Opowiadanie dzieciom bzdur

[z_lasu]

Dzisiaj po raz pierwszy w życiu naopowiadałam mojemu dwulatkowi
niestworzonych rzeczy o tym, jak to zajączek w nocy przyjdzie i co
zrobi.

Dziwnie się czuję. Też tak miałyście? Czy plecenie dzieciom andronów
przychodzi Wam bez trudu?

[figrut]

Czy plecenie dzieciom andronów
> przychodzi Wam bez trudu?
Plecenie takich miłych andronów moim dzieciom, przychodzi mi z wielką łatwością

[wieczna-gosia]

nie przypominam sobie bym opowiadala dzieciom bzdury. Opowiadam
dzieciom bajki, owszem bez trudu, ale zajaczka nie mamy a mikolaj tez
funkcjonowal wylacznie na zasadzie niedopowiedzen. Jak dziecko wprost
zadawalo pytanie- dostawalo odpowiedz.

[kocianna]

baśniowo-zwyczajowe bzdury typu Mikołaj, Zajączek, Wróżka-Zębuszka, chochlik
Bałaganiarz, Cudaczek-Wyśmiewaczek - przychodzą mi bez trudu. Zwłaszcza, że
Młoda podejrzewa już, że to taka gra, ale to jej się bardzo podoba

[deodyma]

ja chyba nie bede dziecku opowiadala jakichs glupotek.
pamietam, ze ja w takie rzeczy doroslym nie wierzylam

[z_lasu]

Ja miałam moment zawahania czy wciskać dziecku ciemnotę. I doszłam
do wniosku, że.. TAK! Zdecydowanie tak.

Dzieci naprawdę chcą wierzyć w magię, w Harry'ego Pottera, pierścień
Arabelli, cudowne przedmioty i magiczne zaklęcia. I raczej nie
wpływa to negatywnie na ich rozwój i postrzeganie świata.

Spróbowałam sobie przypomnieć co ja czułam, kiedy odkryłam, że to
nieprawda (tzn. te zajączki, Mikołaje itd.). Czy rodzice przestali
być wiarygodni? Nie. Miałam starszego brata, to on uświadomił mi
(ciut za wcześnie), że to bujdy. Byłam wściekła na niego. Nie na
rodziców, że mnie okłamali, tylko na niego, że mi o tym powiedział,
że mnie odarł ze złudzeń. U długo, długo jeszcze, kiedy już nie było
wątpliwości, że wiem doskonale kto podkłada prezenty, budowałam
gniazdko dla zająca i umieszczałam tak, by na pewno mógł do niego
dotrzeć. Wiedziałam, że zająca nie ma. Ale chciałam, żeby był.
Chciałam móc w niego wierzyć.

Myślę, że dzieciom jest to po prostu potrzebne. Co nie zmienia
faktu, że dziwnie się czuję wciskając dziecku z przekonaniem głodne
kawałki.

[babcia47]

hmm..czym innym jet świat marzeń, magii, ksiązek i baśni..a czym
innym sankcjinowana przez rodziców wiara w cos, co jest jawnym
łgarstwem..prezent zrobiony przez najblozszych nie jest mniej
pożadany przez to, ze to ini go kupili, zrobili a nie został
przyniesiony przez kogoś tam wymyslonego..nawet chyba lepiej jest
dla dziecka, gdy wie, ze ktoś wybierał dla niego prezent..bo go
kocha i chce mu zrobić w Święto przyjemnośc? może ja byłam "dziwnym"
dzieckiem, ale te mokołaje i zajaczki od poczatku były dla mnie
podejrzane, chyba nigdy w nie nie wierzyłam napradwę..a i tak świeta
i prezety cieszyły, szcególnie ze wiedziałam od kigo są..moim
dzieciom tez ich nie brakowało, nie zabrakło równiez świata
fantazji, marzeń, bo dość sporo czytaliśmy i często chodzilismy do
kina

[landora]

A ja wierzyłam i zająca, i w Świętego Mikołaja. wierzyłam długo, potem coraz
mniej, potem w sposób naturalny z tego wyrosłam.
Moim dzieciom będę opowiadała o zajączku i o Świętym Mikołaju, uważam, że to
ogromnie wzbogaca dzieciństwo.

O wiele bardziej ekscytujące są prezenty od zająca, niż od rodziców

[figrut]

> że mnie odarł ze złudzeń. U długo, długo jeszcze, kiedy już nie było
> wątpliwości, że wiem doskonale kto podkłada prezenty, budowałam
> gniazdko dla zająca i umieszczałam tak, by na pewno mógł do niego
> dotrzeć. Wiedziałam, że zająca nie ma. Ale chciałam, żeby był.
> Chciałam móc w niego wierzyć.
Czyli z Tobą dokładnie tak jak ze mną i z moją córą. Tak naprawdę wiedziałam kto
kładzie prezenty, ale chciałam wierzyć w magię. Moja córa jako duża nastolatka
miała do mnie żal, że położyłam prezent dla niej na jej oczach pod choinkę,
dokładnie z tego samego powodu.

[babcia47]

nie bawołam się w żadne takie, żeby potem nie świecić oczami i
nie "odszczekiwać"..niestety mam dość wczesne wspomnienia, w tym to,
kiedy zdałam sobie sprawę jak mama "sciemniała"..nie przysporzyło
jej to autorytetu, a ja i tak b.szybko zorientowałam się że nie ma
Mikołaja, zajączka, krasnoludków..i paru innych istot, w które
kazała mi wierzyć

[zoe7]

No ja tez nie zdecydowałam się wciskać dzieciom kitów świątecznych... ) Czy to
dobrze? Wydaje mi się, że tak, kłamanie nie sprawia mi przyjemności, jestem w
tym kiepska, a syna traktuje poważnie. Od zawsze.

[iskierka40]

Ja staram się nie opowiadać swojemu czterolatkowi bzdur,bo i tak się
dowie jak nie ode mnie to od kogoś innego a póżniej ja wyjde na
kłamczuche(raz tak miałam)
ale faktycznie czasem się nie da powiedzieć prawdy

[daisy]

Też się zastanawiałam nad sprawą z okazji minionych świąt B.N., ale krótko i
teoretycznie, bo przez gardło by mi nie przeszły androny nt. Mikołaja itp.
opowiadane dziecku prosto w oczy jako *prawda*. Mogę opowiadać bajki i historie
jako fantazje, ale wmawiać jako fakty - dla mnie niemożliwe. Bardzo poważnie
traktuję dziecko i to, co mówi, i to, co ja do niego mówię.
Nie umiałabym.

[mysty]

'Nie umiałabym' ło matko, nie umiałabyś ? Niesamowite.

A jak czytałaś synkowi, np. Kubusia Puchatka to już w trakcie czytania prostowałaś, że niedźwiedzie naprawdę nie mówią, nie ma żadnego Stumilowego Lasu i wszystko to bujdy wymyślane przez niepoważnie traktujących dzieci dorosłych ??!
Nie wiem skąd u Was ta trauma związana z poczciwym, brodatym starszym panem otoczonym reniferami. To może najlepiej encyklopedie dzieciom czytać i odrzucić wszelkie bajki i fantazje jako 'zbyt niepoważne' w stosunku do dziecka ?

[babcia47]

naprawde nie odrózniasz świata fantazji zwiazanego z opowiesciami,
ksiązkami, kinem..sztuką, która sama w sobie jest umowna
od "wciskania" dziecku, że coś, co nie istnieje, jest prawdą?

