Byłybyście ze swoim mężem gdyby nie mógł

[asia_i_p]

Tak.

[demonii.larua]

Z obecnym tak, już miałam dziecko. A z pierwszym i tak się rozwiodłam, więc pewnie w ogóle nie brałabym z nim ślubu.

[zonaczolgisty]

Nie.

[vocativa]

Tak i wiem, że on ze mną też Adoptowaliśmy dziecko

[wielkafuria]

biorąc pod uwage ze nie planuję rodzić to byłabym bardzo zadowolona. plus nieoceniony komfort w łózku bez tych wszystkich gumek

[aneta-skarpeta]

tak- mało tego- byłaby z nim nawet jakby nie mógł uprawiać seksu- byłabym w stanie z tego zrezygnować żeby z nim byc

[evee1]

Gdyby nie mogl, to tak. Sa inne metody na posiadanie dzieci. Ale gdyby nie chcial, to nie wiem, bo nie wiem czy sama wtedy chcialabym miec dzieci i nie bardzo wiem jak to jest bardzo chciec dziecka i go nie moc miec.

[azja-od-kuchni]

Tak... bo to fajny facet jest, a dzieci w domu nie zawsze pojawiają się drogą biologiczną i pewnie byśmy na owo dziecko sposób znaleźli.

[zuleyka.z.talgaru]

Tak. Dziecko już i tak miałam zanim poznałam męża, nie musiałabym obiecywać drugiego no i odpadłaby antykoncepcja .

[menodo]

Oczywiście , że tak.

[3-mamuska]

Pewnie tak, bo na początku oszalałam z miłości.

Nie wiem czy zwiazek by przetrwał te 18 lat,bo pewnie i nasze zycie i nasze relacje byłby inne bez dzieci.

Trudno powiedzieć ,bo ja zawsze chciałam miec dzieci, ale po kilku latach w związku pewnie docenilabym brak dzieci.

[maltry]

Tak.
Staraliśmy się o pierwsze dziecko niemal 10 lat, rozstawaliśmy się w tym czasie, schodziliśmy z powrotem, nawet pozew rozwodowy w sądzie leżał. Ale ostatecznie zaraz będziemy świętować 18 rocznicę ślubu

[a1ma]

Tak..
Co więcej - nie dopuszczam opcji wychowywania nie swoich biologicznie dzieci, więc adopcja ani żadne dawstwo nie wchodzi w grę. Trudno, bylibyśmy tylko we dwoje.

[sanciasancia]

Tak.

[default]

Tak, jestem z moim niepłodnym mężem od 25 lat i tak naprawdę to jestem z jego niepłodności zadowolona, bo zanim go poznałam, urodziłam już dziecko i o następnym raczej nie myślałam. Co prawda na początku związku była mowa o dziecku - mąż chciał i ja być może nawet byłabym skłonna (dla niego) poddać się tym różnym sztukom z zapłodnieniem in vitro (jego plemnikami oczywiście), ale w końcu nawet nie podjęliśmy żadnych prób.
Co by było gdybym nie miała dziecka - nie wiem, ale ja nigdy parcia na dziecko nie miałam, więc nie przypuszczam by fakt niepłodności partnera był dla mnie na tyle istotny, by go rzucać.
A jak mam dobrze z brakiem troski o antykoncepcję !!! Luksus.

[aurita]

w naszym zwiazku, to ja jestem nieplodna. I maz jest ze mna

[bei]

Tak. Jest tyle niw, na których mozna spełniać się, niekoniecznie musi ro byc macierzyństwo.
Mogłabym też rozważać adopcję.

[triss_merigold6]

Napisałam wyżej: bardzo łatwo tak pisać kobietom, które już mają dzieci i ten dylemat im nie grozi.
Potrzeba rozrodu, przekazania dalej swoich genów, macierzyństwa jest pierwotna. Jeśli ktoś bardzo chce mieć dzieci, to nie sublimuje tej potrzeby w inną aktywność ze 100% satysfakcją i spełnieniem. Zawsze to będzie zamiast.

[asia_i_p]

Nie wiem, może by mi się ta potrzeba odezwała bardziej. No owszem, ryczałam na wieść o każdej kolejnej ciąży w rodzinie, ale pomiędzy tymi rykami jakoś znacząco nie traciłam radości życia. Owszem, planowałam adopcję, więc może to był ten wentyl bezpieczeństwa, pewnie inaczej jest, jak człowiek jest całkowicie postawiony pod ścianą - bo adoptować nie chce albo nie dostał kwalifikacji.

