tussska
07.02.22, 13:52
Oto ja.
Rocznik 1986. Próbująca pracować. Po studiach. 2 i ćwierć kierunku. Na dnie.
Bez dochodu. Bez świadczeń i szans na pracę.
Zamiast od razu iść w rentę i nie bawić się w opracowaniu próbowałam pracować. Imponujący staż 16 miesięcy w 4 różnych pracach i kilku stażach za młodu.
Nie jestem w stanie pracować. Nie ma mowy o przychodzeniu na czas, o pracy każdego dnia, o pracy więcej niż 5, 4 dni w miesiącu.
Na ten bezsensowny wysiłek straciłam wiele czasu zamiast od razu starać się o świadczenia ZUS.
Teraz mam problem bo nikt nie wierzy w niezdolność a ja nie mam kasy.
Mam za to umiarkowany stopień niepełnosprawności i 2 magistrów oraz licencjat.
Mój dochód to 0 zł.
Stała pomoc rodziny, ojca emeryta, brak szans na pracę dłużej niż przez okres próbny. Bieda.
Lekarze.
Pacjent przestarzały, najchętniej daliby psychiatryk ale nie mam historii psychiatrycznej (dzięki Bogu) bo chora psychicznie nie jestem...
Straciłam życie na użeranie się z pracowaniem, zamiast od razu iść w rentę, bo pracować nigdy nie będę.
Zacxntma wymagać opieki. Gubię się w mieście.
Niewystarczająco dla ZUS.
No i co ja robiłam przez 35 lat?!
Próbowałam.
Teraz jestem bez dochodu i od 2 lat sprawa jest w ZUS, obecnie w sądzie.
Ja nadal bez dochodu, niepracująca.
I moja durna matka (lat 62) pytająca kiedy pójdę do pracy.... Mam przecież studia... Ile będę siedzieć w domu ..