[mysty]

przepraszam bardzo - a Mikołaj nie pochodzi przypadkiem ze świata fantazji ???
'"wciskania" dziecku, że coś, co nie istnieje, jest prawdą?' w świecie dzieci multum nieprawd dorosłych jest najprawdziwszą prawdą. To właśnie jest dzieciństwo

Jest taki piękny wiersz o dzieciństwie właśnie, autorka wyskoczyła mi z pamięci

'Kiedy już wszystko zaczniesz widzieć wyraźnie,
blask od cienia odróżnisz,
odejdą baśnie, by nie powrócić.
Zwierzęta mówić przestaną,
czar uleci z przedmiotów,
wieloryb zmieni się w butelkę tranu,
a słońce w kropelkę potu'

[mysty]

kurczę, nie autorkę a autora ! Przepraszam, Panie Ratajczak

[wieczna-gosia]

mysty napisała:

>
> przepraszam bardzo - a Mikołaj nie pochodzi przypadkiem ze świata
fantazji ???
> '"wciskania" dziecku, że coś, co nie istnieje, jest prawdą?' w
świecie dzieci m
> ultum nieprawd dorosłych jest najprawdziwszą prawdą. To właśnie
jest dzieciństw
> o
>
> Jest taki piękny wiersz o dzieciństwie właśnie, autorka wyskoczyła
mi z pamięci
>
> 'Kiedy już wszystko zaczniesz widzieć wyraźnie,
> blask od cienia odróżnisz,
> odejdą baśnie, by nie powrócić.
> Zwierzęta mówić przestaną,
> czar uleci z przedmiotów,
> wieloryb zmieni się w butelkę tranu,
> a słońce w kropelkę potu'
>
bedni sa ludzi ktorzy by poczuc cos takiego- musza nie wiedziec co
jest prawda a co nie. To ze dziecko wie skad sie biora prezenty nie
musi oznaczac ze oto idziemy do hipera i pokazujemy paluszkiem co
chcemy- wrecz przeciwnie- ozywienie idei biskupa Mikolaja ze oto po
kryjomu dajemy sobie prezenty daje wiele ekscytujacych mozliwosci np.
dlatego jestem posiadaczka za malej rekawiczki wyscibolonej na
drutach- ja bez trudu udaje ze nie wiem skad sie wziela a moje
dziecko bez trudu udaje ze to nie ona ja pod choinke wlozyla

wyobraznia i umiejetnosc rozmawiania ze zwierzetami nie zaleza ani od
wieku ani od wiedzy.

[mysty]

'bedni sa ludzi ktorzy by poczuc cos takiego- musza nie wiedziec co
> jest prawda a co nie' - no więc jesteśmy bedni (biedni) i pozwól nam się naszą biedą cieszyć

[wieczna-gosia]

a taka wlasnie jestes- no to serio wspolczuje. Nie uwazam by swiat
fantazji i prawdy sie wykluczaly wzajemnie. Uwazam po prostu ze bycie
razem w swiecie fantazji (obie strony rozumieja ze to jest umowa) ma
swoj urok. I jesli moj syn mowi do mnie "dzisiaj jestem pieskiem" to
ja jako mama pieska moge poszczekiwac radosnie i pic mleko jezykiem
ze spodeczka wraz z nim, nie musze koniecznie powiedziec "glupoty
gadasz, jeste Homo sapiens sapiens i tak ma pozostac". I dokladnie
tak samo jest z mikolajem- dla mnie wygibasy "bo ona jeszcze wierzy w
swietego Mikolaja" sa niezrozumiale, podczas gdy wspolne puszczanie
oczka "jak spotkasz mamo Mikolaja to mu powiedz ze jest taka
rzecz...." czy pisanie listow ( u mnie w domu funkcjonujace jak
najbardziej" sa zupelnie czym innym.

Raz mi jedna matka uwage w przedszkolu zwrocila uwage zeby moja corka
nie opowiadala o tym ze Mikolaja nie ma bo jej corka placze w nocy ze
nie dostanie prezentow. OCZYWISCIE nie zrobilam jej dyskusji
swiatopogladowej (dziecko mialo 6 lat nie 3) tylko pogadalam z
dzieckiem na temat tego ze dorosli czesto UDAJA ze Mikolaj istnieje i
czy ona tez moglaby poudawac. Mogla Natomiast taka wizja- nie ma
Mikolaja nie ma prezentow mnie mrozi no prosze wybaczyc. Prezenty sa
i beda bo sie kochamy.

[z_lasu]

> dla mnie wygibasy "bo ona jeszcze wierzy w
> swietego Mikolaja" sa niezrozumiale

A możesz to rozwinąć? Bo nie bardzo wiem o jakie wygibasy chodzi.

[wieczna-gosia]

a te wynajmowane Mikolaje, te tlumaczenia skad tylu Mikolajow na
swiecie, to poprawianie jak jedno z rodzicow mowie "kupilismy Basi" a
drugi na widok spojrzenia dziecka ratuje sytuacje mowiac "Mikolaj
Basi przeciez przyniosl" i czy ufff Basia uzna za przejezyczenie czy
zacznie drazyc. Histeryczne reakcje i oddzielanie od dzieci ktore JUZ
wiedza to juz pomijam bo sadze ze wiekszosc rodzicow podtrzymujacych
wiare w Mikolaja pewnych granic nie przekracza.

Zaczelam sie zastanawiac jak to bylo u mnie- nie pamietam- moja mama
tez nie wiec nie sadze by sciemnianie dzieciom mialo sie skonczyc
jakas straszna trauma

Ale mam kolezanke, kolezanka ma 4 letnie dziecko. Dziewczyna ma tzw.
nawijke, zreszta jest prawnikiem a prawnicy nawijke powinni miec i
mnie np. irytuje jakies cos niestworzonego na pytanie dlaczego trzeba
myc zeby, albo co sprawia ze ksiazyc wschodzi i zachodzi. No ja
szczegolnie 4 latkowi, ale i mlodszemu dziecku wole- stosujac
uproszczenia i personifkacje a jakze ale jednak powiedziec prawde. I
jej dziecko, ktoremu mam wrazenie niewiele tlumaczy sie na serio (a
mloda potencjal ma, bystra jest) lyka jak ges wszytko. Moje po
nawijce patrza sie na mnie pytajaco. A ja po trzydzieskiem takim
tekscie mam szczera ochote zamiast "ciocia zartuje" powiedziec
"ciocia bredzi jak potluczona" albo "ciocia rznie glupa i niewiadomo
czy sama po prostu nie wie i sie wstydzi czy tez uwaza ze to wiedza
tajemna bo biez wodki nie rozbieriosz". Jestem autentycznuie pod
wrazeniem sciemy jaka jest w stanie zmyslic na dowolny temat,
aczkolwiek uwazam ze w tym przypadku akurat marnuje talent.

[z_lasu]

> oddzielanie od dzieci ktore JUZ wiedza

Ale Ty to widziałaś na własne oczy? Bo ja nie tylko nie znam takich
rodziców, ale nawet o takich nie słyszałam (co oczywiście nie
wyklucza ich istnienia, ale wydaje mi się to mocno
nieprawdopodobne).

