Dzieci w szpitalach

[gosia.w40]

W szpitalach nawet nastolatki są traktowane jak niemowlęta, to znaczy nocują z
nimi rodzice. Nie mówię tu sytuacji zagrożenia życia, stanu po operacji czy
czy ciężkiej biegunki, gdzie obecność rodzica jest niezbędna, ale pobyt na
badaniach czy leczenie przewlekłej choroby, gdzie dziecku nic wielkiego sie
nie dzieje, ale mamusia a nierzadko i leciwa babcia cupieją na krzesełku całą
noc, bo przecież biedactwo w szpitalu. Dobrze, że minęły barbarzyńskie czasy
sprzed pół wieku, gdzie rodzic nie mógł dziecka nawet odwiedzić, ale teraz
jest przesada w drugą stronę. Nawet czterolatkowi można wytłumaczyć, że mama
idzie spać do domu i przyjdzie rano, a co dopiero nastolatkowi, ale moda jest,
że rodzic musi być, więc jest. Jestem wyrodną matką, bo wybrałam własne łózko,
niż podłogę obok dziewięciolatki.

[mruwa9]

no ale o co chodzi? O to, ze inne mamy koczuja na krzeslach, czy ze
Ty wybralas spanie we wlasnym domu?
Zyj i daj zyc innym.

[elza78]

pobyt w szpitalu dla kazdego dziecka jest trauma, nie wazne jak skomplikowane
zebiegi sa wykonywane i co sie dzieje, ja daleka jestem od trzesienia sie z
kazda glupota u moich dzieci nie rozpieszczam ich ale szpital to takie miejsce
gdzie bylabym z dzieckiem nawet dziewiecioletnim wiec napisze ci wprost - to
podle co robisz, prosta sprawa, twoja postawa wcale nie pokazuje jaka jestes
super nowoczesna mamusia bo dziecko w szpitalu sobie zostawisz ze wzgledu na
wlasna wygode - pokazuje jaka jestes egoistka - dziewieciolatek to jeszcze
maluch nie warto zostawiac go samego na noc w szpitalu zeby swoja dupke wygrzac
w domowym lozku kosztem jego cierpienia.
nie rozumiem takich ludzi, wyrodnosc chyba polega na czym innym, kiedy dziecko
cierpi a szpital bez wzgledu na to co tam sie dzieje jest taka sytuacja trzeba
byc przy nim, chyba ze jest sie po lobotomii i brak jest w czlowieku
elementarnych przejawow empatii

[czar_bajry]

Nie bardzo rozumiem czego oczekujesz?
Pochwały i utwierdzenia ze zrobiłaś dobrze?
To Twoje dziecko i Twoja sprawa czy jesteś w szpitalu non stop czy też nie.

[anyx27]

Droga autorko, czy zakładając ten wątek próbujesz usprawiedliwić swoje
postępowanie? Bo mam wrażenie, ze tak. Każdy wie, że pobyt w szpitalu nie nalezy
do przyjemności, nie tylko dla dziecka, ale i dla dorosłego. Podczas gdy dorosły
jest w stanie sobie z tym poradzić, dla dzieci takie wydarzenie to często
prawdziwa trauma,mimo,iż pozornie wszystko przebiega ok. Wystarczy poczytać
choćby wątki na forum, jak taki pobyt w szpitalu potrafi zmienić zachowanie
dziecka. Jako matka, NIGDY nie zafundowałabym swojemu dziecku dodatkowych
przeżyć w postaci pozostawienia go samego w szpitalu. Czy ma lat 5, czy będzie
mieć 10.

[angazetka]

> Jako matka, NIGDY nie zafundowałabym swojemu dziecku dodatkowych
> przeżyć w postaci pozostawienia go samego w szpitalu

Nie ma powodu, by aż tak dramatyzować, serio. Byłam w szpitalu przez
tydzień, gdy miałam dziewięć lat - wtedy nie było opcji nocowania
rodzica. Traumy nie mam, było dla mnie oczywiste, co się dzieje i
dlaczego. Dziecko nie jest głupie.

[przeciwcialo]

Oddział oddziałowi nierówny. Na niektórych np. diabetologicznych 7-
10 i więcej latki sa w szpitalu same, tzn rodzice dojezdżaja, dzieci
maja opieke, nauke więc nie zawsze jest potrzeba aby rodzic spał na
podłodze. Pobyty tam trwaja czasem 2-3 tyg mało który rodzic tyle
wolnego dostanie. W dobie komórek bezpłatnych automatów dla dzieci
nie jest to jakas trauma.
Małe dzieci bezwzglednie wymagaja obecności rodzica.
Co innego urazówki, stany nagłe itp.
Nie odsadzałabym od czci i wiery takich matek.

[anyx27]

angazetka napisała:

> Nie ma powodu, by aż tak dramatyzować, serio. Byłam w szpitalu przez
> tydzień, gdy miałam dziewięć lat - wtedy nie było opcji nocowania
> rodzica. Traumy nie mam, było dla mnie oczywiste, co się dzieje i
> dlaczego

a ja była w wieku 5, czy 6 lat i pamietam jak to przeżyłam. Pamiętam wystawanie
przy oknie wieczorem i czekanie na rodziców. Pamiętam tę salę, gdzie leżało
kilkoro dzieci, ciemność i przeraźliwą tęsknotę za rodzicami, za swoim pokojem,
za przytuleniem. Do tej pory, gdy przejeżdżam koło tego szpitala, to mam ciarki.
Pamiętam bardzo mało wydarzeń z wczesnego dzieciństwa, a akurat to wraca bez
problemu.

[angazetka]

Byłyśmy jednakowoż w dość róznym wieku, poza tym zapewne róznimy się
charakterem. Nie nalezy zatem uogólniać, tylko dostosować się do
potrzeb dziecka.

[t3sia]

Trauma powiadacie...

4,5 roku, złamana ręka. Wspomnienia? Dostałam kredki! Spędzałam czas ze
starszymi dziećmi! Miałam gips i mogłam na nim rysować!
6 lat, świnka. Siedemnaście dni, siedemnaście długich dni w szpitalu. Płakałam
pod koniec drugiego tygodnia chyba. Nie uczestniczyłam w zakończeniu
przedszkola... Było szaro i strasznie.
9 lat, operacja pod pełną narkozą w szpitalu wojewódzkim - lekarze chwalili mnie
za odwagę! Nowe koleżanki z dalekiej Bydgoszczy - szpan!

Mamy oczywiście tam nie było. Nie nocowała ni razu, nawet przez myśl mi to nie
przeszło wtedy. Nie mogła też być za dnia non stop - logiczne że pracuje od rana
do wieczora, logiczne było też że szpitale w innych miejscowościach, z dala od
rodzinnego zadupia, przy braku auta są miejscem trudnym do odwiedzania, nawet
dla najbardziej kochającego rodzica. Nawet dziecko to rozumiało. W życiu nie
pomyślałam by mieć do niej o to żal.
Nie łączę jej spania czy nie spania obok z doświadczeniami szpitalnymi. Nigdy
jej nie było, a są skrajnie różne - więc czy kwestia rodzicielskiego spać obok
czy nie spać obok to rzeczywiście taki arcyważny motyw pobytu w szpitalu? A może
więcej robi ogólne poczucie bezpieczeństwa dziecka, to jak czuje się w obcej
przestrzeni?
Chyba nie ma sensu demonizować, że rodzic śpiący w łóżku u siebie jest rodzicem
wyrodnym - jeśli ma poczucie że dziecko czuje się bezpiecznie i że jest pod
właściwą opieką, to to czy jest wyspany posłuży choćby w trakcie wizyty już za dnia.

[gosia.w40]

większośc wątków jest zakładanych po to, aby poznać opinię innych na dany temat.
Moja dziewięciolatka jest rozsądna nie obłożnie chora i nie widza powodu, aby
traktowac ja jak niemowlę. w nocy ma spac, w dzień uczyć się bawić w szpitalnym
przedszkolu i z innymi dziećmi. Oczywiście codziennie ja ktoś odwiedza. A co do
traumy, to znacznie większa przeżywają trzylatki zostawiane przez rodziców w
przedszkolach niż rozsądne dzieci na oddziałach szpitalnych

[przeciwcialo]

Amen. Głos rozsadku zawsze mile widziany.

[3-mamuska]

Mam dokladnie takie samo zdanie jak autorka,nie zostalabym z synem
ktory ma 11 lat, no chyba że jego stan bylby ciezki.Mam 2 mlodszych
Dzieci i z nimi bum zostala,ale maia 2 I 6 lat wiec jeszcze maluchy,
ale od okolo 8-9 roku zycia juz chyba nie, ale to też zalezy od dziecka
I stanu w jakim sie znajduje.

[e_r_i_n]

gosia.w40 napisała:

> A co do traumy, to znacznie większa przeżywają trzylatki
> zostawiane przez rodziców w przedszkolach niż rozsądne dzieci na
> oddziałach szpitalnych

A wnioskujesz na podstawie?

[agniesia1973]

Śmiem twierdzić, że jednak pobyt w przedszkolu i szpitalu różnią się. Poza tym
nie porównuj swojej dziewięcioletniej córki do trzylatka. Mam wrażenie, że
szukasz potwierdzenia dla swojego postępowania. Co dla twojej rozsądnej córeczki
jest dobre,to dla innego dziecka niekoniecznie.

[wieczna-gosia]

w szitalnym przedszkolu??? no za moich czasow w szpitalu to byla
szkola.....

[przeciwcialo]

Gosia, a teraz są, sa tam opiekunki, zabawki, książeczki, farby
kredki itp.
Za naszych czasów wielu rzeczy nie było.
Nasze mamy rodziły w odosobnieniu, chore dziecko było zabierane od
rodziców i oddawanne przy wypisie- vide sprawa zamienuionych
blixniaczek.

[anyx27]

gosia.w40 napisała:

A co do
> traumy, to znacznie większa przeżywają trzylatki zostawiane przez rodziców w
> przedszkolach niż rozsądne dzieci na oddziałach szpitalnych

Tak sobie tłumacz.

[mama_kotula]

Cytatpobyt w szpitalu dla kazdego dziecka jest trauma, nie wazne jak skomplikowane zebiegi sa wykonywane i co sie dzieje,

Nie zgadzam się, że dla KAŻDEGO dziecka pobyt jest TRAUMĄ.
TRAUMA
2. «trwała zmiana w psychice spowodowana gwałtownym, przykrym przeżyciem»

- szpital nie zawsze jest gwałtownym, przykrym przeżyciem. Nie uogólniaj, Elzo.

[elza78]

czepiasz sie szczegolow, dla kazdego jest to cos czego wolalby uniknac, nikt nie
chce przebywac w szpitalu zwlaszcza samotnie bez wsparcia bliskich osob.

[mama_kotula]

elza78 napisała:
> czepiasz sie szczegolow, dla kazdego jest to cos czego wolalby uniknac, nikt
nie chce przebywac w szpitalu zwlaszcza samotnie bez wsparcia bliskich osob.


Nie uogólniaj "każdy" i "nikt". Nie jest to prawdą, znam niemało osób i sama do
takich osób należę, które nie uznają pobytu w szpitalu za dramat czy cokolwiek
"dużego" i nie mają żadnych problemów z położeniem się do szpitala - trzeba do
szpitala, to się kładzie do szpitala, koniec pieśni, koniec emocji, nie podlega
to dyskusji, świat się nie wali, 24-godzinne "wsparcie" mi po nic, w szpitalu
odpoczywam.

[elza78]

znaczy co - lubisz lezec w szpitalu bo ja raczej o checiach pisalam a nie o tym
czy ktos protestuje czy nie i jak to przezywa...
ja szpitali nienawidze organicznie nienawidze lezec w szpitalu i nienawidze
wszelkich zabiegow jakie sie w szpitalu wykonuje, mysle ze negatywne odczucia w
stosunku do lecznictwa poza domem ma 97% naszje populacji, moze ty akurat ze
wzgledu na swoja szczegolna sytuacje masz inaczej, ale jak juz pisalas - nie
powinno sie uogolniac...

[mama_kotula]

Tak, lubię leżeć w szpitalu. ALbo inaczej - mam do tego obojętny stosunek.
Znam jak już pisałam niemało ludzi, którzy mają do tego również obojętny
stosunek, wychodząc z założenia, że jak trzeba, to trzeba, i nie ma co płakać i
się załamywać.
Nota bene tak jest łatwiej, jak się nie ma negatywnego nastawienia. Pozytywne
(albo choćby obojętne) nastawienie przekazuję dzieciom, dzięki czemu nie muszę
się szarpać z dzieckiem i przygotowywać dziecka przez 2 tygodnie do tego, że ma
mieć pobraną krew, nie muszę po wizycie u jakiegokolwiek lekarza wręczać zabawek
"w nagrodę", nie mamy stresów większych, a w szpitalu moje dziecko nie ryczy i
nie ma traumy, tylko się bawi jak w domu.

Skąd wzięłaś te 97%? Znowu sobie uogólniasz.

I nie mam szczególnej sytuacji. Od zawsze miałam taki stosunek do szpitali,
zabiegów - gdziekolwiek bym nie była (również anonimowo, gdzie nikt nie wiedział
o "szczegolnej sytuacji"). Patrz wyżej - trzeba, to trzeba i nie ma co
"nienawidzić organicznie". Niemniej rozumiem, że ktoś może organicznie
nienawidzić, zastanawiam się tylko w jakim stopniu nakręca to błędne koło.

[elza78]

widzisz u mnie tez nie ma jakiegos dramatu w przypadku zabiegow medycznych
(szczepien, kontroli, inhalacji etc.) u dzieci, jednak pozostawienie
ktoregokolwiek z nich na noc samego w szpitalu (nie mam dzieci przewlekle
chorych ani takiej sytuacji ze bylabym zmuszona je zostawic) jest dla mnie czyms
niewyobrazalnym zwyczajnie jak widac po poscie autorki watku dla wielu osob tak
jest.
co do reszty - przyjmowanie rzeczywistosci takiej jaka jest nie ma nic wspolnego
z naszymi odczuciami wzgledem niej wiec ja szpital przyjmuje jesli juz musze sie
tam znalezc bez oporow nienawidzac tego miejsca ty masz stosunek obojetny
emocjonalnie i rowniez poddajesz sie zabiegom, to dwie rownolegle sprawy

[mama_kotula]

Cytatco do reszty - przyjmowanie rzeczywistosci takiej jaka jest nie ma nic wspolnego z naszymi odczuciami wzgledem niej wiec ja szpital przyjmuje jesli juz musze sie tam znalezc bez oporow nienawidzac tego miejsca ty masz stosunek obojetny emocjonalnie i
rowniez poddajesz sie zabiegom, to dwie rownolegle sprawy


No widzisz. A wcześniej napisałaś, że dla KAŻDEGO jest to trauma i że NIKT nie lubi być w szpitalu - i tylko tych kategorycznych uogólnień się czepiłam.
Poza tym strasznie ale to strasznie nie lubię nadużywania słowa "trauma".

[elza78]

kotula kazdy to przezywa emocjonalnie w jakis tam sposob jeden mniej drugi
bardziej, a to ze trzeba sie czasem polozyc w szpitalu to kazdy wie i nie
protestuje.
dla malego dziecka w obcym miejscu poddawanego bolesnym zabiegom i rozdzielonego
z rodzicami pobyt w szpitalu trauma jest i ja jestem tego doskonalym przykladem
- stad nigdy nie zafunduje czegos w podobnym stylu moim dzieciom, sa sytuacje
kiedy byc z dzieckiem trzeba i juz, ja pisze o jakichs stanach naglych takim
normalnym lezeniu w szpitalu nei wiem z powodu zapalenia pluc u dwulatka czy
biegunki - rotawirusa.
ja sama u dzieci mialam do czynienia jedynie z ostra reakcja alergiczna u mojej
corki - miala rumien wielopostaciowy lezalysmy okolo tygodnia pisze o czyms
takim, nie o przypadkach gdy pobyt jest fizycznie niemozliwy bo np zwolnienia z
pracy sie nie dostanie potrzebna jest opieka nad pozostalymi dziecmi czy cos
podobnego.

