mam dość męża!

[bakomas]

Muszę Wam napisać!
Mój mąż pracuje 8 godzin dziennie.
Przychodzi z pracy praiwe nic nie robi.No nie raz posprząta ale zeby pomógł
przy dziecku to nie.
Synek ząbkuje, ciężko to przechodzi, nawet w nocy nie wstanie tylko zakrywa
uszy jak dziecko płacze i krzyczy ze musi spac bo musi byc wypoczęty do pracy.
codziennie robię mu awanturę ja wraca z pracy.U nas rozmowy nie było tylko
krzyk.I to ja krzyczę, bo do niego inaczej nie dociera.teraz mi przykro z
tego powodu ze zaczynam awanturę, ale jak przyjdzie co do czego to mam dosć.
Dziecko nie chce jeśc, całe dnie to wciskanie dziecku na siłe bo inaczej by
nie zjadł nic.Ma 7 miesięcy.Nie śpi nigdy w dzień, ja nic nie mogę zrobić,
czasem nawet zjesc sniadania.
Mąż przyjdzie, chce obiad, gotowałam do tej pory, ale rzadko jadł, bo albo
nie miał ochoty na to co zrobiłam albo był najedzony kanapkami z przerwy 5
godzin wczensiej.
Jeżeli chodzi o obiady to on bardzo lubi jak gotuję, to nie chodzi o to ze mu
nie smakuje.Jak by coś mu nie smakowało to mi mówi.
Ale chodzi o to ze ja nie wiem co wymyślać do jedzneia i nie wiem na co
bedize mial ochotę.Dzien wczesniej jak sie pytam to mowi ja nie wiem co bym
zjadł,wymysl cos sama.Nieraz zje ze smakiem,a nieraz to nie chce bo nie ma
ochoty np.
mam go dość. Zarabia bardzo mało, ledwo nam starcza na życie a takie ma
wymagania.Najlepiej szwedzki sół.O! to by pasowało mu.
Ale zmieniłam temat.Chodzi mi najbardziej o to ze się kłócimy ze on nie chce
pomagac przy dziecku, czy ja mam racje jak sie wydzieram na niego? ja tez
jestm zmeczona noszneiem caly dzin dziecka, bo placze, pozniej wyjscie na
spacer, wytaszczyc wózek - jak pomysle o spacerze to na samą myśl dziwgania
nie chce mi sie wychodzic, pożniej zrobienie obiadu, karmienie na siłę
dziecka, nie mam krzesłka a inaczej dziecko jest tak ruchliwe ze nie ma
szansy go nakarmic.
Jestem juz ok 13 godziny wyczerpana maksymalnie, a gdize jeszcze do 23?
dziecko zasypia o tej porze?
jego pomoc kończy sie tylko na kąpianiu dziecka.Nic iwęcej.
Jak ostatnio chciałam postprzątać zeby odpocząc psychicznie od dziecka to on
mowi ze posprząta, juz wiem - zeby tylko oderwac sie po minucie od
wrzeszczącego dziecka, bo ma dosć.Jak mu gębę piłuję ze mi nie pomaga, to on
ja sobie znajdę inną bo ty jestes psychiczna.
Boze dziewczyny co ja mam zrobic?

[yylek]

przykre, nie wiem co napiasc.......

[ula_max]

Tacy są niektórzy tatusiowie i nikt jeszcze nic na to nie poradził. Ja miałam
podobny problem, piszę miałam, bo z dnia na dzień jest trochę lepiej. Jak Wikuś
był malutki to mój mąż z daleka wielkim łukiem, a teraz jak mały biega, coraz
więcej mówi to i mój mąż zaczął się nim interesować. Razem się wygłupiają,
bawią, chodzą czasem na spacer. Rzadko to się dzieje ale jednak!. Pamiętam jak
mój Wikuś miał 7 miesięcy i też szły mu zabki. Boże jaka ja byłm nerwowa,
dziecko cały dzień nic nie je, płacze, ja nic nie mogę zrobić... to jest
straszne rozumiem i wiem jak to jest. Co do męża moze on taki jest jak ma
problemy w pracy, moze go to rodzicielstwo przerosło, ma za mało pieniędzy a tu
z dzieckiem same wydatki? Wiem że jesteś nerwowa, krzyczysz - ja robiłam tak
samo i teraz wiem ze to był błąd... nie tędy droga.

[katjuszka2]

Nie krzyczeć na męża z własnego doświadczenia wiem,że to nie pomaga.Obrażanie się też nie jest dobrym pomysłem bo na "smutnego"krótko działa-szybko sie przyzwyczajają.

