"to głupie nieodpowiedzialne i bezsensu"? napewno?

[water_mcg]

Witam,
Mam problem, nie wiem co o tym myśleć. Sprawa wygląda tak w październiku zeszłego roku urodziłam syna. Ostatnio z mężem postanowiliśmy, że w sierpniu/ wrześniu będziemy strać się o kolejne dziecko. Podzieliłam się tym z moja mama... jej reakcja bardzo mnie zaskoczyła... dowiedziałam się, że "to głupie nieodpowiedzialne i bezsensu, że jedno dziecko już mam. Powinnam odczekać co najmniej 4lata". Bardzo mnie to zabolało. Zawsze chciałam żeby między moimi dziećmi nie było zbyt dużej różnicy wieku nie widziałam w tym nic ani głupiego ani bezsensu. Między mną a moim bratem jest 4 lata nie mamy ze sobą zbyt dobrego kontaktu, a już na pewno nie mieliśmy go jako dzieci. Chcę żeby u moich dzieci tak nie było.
Nasza sytuacja materialna nie jest zła, nie jest też najlepsza ale nie ma co narzekać. Jestem na wychowawczym. Mąż z końcem roku ma zmienić prace na lepiej opłacalną. W przyszłym roku zamierzamy zmienić też mieszkanie na większe.
Nigdy nie potrzebowałam pomocy mojej mamy ani nikogo innego w opiece nad synkiem.
Bardzo chcę tego drugiego dziecka co więcej czuje taką potrzebę.
Co Wy o tym sądzicie? bo mnie to normalnie zdołowało! aczkolwiek raczej zdania nie zamierzam zmieniać

[brak.polskich.liter]

water_mcg napisał(a):

> Co Wy o tym sądzicie? bo mnie to normalnie zdołowało!

W checi posiadania kolejnego dziecka nie widze nic dziwnego, natomiast w konsultowaniu z matka planow prokreacyjnych i uzaleznianiu swojego samopoczucia od tego, co powie mama/tata/tesciowa/szwagier/sasiad z naprzeciwka - i owszem, sporo.

[water_mcg]

Ja z nie konsultowałam ja ją poinformowałam. nie widzę w tym nic dziwnego?

[brak.polskich.liter]

water_mcg napisał(a):

> Ja z nie konsultowałam ja ją poinformowałam. nie widzę w tym nic dziwnego?

W porzadku - zatem poinformowalas ja, a ona Cie poinformowala o tym, co sadzi na ten temat. Symetria.
Skoro takie informowanie to dla Ciebie, jak twierdzisz, nic dziwnego, to o co foch?

Wiesz, rozumiem informowanie o tym, ze sie jest w ciazy, ale komunikat o planowaniu starania sie (w miesiacu sierpniu, dajmy na to) o kolejnego potomka jest dla mnie jednak kuriozalny. No, bo co chcesz osiagnac? Czego szukasz? Akceptacji? Pochwaly? Piszesz, ze zadnej pomocy nie oczekujesz, wiec nie byla to zakamuflowana proba wysondowania, czy na pomoc ze strony matki mozesz liczyc. Wiec o co Ci chodzi, tak naprawde?

Bylo jeszcze skonsultowac ze starszyzna rodu pozycje, w jakiej zamierzasz sie starac o dziecko i bylby komplecik szczescia familijnego w wielkiej afrykanskiej rodzinie

[chcesztomasz]

a własna matka/ojciec to to samo co teściowa, sąsiadka?

[heca7]

Masz więc nauczkę żeby tak intymnymi sprawami jak planowanie zapłodnienia nie konsultować z mamusią tylko z plemnikodawcą

[lampka_witoszowska]

ja jestem przeciwna takiemu swojskiemu trzymaniu się z rodziną blisko-jak-najbliżej, bo bardzo nie lubię komentowania i doradzania na swoją modłę nie wiadomo z jakiego powodu

ja bym powiedziała mamie, że nie takiej reakcji sie spodziewałam i nie dlatego jej mówiłam, żeby komentowała i krytykowała, tylko żeby podzielić się radością i byłoby miło, gdyby to szanowała
i traktowała dorosłych jak dorosłych

[pod.sufitka]

bardzo dobrze powiedziane, stanowczo ale grzecznie, bez obrazania sie, docinkow czy focha tez tak che umiec, ehhhhh

[rosapulchra-0]

Nie słuchaj mamy i zrób tak, jak uważasz, że będzie dla ciebie dobrze.
To twoje życie - nie jej.
Mam troje dzieci z niewielką różnicą wieku (między najstarszą a średnią jest 14 miesięcy, a między średnią a najmłodszą 18 miesięcy). Moja mać przy drugiej ciąży chciała, żeby usunęła, gdy dowiedziała się o trzeciej to modliła się o poronienie. Bardzo mocno to zaważyło na naszych kontaktach, które do dziś są ledwo poprawne.