[elza78]

w sensie ze nie moglabym spac spokojnie wygodnie w domu wiedzac ze moje dziecko
moze sie obudzic plakac ze strachu w nocy w obcym dla niego miejscu a
pielegniarka pojawi sie po 3 godzinach...

[croyance]

Nie naduzywajcie slowa 'trauma': w tym wypadku akurat wielkiej nie
bylo.

Jako dziecko lezalam w szpitalu: wspominam to bardzo milo, jako swego
rodzaju przygode, poznalam inne dzieci, w ogole fajnie bylo

[kropkacom]

Niespełna siedmiolatkę zostawiłam na noc w szpitalu. Wychodziłam jak szła z
resztą sali spać a przychodziłam po szóstej rano. Pierwszą noc w szpitalu
spędziłyśmy wspólnie (miałyśmy swój pokój).

Każdy robi to co uważa za właściwe. Pewnie gdyby była możliwość byłabym z
dzieckiem także w nocy przez cały pobyt. Co robią inni rodzice nie obchodzi mnie
do momentu kiedy nie moje dziecko z łóżka obok nie przepłakuje całego dnia. A to
niestety autentyk.

[elza78]

wiesz kropka, bylam siedmiolatka w szpitalu rodzicow nie wpuszczanom wiem jak
traumatyczne byly noce w izolatce (lezalam z podejrzeniem zakaznej choroby ponad
1,5 miesiaca) jedynym plusem byla babcia dyzurujaca w tej samej placowce ktora
przychodzila wieczorami na krotkie odwiedziny bo ordynator nie pozwalal...
zostawianie dziecka do lat okolo 10 samego w szpitalu to podlosc zwykla nikt mi
nie wmowi ze jest inaczej.
pisze o sytuacjach kiedy ktos robi toz wygodnictwa, sytuacje gdy jest to
koniecznosc bo praca, rodzenstwo etc to inna sprawa.

[przeciwcialo]

To co było 20 lat temu teraz nie ma miejsca. Nie zamyka sie szpitali
dla rodziców wiec nie mozna porównywac.

[elza78]

ja wiem ze nie ma porownania, ale kurcze twierdzenie ze dzieciak pozostawiony na
noc sam sobie w szpitalu nic nie odczuwa dramatycznego jest sporym naduzyciem
nie wiem mi gdyby moje dzieck wyladowalo w szpitalu nie wazne dlaczego nei w
glowie byla by wygoda spania w swoim lozku.
wiadomo tez ze stres nie przyspiesza zdrowienia

[kropkacom]

Wiem, że są sytuacje na które nie mamy wpływu. Co nie zmienia faktu, że jak
dziecko dobrze znosi nieobecność rodziny w szpitalu to mnie to nie interesuje
czemu jest samo. Jak CAŁY dzień się zanosi to niestety człowiek ma różne myśli i
niekoniecznie odpowiednie w stronę opiekunów. Jako taka matka nie potrafię nad
tym zapanować niestety

[elza78]

mi strasznei zal takich maluchow, jedynie pielegniarki raz na jakis czas
zagladaja
masakra

[przeciwcialo]

Autorka zostawiła 9 latke, to nie dziewięciomiesieczniak czy
czterolatek.

[kawka74]

I myślisz, że dziewięciolatek z zasady jest odporny na rozstanie z rodzicami?

[przeciwcialo]

Pewnie niektóre sa.
Znam nastolatki które na wycieczke dwudniowa klasową nie pojada bo
to stres i znam przedszkolaki co na zielone przedszkole w podskokach
jada i bawia się świetnie.

[kawka74]

Jasne, tyle że zielona szkoła to zupełnie inne doświadczenie.
Chodzi mi o to, że nie można zakładać, że dziecko w wieku takim czy innym
spokojnie zniesie rozstanie z rodzicami, bo jest 'duże'. Dość często dzieci
'duże' na zielonej szkole czy obozie, w czasie choroby stają się znów 'małe'.

[e_r_i_n]

Mój dziewięciolatek jeździ na zielone przedszkole, kolonie itd. Spokojnie znosi
noce beze mnie.
Pewnie jakby MUSIAŁ, to zostałby sam i w szpitalu.
Ale w dzisiejszych czasach nie musi. Dodatkowo - w chorobie raczej inaczej się
człowiek zachowuje. PO CO fundować dziecku dodatkowe emocje związane z brakiem
rodzica przy boku, jeśli rodzic obok MOŻE być?

[przeciwcialo]

Czasami nie może, moja córka na pewnym oddziale musiała zostać sama
a nas wyproszono. Na szczęście miałą 9 lat i wiedziała że rano
przyjedziemy po nią.

[e_r_i_n]

Dlatego napisałam - jeśli może. Pewnie są sytuacje, gdy nie może - wtedy siła
wyższa. Jeśli ma się wybór, to raczej większości dzieci lepiej, gdy ktoś bliski
jest po ręką.

[przeciwcialo]

W szpitalach dziecięcych dzieci maja normalne lekcje, zajęcia na
swietlicy. Rodzic pod telefonem w wielu przypadkach wystarcza.
Codzienne odwiedziny obowiazkowe. Nocowanie niekoniecznie- w wielu
szpitalach nie ma na to warunków, ciężej choruje się w zaduchu.

[e_r_i_n]

Na szczęście nie mam doświadczenia z pobytem w szpitalu - sama byłam tam tylko
rodzić, Młody na szczęście tylko ambulatoryjnie korzystał, więc nieco gdybam.
Ale wiem, jak moje dziecko funkcjonuje w chorobie. Przypuszczam więc, że
rozstanie w takim przypadku nie byłoby lekkie.
Cały czas powtarzam - w sytuacji, gdy nocowanie jest MOŻLIWE i DOPUSZCZALNE, a
dziecko potrzebuje mniej lub bardziej, rodzic został powinien. MOIM ZDANIEM.

[madami]

Wszystko zależy od dziecka, ja nie wierzę, że 9 letnie dziecko nie potrafi się
obyć w nocy bez rodzica u boku, szczególnie, że w ciągu dnia ciągle ktoś z nim
jest. Może to dlatego, że moje dziecko nigdy nie miało tego typu problemów i
jednocześnie ja nie miałam, nie kwoczyłam i nie panikowałam - co doskonale się
dziecku udziela.

[angazetka]

Z zasady jak z zasady - ja byłam. Gorzej zniosłam pobyt w szpitalu
już jako osoba dorosła.

[przeciwcialo]

O to, to. Ja jestem kiepskim pacjentem, psyche siada mi momentalnie
nawet jak powód pobytu w szpitalu to poród.

[elza78]

tak tu sobie piszecie jak to dzieci dobrze znosza pobyt w szpitalach
ja mam uraz do tego typu instytucji i tyle, to co oni odwalali w momencie jak ja
lezalam jako dziecko (6 lat) to byla jakas masakra, nie dosc ze zastosowali
antybiotyk ktory po pierwsze gowno pomogl po drugie zniszczyl mi kompletnie
zawiazki zebow (mam dysplazje szkliwa teraz jako zajebista pamiatke po pobycie i
zastrzykach z gentamycyny - dobrze ze nie ogluchlam) to do tego nie wpuszczali
do mnie mojego ojca calymi tygodniami, kiedy plakalam bo tato przynosil jakies
tam rzeczy dla mnie widzialam go przez drzwi to zabierano mi spodnie od pizamy,
normalnie to byl oboz koncentracyjny.
w nocy lezalam sama bo lezalam w izolatce nie pamietam juz jaka byla przyczyna
bo okazalo sie ze prawdopodobnie to co mi bylo nie bylo wcale zakazne.
w nocy z jakiejsc dziury wylazil olbrzymi pajak katnik i chodzil po pokoju, jak
normalnie w lullaby the cure... do tej pory panicznie boje sie pajakow pewnie
przez ten cholerny szpital.
nie wiem co chciano w ten sposob osiagnac ale na pewno nie pomagalo to terapii
rozmawialam potem na ten temat z psychologiem w szkole na zajeciach, takie
zachowanie nalezalo do typowych bledow jatrogennych wobec dzieci
(uniemozliwianie odwiedzin rodzicow, zamykanie w salach etc.)
szpital - wiezienie
ja rozumiem ze teraz jest inaczej i tak dalej, ale dzieki temu co zafundowala mi
sluzba zdrowia w okresie maloletnim zawsze bede przy swoim dziecku w szpitalu i
zawsze skazywanie dziecka ze zwyklego wygodnictwa na szpitalna samotnosc przez
rodzica bede postrzegala jako podlosc.
taka jestem sobei skrzywiona zwyczajnie

[moofka]

nie jestes skrzywiona
po prostu wiesz i przeszlas
latwo sobie gdybac ze to to samo co przedszkole, jak sie samemu nie
bylo skazanemu na laske i nielaske personelu
najczesciej z podejsciem do organow, ale do czlowieka zadnym

wczoraj niestety zaliczylismy krotki na szczescie pobyt na oddziale
ratunkowym z dwulatkiem
byly tylko badania, zadne zabiegi
dziecko po urazie, przestraszone uspokajalo sie tylko przyklejone do
mnie
bylo przerazone jak musialam je na chwile odlozyc na kozetke czy stol
do przeswietlenia
a bylam tuz obok, trzymalam za reke
sama bylam roztrzesiona, gdyby mi ktos za nim drzwi zamykal, to nie
gwarantuje ze bym rownowage utrzymala
jak czytam o jakichs zabiegach na dwulatku o ktorych pisze protozoa
gdzie rodzice przeszkadzaja i maja w domu siedziec to ja mysle ze to
cyborg jest
nie czlowiek i nie matka
na szczescie my trafilismy na ludzki mily personel, dla ktorego bylo
jasne, ze miejsce matki jest przy dziecku ZWLASZCZA w trudnych
bolesnych chwilach

[kropkacom]

> mi strasznei zal takich maluchow

Mi też żal. I z tego żalu sama zaczęłam się nią zajmować. Pielęgniarki w miarę
możliwości też. A potem córka stwierdziła, że Sabinką to się wszyscy zajmują. I
czułam w tym co powiedziała jakiś żal i zazdrość. To naprawdę nie powinno być tak.

Rozumiem, czasami nie można inaczej. Może jeszcze sama zaznam takiej sytuacji (w
końcu nie mam tu rodziny). Nie oszukujmy się jednak, że każde dziecko taką
samotność zniesie ok.

[gosia.w40]

jak już wspomniałam okrucieństwem było (systemu nie rodziców) zostawianie dzieci
samych na kilka dni, ale przebywanie non stop bez wyraxnej potrzeby to przesada.
Nie jestem ani nowoczesna, ani wyrodna, mam czworo dzieci, pracę zawodową i nie
widzę potrzeby by dziewięciolatkę traktować jak niemowlę, a do innych dzieci
zatrudniać opiekunkę czy organizować pomoc rodzinną

[angazetka]

> nie widzę potrzeby by dziewięciolatkę traktować jak niemowlę

Nawet jesli ta dziewięciolatka tego potrzebuje? Bo zakładam, że
część potrzebuje. I co wtedy? Olejesz ją?

[e_r_i_n]

Bycie przy dziecku nie jest traktowaniem jak niemowlaka.
Bycie z nim to dbanie o to, co się dzieje - nie wiemy i nie mamy kontroli nad
tym, kto i jak się dzieckiem opiekuje w szpitalu, a bywa różnie, jak wiadomo.
Chociażby z tego powodu obecność rodzica może być przydatna.
No i kolejna sprawa - jeśli dziecko jest przewlekle chore i w szpitalu bywa
częściej, może faktycznie inaczej to znosi.
Trudniej jest pewnie dziecku, które z powodu nagłego wypadku/choroby do tegoż
szpitala trafia. Wtedy brak rodzica jest zapewne bardziej uciążliwy.

[przeciwcialo]

I to sedno problemu- drobny zabieg, choroba przewlekła, choroba
ostra- od tego wiele zależy. No i wieku dziecka, jego stanu.

[protozoa]

To zostańmy przy wypadku. Komunikacyjnym, bo takich najwięcej. Huk, krew, ranni,
karetka pogotowia obcy ludzie. Trauma dla wszystkich bez względu na wiek. Wiem,
bo mam z takimi do czynienia na co dzień. Przywieziony do szpitala wymaga
szybkiej interwencji, diagnostyki, decyzji: np. tylko chirurg czy tez ortopeda,
operujemy czy nie itd, itp. Wtedy potrzebne jest opanowanie bólu i rozmowa - z
osoba kompetentna a nie histeryzującym rodzicem ( czy innym członkiem rodziny).
Jeżeli rodzin pyta sto razy czy boli w końcu zaczyna boleć. Jeśli jest
niespokojny, boi się przenosi swój strach i lęk. A jeśli do tego sam jest
sprawcą wypadku to....może lepiej, zeby został w domu.

[e_r_i_n]

Nie mówimy chyba o sytuacji nagłej, gdy konieczne jest ratowanie życia. Mówimy o
LEŻENIU w szpitalu.

[protozoa]

Tyle, że szpital nie jest miejscem zabawy i kontaktów towarzysko-rodzinnych. Nie
przebywa sie tam dla przyjemności. Nie mówię, żeby nie odwiedzać dziecka, ale
nie przesiadywać dniami i nocami. Zobacz jak wygladaja polskie szpitale.

[e_r_i_n]

Ale o czym Ty piszesz?
Wyraźnie napisałam, że Twój argument o konieczności pilnych działań, bez
oglądania się na rodzica w przypadku wypadku jest oczywisty i nie ma nic
wspólnego z PÓŹNIEJSZYM na przykład przebywaniem rodzica z dzieckiem na oddziale.
I tak, uważam, że m.in. przesiadywanie dniami i nocami jest WSKAZANE. Ba,
większość szpitali DZIECIĘCYCH też ma takie zdanie - ot, zerknij na stronę CZD:
www.czd.pl/index1.php?id=780
Oni jakoś wiarygodniejsi mi się wydają, niż Ty.

[protozoa]

To pogadaj z lekarzami pracującymi w CZD. W prywatnych rozmowach prezentuja
nieco inne zdanie. CZD chce byc poprawne politycznie ( nie mylic z tzw. dużą
polityka) i pisze to co pacjenci chcieliby przeczytac.
A ile jest zakażeń wewnątrzszpitalnych tego sie juz nie publikuje, a szkoda.

[asia_i_p]

> A ile jest zakażeń wewnątrzszpitalnych tego sie juz nie publikuje, a szkoda.
Nie zwalałabym ich całkowicie na odwiedzających.

Jasne, że lekarze prywatnie mogą mieć inne zdanie. MIędzy innymi dlatego, że w
innym systemie ich kształcono.

Nie podoba mi się podejście personelu szpitalnego do rodziny pacjenta. Jest
niekonsekwentne. Matka jest OK, kiedy dziecko myje, karmi, przytrzymuje przy
zabiegach medycznych - bo wyręcza personel. Pomiędzy tymi momentami powinna
znikać, żeby nie zabierać miejsca, a na cały czas pobytu dziecka w szpitalu
powinna się przekształcić w pozbawionego potrzeb fizjologicznych, sterylnego
robota. Albo wóz albo przewóz. Albo zatrudniamy dość pielęgniarek, żeby zajęły
się pacjentami i wtedy możemy matki dzieci traktować jak piątek koło u wozu,
albo zatrudniamy tyle, ile jest teraz, ale wtedy darmowego pracownika, jakim
staje się matka, przynajmniej szanujemy.

[elza78]

dobra protozoa wezmy sprawe z innej strony, piszesz jak wygladaja polskie
szpitale? ile jest pielegniarek na oddzial dzieciecy na nocny dyzur? 2 4?
prawda wyglada w ten sposob ze gros obowiazkow pielegniarskich w oddzialach
dzieciecych spadlo wlasnie na rodzicow dzieci, swego czasu glosna sprawa - do
dzieci z domu dziecka nikt godzinami nei przychodzil wyly pozamykane w
lozeczkach, sorry gdzie my zyjemy?
ja to kumam ze rodzic to zakazenia szpitalne i inne piardy ale z drugiej strony
nei psioczcie tak na nich bo smai nie jestescie w stanie zapewnic pacjentom
podstawowej opieki tyle w temacie.