I czy rzeczywiście rodzic zerkający na dziecko ze słowami "Mikolaj
Basi przeciez przyniosl" spogląda na nie w celu sprawdzenia "czy
uzna za przejęzyczenie" czy jednak jest to spojrzenie
porozumiewawcze? Trzeba pamiętać, że z zewnątrz pewne rzeczy
wyglądają inaczej.

Wynajmowanie mikołajów też uważam za chore.

[camparis]

> a taka wlasnie jestes- no to serio wspolczuje. Nie uwazam by swiat
> fantazji i prawdy sie wykluczaly wzajemnie.

a święta obchodzisz? do kościoła chodzisz?
w jaki sposób więc tłumaczysz dziecku istnienie boga, którego nigdy
nie widziałaś i nigdy nie zobaczysz?

[wieczna-gosia]

> > a taka wlasnie jestes- no to serio wspolczuje. Nie uwazam by
swiat
> > fantazji i prawdy sie wykluczaly wzajemnie.
>
> a święta obchodzisz? do kościoła chodzisz?
> w jaki sposób więc tłumaczysz dziecku istnienie boga, którego nigdy
> nie widziałaś i nigdy nie zobaczysz?
>

pomijajac to ze ja jestem niewierzaca a moj maz zajmuje sie tymi
sprawami- z najwyzsza latwoscia wyobrazam sobie wiare w Boga. Poza
tym jakos wwalanie Boga do mikolajow i Wrozek Zebuszek mi zgrzyta

[mysty]

'Nie uwazam by swiat fantazji i prawdy sie wykluczaly wzajemnie'. Sorry, ale niezbyt mnie interesują Twoje wywody - dasz wiarę ??

'I jesli moj syn mowi do mnie "dzisiaj jestem pieskiem" to ja jako mama pieska moge poszczekiwac radosnie i pic mleko jezykiem ze spodeczka' - i to mi współczujesz ?! Doprawdy, kobieto, masz tupet

wiesz co to jest samouwielbienie ? To coś, co posiadasz w sporym nadmiarze - jak dla mnie zupełnie bezpodstawnie

[babcia47]

ja
> k dla mnie zupełnie bezpodstawnie
mozna ci w tym wypadku wybaczyc, bo raczej nie wiesz co piszesz do
Gosi..jak dla mnie swietnie radzi sobie z swoja czwórką i daje im
wiele miłości a także mozliwosci rozwoju, w każdej dziedzinie..a
zabawa z dzieckiem, chocby w mamę pieska i picie mleka ze spodeczka
jeszcze żadnej mamie nie strąciło korony z głowy...a raczej wspólne
zabawy, nawet wygłupy, będa prędzej zaakceptowane przez dziecko
niż "ściemnianie"..i mogę to napisac z perspektywy mamy, która
robiła podobnie, a ówczesne dzieci sa juz dorosłe..a nawet maja
własne dzieci..i też umieją się bez kompleksów i zadęcia bawić z
własnym dzieckiem..choć w przypadku mojej synowej i syna bawią się w
kotki ..smutne jak dorośli tracą z wiekiem umiejetność zabawy..

[mysty]

można mi wybaczyć, powiadasz … a może łaskawie pozwolisz mi posiadać
własne zdanie w tym temacie ?

Argument, ze ktoś wychował czy wychowuje 4,6,8 czy 10 dzieci do mnie
nie przemawia. Wraz z ilością dzieci nabywa się zapewne
doświadczenia, ale nie patent na doskonałość i nieomylność w
wychowywaniu. A odgórna, moralizatorska ocena kogokolwiek +
nieproszone wciskanie swojego modelu życia jest po prostu niegrzeczne

[wieczna-gosia]

Kiedy już wszystko zaczniesz widzieć wyraźnie,
blask od cienia odróżnisz,
odejdą baśnie, by nie powrócić.
Zwierzęta mówić przestaną,
czar uleci z przedmiotów,
wieloryb zmieni się w butelkę tranu,
a słońce w kropelkę potu'

od tego sie zaczelo tak?
Na poparcie tezy wyciagnelas wiersz ktory w gruncie rzeczy jest
strasznie smutny. Dlaczego basnie maja odejsc i nie powrocic?
Dlaczego w momencie nabywania swiadomosci ma nam zostac tylko market?
To ze nie bede opowiadac dziecku o Mikolaju i zajaczku nie musi wszak
oznaczac ze usiedziemy przy kawie i ja powiem co w ktorym sklepie i
ile kosztowalo no nie?
Tak, wspolczuje ludziom, ktory zatrzasneli drzwi do swiata fantazji i
zgubili klucz wraz ze swiadomoscia ze z wieloryba robi sie tran.
Uwazam ze jedno z drugim zupelnie sie nie kloci a swiat wieloryba
moze sie okazac absolutnie fascynujacym swiate gdzie wyobrazac sobie
trzeba duzo. W ogole uwazam ze wyobraznia bez granic jest wazna cecha
poteznych naukowcow i innowatorow.

[wieczna-gosia]

DDD
a tak ogolnie sie zastanowilas czy ja aby na pewno wspolczuje TOBIE?
i o co sie oburzasz? Bo jesli tak to oczywiscie bardzo moge wspolczuc
i tobie nie ma problemu wraz z calym moim tupetem oraz
samouwielbieniem

[babcia47]

mokołaj pochodzi jak najbardziej ze świata fantazji ale w tym
przypadku jest wspierany autorytetem rodzicielskim..jak potem
wierzyć rodzicom, którzy powiedzieli, ze jest "przwdziwy", gdy
zechcą dzieciom opowiedzieć o prawdach rządzących światem, jak
najbardziej prawdziwych..a może znów mnie "wpuszczają"?..jak pisałam
mam bardzo wczesne wspomnienia, siegające niespełna dwóch lat..i
niestety pamiętam równiez takie dylematy, dotyczace mojej mamy,
która uznała, zer wiara w swiętego Mikołaja, zajączka itp kest mi
niezbedna bym miała udane dzieciństwo..mój ojciec był racjonalisrta,
co prawda nie rzucał się z zaprzeczeniami gdy mama mi takie
rzeczy "wcoskała", ale równiez w przypadku zadawanych pytań nie
ukrywał prawdy..zgadnij, kto był dla mnie autorytetem, gdy doszło do
podawania mi prawd, w które musiałam uwierzyc bez osobostego
eksperymentowania, np. moralnych, w które trzeba uwierzyc jak w
dogmat, ze takie a nie inne postepowanie jest wskazane, dla dobra
mojego i innych ludzi..do dziś w wielu sprawach podejrzewam mamę o
fantazjowanie i próbę narzucenia mi zachowań, które jej wydają się
stosowne ale niekoniecznie ma to zwiazek z "prawdami" uniwersalnymi,
częściej z szcególna checią panowania nad od dawna dorosłym dzieckim
za pomoca sprzedawanych "bajek" na zasadzie, "bo to tak trzeba i tak
ma być", po czyn jak w przypadku Mikołaja okazuje się, ze to tylko
takie jej gadanie, w tym przypadku zakrojone nie na wzbogacenie
mojego świata doznań..a dla własnych celów. ..a tak naprawde uważam,
ze samo życie jest wystarczajaco pasjonujące i ciekawe, by trzeba je
było w ten sposób dziecku "ubarwiać"..czy słodyczy ukrytych w
ogrodzie przez rodziców będzie szukało z mniejszym zapałem niż tych
ponoc schowanych przez zajaczka? czy czekolada naprawde będzie wtedy
smaczniejsza?

