Lekarze na oddziele ratunkowym

[marzeka1]

Jak czytam takie rzeczy (a nie pierwsza już taka historia!!!), to widzę, jakie miałam szczęście; na wiosnę okazało się potem, że miałam problemy po prostej niby babskiej operacji- zaczęły się straszne bóle głowy, wymioty- mąż zawiózł mnie nocą do szpitala, dyżur miał akurat neurolog, od razu miałam tomografię i podobno zaczęło się moje leczenie (podobno, bo tydzień byłam nieprzytomna).
I jak czytam takie historie, to wychodzi chyba na to, że miałam szczęście, że trafiłam do dobrego po prostu lekarza (zajmował się mną potem w szpitalu- super lekarz). Podobne szczęście miała moja przyjaciółka, który miała straszny zawał- żyje, bo trafiła na świetnych i znających się na rzeczy lekarzach.
Żal mi tej kobiety: myśleli, że to zawał...

[guderianka]

Nigdy nie miałam problemów, a bywam często. Na pewno mam już za sobą ok. 10 razy. Ostatni wczoraj- dziecięca IP. Organizacja, kompetencja, ciepło,. Poprzednio dwa tygodnie temu- także samo chociaż inny szpital, załatwiono nas dosłownie w 10 minut.

[marzeka1]

Wiesz, ja akurat nie chorowałam wcześniej "szpitalnie" w ogóle (była 2 razy urodzić dzieci i tyle), mało miałam do czynienia z lekarzami poza rodzinnym, co jakiś czas gin, stomatolog czy okulista. A teraz po tym, co przeszłam ja i mój mąż- widzę, jak ważne jest trafienie na lekarzy, personel z dobrym podejściem (także jako ludzie)- i zwyczajnie ruszają mnie takie historie, gdy umiera ktoś, bo nie wykonano pewnych badan podstawowych, które życie by uratowały- i wiem po prostu, że gdybym wtedy w nocy nie miała tomografii- zwyczajnie nie żyłabym już. I dlatego tak żal mi tej kobiety, które tak niefajnie trafiła.

[guderianka]

Mi też żal. Zwłaszcza, że mam całkiem odmienne przeżycia i to wydaje mi się normalne- tak powinno być wszędzie.

[slonko1335]

hmm i szkoda tylko, że nazywamy to szczęściem a tak powinno być zawsze...kiedyś złapałam się na tym, że chciałam dziękować szczególnie lekarzowi bo zrobił to co do niego należało-on jeden- wszyscy pozostali wtedy niestety nie a potem sobie uświadomiłam, że to strasznie smutne w sumie...
pocieszam sie tym, że jednak więcej razy trafiłam na tych dobrych i wiedzących co robić i jak traktować należy pacjenta...

[heca7]

Mój ojciec w środę miał zawał. Niedaleko od nas do Anina , do Instytutu Kardiologii. Ja karetka dojeżdżała nastąpiło zatrzymanie akcji serca. Reanimacja itd już na oddziale. Teraz jest już dobrze- ma mu się na życie Ale nie o tym. Siedzimy z nim na tym oddziale intensywnej opieki z rozdziawionymi gębami i opadem szczęki.
Ja z amerykańskich filmów, łózka z materacami przeciwodleżynowymi , w pełni zautomatyzowane. Sprzęt zwisa z sufitu, wszystko nowe, lśniące. Pościel kolorowa, nowa , czysta. Lekarz podchodzi sam z uśmiechem, odpowiada na pytania, nie strzela focha, nie trzeba wysiadywać pod gabinetem na łaskę rozmowy. pielęgniarki niezestresowane , uśmiechnięte, żartują z pacjentami. Nagle za filarem chowa się pielęgniarka- patrzymy na nią bez słowa a ona- no ile razy dziennie mogę być fotografowana!? Przychodzą nam tu robić zdjęcia do 4 razy dziennie! Okazuje się, że oddział jest wzorcowy- przy nas była wizyta kogoś z innego szpitala. Obiad na nowej zastawie- nie z wiadra Ładnie podany, dwa dania.
Ojciec miał szczęście- to bardzo dobry szpital, świetni lekarze. Tego szczęścia nie miał kuzyn teścia parę lat temu. Zawieźli go do Otwocka a tam powiedzieli- poczekamy na zawał i zostawili go samego w pokoju- zmarł

[marzeka1]

Ale to jednak dosyć przerażające jest, ze i ja tak mówię, i wy też, że miało się szczęście- bo faktycznie gdy widzę przez co przeszedł mąż i na jakich cudownych lekarzy trafił, jakie szczęście miałam ja- i też jak dobrze trafiłam, że to jest ..... szczęście, traf. A przecież żyjemy w czasach, gdy pewne badania i podejście na wstępie, na wejście- mogą życie uratować (i ja takie poczucie uratowania mi życia mam naprawdę!).