[anusia_magda]

a właściwie jej braku przy niepłodności/ bezpłodności jednego z partnerów...ja bym nie była taką optymistką bo u nas bezpłodna para w wieku 53lat doczekała sie niespodziewanie potomstwa. Jesteście pewne że jak lekarz stwierdza że ktos jest bezpłodny to mozna w 100% zaufać ?
( pomijam bezpłodność wynikającą z braków anatomicznych np. praku macicy).

[damodia]

i co? urodzili bez komplikacji? mają siły na wychowanie?

[anusia_magda]

damodia napisała:

> i co? urodzili bez komplikacji? mają siły na wychowanie?

dzieci zdrowe ( bliźniaczki), siły pewnie nie te, ale wiesz chodzi o to że oni byli bezpłodni...a jednak okazało sie że nie ( pewnie to rzadkość, ale zdarza się)

[marzeka1]

Zna też kobietę, która myślała, że dzieci mieć nie może, a pierwsze dziecko urodziła w wieku 43 lat.

[lafiorka2]

zdecydowanie tak.

[marzeka1]

Moja koleżanka została i zdecydowali się na adopcję dzieci.
Ja odpowiem Szymborską : "Tyle wiemy o sobie, na ile nas sprawdzono"- i w sumie trudno mi na to odpowiedzieć, bo dzieci urodziły mi się po 5 i 9 latach małżeństwa bez żadnego problemu zarówno z zajściem w ciążę, jak i porodem- dlatego niby łatwo tak powiedzieć "tak/nie", ale też z drugiej strony równie trudno byłoby mi odejść od męża, bo lubię w nim człowieka, jakim jest, a szukać tylko zapładniacza- dziwne.

[jolie]

Wydaje mi się, że nie chodzi o szukanie zapładniacza, tylko o to, że sytuacja bezpłodności męża generuje u kobiety tak negatywne emocje (nie zawsze w pełni uświadomione), że relacja zaczyna się psuć. Mąż obiektywnie nadal jest wspaniałym człowiekiem, ale w związku z tym, że nie można zrealizować z nim bardzo ważnej potrzeby jego subiektywna ocena zmienia się. Nadal teoretyzuję, może to zależy od konkretnych ludzi i ich podejścia.

[marzeka1]

Pewnie, że to zależy od konkretnych ludzi i ich podejścia, bo jak pisałam wyżej- moja koleżanka z mężem (ona była stroną niemogącą zajść w ciążę, 2 razy było in vitro nieudane) zdecydowali się na adopcję, są rodzicami dziewczynki od roku.

[kawka74]

Byłybyśmy.

Tak

[tatrofanka]

Ja jeszcze za czasów przedmałżeńskich miałam jakieś jazdy że nie będe mogła miec dzieci.

Rozmawialiśmy wtedy o takiej opcji, ze któres z nas będzie bezpłodne.
Byliśmy zgodni-w takiej sytuacji adoptowalibyśmy dziecko.

[tol8]

Po pierwsze byłabym szczęśliwa, że pozbędziemy się alimentów
Po drugie byłabym nieszczęśliwa, że nie możemy mieć własnego dziecka.
Mężowi to zwisa- płodny, czy nie- wszystko mu jedno.

[beataj1]

Tak.
Nigdy nie zależało mi bardzo na dzieciach. Praktycznie pogodziłam się że dzieci mieć nie będziemy (z mojej winy) i jakoś niespecjalnie tęskniłam.
Paradoksalnie teraz gdy dziecko już mam i chciałbym kolejne byłoby mi ciężej.
Przed dzieckiem nie wiedziałam jakie to uczucia i nie tęskniłam za nimi. Teraz już wiem i trudno byłoby mi z nich zrezygnować.
Ale -adopcja i obce DNA nie wchodzi w rachubę. Psychicznie dla mnie nie do udźwignięcia.

[memphis90]

Tak, znaleźlibyśmy inny sposób. Nie mogłabym z nim być, gdyby nie chciał mieć dzieci.

[melancho_lia]

Absolutnie tak.

[jak_matrioszka]

Tak. Nie wiem jak bym rozwiazala sprawe posiadania dzieci, w koncu sa rozne wyjscia.

[obrus_w_paski]

chcialabym byc szlachetna i powiedziec ze na 100% tak, ale niestety nie wiem. To bardzo duze wyrzeczenie, na szczescie JA nie mam tego problemu.

Znam natomiast pary, w ktorych ta plodna strona duzo "dala od siebie" (np przeprowadzka do innego kraju/ miasta, zmiana pracy, itp) i tez nie zostawila partnera po diagnozie bezplodnosci, co wiecej walcza o ivf. W sumie zazdroszcze zdeterminowania i milosci.