[lola211]

Tia, podlosc.
Moja córka zaliczyla 8 pobytow w szpitalu.Gdzies tak ok. 5 roku zycia prawie
wyganiala mnie ze szpitala, bo wazniejsze bylo zycie towarzyskie, jakie toczylo
sie w sali.Spałam na oddziale gdy byla malutka, ale pozostawanie na noc przy 9
latku, ktory nie jest ciezko chory to nadopiekunczosc.

[angazetka]

A czy to twój problem, że ktoś chce nocować z dzieckiem? Ty nie
chcesz, ktoś chce - tyle.

[kawka74]

Moda?
A nie przypadkiem reagowanie na potrzeby dziecka?

[graue_zone]

Cóż, każdy ma ja lubi. Tylko się nie zdziw, gdy będziesz stara, bezradna i
przerażona, a Twoja córka dojdzie do wniosku, że już rozumiesz, że odwiedzi Cię
w szpitali dwa razy w tygodniu, a poza tym wybierze własny dom i łóżko...

[najma78]

9-latka to nastolatka? Z tym nocowaniem to wszystko zalezy od dziecka jego stanu
emocjonalnego itp. To nie moda jest problemem to warunki w polskich szpitalach -
katastrofalne.

[wieczna-gosia]

> W szpitalach nawet nastolatki są traktowane jak niemowlęta, to
znaczy nocują z
> nimi rodzice.
napierw iszesz tak- a na poparcie tej tezy piszesz tak:
Nawet czterolatkowi można wytłumaczyć, że mama
> idzie spać do domu i przyjdzie rano, a co dopiero nastolatkowi, ale
moda jest,
> że rodzic musi być, więc jest. Jestem wyrodną matką, bo wybrałam
własne łózko,
> niż podłogę obok dziewięciolatki.

to poparciu twojej tezy ma sluzyc 4-latek czy 9- latka, z ktorych
zadne nie jest nastolatkiem? NASTOlatek w Polsce zaczyna sie od
jedeNASTU a konczy na dziewietNASTU.

[gosia.w40]

ale zetknęłam sie z rodzicami nocujacymi przy 11,i 15 latkach

[angazetka]

I co? Krzywdę ci robili?

[wieczna-gosia]

ale o tym w pierwszym poscie nie napisalas....

[lola211]

Ja spotkalam sie z tym raz- to byla 16 letnia Romka.Wiecznie ktos
przy niej siedzial, w nocy ktos spał.

[kozica111]

Dorośli są rożni, dzieci są różne...Niektórzy rodzice to nawet do szkoły
dziewięciolatka samego nie puszczą tylko odwożą, nie ma co uogólniać.

[najma78]

.Niektórzy rodzice to nawet do szkoły
> dziewięciolatka samego nie puszczą tylko odwożą, nie ma co uogólniać.

W wielu krajach jest takie prawo, dzieci sa przyprowadzane i odbierane ze szkoly
przez rodzicow/osoby opiekujace sie przez cala szkole podstawowa. Ja sie z tym
zgadzam, rodzice musza zapewnic dzieciom nalezyta opieke. Nawet w nastepnej
szkole jesli trzeba bedzie bede zawozic i odbierac, bo wiek dojrzewania moze
sprawic sporo problemow, wszystko bedzie jednak zalezalo od dzieci. Co do
szpitala, to niektorzy rodzice nie chca spedzac nocy na stolkach i jesli 9-latek
czuje sie w miare to zostawiaja, ale gdyby mieli cywilizowane warunki czyli
lozka do spania z czysta posciela dla kazdego tak jak to jest na dzikim
zachodzie to by zostawali.

[e_r_i_n]

Owszem, nie puszczą. I o czym to świadczy? Wyłącznie o tym, że się jest
odpowiedzialnym rodzicem, który nie naraża dziecka na zbędne ryzyko.
Zaznaczam - mówię o swojej sytuacji i tym, że moje dziecko w drodze do szkoły ma
do przejścia dwie niebezpieczne ulice, na których np. często psują się światła.

[minkapinka]

kozica111 napisała:

> Dorośli są rożni, dzieci są różne...Niektórzy rodzice to nawet do
szkoły
> dziewięciolatka samego nie puszczą tylko odwożą, nie ma co
uogólniać.

Np. ja Córka do szkoły ma 9 km

[karra-mia]

Ktos ci musiał nieźle dogadać, skoro wyładowujesz się tu na forum.
Większej bzdury nie czytałam. Skoro wytłumaczyłaś 4latkowi, ze mama wybiera własne łóżko, a on z powodu własnej choroby musi spać w obcym to ok. Ja nie próbowąłam tego nawet tłumaczyć. Wiem, z esytuacje są różne, że nie zawsze można nocować z dzieckiem, ale w miarę możliwości skombinowałam tak opieke, żeby tak małe dziecko nie było same w szpitalu. Nie wyspałabym się w domu, gdyby moje dziecko było w szpiatlu - zwyczajnie z troski, tęsknoty.

I uważam, że głupota jest oskarżanie innych na potwierdzenie własnej idiotycznej tezy. Przeszkadzają ci rodzice, którzy postanowili poświęcić własną wygodę, żeby pobyć z chorym?

[kawka74]

Przeszkadzają ci rodzice, którzy postanowili poświęcić własną wygodę, ż
> eby pobyć z chorym?

Może zajęli najlepszy kawałek podłogi?

[3-mamuska]

Tak moga przeszkadzac, chodza kreca sie gadaja, chwili spokoju nie ma,
zwlaszcza w malej sali 4 Dzieci I opikunowe, noc jest od spania jak
dzieck zasypia to mozna wyjsc, w razor potrzeby byc pod telefonem I
dojechac jesli dziecko sie budzi I zle znosi nieobecnosc.

[e_r_i_n]

gosia.w40 napisała:

> Jestem wyrodną matką, bo wybrałam własne łózko,
> niż podłogę obok dziewięciolatki.

To oceni Twoje dziecko.
Też mam dziewięciolatka i na pewno byłby z nim ktoś w szpitalu non stop.

[wieczna-gosia]

ja 12 latke zostawilam sama- ale na oddziale dziennym, z komorka przy
boku, a i tak wo zasadzie z poslizgiem godzinnym zawsze ktos z nia
byl- po prostu nie zmienialismy sie "na zakladke" tylko z przerwami.
Ale na jakiejs urazowce czy cos- w zyciu bym jej sama nie zostawila,
szczegolnie cierpiacej czy cos....

ale jestescie hipokrytkami!!!!

[lilka69]

jak ok 1,5 miesiaca temu pisalam o znajomych, ktorzy zostawili 6 letnie dziecko
w szpitalu to pisalyscie, ze co to za problem i zrobilybyscie tak samo. jak KTOS
inny pisze nawet w przypadku straszego dziecka to piszecie, ze TAK< TO PROBLEM.

czyli w zaleznosci od nicka macie inne poglady?

przy okazji- dla mnie to bastrakcja- czy 3 czy 6 czy 9-latek sam w szpitalu.

[lilka69]

abstrakcja- przepraszam

[przeciwcialo]

Przedszkolak nie powinien byc sam, starsze dziecko juz według oceny
dziecka i rodzica.

[lolinka2]

gosia.w.40, niespecjalnie rozumiem CEL twojego postu.

To twoje dziecko. Ja rozumiem twoją argumentację, bo moja osobista
córka w wieku lat pow. 3 nocowała w szpitalu sama (i miała przy tym
niezły fun zresztą, wypychając nas, żebyśmy już sobie szli...) - 3
razy tak było, dwa razy po 4 noce i jednorazowo jedna noc (choć wtedy
nie było kwestii zostajemy/nie, bo po prostu nie było można).
Ale to było TO dziecko, a jako matka dwóch - różnych zupełnie
osobowościowo - córek wiem, że z drugą takich akcji by nie było....
tylko obowiązkowo rodzic szt. 1 obok non stop. Bo dziecko inne.

I tu też taka sama kwestia - nie ma sensu oceniać kogoś że z
12latkiem nawet na podłodze koczuje, ale nie ma sensu oceniać ciebie
że z 4latkiem nie koczujesz.... rodzic swoje dziecko zna najlepiej. W
kontekście szpitala sprawą nadrzędną jest zdrowie dziecka, a nie jego
potencjalne upupianie, więc to nie jest najlepsze poletko
eksperymentalne na próby usamodzielniania... dodatkowo dzieci
przejmują emocje rodzicow więc jeśli dla rodzica szpital = max
schiza, to i 13-14latek będzie podobnie to odbierał... i bał się, i
wtedy trzeba z nim zostać, i zostanie rodzic, ten co się boi, i
dziecko będzie się bało mniej ale - przez indukcję - nie wyzbędzie
się strachu całkiem.... Dlatego takie kwestie jak lęki i
samodzielność najlepiej załatwiać w innych momentach życia niż
choroba i hospitalizacja.

[mara_jade73]

Jeśli moje dziecko będzie mnie potrzebować to nawet z nastolatkiem
zostanę. A juz pięciolatka napewno bym nie zostawiła.

[protozoa]

A co będzie jak drugi nastolatek nie wyrazi zgody, aby obca baba była z nim w sali.

[przeciwcialo]

O tym samym pomyslałam.
Gdzie prawo tego drugiego do poszanowania intymności.

[kropkacom]

O jaką intymność chodzi w szpitalu? Bo chyba nie nadążam Intymność to mogłam
mieć w pokoiku za kasę. Niestety pokoik był jeden na oddział. na neurologii go w
ogóle nie było.

[przeciwcialo]

Rozumiem że według ciebie nastolatek nie ma prawa sie wstydzic przy
obcej kobiecie cały dzień przesiadującej w sali?

[protozoa]

Miałam takiego 17 latka, u którego non stop przesiadywała mamuska. Miała gdzies
2 innych panów na sali - jeden po amputacji nogi a drugi mocno starszy - obaj
musieli znosic jej obecnośc do czasu az grzecznie ale stanowczo uzmysłowiłam jej
niewłaściwość zachownia. Obraziła się, ale zmieniła nawyki.

[kropkacom]

Obca kobieta to też lekarz, pielęgniarka, itd. Obcy jest kolega czy koleżanka z
sali. Nie zrozum mnie źle, szpital ma z intymnością tyle wspólnego co nic.
Niestety.

[protozoa]

Kolega czy koleżanka z sali to tzw. siła wyższa, współtowarzysz niedoli. Lekarz
czy pielęgniarka to ludzie, którzy z racji zawodowych wykonuja określone
czynności a biały/zielony fartuch niweluje uczucie wstydu czy skrępowania. Obca
kobieta może stwarzać mało komfortowa sytuację dla 14-16-18 latka.

[kropkacom]

Wiesz, jak ktoś ma zahamowania (co świetnie rozumiem) to wystarczy kolega z sali
aby krępować. A szpital to ludzie i włażenie w intymność. I nie mówię o
odwiedzinach całych rodzin, wujków, pociotków i kuzynów od strony matki.

PS. I dochodzimy do drugiej strony problemu osób trzecich na sali, bliska osoba
przy łóżku może nawet pomóc takiemu nieśmiałemu nastolatkowi.

[przeciwcialo]

Mnie na porodówce nie krępowała inna połoznica, za to jej mąż byłby
zdecydowanie niemile widziany. Co innego pacjent a co innego rodzina
pacjenta.

[kropkacom]

Mnie krępowała sama obecność w roli pacjentki na oddziale Co robić? Wyrzucić
wszystkich pacjentów, pielęgniarki? Nie idzie. A bliska osoba tylko pomorze. Ale
taka chciana bliska osoba. Rozumiesz?

[przeciwcialo]

Tobie pomoże innemu bedzie przeszkadzać.
Wolę współpacjenta niz jego rodzine.

[kropkacom]

Nie rozumiesz czyli. A tak się martwiłaś o zahamowania nastolatków? Matka pomoże
w obsłudze, zaprowadzi do toalety jak trzeba, zasłoni przy przebieraniu jak
trzeba to w sali zrobić. Nadal nie rozumiesz?

[przeciwcialo]

Ja mówię o dorosłych opiekunach nie myjących rąk po wejściu na sale.

[kropkacom]

To mów sobie dalej ...

[protozoa]

Mam odmienne zdanie. Matki nie wychodzą z sal nawet gdy pielęgniarki je
wypraszają ( zabiegi). Kolega ortopeda ( 200 cm ) musiał interweniowac bo matka
chłopaka z wypadku siedziała non stop ( na przemian z babcią) i współpacjent nie
oddawał stolca bo się krepował obcych pań.

[kropkacom]

Tia, innej odpowiedzi się nie spodziewałam nawet. Część na pewno trzeba
wypraszać ale część wychodzi bez szemrania. Ludzie są różni. Tak jak i lekarze
są różni. Pojęła?

[deodyma]

a skad Ty to mozesz wiedziec, ze stan nawet nastolatka/nastolatki
nie jest powazny?
znasz ich stan zdrowia?
co Cie to obchodzi?
nie rozumiem takich ludzi.

[protozoa]

Szpitale podobnie jak inne budynki nie mają ścian z gumy. Może w przyszłości
ktoś coś takiego wymysli, ale póki co nie. Brakuje łóżek pediatrycznych, brakuje
pieniędzy na prąd, wodę itd. Hospitalizowany jest 1 człowiek a nie 2. A
tymczasem bez względu na to czy jest to 2 miesięczne niemowlę karmione piersią
czy 16 latek - mamy są dodatkowo w szpitalach. Są bez względu na to czy są
zdrowe czy chore, zwykle się nie myja, wnoszą na oddział czajniki elektryczne,
śmierdzą papierosami, prowadzą głośne korytarzowe dysputy niekoniecznie na temat
chorych dzieci. Potrafią dokarmić dziecko ( niekoniecznie swoje) na diecie czy
przed operacją, i skutecznie, bardzo skutecznie utrudniac proces leczenia.
Dzieci lepiej współpracują z lekarzem/pielęgniarką gdy nie maja za plecami
rozhisteryzowanych matek.
ŁÓzek pediatrycznych nie przybędzie bo nie ma na to pieniędzy ( nawet gdybyscie
chciały obniżyć nam pensje to i tak będzie za mało). I w związku z powszechną
obecnościa matek w szpitalach coraz częściej dochodzi do sytuacji, w której
naprawdę chore dziecko ( np. po zabiegu, z ciężkim zapaleniem płuc czy wymęczone
biegunka) nie ma elementarnego spokoju bo zamiast 2 kolegów na sali są jeszcze 3
mamy, w tym 2 opowiadają sobie jak sie piecze placek z truskawkami albo malują
paznokcie. A niech ktos spróbuje zwrócić uwagę......
Zwiększyła sie ilość biegunek, infekcji wnoszonych przez.....rodziców. A potem
płacz, że dziecko wróciło ze szpitala z inną choroba.
Oprócz naprawdę wyjatkowych sytuacji - dziecko bardzo ciężko chore czy karmione
piersią matek nie powinno być w szpitalach - dla dobra chorych.

[anyx27]

protozoa napisała:
> Oprócz naprawdę wyjatkowych sytuacji - dziecko bardzo ciężko chore czy karmione
> piersią matek nie powinno być w szpitalach - dla dobra chorych.

Raczej dla dobra lekarzy, którzy boją się, jak im patrzy się na ręce. Rodzice sa
corasz bardziej wyedukowani, mają dostęp do wiedzy medycznej, czytają publikacje
naukowe, choćby w Pubmedzie. To już nie to samo, co kilka, kilkanascie lat temu.
Lekarze nie lubią rodziców w szpitalach, bo ci ośmielają się podważać ich
kompetencje, wytykac błędy, patrzeć na ręce, domagać się swojego.

