Zgadnij kto to

[wiedzma.zla.nr1]

Przyglądając się scenie politycznej i indywiduom, które się tam na firmamencie rozgościły, nie mogła się oprzeć lekkiej analizie.

www.wiecjestem.us.edu.pl/kon-trojanski-czyli-intencje-innych-ludzi-oczami-osob-z-osobowoscia-paranoiczna
Na jaki tym stawiacie?

Jarosław to chyba typ złośliwy.


Zygmunt Freud twierdził, że paranoja stanowi ochronę przed nieświadomymi pragnieniami homoseksualnymi, a głównym mechanizmem osobowości paranoicznej staje się projekcja, czyli przypisywanie innym ludziom własnych wypartych potrzeb i niechcianych cech. Inni psychologowie uważali, że osobowość paranoiczna wynika z żądzy odwetu i z krzywd doświadczonych w dzieciństwie ze strony rodziców. Dziecko bite, zaniedbywane i poniżane staje się w przyszłości przewrażliwione na sygnały krytyki, oskarżeń i wrogości. Neopsychoanalityk, Harry Stack Sullivan, twierdził, że do rozwoju osobowości paranoicznej przyczyniają się dwa mechanizmy – silne, realne bądź urojone poczucie zagrożenia oraz rzutowanie winy na innych ludzi. Człowiek z poczuciem niższości pragnie kontrolować otoczenie, mieć poczucie sprawstwa, autonomii i racjonalności własnych działań. Do dzisiaj psychologowie raczej spekulują niż są pewni źródeł rozwoju osobowości paranoicznej.

[wiedzma.zla.nr1]

Osobowość paranoiczna, czasem określana też jako osobowość paranoidalna, została ujęta w Międzynarodowej Klasyfikacji Chorób i Problemów Zdrowotnych ICD-10 pod kodem F60.0.

W języku potocznym paranoję utożsamia się z rozbudowanym systemem urojeń, nieprawdziwych sądów w odniesieniu do rzeczywistości. Do typowych symptomów paranoicznych zaburzeń osobowości zalicza się:
nadmierną wrażliwość na porażki i odrzucenie;
podejrzliwość i stałą tendencję do zniekształcania codziennych doświadczeń;
skłonność do interpretowania neutralnych lub przyjaznych działań otoczenia jako pogardliwych i wrogich;
postawę ksobną i sztywne poczucie własnych praw;
długotrwałe przeżywanie przykrości, noszenie urazu;
spiskowe teorie wyjaśniania zdarzeń;
nieuzasadnione podejrzenia dotyczące wierności partnera lub lojalności rodziny, znajomych, przyjaciół;
egocentryzm, przecenianie swojego znaczenia;
chłód emocjonalny i unikanie kontaktów z innymi ludźmi;
brak zaufania do innych, przekonanie o złej woli ludzi;
wrogość, permanentną czujność i cynizm;
tendencję do usprawiedliwiania samego siebie;
brak poczucia humoru i dystansu wobec własnej osoby;
porównywanie się z innymi, tendencje rywalizacyjne;
zazdrość, zawiść, mściwość, poczucie krzywdy;
skrajnie racjonalne przekonania;
myślenie dychotomiczne w kategoriach „wszystko albo nic”, „czarne – białe”;
pragnienie bycia samowystarczalnym, ignorowanie i lekceważenie innych.

[wiedzma.zla.nr1]

Etiologia osobowości paranoicznej (wybrane poglądy)[edytuj | edytuj kod]

Freud: Pierwotnie paranoja była obroną przed nieświadomymi pragnieniami homoseksualnymi a jej głównym mechanizmem była projekcja. Później badacz zmienił pogląd i uznał, iż jej przyczyną jest pragnienie uznania pocieszenia ze strony rodzica tej samej płci (mylone z homoseksualnością).

Ferenczi: Charakter paranoiczny wyrasta z sadyzmu analnego związany jest z obroną własnej autonomii skojarzonej z treningiem czystości.

Kernberg: Dominuje mechanizm rozszczepienia - "ja" dobre - "inni" złe - stąd też osoba funkcjonująca na takim poziomie doświadcza ciągłych zmian emocji. Reprezentacja siebie i innych jest całkowicie podzielona na dobre i złe. Nie ma nic pośrodku oraz nie ma możliwości posiadania obydwu atrybutów: dobra i zła. Charakterystyczny jest mechanizm projekcji, nawiązując do projekcji można zauważyć, iż negatywne uczucia wewnątrz "ja" spostrzegane są jako pochodzące z zewnątrz. Ponieważ ich źródłem jest sam człowiek - nie można się ich pozbyć uciekając przed nimi. Skłonność do ksobnej rekonstrukcji rzeczywistości.

McWilliams: Duże znaczenie odgrywa krytyka i ośmieszanie, pełnienie funkcji kozła ofiarnego, obarczanie cechami, do których rodzina nie chce się przyznać.

Seaters: Pragnienie odwetu.

Cameron: Krzywdzone dziecko staje się potem nadmiernie wyczulone na sygnały wrogości, pogardy, krytyki, oskarżeń.

Sullivan: Dwa czynniki powodujące rozwój paranoicznej osobowości:
silne poczucie zagrożenia spowodowane jakimś defektem - rzeczywistym bądź urojeniowymi
rzutowanie winy za ów defekt na innych ludzi. Mechanizm stanowią: doznane krzywdy oraz silne poczucie niepewności lub/oraz poczucie niższości. Podstawowymi strategiami działania w kontaktach interpersonalnych osoby paranoicznej są: autonomia, kontrola i racjonalność.