[mysty]

czekolada zapewne będzie równie smaczna, nie wiem tylko dlaczego ta 'od zajączka' ma być mocno gorzkawa. Czy naprawdę za nasze relacje z rodzicami trzeba obwiniać biednego zająca i Mikołaja nieświętego ?
Moja mama przy obcinaniu moich dziecięcych paznokci zawsze mówiła, że trzeba je obciąć bo zamieszka tam pająk (obcinania nienawidziłam, ale pająków jeszcze bardziej)- w ten sposób osiągała swój cel. W jaki sposób mogłaby wpływać na moje zachowanie przy pomocy prezentów od ww. osobników - nie wiem.

[babcia47]

hmm w przypadku dzieci na wszystko jest sposób..ale nie mam zamiaru
podawać recept, bo kazdy ma swoje sposoby..gdy przychodzi okres
dorastania i konieczność zaakceptowania zachowań, które maja być
korzystne dla młodego człowieka.. lepiej, by wierzył, ze to co mu
mówi rodzic i poleca do stosowania było wiarygodne niestety mało
który rodzic pamieta, ze wychowanie to jest proces ciagły i jedno
wypływa z drugiego..jawnie oszukujac dziecko, gdy było małe i
wmawiajac mu istnienie istot typu Mikołaj czy zajączek mozna trafić
na osobnika, który bedzie, jak jedna z wypowiadających sie
dziewczyn, wspominac to później z rozrzewnieniem..lub takiego jak
ja, który będzie podejrzewał rodzica o to, ze znów plecie androny..a
wtedy lepiej by miał równie duzo szczęścia w omijaniu zyciowych raf
co ja. Ja wyznawałam zawsze zasadę, ze dziecku nalezy sie szacunek,
mówić prawdę..nawet tą mało ładną..np, ze nie wszyscy ludzie są
życzliwi i bezpieczni, nie miałam tez oporów, by dziecku
odpowiedziec, ze czegos nie wiem..ale poszukam odpowiedzi lub kogoś
kto ją zna, gdy chodziło o świat rzeczywisty..nie przeszkadzało to
nam poznawać świata fantazji w bajkach, ksiązkach itd. ale dzieci,
mam wrażenie, że znały granice, która je oddziela od swiata
rzeczywistego i mimo to były przezywane b.intensywnie, nie zabiłam w
nich marzeń, z drugiej strony, mam wrażenie, ze przygotowałam tez do
odbierania świata rzeczywistego z jego blaskami i zagrożeniami, na
długo zachowałam równiez autorytet, ze jeżeli mówie, ze czegos robic
nie nalezy lub trzeba i poparte to było sensowną argumentacją, to
było przyjmowane w wielu przypadkach "na wiarę"

[zoe7]

Kitu o pająkach też bym nie sprzedała. i w zasadzie żadnego innego, ale takie
głupie, bezsensowne najbardziej mnie osłabiają... Moje dziecko nigdy by w cos
takiego nie uwierzyło - nawet jako 2-3 latek...może dlatego, że nie byłabym
dostatecznie przekonywująca. Denerwuje mnie takie traktowanie dzieci.

[z_lasu]

> czy słodyczy ukrytych w
> ogrodzie przez rodziców będzie szukało z mniejszym zapałem niż
> tych ponoc schowanych przez zajaczka?

A czym argumentuje chowanie słodyczy rodzic niewspominający o
zajączku? Schował te słodycze przed dzieckiem, bo...?

> do dziś w wielu sprawach podejrzewam mamę o
> fantazjowanie i próbę narzucenia mi zachowań, które jej wydają się
> stosowne

I pewnie stąd Twoja niechęć do odrobiny fantazji. Problem nie jest w
opowieściach o Mikołaju, tylko w celowym oszukiwaniu dziecka, by coś
ugrać. Zajączek, który służy tylko do schowania prezentu, raczej na
wiarygodność rodzica nie wpłynie negatywnie.

[babcia47]

> A czym argumentuje chowanie słodyczy rodzic niewspominający o
> zajączku? Schował te słodycze przed dzieckiem, bo...?
s jak argumentuje sie zabawe w chowanego? nie potrzeba do tego
zajączka..masz pochowane prezenty, tylko trzeba je odnaleźć w
pieknych okolicznosciach budzacej się do zycia przyrody..co prawda w
mojej rodzinie ten zwyczaj praktycznie nie funkcjonuje ale byłam u
dalszej rodziny kiedys w czasiw Wielkanicy i zafindowano mi taka
zabawe..miała 5 lat i nie uwierzyłam w żadnego zajączka, wiedziałam,
ze to dorosli urządzili nam zabawę.
Zajączek, który służy tylko do schowania prezentu, raczej na
> wiarygodność rodzica nie wpłynie negatywnie.
jak pisałam wyzej jestem osobnikiem z dość wczesną pamiecią a wiele
sytuacji sprawiło, ze równiez analitycznie podeszłam do tego jak
mnie traktowano, by nie roboć tego swoim dzieciom..pisząc, że jednak
wpływa to na wiarygodnośc rodzica miałam na mysli swoje własne
odczucia jako dziecka a nie przemyslenia człowieka dorosłego..np. do
tego stopnia moja mama straciła na wiarygodnosci, ze juz jako
dziecko 12-letnie zdecydowałam jej oznajmić, ze nie wierzę również w
wyznawaną i nauczaną mnie przez nią wiarę..do tej decyzji musiałam
nabrać odwagi i trwało to trochę czasu.."wiarę" straciłam duuzo
wczesniej, w podawane przez nia w wieku nastoletnim informacje co
powinnam a czego nie mogę, dla własnego dobra równiez przyjmowałam z
mieszanymi uczuciami

[babcia47]

w skrócie, w moim przypadku "pamięta wół jak cielęciem był"..i ta
pamięć nie zawsze zgadza sie z wyobrazeniami ludzi dorosłych o
przeżyciach świata dzieci..

[z_lasu]

Moim zdaniem Twój stosunek do sprawy nie wynika z tego, że mama
opowiadała Ci o Mikołaju, tylko z tego, że okłamywała Cię celowo w
znacznie poważniejszych sprawach, po to, by coś na tym zyskać
(jednostronnie). To nie jest kwestia "osobnika" na jaki trafi
rodzic, ale całokształtu rodzicielskiego przekazu.

Uważam, że rodzice którzy traktują dzieci poważnie i z szacunkiem,
nie wprowadzają celowo w błąd w poważnych (i mniej poważnych)
sprawach, a jedynie puszczają do dzieci oko pod postacią opowieści o
zajączku, raczej wiarygodności nie stracą.

[zoe7]

No to w końcu Twoje dziecko wierzy w te banialuki czy nie , bo jakoś się
plączesz w zeznaniach

[z_lasu]

Moje dziecko ma dwa lata (i kilka dni) i zapewne długo jeszcze
pojęcie faktu będzie dla niego bardzo nieostre.

