przeprowadzka na emeryturę

[wyprawa32768]

Czy rozważacie zmianę miejsca zamieszkania w momencie przejścia na emeryturę? Czy będziecie się do tego specjalnie przygotowywać i wybierać miejsce na tzw. dożycie? Np. przeprowadzka do większego miasta z lekarzami wielu różnych specjalizacji, ze szpitalem lub do miejscowości uzdrowiskowej z sanatoriami. Albo zmianę mieszkania na mniejsze żeby w razie czego dało się utrzymać z jednej emerytury, z windą i podjazdem dla wózków inwalidzkich, bo 100m dla 2 osób to za kosztownie? Albo może bliżej dzieci żeby w razie czego mieć opiekę? Może gdy kogoś stać to za granicę dla innego klimatu?
Jakie kryteria byście zastosowały do takiego miejsca? A może te co już tak zrobiły ocenią taki ruch z perspektywy czasu. Czy znacie kogoś kto tak zrobił?
Sztuczna inteligencja podaje że najlepsze miejscowości na dożycie to Gdynia, Kołobrzeg, Polanica Zdrój, Świeradów Zdrój.

[grey_delphinum]

W ogole nie myślę o przeprowadzce - mieszkam w Krakowie, w wygodnym mieszkaniu, blisko specjalistycznego szpitala, "za miedza" mam centrum handlowe i klub fitness. Życie na wsi w ogole mnie nie interesuje (mamy tam dom wakacyjny, moglibyśmy przenieść sie w każdej chwili).

Natomiast zobaczymy, co zycie pokaże.

[wyprawa32768]

według mnie wieś na emeryturze to zły kierunek, znajomi z dziećmi kupili kiedyś siedlisko i się tam przeprowadzili z miasta. Do najbliższego sąsiada z 500 metrów. Przez lata było świetnie, ale w końcu dzieci się wyprowadziły do różnych miast, a im zdrowie zaczęło szwankować, zaraz emerytura i mówią że będą stamtąd uciekać.

[heca007]

Znajomi tak wyprowadzili się pod Warszawę. Co prawda do sąsiada najbliższego mieli mniej niż 500m ale do przystanku autobusowego z półtora kilometra lasem szutrówką a potem wielkimi pustymi polami. Po drodze żadnych domów wtedy nie było. Dom zbudowali piękny, rozległy na dużej działce z pokojami z łazienkami dla dzieci i teściowej. Zanim go jako tako wykończyli to dzieci były już w liceum i dojeżdżanie stamtąd było bardzo trudne, ktoś musiałby ich odbierać z tego przystanku bo inaczej szłyby po ciemku przez las. Więc mieszkali w tygodniu u babci. Potem wyjechali na studia i jeszcze mniej do domu wracali a dom 300m2. Potem znajomy zginął przed 60 w wypadku lotniczym i znajoma została tam sama.

[riki_i]

heca007 napisała:

> Potem znajomy zginął przed 60 w wypadku lotniczym i znajoma została tam sama.

I nadal mieszka sama w tym domu 300 m kw na odludziu? Nie sprzedała?

[heca007]

Mieszka. Na poczatku wojny na Ukrainie przyjęła do domu uchodźców, kobiety z dziećmi i wszyscy długo tam mieszkali. Poza tym ona ma bardzo wysoką emeryturę po mężu wojskowym.

[rb_111222333]

Mam taką myśl, że wyprowadzę się pod (około 1 godzinę drogi od) dużego miasta, w którym aktualnie mieszkam. Widzę sporo plusów, tańsze utrzymanie, na miejscu jest piękna przyroda, dużo sklepów i przychodnia zdrowia a jak np. będę chciała pojechać do teatru czy kina, to będzie to na tyle blisko, że dojadę. Oba miasta są połączone pociągami i autobusami. W aktualnym mieszkaniu nie spędzę starości bo jest zbyt duże.

[kropkaa]

Nie. Nigdzie się nie wybieram, co najwyżej na Powązki.

[turzyca]

To mamy już od dawna umówione, że po wyprowadzce ostatniego dziecka zmieniamy mieszkanie na mniejsze, na parterze, bezprogowe itd. Lepiej taką przeprowadzkę ogarnąć wcześniej niż później.
Poważnie rozważamy zamieszkanie we wspólnocie czyli własne małe mieszkanie plus wspólna przestrzeń.

[wyprawa32768]

turzyca napisała:

> Poważnie rozważamy zamieszkanie we wspólnocie czyli własne małe mieszkanie plus
> wspólna przestrzeń.

wyjaśnij co to jest, czyżby pojawiły się jakieś nowe rozwiązania mieszkaniowe dla emerytów ?

[turzyca]

>wyjaśnij co to jest, czyżby pojawiły się jakieś nowe rozwiązania mieszkaniowe dla emerytów ?