[joanna35]

A gdybyś zamiast sprzątać odczekała jakąś godzinę po powrocie męża z pracy,
żeby mógł się przystosować do życia domowego i wyszła sama na długi spacer,
albo do koleżanki. Kiedy małżonek nie bedzie miał Ciebie w polu widzenia to
będzie zmuszony sam zająć się swoim synem. Krzywdy mu przecież nie zrobi?! No a
poza tym musisz uzbroić się w cierpliwość, bo najczęściej jest tak jak pisała
jedna z przedmówczyń - im starsze dziecko tym większe zainteresowanie nim
tatusia. Niestety, powtarzające się krzyki nie działają. Może dla odmiany
spróbuj swoje niezadowolenie wyrażać milczeniem i "służbowym" odpowiadaniem na
pytania, tylko, że może potrwać zanim zauważy, że nie jest tak jak zawsze. A
jak już się zapyta o co chodzi to bedziesz mogła na sokojnie z nim porozmawiać.
Powodzenia

[mik5]

Przepraszam, może będę złośliwa, ale zajmij się dzieckiem i okaż mu troche
miłości. Nie wciskaj mu nic na siłę (jedzenia), nie uciszaj na siłę. Rozumiem,
ze jesteś sfrustrowana, ale krzyk i złość chyba się nie sprawdzają w twojej
sytuacji. Spróbuj się wyciszyć.

[mamastasia]

Myślę, że awantury to najgłupsze rozwiązanie i bezskuteczne. Piszesz, że nie
rozmawialiście. A może warto spróbować? Tak na spokojnie. Może trzeba by
poprosić męża o pomoc, jeśli nie przy dziecku to w domu. Wszystko da się
zorganizować, aleprzestańcie patrzeć tylko jedno na drugie - co ktoś ma zrobić.
Pomyslcie razem, w końcu jesteście małżeństwem. Może wyprawiaj go na wieczorny
spacer z synkiem a Ty w tym czasie ładuj baterie. Obiady można gotować dzień
wcześniej i na 2 dni. Za małe pieniądze też może być smacznie (służę
przepisami). Moim zdaniem powinniście przede wszystkim porozmawiać, kiedyś chyba
Wam o wychodziło? I pomyśl o tym, że mąż też może być zmęczony po pracy...
Pozdrawiam

[koleandra]

Z tego co piszesz to Twój mąż jest najnormalniejszym facetem na świecie, żadnym
tam leniem nawet nie jest. Pracuje? a cóz z tego, że mało zarabia? widocznie
tylko takie ma możliwości. Przychodzi z pracy zmęczony... bo przyjmijmy, że po
pracy jest się zmęczonym tak samo jak Ty w domu z dzieckiem.
Dziecko wykąpie... ja bym tu nie powiedziała, że nic nie robi.
Z mężem się kłócicie o to czo o tamto... w domu nerwówka, nic dziwnego, że
dziecko płaczliwe i spac nie chce.
A swoja drogą to dlaczego to dziecko nie śpi przez cały dzień? Ma 7 miesięcy,
ja rozumiem, że ząbkuje, że nie ma apetytu... ale żeby wstawało o tej 6 czy 7 i
kładło się spać dopiero o 23? Może te Twoje nerwy jakos na to dziecko
przechodzą? Spróbuj się uspokoić i nawet jakiejś meliski napić. Dziecku daj
taką herbatke Bobo Vity dla dzieci - melisa z jabłkiem. Moja Ada po tym nawet
sama zasypiała. Odpoczniesz sobie troszkę.
Jeszcze kwestja tego obiadu, może czasem cos z zamrażalki, cos na szybko,
obierz ziemniaki, jak mąż wróci to razem dokończcie gotowanie albo niech on
postoi z dzieckiem na ręku przy Tobie jak będziesz kończyc gotować, zapytaj jak
w pracy, co sie działo?... ale koniecznie razem to wszystko róbcie,później
razem jedzcie.

A dziecka to nie noś tyle bo Ci siądzie kręgosłup i nie tylko... Daj jeść, pić,
przewiń, jakąś zabawkę... posiedźcie i poleżcie, z dzieckiem nie trzeba tak
ciągle skakać, nawet jak płacze to nic sie nie stanie - mama jest, wszystko tak
jak trzeba, krzywda mu się nie dzieje. Najprawdopodobniej sama nauczyłas
takiego trajtania...