[zoe7]

Jak będzie miało tak mieszane w głowie to może nigdy nie odróżni prawdy od
fikcji A tak na serio to się zastanawiam jak różne można mieć podejście do
wychowywania dzieci... Chyba zacznę się zastanawiać czy ze mną wszystko w
porządku

[babcia47]

szanowałam moje dzieci i uwazałam, ze opowiadanie im bzdur tylko
dlatego, ze sa małe i uwierza mi we wszystko co powiem..jest
niemoralne..młody człowiek, niezaleznie od wieku ma prawo do prawdy
a w zwiazku z tym takiego samego szacunku jak kazdy dorosły..ale
przecież kłamanie dorosłemu jest niemoralne a nawet jest
grzechem..codo poruszanej przez Ciebie sprawy bajek..jak pisałam w
innym poscie w Mikołaja, zajączka i inne takie chyba nigdy nie
wierzyła a co do bajek (równiez róznorakich mitów) to je
uwielbiałam..i uwielbiam do dziś..jako dziecko wiedziałam, ze to
wydumana historia i lubiłam ich słuchać podobnie jak teraz lubię np.
oglądac filmy lub czytać książki, choc wiem, ze jest to w większości
fikcja.. nie psuje mi to przyjemności z obcowanbia z taka forma
rozrywki i nie widzę powodu by uwazać, ze dziecko, nawet małe, nie
potraktuje "rozrywania się" za pomocą fantazji jako coś
rzeczywistego, jeżeli uprzedzimy je że to bajka,
opowiadanie..zapytałam nawet syna, który akurat przyjechał, czy
traktował jako rzeczywistość książki, bajki i opowiadania, które mu
czytałam, opowiadałam, filmy, które ogląliśmy a potem sam czytał (od
4-tego roku zycia)..powiedział, ze wiedział, ze to fikcja, ale nie
psuło mu to przyjemności z obcowania z nimi. Zbyt często dorosli
lekceważą inteligencje i umiejetnosci analityczne swoich dzieci
(odróżnianie prawdy od fikcji), wmawianie dziecku, że fikcja jest
prawda jest równie nie w porzadku jak oszukiwanie lub okłamywanie
dorosłych..przynajmniej moim zdaniem

[z_lasu]

> opowiadanie im bzdur tylko
> dlatego, ze sa małe i uwierza mi we wszystko co powiem..jest
> niemoralne..

Bardzo mądre słowa. Uważam tak samo. Dlatego "dziwnie się czuję".
Jednak odzieranie dzieciństwa z magii też moim zdaniem nie jest
moralne. Nie wolno nam zapominać, że dziecko nie jest "małym
dorosłym". Potrzebuje misia-przyjaciela i wiary w siły, które mogą
mu pomóc (bo każde dziecko zdaje sobie sprawę z własnej niemocy).
Potrzebuje wiary w to, że ten świat nie jest tak do końca racjonalny
i poważny jak go widzą dorośli. Potrzebuje zajączka.

Pozostaje tylko pytanie jak tego zajączka serwować. Może właśnie w
postaci bajki? Ale ja tak naprawdę nie wiem, czy mój dwulatek
odróżnia bajkę od faktu. Jeszcze całkiem niedawno (3-4 miesiące
temu) próbował (za pomocą różnych narzędzi) wyjmować pożądane
przedmioty z obrazka.

[mama303]

babcia47 napisała:

> w skrócie, w moim przypadku "pamięta wół jak cielęciem był"..i ta
> pamięć nie zawsze zgadza sie z wyobrazeniami ludzi dorosłych o
> przeżyciach świata dzieci..

Przeciez tu sami dorośli piszą. Wiec mysle że większość wołów
pamięta lata cielęce. Moja matka była i jest do dzis wielkim
autorytetem. Także w kwestii wychowania dzieci bo jest pedagogiem.
Do tej pory nie wyciagnęłabys od niej stwierdzenia, że Mikołaj nie
istnieje. NEVER!

Mogła mi bajki własnie dlatego opowiadać, bo wierzyła w moją
inteligencję. A bajek naprawdę znała sporo, teraz opowiada je swoim
wnukom. Także tę o zajączku wielkanocnym. A jak wnuki /7 i 8,5 lat/
mówią że zajączek nie istnieje to babcia z szelmowskim uśmiechem
mówi "Nie waż sie tak mówić młody człowieku!"

[samson.miodek]

babcia47, nie kazdy kit wcisniety dzieciom musi skonczyc sie
podwazeniem autorytetu.
Jezeli chodzi o Mikolaja to nasze dzieci uslyszaly ze jak przestana
wierzyc to Mikolaj przestanie im przynosic prezenty i wtedy beda
dostawac tylko od nas.Dzieci sa starsze i wiedza doskonale ze to bujda
z tym Mikolajem, ale oglaszaja glosno ze oczywiscie wierza w Mikolaja i
dlatego pod choinka ciagle znajduja po jednym prezencie od brodacza.My
mamy radoche, dzieci tez.

[olala_29]

Zgadzam się z Tobą w 100%. Dla mnie to żałosne wmawianie dzieciom bzdur po to by
uzyskać coś (np. żeby dało sobie obciąć paznokcie).
Ja jestem głęboko przekonana, że takie traktowanie dziecka w dużej mierze odbija
się czkawką kiedy dorośnie.
Pamiętam jak ciocia (rodzice na szczęście nie traktowali mnie jak debila, choć
wpadkę z Mikołajem zaliczyli a Mama z kapustą) preferowała takie bajeczki. Do
dziś patrzę na nią trochę jak na wariata a Mama swego czasu wydawała mi się
przez tę kapustę nieszczęsną trochę infantylna (no do ojca jak w dym bo on tam
takich bzdur nie gadał. Nie znam drugiej osoby, która by tak delikatnie,
bezproblemowo i normalnie o rzeczach intymnych mówiła).

Zatem wolę budować kapitał zaufania na okres "burzy i naporu".

[iwles]

nie wierzę, no po prostu nie wierzę, że przez ponad 20 lat nie
możesz wybaczyć mamie Mikołaja i że ten Mikołaj ma wpływ na Twoje
relacje z matką. To z Tobą chyba jest cos nie tak, żeby przez tyle
lat pielęgnujesz takie zadry...

[olala_29]

Tak trudno mi wybaczyć nie Mikołaja lecz kapustę i pępuszek - przez ściemę mojej
Mamy (bo się wstydziła powiedzieć, że to PENIS a nie "drugi pępuszek")obcięłabym
(z troski) bratu w wieku niemowlęcym penisa (myślałam że to źle, że ten drugi
pępuszek mu nie odpadł i pewnie będzie chory jak go będzie miał nadal - ja wszak
nie miałam czegoś takiego). Dobrze, że Mama zauważyła jak biorę nożyczki i
przytomnie zapytała po co mi one.

[szyszunia11]

mysty napisała:

>
> przepraszam bardzo - a Mikołaj nie pochodzi przypadkiem ze świata fantazji ???


nie, Mikołaj pochodzi z grona katolickich świętych kanonizowanych. A dokładnie, to on pochodzi z Syrii bodajże.

[z_lasu]

No dobrze, ale chyba TY SAMA nie wierzysz w to, że prezenty Twoim
dzieciom przynosi osobiście kanonizowany święty katolicki z Syrii?

To chodzi o wmawianie dzieciom czegoś, czego sami nie uważamy za
prawdę.

[truscaveczka]

Lepszy swięty od amerykańskiego przerośniętego krasnoludka.

[truscaveczka]

Nie opowiadam dziecku farmazonów. A z niedopowiedzeń dziecku
wyszło, że Mikołaja wymyślili dorośli, żeby móc dzieciom dawać
prezenty, bo dorośli to lubią
Opowiadam na zasadzie "różni ludzie wierzą w różne rzeczy".

