku powinno wygenerowac
> samodzielne zamieszkanie.

Cóż, wiele ludzi jest w związku odkąd skończy lat 17.

[lola211]

Bri, wiekszosc ematek piszacych tu o tej samodzielnosci nie jest w
stanie zapewnic dziecku mieszkania ani oplacac wynajmu.
To o czym mowa w ogole?

> Cóż, wiele ludzi jest w związku odkąd skończy lat 17.

Mam na mysli powazne zwiazki , a nie chodzenie ze soba.

[bri]

Nie wiem o czym Ty piszesz, ale ja od samego początku piszę o
sytuacji swojej rodziny.

[lola211]

A ja rozpatruje ten problem szerzej niz z pozycji wlasnej.
Argument jaki sie pojawia najczesciej to szybka
samodzielnosc.Wyborne- zwlaszcza w odniesieniu do sytuacji
wiekszosci ematek, ktore nie maja szans zapewnic dziecku
samodzielnego startu.O czym w sumie gadka? Dziecko zaczyna studia i
zostaje przez rodzicow wykopane gdzie wlasciwie? Do pokoju
wynajmowanego przez dorabiajaca emerytke? Do mieszkania
wynajmowanego wespol z innymi studentami, gdzie glownie sie
imprezuje? I na tym ta samodzielnosc polega?

[bri]

Nie chce mi się już po raz enty powtarzać. Nikogo nie namawiam, żeby
dziecko wykopywał z domu na poniewierkę, ale sama mam nadzieję,
swojej córce dać możliwość mieszkania samodzielnie jak bedzie miała
koło 20-stki. Mam nadzieję, że jej psychika będzie się rozwijać
zdrowo i że taka możliwość ją ucieszy.

[aandzia43]

Naprawdę fajnie, że możesz zapewnić dziewiętnatoletniemu dziecku własne
mieszkanie, opłacić mu czynsz i po prostu utrzymywać dwa domy (nawet jesli
świeżo upieczony student będzie zarobkować, to nie da rady studiować i utrzymać
się całkiem samodzielnie). Mnie oczywiście chodziło o częstszą w polskich
realiach sytuację, gdy młode studiujące dostaje kasę na wynajęcie pokoju w
akademiku lub mieszkaniu studenckim. Wtedy i tak nie jest samo, musi dzielić
terytorium z innymi, godzić się na ograniczenia. I często nie są one wcale
mniejsze, niż w domu rodzinnym. Ja nei mam problemu z przenocowaniem grupki
znajomych córki i nie wymagam absolutnej ciszy po 22. Pokój młoda ma an tyle
duży, że rozkłada sobie w nim różne dziwne rzeczy i w ogóle robi w nim co chce,
od wielu lat. Na czas imprez ulatniam się chętnie i bezproblemowo, jak
przyjeżdża chłopak też się staram wynieść na noce, muzyki głosno słuchamy na
zmianę (raz jedna, raz druga), co do wanny umawiamy się wcześniej, a jej
znajomych lubię bez wyjątku. Jak rozmawiam z dizewczynami z akademików i
mieszkań studenckich, to jakoś nie stwierdzam sielanki. Czasem bywa naprawdę ostro.

[bri]

Wspaniale, że Twoja córka ma taką cudowną rodzinę, która wynosi się
z domu, żeby ona mogła się bzyknąć z chłopakiem. Ja nie mam
zamiaru "ulatniać się" z własnego domu, ani tym bardziej zmuszać do
tego męża czy ewentualnego rodzeństwa mojej córki.

Oczywiście nie każdy ma tyle szczęścia, że może od dwudziestki
mieszkać wygodnie bez rodziców, ale to nie mój problem i zupełnie
nie o tym pisałam. Nie namawiam nikogo, żeby dzieci wyrzucał do
akademika "dla zasady", jeśli nie ma to żadnego uzasadnienia.
Pisałam o sytuacji swojej rodziny i o swoich doświadczeniach.
Wynajmowałam mieszkania z koleżankami przez parę lat i mimo, że
czasem się kłóciłyśmy był to cudowny okres w moim życiu, wszystkie
wspominamy go z rozrzewnieniem żałując ewentualnie, że nie trwał
dłużej.

[aandzia43]

> Wynajmowałam mieszkania z koleżankami przez parę lat i mimo, że
> czasem się kłóciłyśmy był to cudowny okres w moim życiu, wszystkie
> wspominamy go z rozrzewnieniem żałując ewentualnie, że nie trwał
> dłużej.

