Pogrzeb Whitney Houston

[thorgalla]

Relacja:
www.ustream.tv/aplive

[nangaparbat3]

Oglądam, czy raczej podglądam. Byłam kiedyś w Polsce na pogrzebie baptystki - to zupełnie inne pogrzeby. Czlowiek wreszcie wraca do Boga.

[kiszczynska]

nie lda jehowy!

nangaparbat3 napisała:

> Oglądam, czy raczej podglądam. Byłam kiedyś w Polsce na pogrzebie baptystki - t
> o zupełnie inne pogrzeby. Czlowiek wreszcie wraca do Boga.

otumanianie ise nie jest drogą do boga!

[kiszczynska]

[a.va]

Nanga, napiszesz coś więcej o tym? Zaciekawiłaś mnie.

[nangaparbat3]

Nie bardzo potrafię, byłam na tym pogrzebie ponad 20 lat temu. Uderzające było, że smutek, wielki i autentyczny, mieszał się z radością, że zmarła już jest "u Boga". Tak to zapamiętałam.

[nangaparbat3]

W każdym razie nie pamiętam wielkiej rozpaczy, jakiegoś poczucia konca czy katastrofy - raczej przekonanie, że zmarła jest juz spokojna i bardzo szczęsliwa, niezależnie od tego, jak bardzo my za nią tęsknimy.

[exina]

Tez nie pamiętam rozpaczy, a był to pogrzeb katolicki. Pełna wewnętrzna radość.
Żona klaskała w dłonie:
- Ach, przecie nadszedł koniec
Pijackich orgii.
Bólów miałam niemało,
Nareszcie twoje ciało
Wezmą do morgi.

Hm. Ile kobiet by sie cieszyło. Ba pogrzebie mojego ojca tez bym jakoś zaklasnęła w dłonie, ale nie wypadało - a na stype byłam za młoda. Totez świętuję każdego dnia odkąd jestem dorosła i myślę, ze to ładnie, ze się cieszę, ze trafił do nieba.

[gaja78]

nangaparbat3 napisała:

> W każdym razie nie pamiętam wielkiej rozpaczy, jakiegoś poczucia konca czy kata
> strofy - raczej przekonanie, że zmarła jest juz spokojna i bardzo szczęsliwa, n
> iezależnie od tego, jak bardzo my za nią tęsknimy.

Może to kwestia rodziny, a nie otoczki religijnej. W mojej rodzinie pogrzeby zawsze były osobiście druzgocące, jeden wielki smutek i rozpacz, bo więzy osobiste raczej takie prywatne, wszystko w rodzinie, duże związki emocjonalne.
A na pogrzebie dziadka mojego męża szczena mi opadła. Owszem, najbliżsi płakali, w tym gronie było to, co znałam ze swoje rodziny, ale poza tym - duża pokazówka. Przemówienia nad grobem, stypa na ponad 100 osób, prawdziwa impreza miejscami radosna a na stypie radosny pokaz zdjęć dziadka ... ja miałam jednocześnie gruby niesmak i satysfakcję, że pogrzeb jest z pompą - bo człowiek był zasłużony. Rozumiem, że to po prostu inna kultura grzebania zmarłych, niż ja znałam ze swojego środowiska. Niezależnie od wyznania.

[exina]

nangaparbat3 napisała:

> Nie bardzo potrafię, byłam na tym pogrzebie ponad 20 lat temu. Uderzające było,
> że smutek, wielki i autentyczny, mieszał się z radością, że zmarła już jest "u
> Boga". Tak to zapamiętałam.

Hm, moim zdaniem opisałas typowy pogrzeb katolicki. Zwyczajny. Jesli nie było to dziecko, któremu urwano nózki lub zakopano zywe gruzem, to wiekszosc cieszy sie, ze zmarłemu jest lepiej. Przy niektórych pogrzebach mozna nawet wyczuc, ze ktos odczuł ulgę. Moze dlatego, ze spotkało go lepsze zycie. Tez nie potrafie tego opisac, to naprawde głębokie.

[nangaparbat3]

Byłam na wielu katolickich pogrzebach i nie, nie zauważyłam tego.

[exina]

Moze dlatego, ze nie chowałas ojca alkoholika, matki z altzhaimerem lub starej panny siostry, ktora nawet 1 dziecka nie porodziła. Wszyscy oni to nieszczesliwi ludzie i nalezy sie cieszyc, ze ojciec niebieski wzial ich w swoja opieke.

[chloe30]

exina napisała:

> Moze dlatego, ze nie chowałas ojca alkoholika,

ja chowałam ojca alkoholika i jakos specjalnej ochoty do klaskania nie miałam mimo wszystko

[attiya]

na katolickich? żartujesz chyba