[protozoa]

Jasne, lekarze to niedouczona banda, która tylko patrzy jak zrobic dziecku
krzywdę, w przeciwieństwie do "wyedukowanych" rodziców.
Pewnie, że nikt nie chce, żeby rozhisteryzowana matka łapała go za rękę, bo
wtedy można zrobić krzywdę.
A jesli nie wierzy się lekarzom to nic łatwiejszego jak zrezygnować z ich usług
i leczyc się we własnym zakresie.

[anyx27]

protozoa napisała:

> A jesli nie wierzy się lekarzom to nic łatwiejszego jak zrezygnować z ich usług
> i leczyc się we własnym zakresie.

I tak też robię

A moje dziecko kontakt z lekarzem ma raz na 2lata - na bilansach.

[e_r_i_n]

protozoa napisała:

> Dzieci lepiej współpracują z lekarzem/pielęgniarką gdy nie maja za > plecami
rozhisteryzowanych matek.

Tia, bo każda matka to rozhisteryzowana matka.
A każdy lekarz to konkretny i z odpowiednim podejściem.
Jak np. pani pediatra, która mojemu ledwie żywemu od gorączki dziecku w środku
nocy zakomunikowała 'a teraz dostaniesz zastrzyk w dupę'. W celu lepszej współpracy.

> Oprócz naprawdę wyjatkowych sytuacji - dziecko bardzo ciężko chore > czy
karmione piersią matek nie powinno być w szpitalach - dla
> dobra chorych.

Fakt. W końcu rodzice tylko przeszkadzają. Nie dopilnują jedzenia, przebrania,
nie umyją, nie zabawią, żeby się dziecko nie nudziło.
Tylko plotkują i malują pazury.

Chcesz walczyć ze stereotypami na temat lekarzy? Nie twórz takich nt rodziców.

[protozoa]

90% rodziców na oddziałach przeszkadza. Jedzenie - tak, domowe, sojące na oknie
na słońcu 3 doby, a potem gdy dziecko zachoruje winny jest personel szpitala.
Przebieranie - tak, tylko rzucają brudne pieluchy na podłoge i niech przyjdzie
służąca.
Zabawią- tak, że dziecko potem dostaje gorączki. Mogą też dać do buzi oblizany
smoczek, nakarmić dziecko na sąsiednim łóżku ręka, ktra przed chwila wycierało
pupe dziecka lub swoją ( po co myć ręce- częste mycie skraca zycie).
Moja matka ma bardzo dobry stosunek do dzieci, nie straszy, i mimo, ze jest
bardzo drogim lekarzem nie może opędzić się od pacjentów ( prywatnych). Kilka
dni temu opwiadała jak nie była wstanie zbadac dziecka, bo rozhisteryzowana
matka co chwile łapala ja za rekę. Po 15 minutach zaproponowała, żeby matka
wyszła na korytarz- dziecko dało się zbadać, wykonywało wszystkie polecenia.
Było usmiechnęte chociaz chore. Gdy matka tylko weszła do gabinety- wrzask,
krzyk. I takich przykładów mam setki.
Niezmieniane obuwie, smierdzące geby od papierosów, czajniki, krzyki, hałasy,
głosne rozmowy. A jak w nocy dzieje się coś z obcym dzieckiem i trzeba działać
to matki bardzo niechętnie opuszczaja salę i dra sie, ze budzi się ICH dziecko.
No i ten smród niemytych ciał i zakitowane okno, żeby broń Boże nie było
przeciagu i swieżego powietrza, które jak wiadomo szkodzi.

[e_r_i_n]

Niesamowite.
A te 90% to, rozumiem, z badań?

[margita78]

E_r_i_n ja stac na wiecej, znana z tego na forum

[e_r_i_n]

Wiem, czytam regularnie. Czasami - o zgrozo - się z nią zgadzam (może nie tyle z
formą, co treścią).
Ale tutaj mam nadzieję, że poza pojedynczymi przypadkami rzuci jakimiś
konkretami - badaniami na przykład?
Bo ja w sumie mogę napisać, że polscy lekarze to w 90% niedouczeni łapówkarze,
najgorsi z wszystkich - bo ci najlepsi wyjechali za granicę. Taka sama prawda,
jak te 90% niedomytych i histeryzujących rodziców.

[lukrecja34]

o rany-przecież każde dziecko jest inne i wymaga bądź nie zwiększonej uwagi.i
nie autorce wątku o tym decydować.
mój syn miał 8 lat kiedy musiał zostać na 3 dni w szpitalu na badania.też nie
wyobrażałam sobie zostawić go samego na noc ale mąż musiał rano iść do pracy (z
racji jej charakteru przytomny i wyspany) a ja byłam we wczesnej ciąży i własne
łóżko było mi niezbędne do życia.tak więc mój rozpieszczony jedynak został sam i
rano stwierdził,że spoko,podobało mu się.traumy żadnej nie ma. ale to
moje dziecko-każde inne może inaczej zareagować.przydałoby się więcej
zrozumienia.

[kropkacom]

protozoa, to jak rozumiem jesteś za tym żeby zamknąć szpitale dziecięce dla
rodziców dzieci w nich przebywających? Bo z Twoich opowieści wynika że rodzic to
samo ZŁO.

[protozoa]

Tylko białe i czarne, żadnych barw posrednich?
Jestem za tym, aby w szpitalach mogły przebywać bez ograniczeń ( a właściwie
prawie bez ograniczeń) dwie grupy matek: dzieci nieuleczalnie chorych, w stanach
terminalnych, ewentualnie bardzo ciężko chorych i maluchów karmionych piersią. W
obu przypadkach powinien być duży rezim sanitarny ( zmiana ubrania na fartuchy i
to nie fizelinowe świństwo, zmiana obuwia) i jasne zasady zachowania na salach -
żadnych czajników, ostrych perfum, itd). W nocy nie rozkładana karimata ale
lóżko polowe + pościel za którą zainteresowani, niestety musieliby płacić.
Koszty własne bez zarabiania przez szpital. Uswiadomienie, że ostateczne słowo
nalezy do ordynatora/lekarza dyżurnego i z nim sie nie dyskutuje. Jesli jest
potrzeba matka bez dyskusji opuszcza salę, nie przeszkadza.
Matki/rodzice dzieci lżej chorych, starszych maja do dyspozycji określone
godziny niekoniecznie na sali chorych. Bezwzględny zakaz wchodzenia na oddział
osób z jakąkolwiek infekcją. Oczywiście jest to niemozliwe do wyegzekwowania bo
nikt nie jest jasnowidzem i tylko od rozumu odwiedzających zależy czy nie wniosą
na oddział róznego rodzaju chorób. Np. starsze dziecko ma wietrzną ospę ( a
mamuśka nie wie czy chorowała) więc zostaje w domu a nie pędzi na oddział do
starszego zarażając noworodki czy dzieci z obniżoną odpornością. O "katarkach i
kaszelkach" nie wspomnę. To samo dotyczy rzyganka - starsze cała noc rzygało
więc pewnie się zatruło w przedszkolu a nie przywlekło rotawirusa. Ale co tam -
zarażająca matka zaraz zarazi cały oddział.

[e_r_i_n]

protozoa napisała:

> Uswiadomienie, że ostateczne słowo nalezy do ordynatora/lekarza
> dyżurnego i z nim sie nie dyskutuje.

Tak, tak i jeszcze pokłony bije.

[kropkacom]

Czyli taki dwulatek na zabiegu planowym też nie mógł by być z mamą czy tatą?
Gratuluje i cieszę się jednocześnie, że nie masz nic do gadania.

Rozumiem, że ludzie są jacy są. Mogą być denerwujący rodzice na przykład. Gorzej
jednak jak to lekarz jest tym kiepskim w układzie. Ale tego nie bierzesz pod
uwagę, prawda?

[protozoa]

Wyobraź sobie taką sytuację- planowany zabieg, dwulatek z mamuska, która jest
uczona bo usłyszała to i owo od mamy z grupy wsparcia, przeczytała w internecie
i jest nowoczesną świadoma swoich praw. No i jest, bo lekarz nie ma nic do
gadania. Mamuska z nerwów wypliła 3 papierosiki i poci sie jak mysz smierdząc
jak menel. Rak nie umyła, bo i po co. Pokasłuje, ale lekarz ma siedziec cicho,
zreszta to "tylko alergia". W czasie zabiegu dziecko wyczuwa niepokój matki i
juz jest niespokojne. Lekarz zaczyna sie denerwować bo nie jest cyborgiem. Jego
zdenerwowanie udziela się mamuśce, która w najmniej odpowiednim momencie łapie
go za ręke. Ręka robi ruch, który powoduje powikłanie zabiegu. I kto jest winny?
L E K A R Z. I piszę to bez ironii bo był zbyt mało asertywny, zeby wyrzucić
rodzica.

[kropkacom]

O moja, kochana ja byłam mamusią dwulatka w planowym zabiegu wymagającego
hospitalizacji. Nie palę. Kąpiel brałam codziennie.
Ale powtarzam, rodzica można zjechać, zignorować, wywalić. Cokolwiek. Można bo
żaden doktor się nie będzie hamować tutaj. W kontaktach lekarz - rodzic, to
właśnie lekarze częściej są asertywni. Kiepskiemu lekarzowi oddajesz życie
dziecka w ręce i nic nie zrobisz, prawda? Także przejmowałabym się raczej bracią
lekarską niż pionkami rodzicami, których ustawić prosto.

[protozoa]

A czy ja napisałam, że Kropka itd, itp. Nie! napisałam, że gros rodziców jest
właśnie takimi ludxmi.

[kropkacom]

Widzisz, napisałaś gros właśnie. A ja nie jestem żadną wyjątkową osobą, nie
aniołem z aureolą ale normalną matką chcącą dobrze dla dziecka. Wbij sobie to
do głowy. My NIE być Twój wróg. My kochać dziecko. My może nie być idealni, ale
odwalamy kawał dobrej roboty aby dziecko schiz nie miało i nie beczało cały
dzień na oddziale: "Kiedy przyjdzie mamusia?".

Zastanawiam się...

[angazetka]

... jak można być lekarzem, aż tak bardzo nienawidząc ludzi.

[protozoa]

Wiesz, mam bardzo dobry kontakt z pacjentami mimo, ze się do nich nie podlizuję,
nie przymilam. Potrafię być ostra, zdecydowana i....jakoś pacjentom to
odpowiada. Nie lubie chamstwa, głupoty i prostactwa.

[angazetka]

> Wiesz, mam bardzo dobry kontakt z pacjentami mimo, ze się do nich
nie podlizuję, nie przymilam.

A wystarczyłoby ich szanować. W dobry kontakt z pacjentami osoby tak
nieempatycznej śmiem wątpić.

[protozoa]

Twoje prawo.

[billy-jo]

Tyle, ze ty uosabiasz te cechy.

[billy-jo]

Nie lubie chamstwa, głupoty i prostactwa.

Te cechy. Dodatkowo jestes zacofana i najgorsze jest to, ze przekonana o swojej
nieomylnosci. Poprostu glupia baba jestes i tyle.

[protozoa]

Zacofana, bo........ nie toleruję kretynek? Uważam, ze należy zachowywać się
racjonalnie? Nie jesteś partnerem do dyskusji ze mna. Ja- potrafie przyznac sie
do błędu.

[billy-jo]

Nie zamierzalam z toba dyskutowac, nie przeceniaj sie.

[protozoa]

A jednak to robisz
Już widze jak zachowujesz sie w szpitalu. Modele są 2 - albo siedzisz cicho jak
mysz pod miotła i wszystko trzeba z Ciebie wyciągac, nie wiesz kiedy i na co
chorowałas, ba nie wiesz od kiedy masz dolegliwości, albo sie drzesz i w swoim
zacietrzewieniu zapominasz po co przyszłaś do szpitala. Spoko i z takimi i z
takimi mozna sobie poradzić- nawet nie wiedzą kiedy się zmieniają.

[billy-jo]

Tiaaaa, pisz wiecej...

[bacha1979]

protozoa napisała:

> Wiesz, mam bardzo dobry kontakt z pacjentami mimo, ze się do nich nie podlizuję
> ,

Na szczęście internet tak jak papier wszytko przyjmie. Bo nie wierzę w to, że
ktoś kto ma tyle pogardy dla drugiego człowieka może mieć dobry kontakt z
pacjentami.

[asia_i_p]

A co to znaczy dobry kontakt?
Masz na myśli, że robią, co im każesz?

Nienawidząc?

[kali_pso]

Ja nie nienawiśc widzę w jej postach, tylko pogardę i lekceważenie a to według mojej oceny większe przewinienie wobec innego człowieka i jego nadzwyczajnej sytuacji w jakiej się znalazł.
Nigdy, w żadnym jej poście nie było nawet próby postawienia sie w butach innej osoby- zawsze sa tylko oskarżenia i popisy z pułapu Wszystkowiedzącej_Pani_Doktor
Tak jakby do tej przeedukowanej głowy nie dotarło, że czesto te pogawędki na korytarzach, ten przepis na bigos podawany sąsiadce to próba zachowania czątkowej normalności, której pobyt w szpitalu pozbawia. Ludzie leża z dziecmi tygodniami a nawet dłużej, zawiązują sie grupy wsparcia, te pogaduchy podnosza na duchu, pozwalają właśnie spojrzeć na siebie i swoją sytuacje jako na wcale nie tak bardzo wyjątkową i tragiczną. Wiele razy słyszałam od wychodzących rodziców- "Proszę Pani, ja dopiero teraz wiem, jakie ludzie maja problemy z dziećmi a myslałam, że moja Zusia jest chora, ale jak posłuchałam, to...."

Nie twierdzę, że takie sytuacje jak opisuje Protozoa się nie zdarzają, ale jej posty podekreślają WYŁĄCZNIE negatywy a tak nie jest. Rodzic przy dziecku jest dla dziecka, daje mu poczucie bezpieczeństwa i tutaj apel do autorki- nie widziałaś zdaje sie przerazonych 16-latków, inaczej byś takich głupot nie wypisywała. Czasem młodsze dziecko jest w lepszej kondycji psychicznej niz ten prawie dorosły młodzian czy dziewoja- tytaj nie ma prostych scenariuszy, to nie matematyka, to ludzkie emocje, krucha konstrukcja..


Jak chciałaś się przed sama sobą usprawiedliwić rzucając oskarżenia pod adresem rodziców 16-latków to daruj sobie, mało mnie obchodzi co zrobiłas, czy zostałaś ze swoim dzieckiem czy nie- wydajesz sie osoba pozbawioną elementarnej empatii skoro ci nie przyszło do głowy, że nawet na pozór zdrowe dziecko, lub mniej chore niż inne może cięzko przezyć pobyt w szpitalu- to sa badania, to jest strach...ech szkoda gadać....

[protozoa]

A czy nie przyszło Ci do głowy, ze te pokrzykiwania, pohukiwania, wchodzenia na
sale w poszukiwaniu....koleżanki-matki moga po prostu przeszkadzać w pracy?
Szpital nie jest miejscem spotkań towarzyskich, grupy wsparcia mogą odbywać się
w bufecie, kawiarni.
16 latek jest juz na tyle dorosły, zeby wiedzieć , ze nie zawsze i wszędzie ma
za soba oddech matki a w szpitalu nikt nie zrobi mu krzywdy.

[moofka]

protozoa napisała:

> A czy nie przyszło Ci do głowy, ze te pokrzykiwania, pohukiwania,
wchodzenia na
> sale w poszukiwaniu....koleżanki-matki moga po prostu przeszkadzać
w pracy?
> Szpital nie jest miejscem spotkań towarzyskich, grupy wsparcia
mogą odbywać się
> w bufecie, kawiarni.

wszedzie sa jakies zasady
w szpitalu rozumiem, ze rezim porzadkow i sanitarny jest wyjatkowo
ostry i powinien byc
ale to do szpitala nalezy je ustalic, wyegzekwowac,
i pilnowac
zeby mali pacjenci mogli w spokoju dochodzic do siebie
a rodzice byc przy swoich dzieciach
najprosciej zamknac drzwi, a za zamknietymi ustalac swoje reguly
a samopoczucie dziecka jest nie mniej wazne w procesie leczenia
lekarz chyba powinien to wiedziec


> 16 latek jest juz na tyle dorosły, zeby wiedzieć , ze nie zawsze i
wszędzie ma
> za soba oddech matki a w szpitalu nikt nie zrobi mu krzywdy.