[toxicity1]

Rosa, Ty też nie chciałaś mieć duzej różnicy wieku między dziećmi?

[water_mcg]

U mnie z tymi kontaktami będzie podobnie pewnie. Jak możesz proszę napisz jak sobie poradziłaś z dzieciaczkami? ciężko było?

[rosapulchra-0]

Ja twierdzę, że pojawienie się pierwszego dziecka jest jak trzęsienie ziemi, drugiego równa się rewolucji (szczególnie w tak krótkim czasie), ale trzecie i każde następne jest to już pikuś, naprawdę

[wiu]

Mam dwójkę. Kiedy fantazjuję nt. trzeciego, aż się boję reakcji mojej rodziny, głównie mamy )

Juz kiedy dzwoniłam, żeby powiedziec jej o drugim (notabene: 1 kwietnia to był) była wstrząsnięta i zmieszana i pierwszą jej myślą było, że wpadliśmy. Jej zdanie nt. posiadania dzieci zawsze było mi znane ale nigdy nie minęło moje przykre odczucie na temat tego zdania. Wiadomo, człowiek odnosi to do siebie.....

Nigdy nie zamierzałam obciążac jej swoim rodzicielstwem. Od dawna przygotowywała mnei na to, że "dzieci ma się na własny rachunek". Jesteśmy z meżęm niezalezni finansowo od czasu ślubu, nigdy o wsparcie finansowe nei prosiliśmy, choćbywało, że je otrzymywaliśmy. Byliśmy jednak zawsze gotowi dawac sobie rade sami.

Trochę przykro, gdy z rodzicem nei można dzielić radości macierzyństwa...

Ale cóż, kiedy dla tego kogoś macierzyństwo to tylko cięzka niewdzięczna praca, blokująca osobisty rozwój, karierę, degradująca kobietę fizycznie, zewnętrznie itd. itp.

Trudno, swojej matki już nie zmienisz. Ale przed soba masz całe życie i dlatego tylko ty (i twój mąż) podejmujcie kluczowe decyzje.

Nie można przez całe życie bac się swoich rodziców i/lub zabiegac o ich względy..

Trzymam kciuki.

[water_mcg]

Ale cóż, kiedy dla tego kogoś macierzyństwo to tylko cięzka niewdzięczna praca, blokująca osobisty rozwój, karierę, degradująca kobietę fizycznie, zewnętrznie itd. itp.

Właśnie, właśnie.

Dzięki za trzymanie kciuków.
pozdrawiam,

[princy-mincy]

trzeba bylo matce powiedziec, ze nie prosilas jej o ocene swoich planow prokreacyjnych, tylko podalas jej do wiadomosci
nie musisz miec akceptacji matki, jesli nie oczekujesz od niej opieki nad dziecmi
rob tak jak uwazasz za stosowne- Tobie ma pasowac (i mezowi) a nie babci

[zefirek1612]

water, moja matka tak samo... ja co prawda nie mogę mieć kolejnego dziecka ze względów zdrowotnych, ale jeszcze za nim to wyszło to jak mówiliśmy z mężem na pół żartem o drugim dziecku to też powiedziała że bez sensu,po co, a na co i takie tam i nie docierało do niej że w małżeństwie dzieci się rodzą, nikogo to dziwić nie powinno. mało, przy pierwszym naszym wspólnym też załamywała ręce bo ślubu nie mieliśmy(brałam w 3 miesiącu ciąży) i "ludzie jej powiedzą co chcą", że będą gadać że się kur...ić pojechałam do Poznania (a mieszkaliśmy już razem). Najchętniej to by ukrywali ten fakt do momentu aż ślub wezmę, tylko po co? czasy się zmieniły.