[funky_mamma]

Nie opowiadam dziecku farmazonów, staram się mówić prawdę na każdy temat, jak
czegoś nie wiem to mówię wprost, że nie wiem. Mam niestety złe wspomnienia, mój
dziadek był taki mądry, że wciskał mi kity, np. ja fascynowałam się włochatymi
kolorowymi gąsieniczkami - larwami motyla i brałam je do rąk, a mój dziadek mnie
straszył, żebym nie brała ich do rąk, bo jak wypuszczą jad to wypali mi skórę na
ręku. Miałam wtedy może z 5 lat i wierzyłam. Sporo takich ciekawostek
przyrodniczych mi dziadek nawrzucał, jak poszłam do szkoły to nie raz palnęłam
coś co usłyszałam od dziadka i cała klasa się ze mnie śmiała Dlatego nie mam
sumienia oszukiwać mojego dziecka.

[sanrio]

O tak, ja opowiadam córce różne historie, np.to, że u nas za takimi maleńkimi
drzwiczkami w łazience (zakrywają licznik wody tak naprawdę) mieszkają
krasnoludki, że zajączek kica i roznosi koszyki oraz, że Mikołaj mieszka na
Biegunie i roznosi wszystkim dzieciom prezenty - za to jeśli chodzi o bajki to
owszem, prostuję niejasności: że niedźwiedzie tak naprawdę nie mówią, że duchy
nie istnieją, że nie ma Krainy Zabawek i że od kłamstwa nie rośnie nos. Ma
wiedzieć co jest prawdą a co fikcją, ale tej odrobiny wyobraźni i tajemnicy
dzieciństwa jej nie zabiorę - niech sobie myśli, że mamy w domu krasnoludki,
które nocami nam trochę sprzątają, daję głowę, że nie będzie mi miała za złe,
tylko wspominała z rozrzewnieniem te czasy tak jak ja wspominam moją wiarę w
Mikołaja i zająca.

[czar_bajry]

A jak mówisz o Mikołaju to też dziwnie się czujesz?
Ja swojemu różne głupoty opowiadam to takie fantazjowanie a dziecko ma kupę
radości

[z_lasu]

Pierwszy raz takie kity dziecku wciskałam. Tak jak pisałam, dziecko
ma dopiero 2 lata (i kilka dni). Na gwiazdkę prezenty były po prostu
pod choinką, a 6. grudnia to już nie pamiętam jak to było.

Tak, pewnie też będę się bardzo dziwnie czuła opowiadając mu o
Mikołaju.

[camparis]

Moja córcia wierzy w Mikołaja i wróżkę-Zębuszkę. Jej dzieciństwo
jest przez to radośniejsze. Czytam też bajki, ogląda filmy na DVD,
ale same próby złapania wróżki-Zębuszki to coś niesamowitego. I wiem
że kiedyś z tego wyrośnie. Tak jak ja wyrosłam i wyrosła moja
siostra. Czasami tylko brakuje mi magii w życiu.

[zoe7]

Oj, nie wydaje mi aię...

[jotembi]

rany boskie ile się teraz pojawiło tych dziwolągów z importu...
tooth fairy w wersji pl. - zastanawiam się po co to komu
a zajączek i prezenty w ogródku to obyczaj, który jak przypuszczam - średnio się
nadaje w przypadku większości miastowych dzieci z M3 czy ileś tam
za moich czasów (ech, jak to miło móc powiedzieć "za moich czasów" mając na
myśli czasy sprzed półwiecza )... więc za moich czasów owszem funkcjonował
mikołaj, zajączka i wróżki nie było (przynajmniej u mnie w wawce)
mojej córce (rocznik 1990 and still going strong ) opowiedziałam o mikołaju w
konwencji "taka bajka, ale tak naprawdę te prezenty to jednak mamusia przytargała"
nigdy do mnie o to nie miała pretensji
o zajączkach nie bredziłam chociaż ogródek - a jakże - był
o czymś co się nazywa zębuszka nie byłabym nawet w stanie bredzić - cóż za
koszmarny neologizm, żeby chociaż był przydatny...
w sumie to wydaje mi się że wszystko zależy od słuchacza, jeśli na oko wydaje
się że dziecku sprawi to przyjemność, to IMHO można opowiadać, nawet i o tej
zębuszce
i tak później życie zweryfikuje te androny

[gordon30]

Za moich czasów zaś zajączek był (mam 32 lata). Jestem z Lubuskiego gdzie był rownież Gwiazdor, który przychodził w Wigilie, Mikołaj zaś przychodził w mikołajki.

Jeśli chodzi o import to Mikołaj też jest z importu. Zdaje sie, że Swarożyc jest polski.

[jotembi]

tak podejrzewałam że ten nieszczęsny zajączek funkcjonuje w pl od dawna tylko w
moje strony nie dotarł

pewnie że mikołaj to zapożyczenie - i to wcale nie tak stare jak by się mogło
wydawać (info bez trudu można znaleźć w googlu, polecam)
nie mam nic przeciwko zapożyczeniom jako takim, bez tego raczej trudno o rozwój
kultury narodowej i inne takie ważne sprawy

nie podoba mi się natomiast schemat: jeśli jest święto (wszystko jedno jakie,
byle kościelne), to słodkie maleństwo musi koniecznie dostać prezent
bo jak nie to... właśnie, to co?

z kolei ta wróżka, której imienia już tu nie wspomnę, bo mam alergię, wynagradza
dziecięciu - jeśli dobrze rozumiem - utratę mlecznego zęba (przynajmniej tym
właśnie zajmuje się tooth fairy, którą jakiś geniusz lingwista tak cudownie
spolszczył)
hmm... a można wiedzieć po co?
żeby rodzice mieli kolejny powód do kupienia prezentu?
a to już nie można bez powodu...?

[z_lasu]

Aha, czyli Ty o Mikołaju OPOWIEDZIAŁAŚ, a inni o zajączkach BREDZĄ.
Ciekawe podejście, ciekawe...

> o czymś co się nazywa zębuszka nie byłabym nawet w stanie bredzić -
> cóż za koszmarny neologizm

Imię własne. Takie jak Kopciuszek albo Śnieżka. One też wydają Ci
się koszmarne?

[jotembi]

ja o mikołaju opowiedziałam - że czasem rodzice wmawiają dzieciom że prezenty
przynosi mikołaj
nie bredziłam o zażywnym jegomościu w czerwonym ubranku, który przelezie przez
przewód kominowy (kominek też w domu był) i zdeponuje prezenty pod choinką

kopciuszek to zdrobnienie kopciucha, słowa z dłuuugą tradycją
porównywanie słowa śnieżka do tej koszmarnej zębuszki dowodzi dość słabej
orientacji w języku polskim, śnieżka była od zawsze i została zapożyczona jako
imię własne dla polskiej wersji postaci z bajki
zębuszkę (brrr) wymyślił jakiś z bożej łaski poeta bo mu się rymowała z wróżką
zresztą co kto lubi, mi tam za równo - cieszę się tylko, że nie musiałam wpajać
dziecięciu tego dziwadła, może dzięki temu dzisiaj baaardzo dobrze zna język
ojczysty

[kamakszi]

Do rzeczy: które z kryteriów oceny poprawności innowacji językowych
uważasz za złamane w przypadku "zębuszki", że twierdzisz, iż neologizm
ten powinien zostać uznany za chybiony?