[agniesia1973]

Po przeczytaniu tego wywodu jedno mi przyszło do głowy:
hmmm jeżeli jesteś lekarzem, to nie życzę chorym kontaktu z Tobą....

[lolinka2]

protozoa, nie wypowiadaj się na temat, o którym nie masz pojęcia. Nie
jesteś pediatrą, więc łaskawie pilnuj swojej działki. Odkąd staż na
pediatrii miałaś minęło też już sporo czasu....

[protozoa]

A jednak mam chyba większe pojęcie niż Ty.

[lolinka2]

Nie mam ochoty się z Tobą licytować, nie czuję potrzeby pompowania
własnego ego czyimkolwiek kosztem. Znam inne sposoby uzyskiwania
poczucia kompetencji - chociażby przez solidne wykonywanie swoich
obowiązków, znajdowanie w tym radości i nie utyskiwanie na własne
wybory życiowe.... Gdybym poczuła, że jest mi źle w mojej pracy, że
ludzie dookoła zaczynają przeszkadzać, że są tematy nie do
udźwignięcia, to - jak mawia dobry kolega - krawców brakuje,
fryzjerów brakuje.... nie trzeba koniecznie "marnować się" w swoim
zawodzie. Pomyśl o tym, protozoa, bo od pewnego czasu odnoszę
wrażenie, że wypalenie zawodowe Cię dopada.

A co do pediatrii - nadal twierdzę, że brak Ci wiedzy, bo w Twoim
szpitalu nie ma oddziałów pediatrycznych, ty kontakt jako stażysta z
tą specjalizacją straciłaś również b. dawno temu. Zasada jest prosta,
aby nadal w oczach innych pozostać kompetentnym. Nie wiem - nie
zabieram głosu. Czy tak trudno wyrzec się "syndromu Boga" i tę
zwykłą, prostą pokorę przyodziać???? Zwłaszcza, że byłaś do tego
zachęcana ex catedra....

[protozoa]

Z pediatrią miałam do czynienia ......od urodzenia i sporo o niej wiem. Wiem
takze co dzieje sie na oddziałach pediatrycznych i jak potrafią zachowywać sie
rodzice, którzy zostawiaja na "dorosłych" oddziałach 17-18 letnie niemowlęta.
A wypalona zawodowo nie jestem, zwłaszcza po dobrym urlopie, z którego własnie
wróciłam.

[kawka74]

Dobrze, że trafiłam z dzieckiem do normalnego szpitala i normalnych, nie tak
rozhisteryzowanych, budzących wstręt lekarzy.

[asia_i_p]

Protozoa, sorry, ale chyba mało który dyrektor szpitala by się z tobą zgodził.
Mam wrażenie, że pomoc matek jest w tej chwili wliczana przy decydowaniu, jaka
liczba pielęgniarek ma być zatrudniona na oddziale dziecięcym.
Ale, jak już pisałam wyżej, Murzyn zrobił swoje, Murzyn może odejść - jak już
matka dziecko przewinie, umyje, przebierze i nakarmi, powinna dyskretnie
zniknąć, najlepiej metodą teleportacji, żeby się nie snuć po szpitalnym korytarzu.

[protozoa]

Jeżeli dzieciom wpaja się lek przed szpitalem, straszy lekarzem, jeżeli dziecko
widzi jak bardzo rodzice boja sie szpitala to samo zaczyna się bać. Rodzice
nieświadomie przenoszą swoj niepokój na dziecko.
Jeżeli normalnie, rzetelnie wytłumaczy się po co idzie do szpitala ( nie dotyczy
np. wypadków), poinformuje to nie ma problemów - nawet z 3 latkiem. A co
potrafią zrobić dorośli oj duzo potrafią, dużo.

[lolinka2]

protozoa, czytaj uważniej
jakieś kilkadziesiąt postów powyżej napisałam dokładnie to samo.

Tyle, że nie wydaje mi się, by w tak delikatnej materii, jaką jest
choroba dziecka (6-mies, 6-lat, 16-lat - to ciągle dziecko a tu ma
przyłożenie wypowiedź Korczaka, mam nadzieję znasz...) było miejsce
na ogromny ładunek pogardy. Psychoedukację można pouprawiać gdy
pacjent już wychodzi - emocje opadają, i edukator i edukowany będą
spokojniejsi a w atmosferze spokoju (po obu stronach), wdzięczności
(pacjent --> lekarz) i szacunku (w obie strony, zwłaszcza zaś lekarz
--> pacjent) łatwiej pewne informacje przekazać.
Ergo: szkolenie z komunikacji wskazane jako stały element szkoleń na
UM, a najpóźniej w trakcie stażu, gdy zaczyna się mieć do czynienia z
żywymi ludźmi.

[protozoa]

Nie czytałam wszystkich wypowiedzi w tym wątku i byc może także Twojej.
Korczak powiedział dużo róznych rzeczy jedne stale aktualne inne juz nie bo
odnoszą sie do innych realiów, innej epoki.
Psychoedukacja to dobra rzecz, ale nie ma na nią czasu.
Pacjent trafia do szpitala w róznych okolicznościach- gdy nagle zachoruje, gdy
zachoruje na tyle ciężko, ze nie mozna go leczyć w domu, gdy ma wypadek itd.
Gdy jest to tzw. planowe przyjęcie można i trzeba sie do niego przygotować -
wtedy naprawdę nie ma problemu pod warunkiem, ze zrobi się to mądrze. Gorzej gdy
dochodzi do przyjęcia w stanach nagłych - wtedy emocje biora górę i
.....zapraszam na dyżur, może byc dzisiejszy. Mój Mistrz i Nauczyciel zwykł był
mawiac "tracisz głowę- tracisz pacjenta". Ja tej głowy nie mogę stracić podobnie
jak nie moge rozdrabniac się, wdawać w dyskusję, odciągać, uspokajać. Ja muszę
działac bo od tego zależy zdrowie i zycie. A jeśli mi sie w tym przeszkadza
muszę reagować. Czasem nawet bardzo ostro.

[lolinka2]

Usłużnie cytuję:
Są momenty, gdy dziecko kocha cię bezgranicznie,
gdy mu potrzebny jesteś jak Bóg w nieszczęściu:
dziecku w chorobie"
/ Janusz Korczak

Forum to nie dyżur. Wiele rzeczy w stanach nagłych zrozumiem, bo brak
czasu. Zimną ocenę sytuacji i przytomne działanie też rozumiem, i
popieram gorąco całą sobą. Na koniec pobytu jest jednak chwila - i to
jest moment na poruszanie takich tematów, wyjaśnienie tych
gwałtownych działań, żeby nie zostawiać pacjenta (vel rodzica) z
niedomówieniem, z poczuciem zlekceważenia, złego traktowania itp. Nie
musi być to elaborat, wykład akademicki, serio Kilka słów - a
zmieniają percepcję.

Za zaproszenie na dyżur dziękuję serdecznie - nie skorzystam.
Wystarczy mi, że okres wakacyjny lipiec-październik spędzam ze
studentami w poradni, a od stycznia do kwietnia będę 5 dni w tygodniu
na oddziale....
Na codzień przechodząca przez ręce dokumentacja pacjentów i prace
naukowe lekarzy plus kongresy wystarczą.

[protozoa]

A może jednak dziecku w chorobie/w szpitalu potrzebny jest przede wszystkim
lekarz? Czy rozhisteryzowana matka nie przenosi lęków? Dr Korczak praktykował
jednak dawno i w innych warunkach. Ponawian zaproszenie na dyżur. Sporo sie
wyjaśni - z praktyki.

[e_r_i_n]

A co Ty z tym rozhisteryzowaniem?
Naprawdę NIE KAŻDY rodzic rzuca się na lekarza powstrzymując go od działania i
wyje przy dziecku. Większość raczej ułatwia zabiegi, przytrzymując dziecko np.

[protozoa]

Pewnie, że nie każdy, ale zdecydowana większość. Emocje sięgaja zenitu a
rozsądek ustępuje miejsca histerii.

[e_r_i_n]

To ja statystyki jakieś poproszę, skoro tak kategorycznie stwierdzasz.

[protozoa]

Nie prowadzę statystyk, zapraszam na dyżur. Może być nawet dziś.

[carmita80]

Lolinka ma racje, a ty choc nie masz racji uparcie powtarzasz swoje prawdy, one
mijaja sie jednak z faktami, no chyba, ze w PL wiekszosc rodzicow to cuchnace,
krzykliwe chamy w co watpie. Inaczej tez wyglada izba przyjec a inaczej oddzial.

[e_r_i_n]

A bardzo chętnie - gdzie mam się pojawić?

[lolinka2]

jeśli przyjąć że każda (vel większość) matek jest rozhisteryzowana,
to wyjdzie to tak samo prawdziwie jak twierdzenie że każdy lekarz
(vel większość) to niedouczony prostak.
I ni czorta się nie dogadamy

Tak, są matki, są przypadki, gdzie należy zadziałać ostro (i pewnie
potem ci matka podziękuje za to, że gdy ona była nieprzytomna ze
strachu, ktoś przytomny wszystko ogarniał i jeszcze nad nią czuwał).
Natomiast ekstrapolacja tej postawy na całą populację matek to błąd.
Duży rzeczowy błąd.
I ten błąd jest dla mnie osobiście utrudnieniem współpracy z
personelem, gdy pacjentem jest moje dziecko. Bo "założenie odgórne"
brzmi: matka zemdleje, przestraszy dziecko, niech siedzi i czeka z
dala od zabiegowego - ja jestem oazą spokoju w takich razach (trochę
dlatego, że się napatrzyłam i trochę osobowościowo), na dzieci własne
działam jak balsam (i mam tego świadomość) a dodatkowo potrafię je do
pionu przywrócić przy próbach histerii jakiejkolwiek. Ale
wytłumaczenie tego pielęgniarce (z lekarzem starcia w temacie nie
zaliczyłam) trwa, zajmuje czas i generuje złość obu stron
niepotrzebną....
Dlatego mówię, że uogólnianie jest błędem.

Jeśli zaproszenie składasz na serio - kiedyś chętnie z niego
skorzystam, chwilowo natomiast obłożenie zajęciami wszelakimi pełne.
Przypomnę się jednak w dogodniejszym momencie

[e_r_i_n]

Dokładnie o tym piszę do pani doktor cały czas.
W przypadku mojego dziecka taką ostoją spokoju i z pozytywnym wpływem na Młodego
jest mój mąż. No ale z dziećmi do szpitala przychodzą tylko niedomyte, palące,
rozhisteryzowane matki.

[carmita80]

Jak mozna pisac takie bzdury? Lekarz, matka, poprostu czlowiek...?
Pojechalas w tym watku niezle. Mnie zastanawia czy ty masz takie poglady czy to
tak z przekory, bo forumowiczki w wiekszosci za toba nie przepadaja? Te czasy
juz dawno minely, juz na szczescie nie wroca, dzis rodzice maja prawo byc przy
dzieciach, a juz w chorobie szczegolnie jest to wazne. Nie ma znaczenia czy
dziecko ma 4 m-ce, 4 lata czy 14. Zostawmy decyzje rodzicom i dzieciom. Fakt, ze
w polskich szpitalach brak warunkow, czasem zdarza sie rodzice, ktorzy maja
niewlasciwe zachowanie,ale mozna ich poinstruowac. Sama jestem mama dwojga, a
mlodsze niestety spedzilo sporo czasu w szpitalu i moglam byc z nim bez
organiczen, podobnie jak dziadkowie i rodzenstwo. Lozko do spania, posciel,
parawany do karmienia i ewentulnych zabiegow np. pobrania krwi itp., zadnych
przebieranek, jedynie mycie rak i jakos dzieci niczym dodatkowym sie nie
zarazaly, epidemii nie bylo. Personel w szpitalu byl wrecz zadowolony, bo
dziecko mialo najlepsza opieke czyli mamy. Kiedy synek mial miec pierwsze
szczepienie, ja niestety bylam zajeta starszym dzieckiem zadzwoniono zapytac czy
mam ochote byc to zaszczepia w dogodnym dla mnie terminie, choc zgode podpisalam
wczesniej.

[protozoa]

Wiem jak ludzie potrafią zachowywać sie w szpitalu. Dlaczego my mamy wychowywać
dorosłych ludzi?
Zbyt dobrze znam szpitale, zeby wiedzieć ile świństw wnoszą tam odwiedzający, w
tym bedące na stałe matki. Nie byłoby wielu infekcji gdyby rodzice bardziej mysleli.
Przebieranie? Ciekawe czy chciałabys abym biegała po szpitalu w ubraniu, w
którym pieliłam ogródek, przychodziła z infekcją i niespecjalnie się tym
przejmowała.

[przeciwcialo]

Popieram. Nie raz musiałm pobrac krew prz łózku pacjenta i
przyuważyłam że mało która osoba wchodząca na sale zaczynała od
umycia i dezynfekcji rak a zarówno umywalka jak i stosowny płyn i
reczniki były na sali dostepne.

[kropkacom]

Wystarczyła by stosowna karteczka. Zapewniam, że ludzie może i nie pamiętają
więc przypomnieć nie zaszkodzi.

[przeciwcialo]

Kropka, wchodząc na oddział dostaje sie wydruk duzymi literami z
zasadami jakie tam panuja , takie same sa przy wejściu na oddziały.
Grochem o sciane.

[kropkacom]

> Grochem o sciane.

Ale co? Wszyscy nie myją? Jak widać, że delikwent na bakier z higieną to można
uwagę zwrócić. Teraz napiszesz, że nie ma na to czasu i ochoty pewnie...

[protozoa]

Nie mam ochoty wychowywać dorosłych ludzi. To powinni zrobic ich rodzice, ale
nie zrobili bo sami nie mieli takich nawyków/odruchów.

[carmita80]

Odnosze wrazenie, ze jestes strasznie zacofana, a twoi rodzice jako lekarze nie
przekazali ci pewnych wartosci i zasad bo pewnie sami ich nie znali. Komunikacja
pacjent-lekarz to dzis istotna sprawa, tak jak prawo do informacji i
wspoldecydowania (nie pisz o izbie przyjec z wypadkow, bo tam obowiazuja inne
zasady) a ty negujesz prawo do bycia z dzieckiem podczas jego choroby w szpitalu
i najchetniej cofnelabys sie o 30 lat. Dziwne.

[przeciwcialo]

Zwracam uwagę machinalnie ale grzecznie.

[kropkacom]

No i ok. Mi pasuje.

[protozoa]

Czego nie pamiętają? Tego, że trzeba myć ręce? Tego powinni nauczyć rodzice a
nie obcy ludzie pisząc karteczki!!!!! Brudas tego nie zrozumie, najwyżej się zdziwi.

[carmita80]

Rece myli wszyscy - siedzac tam poltora miesiaca calymi dniami nie zauwazylam
aby komus zwracano uwage, natomiast fartuchow ani ochraniaczy nie bylo - z
pewnoscia nie z oszczednosci.