Wspomniałam wyżej o mojej przyjaciółce- jak Twój ojciec Heco7 przeszła poważny zawał (pani 53 lata tylko)- i też miała szczęście, którego nie miał Twój kuzyn.
I wiem jedno: to, jakim człowiekiem jest lekarz, przekłada się potem na to, jakim jest lekarzem.

[heca7]

Oj tak. Jak tylko usłyszałam, że ojca zabierają to miałam na końcu języka -tylko nie do Otwocka.

[guderianka]

a może inaczej
może to ani szczęście ani pech tylko statystyka i podobne historie się zdarzają w jakimś odsetku, tak jak autyzm po szczepieniu. Występować występuje, jest o tym głośno ale niekoniecznie jest to reguła ale kwestia czynnika ludzkiego, indywidualnego przypadku..

[marzeka1]

Niby tak, ale gdy czytasz w tej zalinkowanej historii tej kobiety, że wystarczyłby tomograf (lub może tylko USG) i byłoby wiadomo "na wejście"- co dalej robić. Dlaczego ja trafiłam na dzień dobry na tomograf, a jej tego nie zrobiono? Bo wiadomo, że kiedyś to, co mnie spotkało i ją- dawało na bank śmierć, ale właśnie dziś żyjemy w czasach, gdy takie rzeczy da się uchwycić wcześnie i można uratować komuś życie.

[guderianka]

To jest właśnie czynnik ludzki- a tam gdzie jest czynnik ludzki są błędy..

[kropkacom]

Oszczędzanie na drogich procedurach.

[marzeka1]

Tzn, że co? Na mnie nie oszczędzono, bo miałam tomograf i w czasie pobytu przez miesiąc w szpitalu 2 razy rezonans? To tylko taka kwestia? Przecież przez 24 lata pracy pobierano mi jakąś tam część pieniędzy z NFZ (i inne wcześniej firmy), byłam tylko 2 razy w szpitalu na urodzenie dzieci- i w takiej sytuacji: zdrowi, ale płacą na NFZ jest całkiem sporo ludzi.

[kropkacom]

Czego nie rozumiesz? Ty trafiłaś do jednostki medycznej, która nie musiała i nie chciała oszczędzać na badaniach. Jednostki czyli też lekarza.

[memphis90]

> Niby tak, ale gdy czytasz w tej zalinkowanej historii tej kobiety, że wystarczy
> łby tomograf (lub może tylko USG) i byłoby wiadomo "na wejście"
Tak, ale przy podejrzeniu zawału (a z takim podejrzeniem przyjechała) nie robi się tomografii klatki piersiowej, a tym bardziej brzucha. USG z kolei nie pokaże tętniaka w odcinku piersiowym klatki piersiowej. Trudno teraz powiedzieć, czy były inne objawy, które mogłyby sugerować tętniaka, ale sam ból w klatce to za mało, żeby myśleć o KT brzucha.

[kadfael]

Ja miałam wiosną podobne szczęście jak Ty, a od tego czasu zdarzyło się to kilkorgu moim znajomym (jakiś taki rok niestety obfitujący w choroby). I tak sobie myślę, że w większości przypadków ludzie jednak są odpowiednio przebadani i zaopiekowani na tych SOR-ach i w szpitalach. Tyle, że media nagłaśniają i rozpowszechniają każdy przypadek negatywny, tak, że człowiek ma wrażenie, że tego pełno. Z jednej strony - dobrze, że negatywne przypadki są ujawniane, z drugie - później człowiek się dziwi, jak zostanie dobrze potraktowany w szpitalu.

[andaba]

Ja na SORze bywam rzadk, ale dwa razy jak byłam to:

Syn - złamanie kości łokciowej z przemieszeniem, kość w połowie przedramienia sterczała przez skórę, napinając ja mocno.
Wchodzimy za przepierzenie, na pytanie lekarza mowie, że syn złamał kośc łokciową, lekarz ogląda łokieć, wypisuje skierowanie na rtg. Patrze na skierowanie - rtg łokcia.