[volta2]

ja się planami o staraniach nie dzieliłam, bo mnie nie interesowało zdanie mojej rodzicielki na ten temat, chętnie natomiast opowiadałam znajomym, że u nas stawiamy na małą różnicę wieku(coby zaskoczeni nie byli, i nie zgadywali czy wpadka)

ale jak już matka ciążę wypatrzyła, to jakoś instynktownie jej nie potwierdziłam, "bałam się" i mąż mówił, że tak, że ciąża a ja że nie, że po prostu brzuch mi urusł tak(to był 10 tydzień, więc to nie był bębenek) - nie chciałam słuchać co mi chce powiedzieć.

dałam jej tylko do zrozumienia, że to starannie przemyślana decyzja, żeby się o mnie nie bała, że sobie nie dam rady.

kontakt dzieci ze sobą mają wspaniały - mimo możliwości posiadania osobnych pokoi nie zdecydowali się, śpią razem i razem spędzają czas, choć starszy powoli wkracza w wiek nastolatkowy i się zanurza w czytaniu, siłą rzeczy tych wspólnych zabaw jest mniej.

jeśli jesteście pewni swojego planu - nie bójcie się i nie słuchajcie nikogo.

[toxicity1]

volta2 napisała:

>>
> "bałam się" i mąż mówił, że tak, że ciąża a ja że nie, że po prostu brzuch m
> i urusł tak(to był 10 tydzień, więc to nie był bębenek) - nie chciałam słuchać
> co mi chce powiedzieć.

Musiałaś być rzeczywiscie w stresie, skoro twierdziłaś, ze brzuch Ci tak urUsł...

[water_mcg]

właśnie chodzi o ten kontakt zależy mi bardzo.
Przede wszystkim odczuwam potrzebę zostania znów mamą.
dzieki

[an_ni]

a przestalas nia byc po zakonczonym porodzie?
moze na przekor wszystkim starajcie sie juz teraz, bedzie jeszcze mniejsza roznica wieku, jeszcze lepiej

[myszmusia]

> Nasza sytuacja materialna nie jest zła, nie jest też najlepsza ale nie ma co n
> arzekać. Jestem na wychowawczym. Mąż z końcem roku ma zmienić prace na lepiej o
> płacalną. W przyszłym roku zamierzamy zmienić też mieszkanie na większe.

jak chcesz szybko to miej ale moze nie 4 lata jak radzi mama a do faktyczniej zmiany pracy i zmiany mieszkania poczekaj? bo plany planami a zycie potrafi je pozmianiac - niech maz juz MA ta lepsza prace i niech mieszkanie bedzie juz nowe a nir w planach - rozsadkowo tak chyba lepiej by było.Poza innymi powodami przeprowadzka to dosc ciezka praca lepiej i łatwiej to robic nie bedac w ciazy - chyba ze "zrobi sie sama" a ty przyjdziesz na gotowe

[vector40]

Po co czekać ! Mąż na wszystko zarobi i wszystkim się zajmie

[myszmusia]

no to chociaz niech juz ma ta prace w której tak na wszystko zarobi az tak mu nie utudniac;_)

[vector40]

Ale Ona odczuwa potrzebę bycia mamą ! Niech rodzi. O finansach pomyśli później

[water_mcg]

tak dziekuję finanse ważne ale nie najwazniejsze

[edelstein]

Po co informowac rodzine o planach prokreacyjnych?jak dziecko bedzie w drodze to i tak sie nie da tego ukryc,spokojnie do 3m-ca moga poczekac.

[nangaparbat3]

Taką opinię słyszałam od poważnej psychoanalityczki i chodziło o rozwój dzieci, a dokładnie pierworodnego - różnic dwóch lat jest wg niej wyjątkowo niekorzystna Dwulatek przechodzi etap tzw. wtórnej symbiozy z matką i fundowanie mu w tym momencie młodszego rodzeństwa nie jest dobre.
To by potwierdzało moje obserwacje dziesiątek rodzeństw, w których starsze jest bardzo wrażliwe, często wycofane, nieśmiałe, melancholijne, z problemami - mlodsze pewne siebie, pogodne, zadowolone z zycia. To starsze płaci cenę podwójną, najpierw jako piersze jest nadmiernie zaopiekowane, potem z dnia na dzień przeżywa detronizację, staje sie "duże", choc jest jeszcze bardzo małe, schodzi na drugi plan, i jest to trudne i nieobojetne dla rozwoju doświadczenie.
Starsze już, kilkuletnie dziecko, nie jest az tak silnie związane z matką, tak blisko, sytuacja jest dla niego łatwiejsza.