[carmita80]

Mysle, ze przesadzasz, w szpitalu jak i kazdym innym miejscu publicznym sa pewne
zasady do ktorych nalezy sie zastosowac, a jesli ktos je lamie i zwracanie mu
uwagi nie pomaga to wtedy podejmuje sie bardziej radykalne kroki. O
przebierankach - milalam na mysli rodzicow, z bakteriami i wirusami nie bylo
chyba tak zle (tych szpitalnych jest wiecej i sa grozniejsze), moj syn przebywal
na oddziale gdzie wiekszosc dzieci to byly wczesniaki, nawet na OIOM-ie rodzina
najblizsza czyli rodzice i rodzenstwo moglo byc bez ograniczen. Nie zauwazylam
aby byl jakis zgielk, brudni i smierdzacy rodzice czy masa biegajacych dzieci,
wiadomo, ze zazwyczaj sa mamy i wymieniaja sie z ojcami lub babciami aby sie
przebrac i wykapac czyli na krotko, nikt tez nie narzekal, ze nie moze wykonywac
obowiazkow, wrecz przeciwnie, obecnosc bliskich dziecka dzialala pozytywnie. Moj
syn byl jeszcze w szpitalu dwukrotnie raz gdy mial 5 m-cy z powodu wirusa i
pomimo, ze jego stan nie byl bardzo zly i piersia nie karmilam to nie wyobrazam
sobie ze mialoby mnie przy dziecku nie byc. Bylo na sali 4 dzieci a przy jednym
przesiadywali rodzice, babcia i dwoje rodzenstwa, jakos strasznie nie bylo a i
dzieci zdrowialy. Za drugim razem bylismy na zabiegu planowanym od rana do
wieczora, ale to ja trzymalam malego na reku gdy go usypiali i ja wybudzalam go
po wszystkim majac na reku przez rowne 2 godziny, az doszedl zupelnie do siebie.
Gdyby starsza corka ponad 7-latka miala trafic do szpitala to z pewnoscia
bylabym przy niej, zostawiajac co najwyzej na 2-3 godziny.

[lykaena]

"Dzieckiem" będąc byłam w szpitalu 31 razy- "" stąd,że od 0 do 15 roku życia
licząc, a najkrótszy mój pobyt to tydzień.
To tak, aby nakreslić sytuację.
A do sedna- oboje rodzice pracowali, oprócz tego w pewnym momencie miałam już
młodsze rodzeństwo,nie siedzieli ze mną -chociaż ooo dziwo było można .
Byłam dzielnym , dojrzałym nad wiek dzieckiem, dla którego zabiegi medyczne,
łacińskie nazwy chorób, leków były chlebem powszednim.
Tylko dwie noce po wyjątkowo ciężkiej operacji spałą ze mną na polówce babcia.
Z tego mojego szpitalnego dzieciństwa nie mam żadnej traumy.
co oczywiście nie oznacza,że inni jej nie mają ,dzieci są różne, ja na te dzieci
patrzyłam a bywały tam
- dzieci romskie, które miały cały "dom" w szpitalu, odwiedziny kilkudziesięciu
członków rodziny w przeciągu dwóch dni.
- wesele 14 latki Romki zorganizowane na oddziale gdyż wyrostek "chwycił" ja
akurat podczas ślubu - starania lekarzy,aby nie dopuścić do pożycia małżonków
podczas/po weselu- bezcenne ....
- chłopczyk, który już w wieku 4 lat miał na koncie więcej pobytów w szpitalu
niż ja nastoletnia wtedy weteranka, po wypadku samochodowym, gdzie pędzący
pijany kierowca przygniótł dziecko do ściany miażdżac jego miednicę, ukłąd
moczowo-płciowy - skazując na kalectwo
- Ewa -dziewczynka ,która na oddziale miała swój pokój z różowymi firankami
,telewizorem mini atlasem do ćwiczeń, urodziny torty, śpiewy goście....wszyscy
słyszeli jak umierała, nie dało się tego nie słyszeć....
Chłopiec z domu dziecka ,który w czasie gdy dość powszechne były uż płyty cd
dostał od wychowawcy walkmana- takiego chamskiego,starego- płakał jak
dzieck...uppps- on był dzieckiem
To tylko kilka, a poznałam tych historii kilkaset... każda inna, a zatem nie
uogólniajmy proszę

[protozoa]

Przez 24 lata bo tyle mieszkalam z rodzicami codziennie słyszałam opowieści z
oddziałów pediatrycznych i ginekologicznych. Różne. Wiedziałam, ze nie bedę ani
pediatrą ani ginekologiem.
Od 21 roku zycia ( wtedy zaczynają sie na studiach tzw. kliniki) obserwuję
szpitalne zycie. Widziałam bardzo, bardzo duzo, słyszałam jeszcze więcej: od
rodziców, babci, dziadka, męża, kolegów i z własnego doświadczenia.
Masz rację nie uogólniajmy. Ale tak jest, ze tych normalnych współpracujących
pacjentów się pamięta, mówi o nich, wspomina. Niestety gina w masie tych
współpracujących inaczej.

[protozoa]

Zaraz ide na obchod i..... pozostane glucha i slepa na wszelkie skargi pacjentów
typu "telewizor za głosno", "rodzinka sąsiada juz 7 godzine gra w karty i nie
moge się zdrzemnąć" itd. A co tam! Przekoałyście mnie, że pacjent ma prawo do 24
godzinnej opieki bliskich. Mąż czuwa przy zonie a obok wstydzi sie skorzystać z
basenu pacjenta po zabiegu - jej sprawa, niech nie siusia, sąsiadka ma prawo do
opieki nad mężem.
Brudy - najwyżej . Jedzenie na oknach- najwyżej ktos się porzyga ( oczywiście
wtedy kochająca rodzinka nie sprzątnie).

[kropkacom]

> Mąż czuwa przy zonie a obok wstydzi sie skorzystać z
> basenu pacjenta po zabiegu - jej sprawa, niech nie siusia, sąsiadka ma prawo do
> opieki nad mężem.

Można pana męża poprosić o wyjście. Parawan też by się przydał. ITD.

protozoa my love

[wieczna-gosia]

nie wiem gdzie pracujesz i z kim i na ile te historie sa obiektywne
ale z kazdym z dzieci bylam w szpitalu- na ostrych dyzurach goszcze
co miesiac conajmniej. Kilka razy wyladwalam na oddziale.

NIGDY lekarz nie musial mnie wywalac z gabinetu- czasami mnie o to
prosil i to nie dlatego ze dziecko nie wpolpracowalo tylko wrecz
przeciwnie- dlatego ze dziecko wspolpracowalo na tyle dobrze ze
lekarz uwazal ze wystarczy ze bede na korytarzu i poprosi mnie jak
bedzie sie cos dzialo.

NIGDY nie przynosilam do szpitala jedzenia ktore stalo gdziekolwiek-
przynosilam i na bierzaco bylo zjadane lub tez nie przynosilam w
ogole.

KILKA RAZY moja obecnosc byla absolutnie niezbedna i lekarze
doskonale zdawali sobie z tego sprawe- zawsze wtedy pokazywali jak
przytrzymac, gdzie i chociaz przy wyjatkowo bolesnych zabiegach czy
tez nieprzyjemnych chcialo mi sie wyc- NIGDY nie zwolnilam nachwytu
ani nie zlapalam lekarza za reke.

Moje najstarsze dziecko ma wyjatkowo niski prog bolu, ktory
doprowadza mnie do histerii. ja to ja- ale jej nie mozna zebow
obejrzec bez znieczulenia w zasadzie, nie mozna jej porzadnie pomacac
brzucha w poszukiwaniu opuchniecia narzadow bo krzywi sie z bolu.
Teraz jest juz dorosla i sama ma rozum i potrafi dac sie zbadac ale
do czasow nastoletnich bylo to niemozliwe- jedyne co na nia dzialalo
to moje tlumaczenie ze musi wytrzymac- byla zbyt silna by sie z nia
szarpac. I wtedy owszem lekarz nie cyborg wkurzal sie czasem ale po
fakcie zawsze mial dla mnie dobre slowo bo zdawal sobie sprawe ze
dzieki mnie ja zbadal. Ja sama mam wyjatkowo wysoki prog bolu, nie
rusza mnie nic.

Nie wiem proto spotykam na swej drodze ludzi- ktorzy potrafia mi
bardzo dokladnie wytlumaczyc o zzo chodzi bez uzywania nazwy
lacienskiej watroby (nota bene geolodzy rozumieja nazwy po lacinie),
ktorzy potrafia bardzo dokladnie mi pokazac jak moge pomoc oraz
ktorzy doskonale wiedza jak moga mnie wykorzystac. W czasie
rozlicznych porodow moj maz nigdy nie byl traktowany jako zawalidroga
tylko mial konkretne zadaia i nikt nie kwestionowal jego obecnosci a
kiedy zdarzylo sie raz ze poszedl ustawiac polozna to ona oczywiscie
byla zla co nie zmienia faktu ze lekarz pozniej przyznal mi racje, a
z polozna po krotkiej rozmowie ulozylo smi sie cudnie.

Mam wrazenie ze czlowek ktory trafia do szpitala jest dla ciebie
podludziem, ktory jesli ma jakiekolwiek oczekiwania to grzeszy!

[protozoa]

Nigdy nie traktowałam NIKOGO jak podludzi . Mam oczy i widzę jak potrafią
zachowywać sie odwiedzający.
To, że Ty zachowujesz sie normalnie nie oznacza, że większość postepuje
podobnie. Nie!
Na obchodzie specjalnie popatrzyłam na parapety - w każdej sali stały słoiki,
napoje jogurty. Na oddziale jest lodówka, bufet jest czynny a każdy chory
dostaje 3 posiłki. W 100% u części chorych pojawią sie problemy z przewodem
pokarmowym a my będziemy się głowić dlaczego.
Moja koleżanka dentystka zrobiła dziecku krzywdę, bo....matka złapała ją za ręke
w czasie "borowania". Takie sytuacje zdarzają się i to wcale nie tak rzadko.
Niski próg bólu owszem istnieje, ale w cudowny sposób podnosi się gdy znikają ci
którzy są wrazliwi na histerię. Kolega-laryngolog obejrzał bez problemu krtań
dziewczynce, która w obecności matki rzygała na samo wspomnienie o badaniu
laryngologicznym. Matka siedziała pod drzwiami. Jesli dorosły pacjent nie da sie
zbadać z zasady z nim nie walczę- piszę co robi i.......trudno. Badanie nie jest
rozkoszą, ale czasem trzeba się przemóc i współpracować. Nastolatek też ma chyba
trochę rozumu i wie, że lekarz chce mu pomóc a nie zrobi tego bez współpracy.
Ginekolodzy machnęli ręka na obecność ojców na salach porodowych. A co o tym
myslą to myslą. Większośc tych tatusiów jest tak przejętych swoja rolą, że można
im wmówic wszystko. Czy pomagaja zonom? Nie sądzę, raczej podbudowuja swoje ego
i pokazuja kolegom zdjęcia z porodu - przy piwie rzecz jasna.
W sumie walka z pacjentami jest walką z wiatrakami. W sumie to matka spi na
podłodze i jej dziecko wdycha smród niemytych ciał 3-4-5 innych matek, jej
dziecko budzi chrapanie, jej dziecko łapie kolejna biegunke rotawirusowa
wniesiona do szpitala przez matke sąsiada z sali. To jej dziecko ma powikłania
po zapaleniu płuc bo brat sąsiada przyszedł odwiedzić go z gorączką.
A dorośli - to oni mają dyskomfort po operacji bo u sąsiada debatuje rodzina, to
oni słuchają Radia Maryja, to oni krępuja się męża sąsiadki itd, itp. Miejcie
więc sami do siebie pretensje- od nas wara.

[wieczna-gosia]

strasznie smutny ten twoj swiat.

[an_ni]

juz juz zaczelam sie zgadzac ze nie nalezy tak beztrosko wpuszczac
rodzicow i odwiedzajacych do szpitali, ale nigdy w zyciu juz tak nie
pomysle po tym co tu napisalas : z tego jak opisujesz sytuacje
wnioskuje (bo na szczescie nie mialam takich sytuacji z dzieckiem w
realu) dlaczego dziecko daje sie zbadac lekarzowi bez obecnosci
rodzica: ze strachu. z przymusu. z przemocy. i tak jest dobrze, tak?
na tym polega rola lekarza pediatry? wywalenie rodzica i zmuszenie
malego pacjenta do wspolpracy
nie pracujesz na oddziale dzieciecym, ale pewnie wiesz ile dzieci
przypada na jedna pielegniarke na dyzurze? ile one maja czasu na
pielegnacje tych dzieci bez rodzicow? bo o checiach to nie wspomne,
bo dlaczego tyle matek po wizytach w szpitalach pisze ze dzieci bez
rodzicow lezaly zasikane cale noce? ze przychodzono do nich tylko w
celu badania, i tak wtedy pobyt w szpitalu to trauma!

moze nadmiar pracy tak wplywa na bezdusznosc lekarzy i pielegniarek
a moze znieczulica zawodowa, wszystko jedno, ale jestescie
zaslepieni swoja "pozycja" i niezawisloscia, gdyby za tym szly
umiejetnosci i zaangazowanie (a nie odwalanie roboty po lebkach), to
byloby to jakos zrozumiale a tak pozostaje modlic sie / dbac
prywatnie o zdrowie.

[carmita80]

Brak parawanow,/zaslon dookola lozek, brak telewizorow na wysiegnikach i
sluchawek, brak menu gdzie pacjent wybiera na co ma ochote - 3 dania do wyboru w
tym 1 veg, zupa w kubku, deser (do wyboru), owoce, sok, ewentualnie za oplata to
co pacjent sobie zazyczy, brak standardow - smutne.

[jogo2]

Po mających ostatnio miejsce w Polsce zdarzeniach (chodzi mi o kwiecień) i
lekturze tego wątku dochodzę do wniosku, że Polacy są przesadnie uczuciowi i
podatni na zbiorową histerię. Wątek założyła pani, która będąc w szpitalu u
swojego dziecka dokonała jakichś obserwacji, zresztą trafnych, uważam. Została
za to zjechana. Poparła ją protozoa (z którą się zresztą nie zgadzam w wielu
bardzo istotnych kwestiach) została napadnięta i zjechana przez wydawałoby się
zazwyczaj trzeźwo myślące osoby.
Jeżeli ktoś bardzo chce w ten sposób się realizować jako rodzic, że uważa, że
MUSI towarzyszyć w dzień w i w nocy 16 latce w szpitalu, to jego sprawa, poza
tym że wychowuje kalekę pod względem samodzielności.

Mam syna 8-latka i nie wyobrażam sobie, że cierpiałby katusze, gdybym go
zostawiła na noc samego w szpitalu po całodziennym i przed całodziennym
czuwaniem przy nim (a o tym był post założycielski). Dużo tłumaczy, że ta pani
ma w sumie czworo dzieci, więc ma priorytety poustawiane na rozsądnym poziomie,
nie jak zbzikowane matki jedynaków, które są nafaszerowane bredniami wymyślonymi
w zaciszu psychologicznego gabinetu. Bo to tak pięknie i wzniośle sobie
powtarzać: Ach, moje dziecko mnie potrzebuje, ach, muszę stać murem za moim
dzieckiem i wydrapać oczy temu wstrętnemu lekarzowi w jego obronie. Natomiast
nikt się już widać nie boi wychować dziecko na mazgaja. To już jest
przestarzałe, tak? A potem zdziwienie, skąd się biorą studenci, z którymi
przyjeżdzają rodzice na rozpoczęcie pierwszego roku i do akademika za rączkę
prowadzą. Właśnie stąd. Z tego forum jak widać.

[kawka74]

Bo to tak pięknie i wzniośle sobie
> powtarzać: Ach, moje dziecko mnie potrzebuje, ach, muszę stać murem za moim
> dzieckiem i wydrapać oczy temu wstrętnemu lekarzowi w jego obronie.

Naprawdę myślisz, że do tego się sprowadza obecność rodzica w szpitalu?

[e_r_i_n]

Cóż, jako rozhisteryzowana matka jedynaka uważam, że jest mnóstwo bardziej
sprzyjających okoliczności do uczenia dziecka samodzielności, niż dla zasady
pozostawianie go w szpitalu bez towarzystwa kogoś bliskiego.
I, o dziwo, mimo bycia rozhisteryzowana matką jedynaka, jedynak ten jest całkiem
samodzielny.

Ale tu nie chodzi....