Mówię, że na tym zdjęciu złamanie może nie wyjść, bo kość poszła dość daleko od łokcia. Lekarz na mnie z mordą, czemu nie mówiłam. Na to ja słodko "Nie wiedziałam, że pan doktor nie wie, gdzie jest kość łokciowa". Zamknął się, skierowanie zmienił. Potem juz na szczęście synem zajął chirurg, który sie znał na anatomii.


Córka odebrana przed czasem ze szkoły, z powodu bardzo silnego, niemal do omdlenia bólu głowy i oczu. Nic nigdy się takiego nie zdarzyło wcześniej, dałam ketonal, nie pomogło.

Pojechałam na SOR, gdzie siedziałyśmy 5 godzin, zanim nas wezwali. Potem skierowali do okulisty, po kolejnych dwóch godzinach i żądaniu okulisty, żeby skonsultować neurologicznie, fochu rejestratorki, że nie mają neurologa dziecięcego (dziewczyna lat 14,5), w końcu wezwano neurologa. Dziecięcego, o dziwo.
I zrobiła się rozpierducha, że nikt przez 7 godzin dziecku z takimi objawami nie zbadał odruchów oponowych, temperatury, ani ciśnienia. Skierowanie do okulisty podpisał lekarz, który jej na oczy nie widział, a gadałyśmy z młodziutką pielęgniarką.

Ja nie zrobiłam awantury wcześniej wyłącznie dlatego, ze zarówno objawy oponowe, jak i ciśnienie zmierzyłam córce przed przyjazdem do szpitala.
W kazdym razie diagnozowanie było na wysokim poziomie.

[marzeka1]

O matko, Andabo, ale czekać z chorym dzieckiem AŻ tyle godzin? AŻ 7 godzin nim przyszedł normalny i porządny lekarz? Ja co prawda nocą ok. północy trafiłam, ale ponieważ już niewiele czaiłam, to mąż mówił potem , że w sumie tak od razu wszystko było.

[andaba]

No tak i jak pisałam żaden lekarz jej nawet nie dotknął przez pięć godzin, a przecież kwalifikacje to lekarz powinien przeprowadzać. Nawiasem mówiąc, lekarza podpisującego papiery w ogóle na oczy nie widziałyśmy.

[zarin]

Tutaj chyba jest kluczowe, że chodzi o neurologa. Oni mają wyjątkowe obłożenie z karetek, ja też przydzielona do neurologa czekałam bite 7 godzin.

[solaris31]

ja korzystałam z pomocy soru osobiście tylko raz, i lekarz bardzo troskliwie się mną zajął. miałam literówkę, i byłam z dzieckiem na oddziale dziecięcym - także przez literówkę. nie dość, że zrobił mi wszystkie badania, w tym na serce, bo mnie ściskało w dołku, to położył na izolatce, wpakował płyny dożylnie i dał leki, po których byłam w stanie opiekować się dzieckiem. dostałam tez receptę na leki przeciwwymiotne, bardzo mocne, i wróciłam na oddział dziecięcy wymęczona, ale w stanie przyzwoitym.

są tez niestety lekarze, którzy nie potrafią rozpoznać zwykłej anginy - byłam niedawno z córką, sama wiedziałam, że młoda ma anginę, ale lekarz się nie dopatrzył. musiałam czekać do rana, a angina się panoszyła przez całą noc

niestety, bardzo dużo zależy od tego, jak się trafi.

[solaris31]

matko, co mi ten komputer poprawił chorowałam oczywiście na literówkę, a nie literówkę

można jakoś opcję korekty bez pytania o zgodę wyłączyć? .

[solaris31]

no i znowu JELITÓWKĘ

[memphis90]

Literówkę to się chyba od "literka" nabywa? Odpowiednio wysoko procentowego

[nanuk24]

Wojewodztwo swietokrzyskie - to wszystko wyjasnia.

[zebra12]

Niestety ja mam złe doświadczenia. Ale nawet nie chce mi się o tym pisać.

[marzeka1]

Ale pod jakim kątem masz te złe doświadczenia? Olania? Złej diagnostyki? Długaśnego czekania, gdy zgłosiłaś się po pomoc?

[nanuk24]

Moja mama ma tez zle doswiadczenia(woj swietokrzyskie).