[antyideal]

Czyli jaka róznica minimum jest bezpieczna ?

[nangaparbat3]

Ta psychoanalityczka mówiła o czterech latach jako minimum - albo rok. Byle nie dwa. A to różnica bardzo częsta, chocby u mego ojca - co dwa lata prorok.

[nabakier]

Nanga, u mnie jest 6,5 roku i to jest dopiero straszna różnica. Bo starsze niestety, bardzo dobrze pamięta, jak miało rodziców dla siebie, i młodsze jest dla niego intruzem.
Uważam, że rok-dwa lata to świetna różnica. Najlepsza. Potem to już by musiało być ponad 10 lat, by starsze było w stanie się pogodzić z faktami.

[czarnaalineczka]

> Uważam, że rok-dwa lata to świetna różnica. Najlepsza.
ament
>Potem to już by musiało być ponad 10 lat, by starsze było w stanie się pogodzić z faktami.
i wtedy to juz jest 2 jedynakow ,a nie rodzenstwo

[asia_i_p]

Niekoniecznie.
Ja na początku rzeczywiście byłam dla mojej siostry bardziej ciotką, potem po śmierci mamy przez pewien czas lekko weszłam w rolę mamy, ale potem zostałyśmy siostrami. Fajnie jest. Różnica jest 10 i pół roku.
Co więcej, ja już zaczynam wchodzić w siostrzane układy z moimi jeszcze młodszymi siostrami przyrodnimi - różnica 20 i 21 lat.

[antyideal]

Hm, no wlasnie, jestem starsza od brata o 6,5 roku
i bolesnie odczułam detronizację z pozycji jedynaka
Zwlaszcza, ze to chlopak, wiec zwiazek z mamą bliski,
ponadto bardzo chorowity, wiec cala uwaga raptownie
została skierowana na niego...

[nangaparbat3]

Jestem w identycznej sytuacji, tyle że brat chorowity nie był, na odwrót. Wcześniej dokopała mi cioteczna siostra - przestalam byc pierwszym i jedynym dzieckiem w dówch rodzinach. Ha ha ha - jak dożyję mam szanse zostać nestorka dwóch rodów

[nangaparbat3]

No nie. Nie pamięta, ale doświadcza, przeżywa, a niczego jeszcze nie zracjonalizuje. Taki kilkulatek ma juz przyjaciół, grupę rówieśniczą w przedszkolu czy szkole czy na podwórku, dwulatek zazwyczaj ma wciąż tylko rodziców. W dodatku jest zbuntowany i odsunięcie z powodu pojawienia się rodzeństwa (a tego odsunięcia nie da się uniknąć, takie realia) może interpretować jako skutek okazywania własnej woli, i tej woli może sie wyrzec, a przypnajmniej bać się, ze wazne osoby, jeśli swą wolę okazać, odsuwają się. Wydaje mi się, że to jakoś w ten sposób działa. Kiedy dziecko jest starsze, może pogadać (dzieci proszą, żeby siostrę wyrzucić na śmietnik, synek znajomych babci wyrzucił brata przez okno, ten na szczęście w betach, zahaczył o szyld sklepu na parterze) , jakoś wyrazić emocje (ja miałam 5 lat i krzyczałam: Już mnie nikt nie kocha, tylko wszyscy Kasię!), nie jest źle. Najgorzej jak się jest na tyle małym, że nie przemyślisz, nie pogadasz.