[jagger2009]

z_lasu napisała:

> Dzisiaj po raz pierwszy w życiu naopowiadałam mojemu dwulatkowi
> niestworzonych rzeczy o tym, jak to zajączek w nocy przyjdzie i co
> zrobi.
>
> Dziwnie się czuję. Też tak miałyście? Czy plecenie dzieciom
andronów
> przychodzi Wam bez trudu?
DLACZEGO DZIWNIE SIE CZUJESZ TO NIE SA ANDRONY TYLKO COS FAJNEGO A
DZIECINSTWO ROBI SIE CORAZ KROTSZE WIEC NICH CHOCIAZ BEDZIE RADOSNE
I TAKIE TROCHE JAK W KRAINIE CZAROW. A W/G MNIE ANDRONY TO PRAWI
KSIADZ NA AMBONIE I PEWNA JESTEM ZE WCALE SIE NIE CZUJE DZIWNIE

[wj_2000]

Kłamstewka o Mikołaju czy jakiejś "zębuszce" (dopiero na tym forum usłyszałem
ten termin), to jeszcze pół biedy.
Ale wciskanie kitu o jakimś starszym Panu tam wysoko, o Sądzie Ostatecznym,
Szatanie, chodzeniu po wodzie - to dopiero jest KIT.

[zuberkowa]

Ja nie znam tradycji zajączka. Jest to dla mnie nowość,tzn. pamiętam
jak babcia chowała przede mną pisanki własnej roboty i potem
opowiadała że to kurka zniosła specjalnie dla mnie takie kolorowe
jajo, ale to tyle.. Wiem po swoich przyszywanych córach,jak one
odbierają wszystkie święta.Najważniejsze dla nich są prezenty, nie
ważne czy to na Zajączka,Boże Narodzenie czy Wróżka Zębuszka
przyniosła(bo obie są na etapie gubienia zębów) nawiasem mówiąc
nigdy nie doświadczyłam wizyty wróżki od zębów i jakoś żyję- Ważne
jak będziesz podawać informację gdy już podrośnie, czy głównym celem
będzie podarowanie prezentu czy może za tym prezentem coś się będzie
kryło, bo pretekstów może być ho, ho i jeszcze trochę.Ja do tej
historii dodałabym jeszcze trochę tradycji tak ogólnej jak i
Waszej "domowej"

[mama303]

z_lasu napisała:

> Dziwnie się czuję. Też tak miałyście? Czy plecenie dzieciom
andronów
> przychodzi Wam bez trudu?

Nie uważam tego za androny. U nas był zając i poprzynosił
czekoladowe jajka!

Stanowczo protestuję.

[z_lasu]

Zbiorowo, bo takie sugestie pojawiły się w kilku postach.

Protestuję przeciwko zrównywaniu opowiadań o zajączkach z
przekazywaniem dzieciom zasad wiary. Sytuacje te są nieporównywalne,
ponieważ przekazując dzieciom założenia danej religii rodzice (i
kapłani) WIERZĄ w to, co mówią. A co na ten temat sądzą osoby
postronne jest zupełnie nieistotne.

[babcia47]

tu nie ma co protestować..w religii sporo podawanych prawd (dogmaty)
trzeba przyjąć na wiarę, ze to tak jest a nie inaczej, moze to
oczywiscie nie miec wpływu w przypadku innego dziecka..ale ja np. w
pewnym momencie potraktowałam, to, co opowiadała mi mama w kwestii
weiary podobnie jak "sciemnianie" o zajączku czy Mikołaju..nie musi
to akurat "dotknąć" każdego dziecka..ale sądząc po moim przypadku
jest to możliwe..nie uwierzyłam w mikołaja, w zajączka również, choć
z ta tradycją spotkałam się incydentalnie..ale z czasem przestałam
tez wierzyc w to, co mama a potem katecheta opowiadali mi na temat
religii, miałam jako dziecko wrazenie, ze znów opowiadaja mi bajki i
chca bym uwierzyła, że są prawdą..a potem zaczełam sama szukać i nie
znlazłam nic godnego wiary

[z_lasu]

Twój szczególny przypadek już omówiłyśmy

Sytuacja, kiedy rodzice przekazują dziecku coś, co sami uznają za
prawdę, jest nieporównywalna z sytuacją świadomego kłamstwa rodzica.
Dlatego przywoływanie w tej dyskusji wychowania religijnego jest
kompletnie nie na temat. W związku z tym stanowczo protestuję
przeciwko zaśmiecaniu wątku.

pozwolę sobie przypomnieć...

[jotembi]

... że wątek jest publiczny

mądrze mówisz

[jotembi]

... o tych dogmatach
mnie mama na szczęście nie katowała dogmatami (mikołajem o ile pamiętam też nie
za bardzo), natomiast nadrabiały to z nawiązką gosposia i katechetka
i było ze mną dokładnie tak jak z tobą

[panpaniscus]

Wiesz, zależy... Ja jestem ateistką. I jak czteroletnia córka przyniosła z
przedszkola opowieści o Jezusie, co żołnierze przybili go gwoździami do krzyża i
krew mu leciała - to tłumaczyłam jej, że to tylko taka bajka/historia, w którą
niektórzy wierzą, a inni nie. Ja i tata nie. I że ta bajka się dobrze kończy, bo
potem ten Jezus ożył i już go nic nie bolało. Szzerze mówiąc czułam się bardzo
nieswojo - bo nie przypuszczałam, że tak wcześnie przyjdzie (zupełnie
niepotrzebna w tym wieku moim zdaniem) wiedza o okrutnych szczegółach; zależało
mi na przekazaniu pozytywnego zakończenia bajki, żeby uspokoić córkę. A nie
wierzę w zmartwychwstanie itp. Więc dla mnie to było jak opowieści o zajączku.
Właśnie zastanawiam się nad rozmową w przedszkolu - jest ewangelickie (niestety
nie mieliśmy wyboru), ale otwarte i do tej pory - była w innej grupie - nie było
takich historii. Nie mam nic przeciwko opowieściom o religii (dziedzictwo
kulturowe itd.), o ile są dopasowane do wieku dziecka, tu moim zdaniem nastąpiło
spore przegięcie.

A zajączek u nas przychodzi - ale to córka o nim opowiada, a z drugiej strony
sama chowa czekoladowe jajka, żeby potem ich szukać. I wie, że jajka biorą
się ze sklepu, a tam z fabryki. Myślę, że taki dualizm jest normalny, doskonale
pamiętam go u siebie w związku z Mikołajem.

[wieczna-gosia]

z_lasu napisała:

> Zbiorowo, bo takie sugestie pojawiły się w kilku postach.
>
> Protestuję przeciwko zrównywaniu opowiadań o zajączkach z
> przekazywaniem dzieciom zasad wiary. Sytuacje te są
nieporównywalne,
> ponieważ przekazując dzieciom założenia danej religii rodzice (i
> kapłani) WIERZĄ w to, co mówią. A co na ten temat sądzą osoby
> postronne jest zupełnie nieistotne.

absolutnie sie z toba zgadzam.