Kwesja spaceru - znam to, mieszkam na 3 piętrze, wózem miałam baaardzo ciężki.
Nie męczyłam się z noszeniem, trzymałam w piwnicy albo mąż znosił i wnosił a
wózek stała cały dzień na dole pod klatką.
Najgorsze jest jak dziecko płacze a tu się trzeba ogarnąć, ubrać siebie,
dziecko... potem leć z wózkiem w jednym ręku a dzieckiem na drugim... bywa.
Musisz się jakoś zorganizować, na to nie ma rady. Spróbuj wyciągnąć męża na
spacer po pracy, idźcie we trójkę.

A na koniec cos na pociechę. Dziecko już niedługo wyrośnie z tych płaczek,
zacznie chodzić, będzie pogodniejsze i co najważniejsze... jak mąż wróci z
pracy to dziecko samo mu się wepcha na kolana i będzie się chciało z tatusiem
bawić, nie będziesz musiała męża namawiać, nie będzie miał innego wyjścia jak
układac te klocki...

Bądźcie zmęczeni, macie prawo... ale razem.

[vugrin]

Bakomas, jestes w ciezkiej sytuacji.Pomysl, ze ja tez, choc w innej.Ale mialam
tez taka nerwowke.Dzieki Bogu nie musialam wrzeszczec.Joanna ma racje.Tylko
ona.Latwo mowic uspokoj sie gdy nikt Ci nie daje rady jak masz to zrobic.Ja bym
byla za tym co pisze Joanna.Odczekaj az maz wroci, daj mu chwile by odpoczal i
wrocil do zycia domowego i oswiadcz mu ze potrzebujesz czasu tylko dla siebie
bo zwariujesz i zostanie z dzieckiem sam na zawsze i jeszcze bedzie musial
oplaca Twoj szpital psychiatryczny.Wyjdz.Idz na spacer.Raczej pobadz sama.Ustal
z mezem ze codziennie masz godzine dla siebie, chociaz tyle.Malenkie dzieci
odczuwaja nasz stres i jeszcze gorzej jedza, cierpia, nie spia, zle sie
rozwijaja.Przeciez nie chcecie tego dla swego dziecka.Gdy zabkuje bola go
dziasla, nie karm go na sile, uwazam ze to niemozliwe ze on nie spi w dzien i
zasypia o 23.Skoro jestes w domu, poloz sie z nim, wycisz go, przytul, zatancz
z nim na rekach przy spokojnej muzyce, poloz sie z nim mocno go trzymajac i
udawaj ze spisz.Odespij zarwana noc.U nas to skutkowalo i przy mnie zasypialy.
Ustal z mezem ze zawsze regularnie masz czas dla siebie.Idz raz w miesiacu do
kina badz do biblioteki by cos poczytac skoro nie stac Cie na kupno gazet czy
ksiazek.Wrocisz troche uspokojona i nawet steskniona za dzieckiem.A maz musi
zrozumiec ze on jest juz dorosly i niech zrobi sobie kanapki jak jest glodny,
dziecko jest malenkie krotko, nie cale zycie.Kto mowi ze to musi byc kazdego
dnia obiad z dwoch dan?Ty zjedz musli z jogurtem i to poza domem, bys mogla
choc raz spokojnie strawic, bez krzyku i nerwow.Twoj maz chyba nie jest zbyt
dojrzaly bo forsuje Cie strasznie, nie musisz nic, ani sprzatac ani gotowac
codziennie.Zrob to co 2-3 dni, przezyjecie.Ja tez mialam chaos i malenstwo,
pozniej juz dwoje i nikogo do pomocy, ani mamy, ani tesciowej, ani przyjaciolki
u ktorej moge na chwile zostawic dziecko.Przyzwyczailam sie z tym zyc a uwierz
ze z kazdym miesiacem bedzie lepiej, jak skonczy rok na pewno bedzie lepiej
spal i jadl, a potora roku juz na pewno biegal i cos tam zacznie mowic(wtedy
przestanie tak duzo plakac)W szkole ucza nas wszystkiego, tez smieci, a nikt
nie mowi jak zyc w rodzinie i chodzi tu o seks.Kiedys kobiety mialy jako
dziewczynki juz praktyke w rodzinie, u kuzynek i cioc, zycie nie bylo tak
frustrujace.Ja to przeszlam, i Ty przejdziesz.Walcz o chwile czasu dla
siebie.Nie karz nigdy dziecka bo nie jest niczemu tu winne, to Wasze krzyki je
nerwicuja.Ale zmus go jak Ci pisalam do snu, bo im mniej spi dziecko w dzien
tym gorzej spi w nocy, jest tyle bodzcow dla niego ze nie moze sobie z tym samo
poradzic i sie wyciszyc.Zostaw gary i przytul je, niech kolo poludnia zasnie,
razem z Toba.Posluchaj mnie.Wybacz pisownie ale mieszkam za granica i nie mam
polskiej czcionki.Buziaki, zycze Ci duzo sily i pozytywnych mysli.Izabella