6 lat

[guderianka]

Kwestia osobnicza. Między moimi dziewczynkami jest 6 lat-i uważam to za strzał w 10, na tyle dobry strzał, że między Młodszą a Najmłodszym tez będzie 6lat. Dziewczyny dogadują się świetnie, gdy mała się urodziła mogłam poświęcic jej mase czasu bo duża miała już swój świat i nie potrzebowala mnie tak bardzo. Teraz są świetnymi kumpelami, dużo rzeczy robia razem, kochają się, Starsza zawsze jak dostaje kieszonkowe kupuje cos Młodszej a Młodsza jak dostanie jakieś łakocie od razu leci do Starszej itp. Dla mnie-naprawdę wygodna, korzystan różnica wieku ze względu na nie i poświecany im czas ale też na moje własne ja, które ucierpiałoby gdybym miała dzieci z mniejszą rożnicą wieku-nie dałabym rady emocjonalnie i mentalnie i psychicznie

[bablara]

Ja nie zdecydowalabym sie na drugie dziecko w tkim odstepie czasu. Ale kazdy robi jak mu wygodnie. Ale stwierdzenie, ze jesli miedzy dziecmi bedzie mala roznica wieku to beda mialy super kontakty to chyba mit, bo to nie zalezy od roznicy wieku.

[kasamandri]

Cóż, z jednej strony twoja mama wyraziła się bardzo dosadnie. To niezbyt miłe.

Z drugiej strony moim (jakże subiektywnym) zdaniem, taka różnica wieku może być odebrana jako jakiś rodzaj nieodpowiedzialności, szczególnie wobec pierwszego dziecka.
Sama mam 1,5 roczne dziecko, jest ono jeszcze tak małe i wymagające olbrzymiego nakładu uwagi i ciepła. Ostatnią rzeczą, jakiej potrzebuje moja rodzina w tym momencie jest noworodek.

Mitem jest dobry kontakt przez całe życie rodzeństw z taką różnicą wieku, faktem że jak oboje trochę podrosną to lepiej zajmą się sobą niż rodzeństwo z większą różnicą.

Ty oczywiście masz prawo do planowania swojego życia jak ci się podoba. Twoja mama mogła by spokojnie z tobą porozmawiać, przedstawić ci swoje zdanie w tym temacie (w końcu to tak bliska osoba) ale obrażać cię stanowczo nie powinna.

[eilian]

Przede wszystkim myślę, że nie ma reguł jeśli chodzi o to, kiedy dzieci mają ze sobą dobry kontakt a kiedy nie. Niestety, mała różnica wieku niczego tu nie gwarantuje, może z tego też powinnaś sobie zdać sprawę.

[czarnaalineczka]

> Witam,
> Mam problem, nie wiem co o tym myśleć. Sprawa wygląda tak w październiku zeszłe
> go roku urodziłam syna. Ostatnio z mężem postanowiliśmy, że w sierpniu/ wrześni
> u będziemy strać się o kolejne dziecko.
> Bardzo chcę tego drugiego dziecka co więcej czuje taką potrzebę.

a po co czekac do sierpnia/wrzesnia ?

[srebrno-listka]

Uważam, że to Wasza sprawa, ile dzieci i w jakim odstępie czasu chcecie mieć. I zgadzam się, że lepiej, aby różnica wieku była mniejsza - nie tylko ze względu na kontakt między dziećmi, ale i ze względu na Was: szybciej wyjdziecie z tzw. pieluch
Powiedziałabym na Twoim miejscu mamie, że z punktu widzenia dziecka z taką dużą różnicą wieku między rodzeństwem jesteś przeciwnego zdania i uważasz, że taka różnica wieku nie jest dobra. I zrobiłabym po swojemu, zdecydowanie

[klubgogo]

Nie przejmowałabym się docinką matki, ale po części ma rację, bo

>Mąż z końcem roku ma zmienić prace na lepiej opłacalną. W przyszłym roku zamierzamy zmienić też mieszkanie na większe.

A co będzie jeśli nie zmieni? Ma już kontrakt? Może najpierw zmieńcie pracę i mieszkanie i wtedy się starajcie.

[nabakier]

Bierz się do roboty dzieciowej. Fajna jest mała różnica wieku między dziećmi, acz rodzicom trochę ciężej.
Zlej mamę.

[czarnaalineczka]

> acz rodzicom trochę ciężej
tylko na poczatku
pozniej dzieci sie same soba zajmuja i o ile rodzice sa odporni na odglosy armagedonu to jest luz

[nangaparbat3]

Często bardzo silnie z sobą rywalizują, znam mnóstwo takich par.

Nangaparbat, czy mogę

[bye.bye.kitty]

zapytać sie o coś na privie?

[czarnaalineczka]

a co jest zlego w rywalizacji ?