[angazetka]

Nie wierzyłam w św. Mikołaja - od początku wiedziałam, że to symbol
i że prezenty dajemy sobie nawzajem. Miałam dziką frajdę z
robienia "prezentów" typu rysunki czy wyklejanki i uważam to za
prawdziwą magię mego dzieciństwa. Zajączka ani wrózki-zębuszki w
moim regionie i w czasach mojej młodośc nie znano.
Tak więc moim zdaniem nie ma powodu, by opowiadać dziecku historie,
z których po paru latach trzeba się będzie wycofać. I bez nich
dzieciństwo jest piękne, a świat fantazji - pociągający.

[franczii]

Ja moim tych kitow nie wciskam, zreszta zajaczka nie znam u nas nie przychodzil.
A w Mikolaja moje dziecko po prostu nie uwierzylo. Pare cioc sie litowalo nad
moim biedactwem, ze mu dziecinstwo wraz z tym Mikolajem zabieramy i probowaly go
delikatnie przekonac do Mikolaja to sie oburzyl i smiertelnie obrazil Za to
wierzy w spidermana i innych marwelowskich herosow

znaczy że niby co ???

[lambert77]

Zajączka i Mikołaja nie ma ??? Chyba się załamię nerwowo... Oj matki matki
dzieci potrzebują czasami wiary że istnieje coś poza marketem, gdzie kupujecie
prezenty.

[angazetka]

Ja nie potrzebowałam, a magia dzieciństwa u mnie występowała w
dużych ilościach.

[lambert77]

Ale czy od razu należy uznawać zajączka i mikołaja za bzdurę,
i twierdzić, że ma się moralnego kaca "okłamując" dziecko ??

[olala_29]

Tak opowiadam, ale od razu tłumaczę, że to takie gadanie, musi wiedzieć jakie bzdury funkcjonują w świecie ale wiedzieć co jest prawdą a co nie.

Moje dzieci nie wierzą w ŚW.Mikołaja ale wiedzą skąd się wziął ten zwyczaj; starsza wie, że myszka zabiera zęby spod poduszki - a ta myszka to tata lub mama, z zajączkiem wielkanocnym nie ma problemu bo dzieci w mojej rodzinie prezentów na Wielkanoc nigdy nie dostawały, bociany, kapusta, itp. też nie zaśmiecały umysłów mojej starszej - wie że inni taki kit wciskają dzieciom i bardzo się z tego śmieje, bo ona od początku zadawania pytań była informowana jak jest bez wchodzenia w zbędne szczegóły aż doszłyśmy w wieku 7 lat, że wie jak plemnik dostaje się do tej komórki jajowej - obyło się bez pąsów i omdlenia jej i mojego.

Świat jest tak niesamowity a moje dzieci mają taką wyobraźnię, że nie trzeba głupot gadać, żeby im ten świat ubarwiać.

Pozdrawiam

Bzdurki też są potrzebne

[lila1974]

rozwijają wyobraźnie - nie można ograniczać się do "TU I TERAZ"

[wieczna-gosia]

alez oczywiscie ze rozwijaja wyobraznie. Ale wyobraznie mozna
rozwijac na 1000 roznych sposobow- treba troche ruszyc te szczatki,
ktore sie posiada- niekoniecznie wciskajac kit z ktorym autorka sama
przyznaje- czuje sie nie teges. Jakby sie czula teges to wateczku by
nie bylo, nie moje malpy nie moj cyrk.

Tyle ze mozna wszak opowiedziec dziecku o Mikolaju i jego
rewelacyjnym pojezdzie w formie bajki- zaczynajac od dawno dawno temu
a konczac na wymyslaniu- jak on sie przemieszcza i jak dostarcza te
prezenty i co jedza renifery- w formie bajki. I wtedy to juz nie jest
wciskanie kitu- wtedy to jest wspolna umowa ze oto bawimy sie w cos
razem. I wtedy dziecko moze byc samo pomocnikiem Mikolaja i to tez
sie iesci w konwencji. A mama moze byc reniferem

Wczoraj szukalam w lesie wrozek, moje najmlodsze dziecko od dwoch
dnia mowi do mnie w obcym jezyku, ktory znamy tylko my dwoje, ja
opowiesci dziwnej tresci potrafie ulozyc w 5 sekund- naprawde
wyobrazni nie trzeba na sile rozwijac przez cos co czujemy ze jest
sciema i co bedzie trzeba prostowac.

[lila1974]

Samopoczucie autorki to już nie mój problem

Nie widzę nic złego w opowiadaniu dziecku o mikołaju, wróżkach zębuszkach,
krasnoludkach czy zajączku ... biorę to za element magii w codziennym życiu. No,
może nie do końca opowiadam o Mikołaju i zajączku, bo mi brużdżą ideologicznie,
ale w przypadku
wróżki zębuszki idę na całośc

[wieczna-gosia]

wiesz kazdy ma swoje motywacje zabrania glosu jak tam sie jakos zawsze
do autorki odnosze to taka niewygodna cecha....

[z_lasu]

> opowiesci dziwnej tresci potrafie ulozyc w 5 sekund

A ja nawet w 5 godzin z siebie nie wycisnę. W 5 sekund to ja mogę
wzór wyprowadzić albo udowodnić niespójność logiczną.

[lacitadelle]

> A ja nawet w 5 godzin z siebie nie wycisnę. W 5 sekund to ja mogę
> wzór wyprowadzić albo udowodnić niespójność logiczną.

Też mam bardzo ścisłe wykształcenie i podobny problem, jak oglądamy książki z
baśniami, to zwykle dostosowuję treść, żeby się trzymała jakiejś logicznej kupy.
Bajki opowiadam o zasadach działania samochodu czy samolotu

Na szczęście dobrze się w tej kwestii z mężem uzupełniamy i choć syn nie
skończył jeszcze dwóch lat, to już widać, że woli oglądać baśniowe książeczki z
tatą.

[mariolka55]

opowiadanie bajek przychodzi mi bez trudu
tak samo jak opowiadanie o mikołaju,reniferach,zajączkach,gwiazdkach...
dzieckiem jest sie tak krótko i tak krótko mozna byc w tym beztroskim świecie
bajek pomieszanych z rzeczywistością
a czemu miałoby mi to sprawiać trud???

Moje wnioski z dyskusji

[z_lasu]

Bardzo Wam dziękuję, dziewczyny. Bardzo mi pomogłyście poukładać ten
temat.

Teraz jednak jasne jest dla mnie, że magia - tak, fantazja - tak,
ale kłamstwo w żywe oczy - oczywiście nie.

Jednak będę miała bardzo duży problem z wdrożeniem tej wiedzy w
życie, bo naprawdę nie wiem jak "puścić oko" w takich sprawach do
dwulatka. Jak pisałam wyżej do ~wiecznej wyobraźnia nie jest moją
mocną stroną.

[sanrio]

Do dwulatka nie puszcza się oka, popuszczasz jak będzie miało 5 lat i zacznie
zadawać pytania, na które nie będziesz chciała skłamać. Na razie ma wiedzieć, że
jest zajączek i tyle, nic mu więcej nie trzeba

[madami]

Nie opowiadam dziecku bzdur, nie straszę, nie kłamię.

Dostaje za to pełne zaufanie z jego strony i wiarę w moje słowa.

nie opowiadam

[lacitadelle]

bo po prostu nie potrafię, nie przechodzi mi przez gardło.

Bez wdawania się w ideologie, światy fantazji czy podważania autorytetu,
zwyczajnie nie umiem mu skłamać, nawet w najgłupszej sprawie.