scathach
02.09.19, 21:48
Opiszę wam sytuację, a wy wylejcie na mnie wiadro waszych otrzeźwiających słów. Słowem wstępu: jestem starsza siostra młodszego brata z klasycznym syndromem ratownika mamusi - wyczulona na kazda zmianę emocji, zawsze ta perfekcyjna, niepopełniająca bledow. Brat jest wspaniały, wszystko, co zrobi zasługuje na pochwale („twoj brat bardzo mi pomaga, zmywarkę ostatnio wypakował”). Terapia mnie ogarnęła, ale najwidoczniej trochę jeszcze zostało.
Mieszkam oddzielnie z mezem i dziecmi. Młodszy brat został z mama, posiada zawód: syn.
Teraz sytuacja: ok. 19 dzwoni do mnie mama, czy może wpasc, bo do brata przyszła dziewczyna i on chciałby posiedziec z nią sam. Dzieci lubią babcię, duzo nam pomaga - powiedziałam spoko. Trochę jednak mi kliknęło z tylu głowy, ze wieczór, tu trzeba ogarnac młodsze dziecko (roczniak), tu pierwszoklasistę, tu mąż w gaciach łazi... jego święte prawo, ja mam ochotę zająć się swoim hobby. no, ale nic, już się zgodziłam. Mama przyszła po półtorej godziny od telefonu, oczywiście zaczął się młyn, bo starsze nie chce zasnąć, bo babcia... no, znacie to na pewno. Wiec tu kolacja, tu czytanie, ja sama mam już ochotę zająć się sobą, mąż również. Wiec odbyłam rozmowe z mamą, ze już późno, ze chcielibyśmy odpocząć. Na co usłyszałam, ze przecież ona siądzie sobie z boczku i poczyta ksiazke, nie będzie przeszkadzać, i ze ona dopiero o 23 się umówiła z bratem, ze wróci... Trochę się poprzerzucalysmy argumentami i wyszła. Oczywiście obrażona. I teraz meritum, bo może tak strasznie to nie brzmi, ale: czy jeśli matka zwala wam się na chatę, bo syn, z którym mieszka, chce pociupciać, a wy nie macie czasu/ochoty, to możecie odmówić, prawda? Bo ja teraz prowadzę wojnę z wyrzutami sumienia...