W Polsce nie i pewnie długo ich nie będzie, bo Polacy nie lubią kolektywu. Ja lubię, więc rozważam albo osiedle dla emerytów albo właśnie kolektyw, gdzie są ludzie w różnym wieku. Bardzo lubię ludzi, którzy tworzą u nas kolektywy, więc przeprowadzka mocno nęci. Niestety wszystkie, które wchodzą w grę, są w rejonie szkół, które mi się nie podobają. Z drugiej strony moja kamienica do tej pory była takim samorzutnym kolektywem, dwie przyszywane babcie, wszystkie dzieci w zbliżonym wieku, bawiące się razem w ogrodzie, wspólne grille dorosłych. Teraz to się zmieni, połowa sąsiadów się wyprowadza, więc zobaczymy, co przyniesie przyszłość.
I wiem, że dla przeciętnej ematki to jest opis piekła, ale ja lubię.

[trampki-w-kwiatki]

Ja też lubię takie klimaty

[pani_tau]

turzyca napisała:


> Poważnie rozważamy zamieszkanie we wspólnocie czyli własne małe mieszkanie plus
> wspólna przestrzeń.
>
Gdzie takie cuda?

[enith]

W USA, przynajmniej w moim regionie, to dość popularna zabudowa, czesto np. przy polach golfowych. Domy, zazwyczaj parterówki lub bliźniaki plus malutkie ogrody przy domu plus dość rozległe części wspólne np. basen, klub, ogród czy ścieżki do użytku wszystkich mieszkających. Kryterium zamieszkania to najczęściej wiek minimum 55 lat osoby zamieszkującej.

[ontheroadagain]

Nie wiem czy całkowita wyprowadzka z miasta, ale na pewno jest perspektywa spędzania większej ilości czasu w wiejskim domu. Ale to raczej nie będzie związane z emeryturą tylko odchowaniem najmłodszego dziecka, co w naszym przypadku potrwa długo

[volta2]

nasze mieszkanie jest raczej za duże, by spędzać w nim emeryturę, ale ustalilismy że mieszkamy tam dokąd nas stać z bieżących przychodów. potem sprzedamy bez sentymentów.

i co dalej to teraz nie wiemy, opcji jest kilka
a) zamieszkam w domu, który pewnie odziedziczę po ojcu, bezczynszowy, przestronny, godzina od warszawy( z żoli to nawet mniej), sporo mojej rodziny w odelgłości 15-30 minut autem, sporo koleżanek ze szkoły już powoli sie tam sprowadza, bo rodzice nam sie starzeją, część nie wyprowadziła się nigdy, więc kontakty nie muszą się budować od nowa. (gorzej z mężem)
b) zmiana mieszkania w obrębie obecnej dzielnicy blisko dzieci, czyli warszawa i korzystanie z obecnej wygody
c)wyprowadzaka do jakiegoś małego domu w atrakcyjnej miejscowości turystycznej, tak by dzieci chciały do nas jeździć i mieć do zrobienia coś więcej niż tylko zejdzenie z nami obiadu. i korzysanie z uroków okolicy. tę opcję mamy już przetrenowaną, wyjeżdżamy na kontrakty tam, gdzie jest pięknie (morze, góry, rafy koralowe, palmy, niezły klimat) i wykorzystujemy przyrodę na maxa, nie nudzi się nam tam, nie płaczemy za znajomymi, rodziną/w tym dziećmi, natomiat już teraz wiem, że problemem jest zdrowie i dostęp do lekarzy, więc z tego powodu raczej rozpatrujemy polskę a nie zagranicę.

[marianna1960]

Dla ciebie najlepsza tylko Rosja

[default]

Nie chciałabym się nigdzie przeprowadzać, mam nadzieję że dokończę żywota w naszym domu ... Aczkolwiek biorę pod uwagę taki (fatalny 😞) scenariusz, że fizycznie lub co gorsza mentalnie nie będę w stanie mieszkać sama w domu z ogrodem położonym co prawda w mieście, ale w odległości kilku kilometrów od najbliższego sklepu, przychodni itd.
Wtedy przeniosę się do mieszkania bliżej centrum, ze sklepami, lekarzami, usługami pod bokiem, na parterze i - być może - blisko córki. Teraz mieszka tam córka, ale właśnie przymierza się do zakupu większego lokum.
Ale to w ostateczności. Przeprowadzki w całkiem inne miejsce (do innego miasta, na wieś) w ogóle nie biorę pod uwagę.