Tak, to fajny okres w życiu Myślę, że bardzo wkazane jest
pomieszkać samemu lub z grupą róweisników zanim wejdzie się z
związek i zamieszka z partnerem. Różnie się życie układa, różnie się
studiuje, pracuje, wyjeżdża, przyjeżdża, wyprowadza itd. Spytałam
wczoraj młodą (jest na trzecim roku), czy nie brakuje jej mieszkania
z rówieśnikami. Powiedziała, że powoli zaczyna o tym myśleć. Do tej
pory nei miała na takie rozwiązania dramatycznego parcia, bo w domu
czuje się dość swobodnie. Ale czas płynie, więc może i czas na
zmiany. Jak będzie tego naprawdę potrzebować - pomyślimy nad
zmianami.

[default]

Ja nie wykopałam dziecka, tylko tak samo wyszło - zbudowaliśmy dom
pod miastem, z trudnym dojazdem do centrum (praktycznie tylko
samochodem), córka zdecydowała, że "na wieś" się nie wyprowadzi,
więc została sama w naszym starym mieszkaniu. Akurat zaczynała klasę
maturalną. Mąż się trochę buntował, że na pewno to się źle skończy,
że za młoda na taką samodzielność, ale jakoś nic się nie stało,
fakt, na początku nasilenie imprez było spore - koleżanka z wolną
chatą była bezcenna, ale wobec nadciągającej matury, dziecko się
szybko ustatkowało, maturę zdało, na studia się dostało i już je
skończyło i pracuje. Oczywiście przez czas nauki otrzymywała ode
mnie pomoc finansową, ale miała "dom na głowie" i to jednak uczy
samodzielności, bo mieszkając z rodzicami jednak ma się przynajmniej
część takich codziennych spraw z głowy (typu zakupy, gotowanie,
częściowo pranie czy sprzątanie, pamiętanie o opłatach, rachunkach
itp.) Poza tym jej studencki tryb życia (zajęcia o przeróżnych
porach, śleczenie po nocach nad książkami, tabuny nowych znajomych,
liczne imprezy) - raczej by mnie irytował, gdyby mieszkała z nami, a
i ona czułaby się pewnie skrępowana.
Tak że jeśli jest taka możliwość, to lepiej dziecko "wykopać"

mam nadzieje, ze

[lilka69]

bedzie mieszkal nadal z nami.
zmierzam kupic mu z mezem mieszkanie jak po studiach bedzie mial prace, ktora
pozwoli mu oplacac REGULARNIE czynsz.i mam nadzieje, ze zawsze bedziemy w
dobrych stosunkach choc wiem, ze wiele razy bede musiala uryzc sie w jezyk zby
tak bylo. nie zamierzam odcinac pepowiny. to moje dziecko-czy ma 4 czy ma 40
lat. ewentualnie juz szalika nie bede wiazac

a po co na sile uczyc samodzielnosci?

[lilka69]

to jakas nowa ideologia? miec dziecko a potem pozbywa sie go z domu pod
pretekstem nauki samodzielnosci?

[bri]

Żeby zrozumiało, że to jest jego życie, że samo może i musi
decydować o jego kształcie, żeby się uwolniło od poglądów i
przekonań wpieranych mu przez rodziców i odkryło swoje własne (nawet
jeśli mają być identyczne z poglądami rodziców), żeby miało okazję
się wyszaleć, do rana czytać albo grać na gitarze, jeśli mu
przyjdzie na to ochota, żeby mogło bez tłumaczenia się komukolwiek
nawiązywać kontakty z innymi ludźmi, itp.

Na siłę bym nie wyrzucała, ale moim zdaniem na tym etapie normalna
jest chęć oddzielenia się od rodziców i chciałabym swojej córce to
umożliwić.

[lilka69]

czyby ci , ktorzy na studiach mieszkali z rodzicami nie sa samodzielni w zyciu?

uwolnienie sie od pogladow rodzicow to kwestia mentalnosci a nie bariery fzyznej.

a odnosnie tlumaczenia sie komukolwiek to mysle, ze dobrze wychowany czlowiek
wychodzac z domu mowi gdzie i o ktorej wroci, zeby inni sie o niego nie
martwili.tylko tyle. chcialabys aby twoj maz-dorosly i bezz wapienia
samodzielny- wybywal na 3 dni nie tlumczac sie kiedy wroci ?to jakis bezsensowny
argument!

samodzielnosc to kwestia umiejestnosci ponoszenia konsekwencji a nie kwestia
tlumaczen gdzie i po co idzie.