[gota]

[vugrin]

przepraszam to ja jeszcze raz chcialam Ci powiedziec tylko ze musisz sama sie
wyciszyc by dziecko poczulo Twoj spokoj to sie uspokoi, jesli masz rodzicow czy
tesciow, zapomnij klotnie czy pretensje, zostaw dziecko im na dwie godziny,
idzcie z mezem pogadac do lasu czy do parku, nie do kina ani do kawiarni, bo
jak sie nagromadzilo pretensji to i lzy moga poleciec po co zalatwiac sprawy
przy ludziach.Ale jesli go jeszcze kochasz i zalezy Ci na waszym malzenstwie to
je ratujcie oboje, bo trzeba przejsc pieklo by zasluzyc na niebo.Sprobujcie
podeprzec sie rodzicami jak to mozliwe.Ja niestety tej mozliwosci nie mialam
ale my z mezem bardzo chcielismy wygrac te trudna gre.I wygralismy.

[amj2]

Ja powtórzę to co napisała jedna z moich poprzedniczek - typowy facet.U mnie
drugie dziecko i ten sam scenariusz (z pierwszym dzieckiem jak i drugim) co u
Ciebie.Czasami też mam dość. Dzwonię z pięć razy na komórkę - nie odbiera i nie
oddzwania , nie raczy poinformować, że zostaje w pracy 1,5 h dłużej , bo ma
zaległości itd. Denerwuje mnie to okropnie, bo czuję się leceważona.Stoję
nadaremnie z małym przy furte , bo on się tak cieszy jak tatuś wraca.Ale są i
lepsze dni.Fakt mąż zajmuje sie w tygodniu dzieckiem może 0,5 lub 1 godzinę.
Nie mam nikogo innego do pomocy nad małym.Ale też wiem z doświadczenia ,że im
mały będzie większy tym bardziej będzie domagał się zainteresowania ze strony
taty.I będą mieli lepszy kontakt. Tak więc głowa do góry. Nie jesteś sama!
Nadejdą lepsze dni. Trzymaj się.

[muszka_tse_tse]

Uważam, że powinnaś przede wszystkim troszkę uspokoić się, dziecko też odczuwa
Twoją nerwowość i niezadowolenie.
Może przygotuj któregoś dnia jakąś ekstra kolację przy świecach, powiedz mężowi
że bardzo go kochasz i jest wspaniałym ojcem i mężem. Zobaczysz, że będzie
Cię "na rękach nosił" i nie odmówi pomocy, gdy delikatnie i spokojnie go o to
poprosisz.
Wasz synek rośnie, rozwija się w szybkim tempie i nie zdąrzysz się obejrzeć a
już Twoje "chłopaki" będą kopać piłkę na podwórku. A Ty będziesz miała czas
tylko dla

c.d.

[muszka_tse_tse]

Przepraszam siostrzenica wcisnęła mi enter )
...jeszcze trochę i Twoje "chłopaki" będą kopać piłkę na podwórku a Ty będziesz
miała czas tylko dla siebie.
Napewno między Twoim mężem a synkiem wytworzy się nierozerwalna więź ale
potrzeba im troszkę czasu, a Ty możesz im tylko w tym pomóc.
Mój mąż i 4-letni synek właśnie grają w piłkę na boisku, a ja mam trochę czasu
tylko dla siebie. Tobie też tego życzę.
Pozdrawiam. Monika

[gagunia]

chyba wiekszosc z nas przez to przechodzila. u mnie klotnie trwaly jakies pol
roku. po tym czasie postanowilismy sie albo dogadac albo rozwiesc - oczywsice
sie dogadalismy. podzielilismy noc na pol - do 2 dyzurowal mąz a po 2 przenosil
sie do drugiego pokoju, zeby do rana sie wyspac.
na szczescie nie mialam problemu z obiadami - moj maz wcina wszystko co zrobie
i zawsze robie na conajmniej 2 dni (np mielone, zupa - najwyzej dorabiam sos do
kotletow, albo od razu robie czesc kotletow, czesc pulpetow w sosie)

kolejna sprawa - odpoczynek. po powrocie z pracy jemy obiad i maz ma godzinke
na drzemke. pozniej on sie zajmuje malym a ja mam czas odetchnac.

mysle, ze musiscie po prostu usiasc i omowic wszystko, a najlepiej zapisac kto
co w domu robi, kiedy odpoczywacie, kiedy sprzatacie itd.

pozdrawiam
gaga

[mala_kruffka]