[riki_i]

Rozważam różne miejsca, bardzo wysoko plasuje się Panama. Przy udokumentowanej emeryturze w wysokości co najmniej 1000 USD miesięcznie oferuje program Pensionado, dostępny zresztą także dla osób nie w wieku emerytalnym. Status jest bezterminowy i nie wymaga odnawiania. Aby utrzymać rezydenturę, wystarczy odwiedzić Panamę raz na 2 lata. Posiadacze karty rezydenta (cédula) korzystają z ustawowych rabatów (od 10% do 50%) na bilety lotnicze, hotele, restauracje, leki, opiekę medyczną, rachunki za media oraz wydarzenia kulturalne. Nie płaci się podatków, ani od emerytury z Polski, ani od dochodów z posiadanych firm, czy dochodów kapitałowych. W całej Panamie jest masa zamkniętych osiedli dla białych emerytów i jest sporo emerytowanych Polaków z Kanady, którzy tam mieszkają i entuzjastycznie polecają Panamę na jesień życia. A co najważniejsze, ten mały kraj ma kilka stref klimatycznych, można sobie wybierać, w rejonach górskich panuje taka przyjemna wiosna. Do tego opieka medyczna jest dostępna na wysokim poziomie. Panienki, głównie migrantki z Kolumbii, Wenezueli i Kuby można sobie zapoznać w stosownych dzielnicach Panama City (bary i kluby nocne).

[simply_z]

Za blisko US, wolałabym chyba Chile, poludnie Brazylii-bezpiecznie lub Uruguwaj.

[swiecaca]

och, zdałam sobie sprawę, że w swoich planach emerytalnych nie uwzględniłam zapoznawania się z panienkami, cóż za przeoczenie

[wyprawa32768]

myśląc o tych panienkach popełniasz podstawowy błąd - oceniasz swoje przyszłe potrzeby na podstawie obecnego stanu zdrowia. Już ci libido spadło, a nadal myślisz że za 10 lat na emeryturze będziesz panienkami obracał.
A co zrobisz w tej Panamie jak udaru dostaniesz i leżąc w łóżku będziesz patrzył jak ta obsługująca do tej pory panienka wynosi wszystko z mieszkania, a ciebie czeka śmierć z głodu i pragnienia bo nie dasz rady doturlać się do telefonu. Wtedy zostanie ci kilka dni na przemyślenia.

[riki_i]

Tam się mieszka w takich osiedlach typu quasi-hotelowego, dają jeść, sprzątają, zapewniają wieczorem program artystyczny itp. Podstawowa opieka lekarska też jest na miejscu. No i ochrona. Panienka bez wpisu na recepcji nie wejdzie, a z większymi fantami nie wyjdzie

[simply_z]

A w życiu, mimo, że jakaś część mojej rodziny żyje nad naszym morzem, ba wujkowie byli marynarzami, to nie. Jak morze to tylko cieple.

[bazia_morska]

Taki mamy plan, zostaniemy w Unii, tylko na jej południowych krańcach. Wszystko mamy policzone, oby tylko zdrowie dopisało.

[nenia1]

Nigdy nie mów nigdy, ale na teraz kupowałam nowe mieszkanie już trochę z myślą "o starości". Była staranna selekcja i trochę fartu. Jedyne ryzyko to duży metraż, ale ja zawsze lubiłam przestrzenie i z wiekiem mi się nie zmienia. Robię więc oszczędności licząc, że będzie mnie stać, bo bardzo wygodnie się mieszka. Na razie opłaty i tak sporo niższe niż w mniejszych mieszkaniach w spółdzielniach.

Cała reszta dostosowana bo osób na wózkach, bo nowe budynki tak są budowane. Nie ma schodów, progów, winda od -1 do 4, wygoda jak córka przyjeżdża z dzieckiem w wózku czy jak ciągniesz walizki na kółkach z podróży. Dodatkowo mam garaż wolnostojący pod budynkiem, mogę ładować elektryka. Plus sporą komórkę na tym samym piętrze i obszerną loggię. Zarządca się wszystkim zajmuje, firma sprząta klatki, czysto, pachnąco, bezobsługowo.
Lokalizacja wręcz idealne, cicho przy parkach, w którym jestem po minucie wyjścia z klatki, a jednocześnie blisko cywilizacja. Od 10 do 15 minut pieszo hala sportowa, boiska do tenisa, latem baseny, restauracja, pizzeria, budki z lodami, ścieżki rowerowe, duży sklep, 20 minut szpital i przychodnie.

[aga_sama]

Po wyprowadzce potomków zakładam zmianę mieszkania na mniejsze, przystosowane do potrzeb senioralnych. Raczej dalej Warszawa, najchętniej ta sama dzielnica, nie wiem czy nas będzie stać.

[volta2]

no ja zakładam, że pójdzie metr za metr (tak wiem, że mniejszy metraż jest droższy za metr), więc jeśli nie zmieniasz dzielnicy na droższą, to w zasadzie uciąć metraż nie będzie problemem.
pamiętam jak znajomi kupowali drogie mieszkanie na piku, ale stwierdzili, że swoje mniejsze też sprzedawali na piku, więc różnica tak bardzo nie boli.