[bri]

> czyby ci , ktorzy na studiach mieszkali z rodzicami nie sa
samodzielni w zyciu?

Znam takich. Znam też mnóstwo dziewczyn, które wzdychają z żalem, że
prosto od rodziców przeprowadziły się do męża i nigdy nie miały
okazji pożyć "tylko dla siebie". Ja miałam, uważam, że był to
fascynujący, kreatywny i pouczający okres w moim życiu i chcę żeby
moja córka też tak miała.

Nie krytykuję tym samym Twojego stylu życia, więc nie musisz się
bronić. Jeśli chcesz możesz z dziećmi mieszkać nawet do śmierci i
póki żyjesz kontrolować ich każdy krok.

wyobraz sobie bri, ze

[lilka69]

niektore dzieci wcale nie buntuja sie przeciw rodzicom i nie traktuja ich jak
dopustu bozego. ja i moj brat jestesmy przykladem. dobrze z rodzicami , dobrze i
bez nich. i tak bylo na studiach.

[bri]

Czy ja gdzieś piszę o jakimś buncie albo traktowaniu rodziców jako
dopustu bożego? Jestem tego przykładem, że nawet będąc w bardzo
dobrych stosunkach z rodzicam przyjemnie jest pomieszkać sobie parę
lat bez nich.

Natomiast jeśli Tobie odpowiada mieszkanie z rodzicami i Twoi
rodzice również nie mieli nic przeciwko temu, to nic mi do tego -
żyjcie sobie jak chcecie.

[default]

napisała:

> a odnosnie tlumaczenia sie komukolwiek to mysle, ze dobrze
wychowany czlowiek wychodzac z domu mowi gdzie i o ktorej wroci,
zeby inni sie o niego nie martwili.tylko tyle. chcialabys aby twoj
maz-dorosly i bezz wapienia samodzielny- wybywal na 3 dni nie
tlumczac sie kiedy wroci ?to jakis bezsensowny argument!

Twój argument jest bezsensowny, co innego mąż, a co innego dorosłe
dziecko. Już sam fakt, że w ogóle musi się opowiadać gdzie idzie i
kiedy wróci jest męczący, zwłaszcza, że to potem różnie może być
jak np. imprezka szczególnie udana. A jak mieszka osobno to ma luz,
to jest naprawdę kapitalne uczucie, ta świadomość, że jest się panem
samego siebie - to życie dla siebie samej - jak to słusznie
zauważyła bri. To normalne, że dzieci najpierw się wychowuje, a
potem wygania z domu, mieszkanie dorosłych dzieci z rodzicami uważam
za chore. Natomiast mąż i żona, zawierając związek małżeński
zobowiązali się być, mieszkać, żyć razem, więc znikanie na 3 dni z
domu bez opowiedzenia się jest w tym wypadku nienormalne. Z
małżonkiem dzielisz życie, a z dorosłym dzieckiem - nie, ono sobie
buduje już swoje własne.

[lilka69]

jak imprezka jest szczegolnie udana to sie dzwoni lub wysyla smsa i mowi sie, ze
wroci sie kilka gdzin pozniej bo...imprezka jest udana. nie robi tak twoj maz?
dziwne...czyli mial byc o 24 a jest o 9 rano-spotykacie sie przy sniadaniu i ok?
kady zyje jak chce.

[bri]

Facet lat 24, na kolejnej randce okazuje się, że tym razem być może
dojdzie do seksu i dziewczyna pozwoli mu zostać u siebie na noc.
Godzina 22:00, chłopak wypuszcza ją z objęć tłumacząc się "czekaj,
puszczę mamusi eska, że dziś wrócę później".

bri

[lilka69]

licze , ze moj syn w wieku 24 lat bedzie konczyl lub dobrze rokowal na
skonczenie studiow i za to kupie mu z mezem mieszkanie.

jesli nie pojdzie (tfu, tfu!) na studia to juz chyba sam sobie zarobi na to
mieszkanko. skoro nie studiuje to niech pracuje! i z nami w obu przypadkach nie
bedzie juz raczej mieszkal.

problem pojawi sie, jesli bedzie chcial WCZESNIEJ niz przed 24 urodzinami
uprawiac seks...

ja i moj brat po prostu mowilismy-wrocimy JUTRO i godziny nie podawalismy. ale
miejsce imprezy tak. no, ale w moich czasah clubbing dopiero startowal i czesto
impreza zaczynala sie i konczyla w tym samym miejscu.

