Muszę się podzielić...

[koza_w_rajtuzach]

To ja się czuję wyrodna, bo jeszcze nigdy nie zdarzyło mi się sprawdzać czy
dziecko oddycha podczas snu. Zawsze cieszyłam się, że spokój jest, bo w końcu
zasnęło i nie dotykałam nawet .

[vre-sna]

Tak. Ten strach jest okropny - nieporównywalny chyba z żadnym innym.
Na smetne antypocieszenie dodam, że takich chwil (strachu o dziecko)
pewnie jeszcze przeżyjesz pare razy.
To jest ta ciemna strona macierzyństwa

[kawka74]

Gazeta generalnie żyje w świecie, którego nie ma. Trzeba być wyrozumiałym.

[hexella]

teraz to powoduje u mnie uśmiech, ale sama pamiętam kiedy mój
pierworodny postanowił po raz pierwszy przespać całą noc, choć
wcześniej budził się nad ranem. Obudziłam się ze swiadomością, że
coś jest nie tak, poczułam jak cała krew odpływa mi z ciała i
kumuluje się w głowie, serce jakoś dziwnie przeniosło się z piersi
do gardła, przez głowę przemknęło mi jakieś 12 tysięcy myśli,
przełknęłam serce z powrotem i wystrzeliłam z łóżka z prędkością
światła, nadrywając część śpiących jeszcze mięśni. Dopadłam
łożeczka, a dzieć sobie spał...
A wszystko to trwało może sekundę
Tego ranka nie potrzebowałam już kawy.

to ja też się podzielę

[i_love_my_babies]

posiwiałam w ciągu miesiąca, po tym jak:

- moje 3-dniowe dziecko po powrocie ze szpitala i nakarmieniu w domu
ulało żywoczerwoną krwią (plama wielkości 5-złotówki)

- 3 tygodnie później tak zachłysnęło się mlekiem, że posiniało -
dzwoniłam już po karetkę

[bacha1979]

To uroki posiadania niemowlaka...
Nie wiem czy Cie pocieszę ale nie jesteś sama. Ja też znam to uczucie ogromnej
obezwładniającej paniki. Właśnie ze względu na "brak oddechu" jak i
zakrztuszenia. To ostatnie zresztą długo było moja fobią. Ale z czasem
przechodzi, i takie akcje i człowiek jakiś taki bardziej odporny się robi.

[kawka74]

Zakrztuszeń się boję panicznie. Wiem, co robić, i nie tracę zimnej krwi, ale i
tak mnie to przeraża.
Bezdechy zaliczyłam jeszcze w szpitalu, kiedy mała leżała z podejrzeniem sepsy i
zapalenia opon mózgowych. Na szczęście były to krótkie epizody, ale i tak się
wystraszyłam.

[benignusia]

niedziwię się że byłaś przerazona....też bym była
r

[setia]

położyłam kiedyś moje 2-miesięczne dziecko spać na brzuszku, w gondoli, na
działce i poszłam kopać grządki. nagle coś mnie tknęło, podeszłam do małej i
zaczęłam nasłuchiwać jej oddechu - nic, zero. złapałam ją i zaczęłam potrząsać -
żadnej reakcji. wieki trwało nim "załapała", darłam się w niebogłosy, na działce
byli też moi teściowie, ale przez dłuższy czas patrzyli na mnie jak na idiotkę -
w życiu im nie wybaczę tej opóźnionej reakcji podczas gdy ja mało nie oszalałam
ze strachu. prawdopodobnie był to bezdech , przez kolejne pół roku spałam razem
z nią nasłuchując jej oddechu.

[gazeta_mi_placi]

>ale przez dłuższy czas patrzyli na mnie jak na idiotkę..

Może po prostu patrzyli na Ciebie tak jak zwykle...

[aandzia43]

Blaaa blaaa blaaa czyli jak sobie tłumaczy skomplikowany świat
nieskomplikowany/ana gazetamipłaci.

[aandzia43]

Bezdechy rzeczywiste i wyimaginowane - zmora matek niemowlaków.
Przeżyłam i współczuję. Trzymaj się

[pszczolaasia]

mimo tego ze maja dwa lata to sparwdzam do dzis...

[czarneoczy]

ech...
trzy noce nieprzespane na zmianę z Zakontraktowanym przy łóżeczku Kluski po
powrocie ze szpitala i patrzenie czy oddycha... Potem zakup angelcara i jedna
akcja, kiedy się włączył, na szczęście był źle skalibrowany
a mała oddycha czasem tak "lekko", ze prawie nie można wyczuć oddechu, aż
zaczęłam tęsknić za sapką, żeby słyszeć jak oddycha...

[shellerka]

ja kocham to forum. kocham za to ze kazdego dnia dowiaduje sie z niego, ze nie
jestem osamotniona w swoim popieprzeniu

ja teraz przezywam podwojne schizy w trakcie jazdy samochodem, bo wkrecilam
sobie, ze moje starsze dziecko zrobi cos przypadkowo mlodszemu i mnie o tym nie
poinformuje, a ja to przeocze. boje sie ze kiedys spowoduje wypadek sprawdzajac
co kilometr co oni robia na tylnim siedzeniu.

[jkl13]

Współczuję przeżyć, ale mi nigdy nie przyszłoby do głowy, aby
przeszkadzać słodko śpiącemu dziecku tylko dlatego, że matka mi
schizy...

[weroniika1]

Muszę się przyznać, że czytałam Twojego posta z uśmiechem.. i mam nadzieję, że
nie świadczy to o mnie źle
Może to styl w jakim napisałaś (fajny opis sytuacji) a może fakt, że sama byłam
niezłą panikarą zwłaszcza przy pierwszym dziecku
Pamiętam, że jak za długo spała dzwoniłam do mojej położnej, na co ona ze
śmiechem odpowiadała, żebym w takich chwilach też odpoczywała, bo jeszcze
przyjdzie czas, że tego snu będzie mi bardzo brakować
Druga rodzinna anegdotka związana jest z moją ciocią, otóż dzwoniła tak często
do lekarza, po powrocie z córeczką ze szpitala, że w końcu lekarz (starszy,
uroczy pan, który znał rodzinę "od lat") powiedział ze zrozumieniem, "pół
żartem, pół serio": "pani Małgosiu proszę mnie źle nie zrozumieć, ale z córeczką
jest wszystko w porządku to pani chyba potrzebny jest lekarz")
Pozdrawiam ciepło

[kawka74]

Bo po pewnym czasie to się może wydać zabawne. Być może sama będę się z tego
śmiała - kiedyś.
Ba, pewnie nie przyszłoby mi do głowy, że może coś być nie tak, gdyby nie
doświadczenia sprzed miesiąca, kiedy nie mogłam małej dobudzić, a okazała się
być poważnie chora.

moja pierwsza noc po porodzie

[ciociacesia]

w szpitalu. dzieci spi w kuwecie w beciku i ja sie budze w srodku nocy z
przekonaniem ze ona nie oddycha.
powiem ci tak - ciesz sie ze usneła z powrotem, moja bidulka juz do rana ryczała