[nabakier]

Czarnaalineczko, chcę Cię uprzedzić, że ten głąb gazeta uważa, że ja to Ty

[czarnaalineczka]

lol socjalistyczne alterego mi sie trafilo

[emi-82]

acz rodzicom trochę ciężej
> tylko na poczatku
> pozniej dzieci sie same soba zajmuja i o ile rodzice sa odporni na odglosy arma
> gedonu to jest luz
Zgadzam sie w 100% - na poczatku bylo ciezko, chwilami bardzo ciezko, ale teraz juz luzik Bawia sie razem bardzo fajnie i to najczesciej w swoim pokoju, wiec nawet halas taki nie straszny Oczywiscie bic sie tez potrafia i klocic o zabawki, ale jednak relacje miedzy nimi okreslac moge jako bardzo dobre

[anorektycznazdzira]

Nie zamierzasz zmienić- no i wystarczy.
Komentarz był bez sensu a nie Wasze rodzinne plany.
Nie do końca się zgadzam, że taka czy inna różnica wieku decyduje o kontakcie lub jego braku, sa to raczej inne względy, ale to nie ma znaczenia, tak Wam pasuje, tak planujecie- życzę powodzenia

[wjw2]

> Co Wy o tym sądzicie? bo mnie to normalnie zdołowało! aczkolwiek raczej zdania
> nie zamierzam zmieniać

To czym się przejmujesz, po co ten cały elaborat?

Odniśnie różnicy wieku między dziećmi, wg mnie nie ma reguły.
U mnie np z siostrą starszą o 8 lat mam kontakt mierny, ale z bratem młodszym o 7 lat jesteśmy prawdziwymi przyjaciółmi

[sarling]

Wiesz (tu bedzie bardzo sobiście) - kiedy moj starszy syn miał 2 lata, zaczęliśmy mysleć o drugim dziecku. I moja mama, bardzo bliska mi osoba, powiedziała, że nie nadajemy się na rodziców i nie powinnismy myślec już więcej o dzieciach.
Ta wypowiedź kazała mi przeanalizować moje zycie i przeszłość, zreorganizować relacje z mama i rodziną w ogóle. Brutalna, ale w konsekwencji dobra rekonstrukcja wyobrażeń, uczuć i oczekiwań.
Mamy dwoje dzieci , różnica wieku 3 lata

do głowy by mi nie przyszło

[18_lipcowa1]

informowac własną matkę o planach powiekszania rodziny/pytac o zdanie czy cokolwiek

z rodziną postepuje sie na zasadzie informacji jak juz jestes w ciazy

[kamelia04.08.2007]

no cóz, to jest tak, jak zapraszasz jeszcze mame pod kołdrę.
A mówisz jej ile razy w tygodniu figo-fago z mężem?


Miedzy mna, a moim bratem jest prawie 6 lat róznicy. Moja matka zachwycona, ale my zarlismy się jak pies z kotem, a oni (starzy) nie rozumieli dlaczego sie klócimy i jak to mozemy sie tak klócic i jaki my niedobre dzieci jestesmy.

Miedzy moimi dziecmi jest 2 lata róznicy i gdybym mogla, to by bylo jeszcze mniej, ale akurat tak nam sie udało.

[guderianka]

Matka się martwi i chce dla Ciebie dobrze. Moja info, że staramy się o drugie przyjęła z przerażeniem i stwierdziła ze powinnam skupic się na jednym (niepełnosprawne), info o trzecim przyjęła już ze spokojem ale jak zaczęłam w żartach mówić , że marzyłaby mi się mała Marysia, powiedziała, że zgłupiałam
To troska a nie złosliwość czy chęć zdołowania. Podejdź do tego "po matczynemu" i...rób swoje

[prophetess.pl]

Dla mnie takie besztanie świadczy o niskim poziomie kultury twojej matki. Sorry. Może i ty nie powinnaś jej wtajemniczać, aczkolwiek rozumiem, że po prostu już się cieszysz na myśl o dziecku i trudno zachować decyzję w tajemnicy, ale matka powinna powiedzieć, w najgorszym razie: róbcie jak uważacie, jesteście dorośli. I wszystko. A skoro tak nie powiedziała, to może się boi, że o laboga będziecie chcieli ją zaangażować w pomoc, więc cię zniechęca jak może, co z kolei jest podłe, egoistyczne i .... niskie .