[bri]

wroci sie kilka gdzin pozniej bo...imprezka jest udana. nie robi tak
twoj maz? dziwne...czyli mial byc o 24 a jest o 9 rano-spotykacie
sie przy sniadaniu i ok

Gdyby mój mąż obiecał, że wróci z imprezy o 24:00 to zrobiłabym
najpierw wielkie oczy, i jest szansa, że zmartwiłabym się gdyby nie
wrócił przed północą. Ale nie mamy zwyczaju określać pory powrotu do
domu i faktycznie zaczynamy się martwić, jeśli kogoś nie ma dopiero
rano, po przebudzeniu.

bri

[lilka69]

skoro piszesz juz o "zwyczaju" to znaczy, ze u ciebie to norma. dla mnie norma
jest i zwyczajem, ze chodzimy razem i razem wracamy.

[iwles]

dla mnie norma
> jest i zwyczajem, ze chodzimy razem i razem wracamy.


na wieczory kawalerskie jego kolegów też ?

iwles

[lilka69]

a kto ci powiedzial, ze w naszym gronie znajomych blizszych i dalszych takowe
sie odbywaja? nigdy o takwych nie slyszalam. moze nie jestesmy zapraszani. to
mozliwe bo od kiedy przeprowadzilismy sie do warszawy to nowi znajomi pozenieni
ai starzy tez juz pozenieni (odleglosc zbyt duza aby jezdzic).

[elza78]

same wybiora swoja droge.
nikt nei bedzie kopal ani nikt nei bedzie zatrzymywal

[kali_pso]

Odcinać pępowinę powinno się powoli od samego poczatku- odcinać
pepowinę to uczyć samodzielnego podejmowania decyzji, samodzielnego
myslenia, to stawiać dziecku wymagania i pytania, słuchać odpowiedzi
i szanować jego zdanie- to uczyć po prostu zycia w świecie, w
stadzie, w którym może zabraknąć rodziców a on musi dać sobie radę
sam. To uczenie, że nikt żyć sam nie potrafi, to uczenie, że są inni
wokół nas i z nimi tez będzie trzeba współpracować, to nie
wychowywanie indywidualisty za wszelką cene to wychowywanie istoty
społecznej- to dla mnie jest odcięcie pępowiny. A nie uczenie
samodzielności w wieku -estu lat, kiedy do tej pory traktowaliśmy
dziecko jak dzieckoW zdrowych rodzinach dzieci same poszerzaja
swoje terytorium, chcą tego- jesli 23-latkowi najlepiej z mamusią w
domu, to nie jest zdrowe, moim zdaniem. Często z powodów czysto
finansowych młodych nie stać na własne lokum, ale czy to zonacza, że
do rodziców nalezy byc przyspawanym? Podobnie jak to, że taki 23-
latek do rodziców zagląda po ich wypłacie li i jedynie

[lyka]

Na studiach mają się uczyć a nie pracować

hehe mam nadzieję że wyjdą za mąż

[zonka77]

jak będą na studiach

A tak na serio: zależy jak będą chciały i jaka będzie mozliwość. Zobaczymy. Mam
nadzieję że jeśli będziemy mieszkali w lub blisko miasta w którym będą
studiowały (z nami to nie wiadomo gdzie będziemy za tyyyle lat) to pierwszy rok
- dwa pomieszkają z nami a potem zaczną stawać na nogi. Zależy jakie to studia
będą i jakie będą dziewczyny. Z tym zamążpójściem to naprawdę życzę im z całego
serca żeby nie czekały nie wiadomo ile (do 30 np.), mam też nadzieję że i dzieci
będą miały stosunkowo wcześnie (tak pod koniec studiów, zanim zaczną pracę
zawodową - możecie się śmiać ale uważam ze to najlepszy czas na małe dzieci)

A może wytną nam numer i na studia nie pójdą wcale (a pewnie że i tak się
może zdarzyć - ich decyzja) Albo wyjdą za mąż w wieku lat 20 i zostaną w domu
wychować dzieci (hehe - będę odradzać ale uszanuję mam nadzieję i taką
decyzję)Albo będą się doktoryzować do 30 albo i dłużej i o dzieciach i mężach
myśleć nie będą (to byłoby dla mnie najgorsze rozwiązanie ale cóż - ich życie to
będzie i ich wybory, mam nadzieję że będę potrafiła się zamknąć i nie gderać)

Podsumowując - nie mam zielonego pojęcia. Nie da się tego zaplanować moim zdaniem.