studia po 30 tce

[onewoman]

czy w tym wieku zdecydowałybyście się na studia, gdybyście ich nie miały ?
Mając męża i dzieci.

[anorektycznazdzira]

Oczywiście. Czemy by nie.

[magdanowakowska2]

Zależy z jakiego powodu. Teraz studia już nie mają takiej renomy jak kiedyś, każdy może je skończyć na byle jakiej uczelni, zaocznie itd. Jeśli wymagają tego od Ciebie z pracy- odpowiedź jest jasna, jeśli chcesz to zrobić dla siebie- przemyśl czy nie wolisz wydać tej kasy na coś lepszego. To tylko świstek, chyba że chcesz iść na dzienną psychologię na UW czy prawo na UJ.

[menodo]

To tylko świstek, chyba że chcesz iść na dzienną psychologię na UW czy prawo na UJ."

Ta dzienna psychologia na Uw jako opozycja dla świstka to żart, prawda?

[sundry]

Nie wspominając o prawie na uj, prawo jest fabryka bezrobotnych

[natalie_rushman]

A co ma mąż do tego?
Bo rozumiem, że z powodu dzieci mogą być jakieś problemy organizacyjne - ale w czym te studia kolidują z małżeństwem?
Zanim podjęłabym decyzję o studiowaniu, zastanowiłabym się, co chcę osiągnąć przez te studia, jakie są moje cele i czy korzyści będą przewyższać straty (czyli np. mniej czasu na wszystko, wydane pieniądze).
BTW, dzisiaj odebrałam indeks. We wrześniu skończyłam 40 lat .

[enatealie]

Jeśli studia dadzą perspektywę na lepszą pracę, zarobki- to tak. Jeśli mocno Cię rozwiną, bo kierunek akurat pokrywa się z Twoimi zainteresowaniami- też jestem na tak. W opcji- idę postudiować, bo każdy i dla papierka- głupota.

[acth]

Miałam 31 lat jak zaczęłam,pracę pisalam bujajac nogą bujaka,dyplom odebrałam z trzymiesieczniakiem,a i caly czas pracowalam,mlody spał a ja mialam prywatnych pacjentów w domu(rehabilitacja) łatwo ebylo,ale się dało,z niania i mężem

[mag1982]

Jeśli byłyby mi do czegoś potrzebne to czemu nie.

[zurekgirl]

Tak, jak najbardziej tak, choc ostatnio uczylam sie do egzaminu (lat 33) i wspominalam, o ile latwiej i szybciej kodowalam dziesiec lat temu.

[echtom]

Ja w tym wieku zrobiłam podyplomówkę - mając troje dzieci bez męża. Kwestia motywacji - zrobiłam, bo była mi potrzebna do pracy, dla własnej satysfakcji bym nie robiła.

[k1k2]

Oczywiscie. I to nawet dla "papierka" lub wlasnej satysfakcji gdybym miala ochote.
I to nawet w wieku 40, 50, 90 lat bo... dlaczego nie? Nie wszystko musi sie "oplacac" a jesli dla kogos studiowanie jest przyjemnoscia, to rownie dobra sprawa jak kazde inne hobby.

[alina460]

Ja po trzydziestce robiłam drugi kierunek. Jest trudniej, bo ma się większą niż w młodości świadomość, że 3/4 rzeczy, których uczysz się na polskich studiach do niczego Ci się nie przyda. Jak najbardziej trzy razy Z. Trudniej znieść też niektórych wykładowców-idiotów. Bardziej razi.

[solejrolia]

Dla własnej satysfakcji- nie.

Gdyby było mi to potrzebne do pracy- tak.
Albo szukałabym alternatywnych rozwiązań, typu kursy, szkolenia.

[joa66]

Nie, po 30 położyłabym się na katafalku i czekała na śmierć.

[landora]

Ja właśnie wypatrzyłam bardzo fajne studia drugiego stopnia, na które mam olbrzymią ochotę. Tylko że dzienne, więc będzie ciężko pogodzić je z pracą i z opieką nad dzieckiem, więc nie wiem, czy dam radę. Teraz już po rekrutacji, zobaczę za rok. Z tym, że ja już mam ukończone studia, nawet x2.

[2slonecznie]

Oczywiście, że tak. Sama jako 19latka wybralam studia pod wplywem rodzicow a nie zainteresowan. Teraz wiem co chcialabym robic. Wybralabym weterynarię, nawet po 30 . Sama mam 28lat i studia, ciezkie studia za soba ale to nie jest to co kocham, a zal rzucac bo juz w to tyle pracy poswiecilam.

[mary_lu]

Mam męża, dziecko, studia i po 35 urodzinach rozpoczęłam następne. Najlepsza decyzja w moim życiu. Pomijając już to, że sam kierunek fajny i bardziej "życiowy" od pierwszego, to po prostu jest to świetny czas dla mnie. Weekendy są moje i koniec Jestem na drugim roku, już mieliśmy kilka zjazdów i leciałam na nie jak na skrzydłach. Na pierwszym kierunku w październiku wlokłam się jak na skazanie.

W ogóle niedawno zaczęłam robić mnóstwo rzeczy, na które "po trzydziestce" sądziłam, że jest za późno, a przed czterdziestką okazało się, że są jak raz

[redheadfreaq]

30 skończę za niecały miesiąc, we czwartek zaczęłam studia (I stopnia). Fakt, gdybym miała dziecko, byłoby mi ciężej podjąć decyzję, dlatego z partnerem uznaliśmy, że teraz albo nigdy. Na studia zdecydowałam się, ponieważ chcę całkowicie zmienić swoją, do tej pory mocno meandrującą drogę zawodową, a bez studiów byłoby to bardzo trudne, jeżeli nie niemożliwe.

[mamusia1999]

jeśli bardzo dokładnie wiesz ze to Twoje powołanie. moja koleżanka, urzędniczka bankowa z matura, po urodzeniu dzieci stwierdziła że nigdy do banku nie wróci, bo tego nienawidzi. tak około 2kl. swojej Starszej odkryła w sobie pasję pedagogiczną w sensie nauczania szkolnego. i zaczęła studia nauczycielskie . owszem studiowała dłużej niż przeciętny student i była pod presją : żeby móc wybrać sobie miejsce zatrudnienia (bo o przeprowadzce mowynie bylo) musiała mieć b. wysoką średnią . ale dala radę i jest b. zaangazowaną nauczycielką.