[zebra12]

Olania i zlej diagnostyki. Do czekania nie mam pretensji. Rozumiem, że nie jestem jedna do lekarza. Ale diagnostyka pozostawia wiele do życzenia. Do córki z udarem nie wysłano karetki... Kłębuszkowe zapalenie nerek rozpoznano po naszych interwencjach, że dziecko puchnie. NIKT jej nie zmierzył ciśnienia: ani w przychodni ani na izbie przyjęć ani przez 2 dni na oddziale. Dopiero gdy zwracaliśmy 4 razy uwagę, że puchnie, zmierzono jej i miała 150/110. Sporo jak na 8 latkę. Gdy wyła z bólu głowy na oddziale to dawano jej leki p/bólowe zamiast sprawdzić ciśnienie

[guderianka]

A właśnie.
Co z córką ?

[zebra12]

Z małą? W piątek idziemy na kontrolę. Jutro badanie moczu.

[guderianka]

trzymam kciuki!

[zebra12]

Dzięki! Mocz z dziś wyszedł bez białka Tylko krwinkomocz, ale ten się może utrzymywać nawet rok.

[lily-evans01]

Ja się ostatnio nieźle wku.rzyłam na lekarza, ale nie na oddziale ratunkowym, jeno na płatnej konsultacji lekarskiej.
Facet mi sugerował czepialstwo, był niemiłosiernie złośliwy i nieuprzejmy, jak zaczęłam po prostu mówić mu, że zalecone leczenie nie poskutkowało.
Niestety, ja miałam rację .

[kremka2014]

Mnie to dziwi... Aż tak trudno zdiagnozować tętniaka aorty? Przecież to wielka tętnica i to prawie na wierzchu.... Mojej kuzynki mąż - i.d.e.n.t.y.c.z.n.a historia tez wymioty tez po tygodniu w szpitalu zmarl. Jego leczyli na bodajże przerost tarczycy zatrucie i cos jeszcze.... Mial 40 lat i trójkę malych dzieci! Jego tetniak miał 5 cm. Aż tak łatwo przeoczyć coś tak wielkiego????

[nenia1]

Czy ja wiem marzeka? Może problem tkwi w tym, że miałaś wcześniej bardzo mało do czynienia ze służbą zdrowia, a jej wyobrażenie brało się głównie z tego co piszą w mediach. Pamiętam, że w przypadku twojego męża też pisałaś, że mieliście szczęście. Mam nadzieję jednak, że to tylko pewna wybiórczość do której skłonność ma nasz mózg, czyli wyobrażamy sobie jakiś obraz na podstawie selektywnych danych, ignorując inne, albo ich nie znając. W każdym razie, widząc po sobie, a właśnie nie miałam do czynienia wcześniej ze służbą zdrowia prawie wcale, też mogłabym powiedzieć, że miałam szczęście, doszłam natomiast do wniosku, że to nie szczęście, ale korekta nieprawdziwej wizji utworzona na podstawie wybiórczych, sensacyjnych i bulwerujących przypadków. I tej wersji będę się trzymać

[marzeka1]

Być może jest tak, jak piszesz, ale też jak czytam tę historię, jak i to, co piszą niektóre- jednak chyba także to szczęście to też jest.

[hermenegilda_zenia]

Ja niestety ostatnie doświadczenia z gdańskimi SOR-ami mam jak najgorsze. Mąż z częściowo amputowanym palcem - 6 godzin na poczekalni, zanim obejrzał go jakikolwiek lekarz (to w Wojewódzkim), brat ze złamaną nogą - 8 godzin na poczekalni SOR-u na Zaspie. Już to kiedyś pisałam, jeżeli chce się być w miarę szybko "obsłużonym" należy mówić o uderzeniu się w głowę bądź utracie świadomości. Najszybciej zajmują się pijanymi w sztok żurami bez ubezpieczenia i pracy, którzy w upojeniu alkoholowym przewrócą się na glebę i uderzą w łeb.

[morekac]

Ale nie ma takiej specjalizacji jak 'lekarz oddziału ratunkowego'. Pewnie miałaś farta, bo trafiłaś na neurologa, a nie ortopedę.

[siasiunia1]

No to ja tfu tfu odpukać miałam szczęście kiedykolwiek znalazłam się na ostrym dyżurze.
Szybko się mną zajmowali miło jak na taki młyn co mieli i profesjonalnie. Oraz naprawdę czuć było troskę. Nawet od tych bardziej szorstkich.

Podziękowanie dla szpitala w poznaniu ( niestety nie wiem który ale byli super)
Podziękowanie dla ostrego dyżuru w szpitalu bielańskim oraz oddziału gastronomii. Nawet jak leżałam na korytarzu bo nie było miejsc nie mogłam narzekać na ludzi.

[ella_nl]

Zdradź jaki to jest oddział gastronomii?