[3-mamuska]

O to żeby dziecko było cały czas same, ale kiedy dziecko powyżej 10
roku zycia idzie spać, to po co mu mamusia leżąc na podłodze lub spiaca
na krzesle, jak śpi to nawet nie zdaje sobie sprawy z jej obecności. W
przypadku kiedy się obudzi w nocy i jest mu złe(bez mamy) to zawsze
może zadzwonić i poprosić żeby przyjechała.Wiadomo jeśli stan dziecka
jest ciężki to inna sprawa, ale myśle ze mój syn nawet by nie chciał
żeby z nim siedzieć cały czs, miałby gry czy mp3 , może telewizor, lubi
być sam bo ma spokój, a ze tz z niego gadula to mógłby z kolegami
rozmawiać, o tym o czym się w takim wieku dyskutuje.

[el_jot]

Po pierwsze: z tgo co zauważyłam po ostatnim poycie w szpitalu,
natstolatki po 15, 16 lat były bez mam.
Po drugie: szpitale są różne. Nie wyobrażam sobie żeby zostawić
dziecko na pastwę pielęgniarek, które nawet wenflona nie potrafią
dobrze zalożyć dziecku z rota i trzeba siedzieć przy dziecku i
trzymać żeby dobrze leciało. Owszem, mam szpital najl\bliżej domu,
dwa razy zostawiłam córkę, raz bo musiałam iść do dentysty, drugi
raz - musiałam pojechać do domu, bo w domu prowadzę działalnośc i
miałam coś do zrobienia. Wyszło może ok. 2 godzin. Zostawiłam ją, bo
miałam 100% pewniść, ze pielęgniarki dobrze się nią zaopiekują. Ale,
no boga dziewczyno, nawet nie masz pojęcia na jakie pielęgnniarki
możesz trafić i tak po prostu zostawiasz dziecko w szpitalu? CZego
oczekujesz od nas? przyklaskiwania, że dobrze robisz? Moja córka
daje sobie pobrać krew bez najmniejszwego problemu, z pielęgniarkami
i lekarzami nawiązuje świetny kontakt, ale nie wyobrażam sobie, że
mogłoby mnie nie być przy obchodzie - bo córka powie gdzie ją boli,
ale już może zapomnieć, ze w nocy coś działo. Nie zostawiłabym jej
właśnie w nocy, bo pielęgniarki śpią w najlepsze i dopiero budzą się
jak dzieciak się DRZE (też z doświadczenia) a jak dziecko przyjeżdża
do szpitala chore, to wszystko może się zdarzyć, prawda? No chyba,
że zmęczona mamusia odstawiam dzieko do szpitala, zeby sobie
odpocząć, ale mam nadzieję, że takie sytuacje się nie zdarzają.

Stwierdzasz, że jesteś wyrodną matką. Tak, jesteś wyrodną matką. Bo
jeszcze mogę zrozumieć, że ktoś nie może zostać z dzieckiem w
szpitalu bo: pracuje w nocy/ma małe dziecko/sam jest chory, ale
zostawienie dziecka w nocy w szpitalu, bo się woli spać w domu - to
jest najwyższy stopień wyrdnej matki.

[bi_scotti]

Bardzo ciekawy watek. Dowiedzialam sie sporo o polskich ukladach w
szpitalach dla dzieci. Ja mam zupelnie inne doswiadczenia. Moj
sredni syn od niemowlectwa spedzil duzo dni w szpitalu, najwiekszym
szpitalu dzieciecym w mojej prowincji i w moim miescie. Nie ma mowy
o tym zeby rodzice nawet najmlodszych dzieci NOCOWALI na sali z
dzieckiem. Wiekszoc rodzicow, jesli moze/jesli uklady w pracy im na
to pozwalaja, spedza w poblizu dzieci spora czesc dnia a na noc
jedzie do domu lub hotelu. Jest np. hotel dla rodzicow dzieci spoza
najblizszej okolicy (sponsorowany glownie przez fundacje Ronald
MacDonald) - trudno tam o miejsce, wiec jest glownie dla rodzicow o
malych dochodach; rodzice moga przebywac z dziecmi w ich pokojach w
ciagu dnia w okresach miedzy zabiegami, badaniami, testami,
posilkami itp. To dotyczy dzieci obloznie chorych pozostajacyh w
szpitalu dluzej niz 2-3 dni. Dzieci z wypadkow, po zabiegach
operacyjnych maja prawo miec rodzicow przy sobie przez pierwszych
kilka godzin pobytu, potem jak wyzej. Rodzice sa informowani na
biezaco; dzieci powyzej 13 roku zycia maja prawo nie zyczyc sobie by
rodzice byli informowani o stanie ich zdrowia chyba, ze sytuacja
zagraza zyciu; mlodziez powyzej 16 roku zycia podejmuje wszystkie
decyzje dotyczace zdrowia bez obecnosci rodzicow (jesli taka ich
wola, oczywiscie). W szpitalu jest szkola, przedszkole, dziesiatki
zajec hobbystycznych dla dzieci pozostajacych tam dluzej lub
wracajacych regularnie na zabiegi. Dla rodzicow sa dostepne roznego
rodzaju warsztaty informacyjne dotyczace np.technik postepowania z
dziecmi niepelnosprawnymi czy takich prostych rzeczy jak zmiana
opatrunku, podawanie pewnych lekarstw, zadawanie pytan, na ktore
odpowiedzi moga miec znaczenie w diagnozie itp. O tym zeby ktos spal
na podlodze kolo dziecka nie ma mowy - przeciez to stanowi
zagrozenie w przypadku np. pozaru czy koniecznosci natychmiastowej
interwencji lekarskiej. W ogole nie rozumiem jak szpitale moga
dopuszczac do takich sytuacji. Podobnie ze spaniem na krzesle na
korytarzu - na korytarzach na oddzialach nie ma krzesel (moglyby
przeszkadzac w transporcie pacjenta albo wlasnie ewakuacji szpitala
badz oddzialu), miejsca do siedzenia sa wyznaczone w lobby ale te sa
na tyle odlegle od poszczegolnych sal, ze czuwanie tam nie mialoby
zadnego sensu. Dodam, ze pielegniarki w szpitalu dzieciecym to ELITA
pielegniarska a juz np.oddzialy onkologiczne czy kardiochirurgiczne
to naprawde dostaja kwiat tego zawodu. Ja po 23 latach obcowania z
dziesiatkami juz teraz pielegniarek nie moge jednego zlego slowa
powiedziec na panie i panow wykonujacych ten zawod. Pelny szacunek!

[kawka74]

Nie ma mowy
> o tym zeby rodzice nawet najmlodszych dzieci NOCOWALI na sali z
> dzieckiem.

W takim układzie dziękuję Wielkiemu Potworowi Spaghetti i innym siłom wyższym,
że moja córka znalazła się w polskim szpitalu.

[sewerynki]

No cóż, właśnie wróciłam z dzieckiem ze szpitala. Nagły przypadek, byliśmy 5
dni, wypuszczono nas na moją prośbę. Moje dziecko jest w zerówce, byłam z nim
cały czas ponieważ: jest trochę inny (cechy autystyczne) nie da się przwidzieć
jak zareaguje i negatywnych skutków poczucia osamotnienia i porzucenia; musiał
być sam na sali ze względu na kontakt z chorobą zakaźną, trzeba było go
przenosić na wózek inwalidzki i wozić do ubikacji - ileś tam razy dziennie,
jakoś nie widziałam w tym roli pielęgniarek, nogę miał na wyciągu (kiepskiej
jakości - robota szpitalnej złotej rączki) która spadała z wyciągu co ok 10- 15
minut, więc co chwila zaczepiałam nogę a co jakiś czas bandażowała od nowa.
Starałam się swoją obecnością pomagać a nie przeszkadzać w pracy. Nie było mowy
o lodówce ani czajniku dla rodziców. Spałam na podłodze i mi nie przeszkadzało.

Moje ale do szpitala. Nikt nie poinformował nas o diagnozie ani wynikach
(wydębiłam od pielęgniarki) na obchodzie mnie nie zauważano tylko mruczano pod
nosem, kiwano głową i tyle, wypis dostałam od sekretarki, ze zdawkowymi
zaleceniami (oszczędzać nogę, leżeć) i bez żadnego opisu sytuacji, dziecku nie
został przydzielony lekarz prowadzący bo przyszedł na ostrym dyżurze w
niedzielę, nikt się do przypadku nie przyznawał i matce nie mógł nic powiedzieć,
przepraszam, straszono mnie tylko że może pojawić się sepsa. Dostał receptę na
dawkę anytbiotyku dla dorosłego, nie wiem czy lekarz się pomylił bo nie
dodzwoniłam się do szpitala, a wypis pisał stażysta, dawka skorygował znajomy
lekarz (z 3 do 2 tabletek na dobę).

Dziś omijam zleconą wizytę w poradni, oszczędzę sobie i dziecku pół dnia w
szpitalu w korytarzu wielkości mojego przedpokoju. Pojadę za 120 zł prywatnie do
lekarza z oddziału na którym był mój syn choć chyba go nawet nie widział, z
nadzieją że jak już zapłacę to wyjaśni mi co się dziecku wydarzyło, poinformuje
o leczeniu, rehabilitacji, ilości czasu koniecznego do spędzenia w domu itp.
Tyle moich uwag na temat szpitali w Polsce. Acha, a był to dziecięcy szpital
uniwersytecki.

[kawka74]

Kiedy ja byłam z córką w szpitalu, było akurat odwrotnie. Informacje o wynikach
dostawałam na bieżąco od doktor prowadzącej, która zresztą nie poprzestała tylko
na leczeniu w swojej działce, ale sprowadziła do małej neurologa i
rehabilitanta. Oszczędzono mi ponurych diagnoz (dowiedziałam się dopiero po
wykluczeniu sepsy i zapalenia opon mózgowych, a z małą było lepiej). Przy
wyjściu dostałam od pani doktor nie tylko wypis, ale i listę zaleceń z
wyjaśnieniami.
Jedno tylko było kompletną abstrakcją - bufet w szpitalu był nieczynny, jedzenia
nie można było wykupić, a w kuchni był tylko czajnik (w przeciwieństwie do
oddziału piętro wyżej, gdzie były osobne czajniki do gotowania wody dla dzieci i
rodziców, mikrofala, nawet mleko modyfikowane i butelki, o herbatkach,
słoiczkach i kaszkach nie wspomnę). Żeby coś zjeść, trzeba było albo organizować
sobie dowóz żarcia przez rodzinę, albo prosić pielęgniarki, żeby posiedziały
chwilę z dzieckiem (i siedziały, były naprawdę świetne i chętne do pomocy,
życzliwe) i gnać do spożywczego po wędlinę i pieczywo.

[najma78]

W europejskich szpiatalach jest inaczej, rodzice jak najbardziej maja prawo
nocowac przy dzieciach, ale spia na lozkach, szpitale sa w nie wyposazone, a nie
na podlogach czy siedzac na stolkach.

[estelka1]

el_jot, czy Ty naprawdę masz do czynienia z taką patologią w szpitalach? Wiesz co, jakoś nie uwierzę, że w każdym szpitalu, na każdej zmianie pracują wyłącznie zołzowate pielęgniarki.
Jeśli mogę się odnieść do swoich własnych doświadczeń, to miałam do czynienia z 3 szpitalami, przy czym w jednym z nich, córka leżała na 2 różnych oddziałach i to o ironio nie na oddziałach dziecięcych. Moje spostrzeżenie... najmłodszym dzieciakom, takim do wieku szkolnego, faktycznie obecność rodziców jest potrzebna praktycznie non stop. Pod jednym drobnym warunkiem, niech Ci rodzice rzeczywiście będą pomocni i niech mają też wzgląd na obecność innych pacjentów, którzy też są chorzy i potrzebują przede wszystkim spokoju. Ale dzieci takie od 7-8 roku zycia naprawdę nie potrzebują, by rodzice koczowali przy nich całą dobę. Moja córka miała 8 lat, jak trafiła do szpitala pierwszy raz. W ciągu dnia, w miarę możliwości ktoś z nią był. A nawet jeśli zdarzało się, że musiała parę godzin być sama, to inne pacjentki bawiły się z nią, czy rozmawiały. W miarę możliwości i pielęgniarki zajmowały się młodą. Ale i ona sama też potrafiła się sobą zająć, bo wiedziała, że zaraz przyjdą dziadkowie, czy rodzice. Codziennie wieczorem byłam u niej, pomagałam się wykąpać, chwilę siedziałam, żeby się mogła do woli poprzytulać, pogadać, a około 21 wychodziłam. Córka wiedziała, że rano babcia albo ja przyjdziemy. W każdej chwili, nawet w nocy mogła dzwonić do mnie, ale jakoś nigdy tego nie praktykowała, bo po prostu spała spokojnie całą noc. Miewała kryzysy, zwłaszcza na początku popłakiwała po moim wyjściu wieczorem, ale bez problemu pielęgniarki, prowadząca ją lekarka, czy współpacjentki były w stanie ją uspokoić, zająć czymś i jakoś obyło się bez traumy. Oczywiście, gdyby była bardzo poważnie chora, jej życie byłoby zagrożone, na pewno nie zostawiłabym jej samej na noc. Ale przy mononukleozie nie widziałam takiej potrzeby. A przy okazji, młoda jest jedynaczką

[el_jot]

el_jot, czy Ty naprawdę masz do czynienia z taką patologią w
szpitalach? Wiesz
> co, jakoś nie uwierzę, że w każdym szpitalu, na każdej zmianie
pracują wyłączni
> e zołzowate pielęgniarki.
Ależ ja nie napisłam, że w każdym szpitalu są tylko zołzowate
pielęgniraki. Zauważ, ze pisałam też o tych które są ok. Ale
najgorsze wspomnienia mam ze szpitala dziecięcego na Niekłańskiej w
WArszawie i o tym pisałam. Tak, w tym szpitalu spotkałam tylko i
wyłacznie zołzowate pielęgniarki. Jakiś czas temu był wątek też nt
dzieci w szpitalach i pielęgniarkach, takich co dziewczynkę z domu
dziecka przywiązały pasami do łóżka, bo była nieposłuszna. Przykłady
można mnożyć.

[kub-ma]

Wiesz, też mam kiepskie wspomnienia jeżeli chodzi o niektóre
pielęgniarki na Niekłańskiej. Ciekawe jakie wspomnienia mają inni.

[el_jot]

estelka1 napisała:
Mie
> wała kryzysy, zwłaszcza na początku popłakiwała po moim wyjściu
wieczorem, ale
> bez problemu pielęgniarki, prowadząca ją lekarka, czy
współpacjentki były w sta
> nie ją uspokoić, zająć czymś i jakoś obyło się bez traumy.

Czyli nie było jednak tak super. A poza tym, chyba trochę
ściemniasz, bo w żadnym szpitalu w Polsce nie jest tak, że lekarz
prowadzący jest obecny cały dzień przy dziecku. Wieczorami jest
lekarz dyżurujący, może się przypdadkiem zdarzyć, ze jest on i
prowadzącym twojego dziecka. Najczęściej dyżurujący wie tyle o
dziecku co u przekazano albo poczytał w dokumentacji. Trochę
szpitali zaliczyłam z moją 5 letnią teraz córką

[estelka1]

Jakoś nie ściemniam. Na oddziale zakaźnym, na którym moja córka leżała jako 8-latka, było w ogóle tylko dwóch lekarzy, bo i oddział niewielki. Dyżurujący lekarz (chociaż to był tak zwany dyżur "pod telefonem") codziennie wieczorem przyjeżdżał na wizytę i miał przy tym czas porozmawiać z pacjentami, czy pocieszyć najmłodszych, chwilę się pobawić z nimi. A że tak się akurat złożyło, że w tym czasie na wieczorne wizyty przyjeżdżała prowadząca córkę lekarka, to zajmowała się nią, jak była taka potrzeba. Nawiasem mówiąc obydwoje są wspaniałymi lekarzami, bardzo otwartymi na ludzi, ciepłymi i serdecznymi.
A że moja córka na początku popłakiwała trochę... wiesz co, każde normalne dziecko przeżywa rozstanie z rodzicami i nową sytuację, czy znalezienie się w nowym środowisku. I naprawdę nie ma tu aż takiego znaczenia, czy to jest pobyt w szpitalu, pierwsze dni w przedszkolu, czy wyjazd na obóz albo kolonię. Wiedziałam, że znajduje się pod dobrą opieką, że nikt jej krzywdy nie robi i że jeśli będzie taka potrzeba, zostanę telefonicznie wezwana "na pomoc" swojemu dziecku.
I uprzedzam, ewentualne kolejne podejrzenie o ściemnianie. Tak, mimo że córka leżała na oddziale chorób zakaźnych, mogłam ją odwiedzać, kiedy tylko chciałam. Nie leżała w izolatce.