A ja trochę z innej beczki. Dziewczyny piszą postaraj sie być miła, zrób
kolację przy świecach.to nie takie łatwe. I czasami tak jest że jak kobieta tak
ciągle się stara, to facet myśli, ze wszystko jest super i nie trzeba się wcale
starac.
Co do wyciszenia się, wiem też że i to nie zawsze jest łatwe, po ciąży hormony
itd. Ja też miałam taką jazdę. Ale wiem, że to nic nie daje.
Co do tego, ze dziecko cały dzień nie śpi, ja też miałam taką sytuację, u mojej
małej wynikało to chyba z alergii, ciągle ją coś swędziało albo bolało, nie
wiem. W każdym razie przez pierwsze 4 miesiące robiłam za smoczek (nie
przesadzamm, karmiłam prawie nonstop, a potem jak odkładałam , nieziemski ryki
znowu itd), a potem też nie było lepiej, az zaczęła brać zyrtek. A potem
uczulenie jej przeszło (jeszcze tylko mleko jest substancją "trującą") i śpi
raz dziennie - ma ROK. Z tą melisą to niezły pomysł.
A poza tym - jak mówią niektórzy - CZASEM DZEICKO MUSI SIĘ WYRYCZEC, ja jak już
nie mogłam, to na pięć minut zostawiałam ją w łóżeczku nawet jak darła się
wniebogłosy i szłam do kuchni zrobić sobie herbatkę.
Dziewczyno, wrzuć na luz. wygadaj się na forum, zaproś koleżankę albo pójdź do
niej. W sumie fajnie że mąż go chociaż kąpie. Jak masz zamiar krzyczeć, to idź
na balkon albo do toalety (z książką i zostaw ich samych na trochę. Daj
sobie spokój z gotowaniem obiadu zamiast miotać się między dzieckiem a kuchnią.
Skoro i tak nie zawsze mężu chce jeść... CZasem trzeba sobie odpuścić. Jemu
też. Ja ciągle się strzępiłam ,skończyło się depresją.
Wiem, że ci cięzko. Współczuję. Trzymaj się.
mk

[betty_julcia]

Wiesz. Ja myślę że nie łatwo jest za radą innych wyluzować się, ale taka jest
prawda. I jestem jak najbardziej za tym co napisała koleandra.
Przede wszystkim uspokój się, wycisz troszeczkę i nie napędzaj bo tapędzanie
się i nakręcanie to najgorsze co może być. Ja też przez to przechoddziłam i
cały czas są jakieś dalsze etapy przechodzenia tego.
Niestety. Ja już dojrzałąm do tego że to ja jestem opiekunką dziecka w pełnym
wymiarze a jak chcę wolne to muszę je sobie sama załatwić.
Nasza małą teraz już chodzi więc rzeczywiście sama się wpycha do tatusia na
kolana. I wiesz? To że go malo widzi ma swoje dobre strony, bo jak już on jest
to jego najbardziej uwielbia a ja mogę nie istnieć. No i co on biedny może
zrobić??? Nie bardzo zadowolony taszczy ją ze sobą i "układa te klocki" czy mu
się to podoba czy nie.
Ja zawsze wychodziłam z założenia, że w dzień trzeba się wyluzować dla dziecka.
Jak ja się denerwowałam to bardzo wpływało to na małą. Zrób wszystko, żeby
sobie zorganizować czas tak abyś ty i dziecko miały spokój, przyjemną
atmosferę, jak chcesz gotuj jak nie to nie. Mój mąż czasem zje na stołówce,
czasem bułkę w biegu a czasem ja coś ugotuję. Wiesz jaki wtedy jest szczęśliwy?
A jak ma na coś ochotę to kupi po drodze i coś na szybko sam upichci (taki na
szybko jeszcze z czasów kawalerskich). Naprawdę wyluzuj. Ty i dziecko jesteście
najważniejsi a on da sobie radę, z głodu nie umrze.
Na pewno nic nie da jak go nagle ni z tego ni z owego zostawisz samego z
dzieckiem i wyjdziesz się wyluzować. Nie wyluzujesz się bo bedziesz o nich
myślała, siedziała jak na szpilkach i denerwowała się co zastaniesz po
powrocie. Obrażonego, zfrustrowanego chłopa. I znów awantura gotowa.
Zajmij się sobą i dzieckiem. Tylko. Mąż się dostosuje. Nie patrz jeszcze żeby
jemu dogodzić. Nie jesteś niczyją kucharką. Bądź trochę egoistką. Faceci
doskonale opanowali tę sztukę.

-------------------------------------------------------
Betty to mama a to jestem ja:
forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=621&w=11383787