Refleksja dot.przemocy

[tryggia]

Świetnie, że są kampanie antyprzemocowe. Że babki o tym mówią, że opowiadają jak było, jak odeszły. Że najpierw przemoc psychiczna, potem fizyczna i w końcu powiedziały, dość.
W rozmowach z różnymi kobietami też słyszę takie deklarację, że raz dotknie i koniec. Kiedyś też słyszałam, że któraś czeka aż uderzy i wtedy działa.
I tak często podpytuję o dzieci, a jak pan traktuje dzieci.
No i się okazuje, że albo olewa albo ryczy i ubliża albo, cóż, "wychowuje" twardą ręką.
I, jak rany, to za mało????
Jak to jest, że wiele matek patrzy jak ktoś uderza w dzieci, ale dopiero jak mi przywali, to coś z tym robię? To jakieś przeniesienie z dzieciństwa, że dzieci niby można poniewierać?
Mało znam kobiet, które odeszły od faceta bo był złym ojcem, dopiero jak się stanie "złym mężem" można działać. Smutne...

[woman_in_love]

Klaps wobec niegrzecznego dziecka to nie przemoc a wychowanie. Amen.
Jak się go nie wychowa dziś, to w przyszłości w poprawczaku/więzieniu dopiero dostanie "klapsy" od współosadzonych.

[pampelune]

>Klaps wobec niegrzecznego dziecka to nie przemoc a wychowanie.

To jest przemoc. Wychowanie to zupełnie co innego.
Dziękuję za uwagę.

[nutella_fan]

To niepoprawne politycznie

[natalia.nat]

Oczywiście, że klaps to przemoc fizyczna. Z wychowaniem to nie ma nic wspólnego. Jedyne czego uczy to tego, że można bić innych. Amen.
A i skoro niegrzecznemu dziecku można dać klapsa, to i niegrzecznego dorosłego można uderzyć.

[tryggia]

Ale ja nie o klapsie jako takim.
Raczej o tym, że łatwiej się ocknać po własnych siniakach niż tych, które mają dzieci.
I myślę o siniakach również metaforycznie.