[el_jot]

estelka1 napisała:

>
> A że moja córka na początku popłakiwała trochę... wiesz co, każde
normalne dzie
> cko przeżywa rozstanie z rodzicami i nową sytuację, czy
znalezienie się w nowym
> środowisku. I naprawdę nie ma tu aż takiego znaczenia, czy to
jest pobyt w szp
> italu, pierwsze dni w przedszkolu, czy wyjazd na obóz albo
kolonię. Wiedziałam,
> że znajduje się pod dobrą opieką, że nikt jej krzywdy nie robi i
że jeśli będz
> ie taka potrzeba, zostanę telefonicznie wezwana "na pomoc" swojemu
dziecku.
> Jest ogromna różnica międy płaczem dziecka w szpitalu a płaczem
dziecka w przedszkolu. Jak tego nie rozumiesz to trudno. Gdyby ktoś
z nią został w szpitalu, nie płakałaby. A tak czuła się samotna i
opuszczona.

[estelka1]

I po co uderzasz w aż tak dramatyczne tony? Wierz mi, nie jestem jakąś patologiczną matką, która spokojnie patrzy na rozpacz swojego dziecka i ma to w głębokim poważaniu. Ośmioletnia dziewczynka, która ma za sobą już "samodzielny" wyjazd na wakacje do cioci, bez większego problemu może zostać w szpitalu na noc bez matki. Zwłaszcza, że ta matka jest z nią przed zaśnięciem i niemal zaraz po obudzeniu. Miłość do dziecka to nie to samo, co nadopiekuńczość i poświęcenie za wszelką cenę. Dla mnie chore jest koczowanie na krzesełku, zarywanie nocy po to, by patrzeć jak dziecko spokojnie śpi. Ja osobiście wolałam się wyspać, żeby mieć siłę zajmować się córką w ciągu dnia.

[el_jot]

estelka1 napisała:
Wierz mi, nie jestem jakąś patologi
> czną matką, która spokojnie patrzy na rozpacz swojego dziecka i ma
to w głęboki
> m poważaniu.

Ja nie napisałam,że jesteś patologiczną matką

Ośmioletnia dziewczynka, która ma za sobą już "samodzielny" wyjazd
> na wakacje do cioci, bez większego problemu może zostać w szpitalu
na noc bez
> matki.
Do porówniania szpitala do przedszkola, wyjazdu na obóz doszło teraz
porównanie samodzielnego wyjazdu do cioci. CZy ty naprawdę nie
widzisz różnicy czy udajesz?

Miłość do dziecka to nie to samo, co nadopiekuńczość i poświęcenie
za
> wszelką cenę.
Oczywiscie, że nie. Ale wg mnie zostanie z dzieckiem w nocy w
szpitalu nie jest wyrazem nadopikeuńczopści tylko zwyczajnej troski

Dla mnie chore jest koczowanie na krzesełku, zarywanie nocy po to
> , by patrzeć jak dziecko spokojnie śpi. Ja osobiście wolałam się
wyspać, żeby m
> ieć siłę zajmować się córką w ciągu dnia.
Tak się szczęśliwie zdarzyło, że ani razu nie spałam na krzesłku,
spałam albo na materacu na podłodze,albo na łóżku obok dziecka.

[estelka1]

Rozmawiając z Tobą nie można używać zbyt wielu argumentów, bo cudnie łapiesz za słówka, za to wniosków nie wyciągasz. Ale nieważne. Podsumuję najprościej jak się da. Po pierwsze, dziecko przeżywa rozstanie z rodzicami, nawet jak jest duże, a szczególnie jeśli musi spać nie w swoim łóżku. Po drugie, płacz (nie rozpacz, ani histeria) jest normalną reakcją na sytuację trudną, zwłaszcza u dziecka. Po trzecie jeśli dziecko nie gorączkuje, nie jest po operacji, nie jest podłączone do aparatury podtrzymującej życie, czy wreszcie nie umiera, może zostać na noc bez rodziców, zwłaszcza jak jest duże, ma na koncie rozstania z rodzicami i przede wszystkim ma zapewnioną opiekę. A szpital taką zapewnia. Po czwarte, w znacznej części moich wypowiedzi odnosiłam się do przykładu własnego dziecka, a moje decyzje dotyczyły MOJEJ córki. I uważam, że takie decyzje w jej przypadku się sprawdziły. Bez fałszywej skromności powiem, że mam mądrą, odpowiedzialną i samodzielną córkę, z którą mam doskonały kontakt. Ty ze swoim dzieckiem postępuj tak, jak uważasz za słuszne. I za kilkanaście lat powiedz o nim to samo, co ja dziś o swojej córce

Dla Estelki

[el_jot]

forum.gazeta.pl/forum/w,567,111869503,111906775,Re_Dzieci_w_szpitalach.html

[estelka1]

Wiesz co mnie najbardziej zastanawia w historii zawartej w wątku, do którego mi podałaś link? To co jest tam opisane, to zwykłe znęcanie się nad dzieckiem. Dlaczego zatem nikt nie powiadomił prokuratury? Szkoda, że aktywność autorki ogranicza się do pyskowania na forum.

[zonka77]

>Nawet czterolatkowi można wytłumaczyć, że mama
>idzie spać do domu i przyjdzie rano, a co dopiero nastolatkowi, ale >moda jest,
>że rodzic musi być, więc jest. Jestem wyrodną matką, bo wybrałam >własne łózko,
>niż podłogę obok dziewięciolatki.
Twój wybór. Ja mam 9 latkę i nie zostawiłabym jej z prostej przyczyny - często
mi mówi że gdyby trzeba bylo iść do szpitala to pójdzie bylebym mogła być z nią
bo inaczej bardzo by się bała. Wybrałabym więc krzesełko.
Co do 4 latka to się nie wypowiadam - trudno mi wyobrazić sobie tak odporne 4
letnie dziecko któte bez problemu zostaje na noc samo w szpitalu. Co do dzieci
starczych to myślę że po prostu zależy - od dziecka i sytuacji. Jedno dziecko
zostanie spokojnie a inne będzie pół nocy ryczeć w poduszkę.

przepraszam za literówki!

[zonka77]

Coś dzisiaj nie trafiam

[el_jot]

zonka77 napisała:

> >>>> Co do 4 latka to się nie wypowiadam - trudno mi wyobrazić
sobie tak odporne 4
> letnie dziecko któte bez problemu zostaje na noc samo w szpitalu.
> zostanie spokojnie a inne będzie pół nocy ryczeć w poduszkę.
Moja córa ma teraz 5 lat, no i można ją zostawić w dzień
wszędzie,nawet w szpitalu, w przedszkolu zaaklimatyzowała się
natychmiast. Ale w nocy w szpitalu - po prostu sobie nie wyobrażam,
że mogłaby zostać sama i ona też nie. O czterolatku autorka pisze
bzdury totalne, owszem na siłę można zrobić wszystko, ale chyba nie
o to chodzi. Tak wypowiadają się niektóre panie, że rodzice
przeszkadzają w szpitalu a nie przeszkadza wyjący całą noc
czterolatek? Ach, zapomniałam, zawsze można dać differgan na
uspokojenie

[alabama8]

No cóż, w szpitalu z dzieckiem byłam nie raz nie dwa, w sumie pewnie
by się całkiem spora liczba nazbierała i wiem jak "opieka" wygląda w
praktyce i to nie tylko gdy matki nie ma na noc, ale też kiedy matki
nie ma wogóle.
W jednym ze szpitali (zakaźnych) na sali obok leżało malutkie
niemowlę, a jego matka w zakaźnym dla dorosłych. O ile dzieckiem
rano zajmowały się stażystki pielęgniarstwa, tak po południu
dzieciak leżał sam i płakał, płakał, płakał. I nikt się nie
interesował, a ja nie mogłam tam wejść bo siedziałam ze swoim w
pokoju z kwarantanną bo mały miał zakażenie gronkowcem. Do tego
zajmowałam się w tym czasie jeszcze dzieckiem z łóżka obok, do
którego matka przychodziła raz w tygodniu. Trzylatkiem z chorobą
sierocą zamkniętym przez cały dzień w łóżku z kratami, karmionym na
szybko przez pieleniarki. Po obiedzie stawiały mu kompot na
parapecie i wychodziły. A dzieciak był zamknięty w łóżku i nawet by
do tego kompotu nie sięgnął. Kiedy go pierwszego dnia mojego pobytu
wypuściłam z łóżka - zachowywał się jak źrebak wypuszczony na łąkę,
nie wiedział co ma ze sobą zrobić - biegać, skakać ...
Takie są polskie szpitale, to nie są historie odległe - raptem 3-4
lata temu.
Jeśli zostawisz dziecko samo na noc to ci się zasika po pachy i do
rana nikt mu gaci nie zmieni, wyrwie sobie wenflona, wykrwawi, nikt
nie zauważy. Tak więc zalecam więcej instynktu samozachowawczego.

[viviene12]

Nawet czterolatkowi można wytłumaczyć, że mama
> idzie spać do domu i przyjdzie rano,

nie mozna, w kazdym razie nie kazdemu.

[krokre]

viviene12 napisała:

> Nawet czterolatkowi można wytłumaczyć, że mama
> > idzie spać do domu i przyjdzie rano,
>
> nie mozna, w kazdym razie nie kazdemu.
>
>

Potwierdzam. Zreszta by mi serce pękło jakbym mojego 4 latka zostawiła w
szpitalu samego na całą noc, czy noce. Dlatego jak byłaby możliwość zostania z
nim bez wahania bym została. 9-latek to juz inna sprawa, choc to też zależy od
dziecka i jego wrażliwości

[bi_scotti]

krokre napisała:

> Zreszta by mi serce pękło jakbym mojego 4 latka zostawiła w
> szpitalu samego na całą noc, czy noce. Dlatego jak byłaby
możliwość zostania z
> nim bez wahania bym została.

Na jak dlugo? Jesli 4-latem musialby byc w szpitalu 6 tygodni, 3
miesiace - tez bylabys w stanie zostac z nim 24x7? Poniewaz 99%
rodzicow w takich okolicznosciach nie jest w stanie, szczegolnie
jesli maja wiecej dzieci i mieszkaja w znacznej odleglosci od
szpitala, od tego jest KWALIFIKOWANY personel, ktoremu mozna zaufac
zeby zadne dziecko nie czula sie opuszczone czy nieszczesliwe z tego
powodu, ze mama nocuje poza szpitalem. Czy to 4-latek, ktory jest w
szpistalu 1 noc, czy ten, ktory jest w nim 100.
Z tego, co piszecie, to glownym problemem wydaja sie byc kwalificje
i podejscie (lub raczej jego brak) zespolow pielegniarskich na
oddzialach dzieciecych. Rowniez organizacja pracy jest pewnie jakims
tam problemem. Mnie sie zdaje, ze moze rodzice za malo wymagaja od
sluzb medycznych i za wiele biora na siebie w sytuacjach, w ktorych
inne rozwiazania bylyby zapewne bardziej praktyczne i faktycznie
przyspieszajace poprawe zdrowia dzieci. W moim kraju zawod
pielegniarki jest bardzo ceniony, daje mozliwosci nieustannego
ksztalcenia sie zawodowego, jest przyzwoicie oplacany i ogolnie to
nie jest latwo zostac pielegniarka, szczegolnie np. z tytulem
Master's. To ma zapewne jakies znaczenie w kwestii ostatecznej
opieki jaka otrzymuja pacjenci, szczegolnie ci, ktorym trudno jest
sie samym poskarzyc - dzieci, umyslowo uposledzeni, staruszkowie ...
Oni potrzebuja najlepiej wykwalifikowanej i najbardziej
zaangazowanej opieki pielegniarskiej.

[krokre]

bi_scotti napisała:

> krokre napisała:
>
> > Zreszta by mi serce pękło jakbym mojego 4 latka zostawiła w
> > szpitalu samego na całą noc, czy noce. Dlatego jak byłaby
> możliwość zostania z
> > nim bez wahania bym została.
>
> Na jak dlugo? Jesli 4-latem musialby byc w szpitalu 6 tygodni, 3
> miesiace - tez bylabys w stanie zostac z nim 24x7? Poniewaz 99%
> rodzicow w takich okolicznosciach nie jest w stanie, szczegolnie
> jesli maja wiecej dzieci i mieszkaja w znacznej odleglosci od
> szpitala, od tego jest KWALIFIKOWANY personel, ktoremu mozna zaufac
> zeby zadne dziecko nie czula sie opuszczone czy nieszczesliwe z tego
> powodu, ze mama nocuje poza szpitalem. Czy to 4-latek, ktory jest w
> szpistalu 1 noc, czy ten, ktory jest w nim 100.
> Z tego, co piszecie, to glownym problemem wydaja sie byc kwalificje
> i podejscie (lub raczej jego brak) zespolow pielegniarskich na
> oddzialach dzieciecych. Rowniez organizacja pracy jest pewnie jakims
> tam problemem. Mnie sie zdaje, ze moze rodzice za malo wymagaja od
> sluzb medycznych i za wiele biora na siebie w sytuacjach, w ktorych
> inne rozwiazania bylyby zapewne bardziej praktyczne i faktycznie
> przyspieszajace poprawe zdrowia dzieci. W moim kraju zawod
> pielegniarki jest bardzo ceniony, daje mozliwosci nieustannego
> ksztalcenia sie zawodowego, jest przyzwoicie oplacany i ogolnie to
> nie jest latwo zostac pielegniarka, szczegolnie np. z tytulem
> Master's. To ma zapewne jakies znaczenie w kwestii ostatecznej
> opieki jaka otrzymuja pacjenci, szczegolnie ci, ktorym trudno jest
> sie samym poskarzyc - dzieci, umyslowo uposledzeni, staruszkowie ...
> Oni potrzebuja najlepiej wykwalifikowanej i najbardziej
> zaangazowanej opieki pielegniarskiej.

Tak długo jak bym musiała Co do kwalifikacji szpitalnego personelu - to chyba
logiczne że tylko taki tam pracuje, ale wykwalifikowana pielęgniarka to nie to
co obecność matki. To jak się zachowała autorka wątka w stosunku do swojego
dziecka to jej sprawa nie potępiam nie przyklasnę. Piszę co JA bym zrobiła gdyby
moje dziecko musiało być w szpitalu

[mamakrzysia4]

byłam z 2 maluchów w szpitalu- młodą karmiłam piersią a strszak nie
wyobrażął sobie chwili bez mamy problem polegał na tym, że młodsze
poszlo na oddział niemowlaków a starsze na przedszkolaki a ja tak
krążyłam miedzy 1 a 4 piętrem sama bez pomocy dzieci miały rota i na
przemian rzygały i srały ja byłam obrzygana nieprzytomna ze
zmęczenia tak wytrzymałam tydzień zero wsparcia i zrozumienia ze str
personelu medycznego....-przykład z renomowanego szpitala dla dzieci
w Warszawie. Za to gdy młoda wylądowala w szpitalu w Grodzisku
Mazowieckim to sama pani ordynator kazała mi uciekać do domu spać a
oni już zajęli się moją krzykaczką i może jestem wyrodna ale nie
miałam wyrzutów sumienia i porządnie się wyspałam ale nawet
największemu wrogowi nie życze koszmaru bycia z dzieckiem w szpitalu