moje dziecko mi ... przeszkadza :(

[kocianna]

Jestem mamusią od 3 tygodni. Kiedy mój mąż jest w pracy, mam najgrzeczniejsze
dziecko pod słoncem i mam do niej morze cierpliwości, obie jesteśmy
szczęsliwe. Kiedy jest weekend... najchętniej wyrzuciłabym ją przez okno. Nie
mogę się zająć mężem tak, jak bym chciała, żeby miał ładną żonę i obiadek
specjalnie dla niego i żeby się można było poprzytulać. Nie chodzi o brak
czasu, ale każde jej "łaaa" wyprowadza mnie wtedy z równowagi, więc
tych "łaa" robi się więcej i powstaje błędne koło.
Czuję się z jednej strony wyrodną matką, a z drugiej złą żoną... buuu

[monika19782]

Kiedy jest weekend... najchętniej wyrzuciłabym ją przez okno - wstydź się!!!!!!!

[monikadabr]

dlaczego ma sie wstydzic?
kazdy jest zmeczony, ja mam dziecko ponad rok skonczylo i chetnie bym sie
pozbyla na jakis czas. Nie ma co sie wstydzic. SORY, co TY OPOWIADASZ, chyba
dziecka nie masz.

[betty_julcia]

Wiesz, wydaje mi się że nie chodzi o wstydzenie się za odczucia, bo nie
jesteśmy robotami, każda z nas ma prawo do bycia zmęczoną i chęci zajęcia się
nie tylko dzieckiem ale też sobą. Bardziej chodzi o dobór słów.
Choćbym nie wiem jak była zła albo zmęczona nie odważyłabym się, nie przeszłyby
mi przez gardło słowa że miałabym ochotę wyrzucić swoje dziecko przez okno!!!
Mi głupio by było przed samą sobą za taką myśl a co dopiero za wygłoszenie jej
na forum...
Jesteśmy dorosłe, jesteśmy matkami, powinnyśmy być odpowiedzialne, więc bierzmy
odpowiedzialność za nasze słowa...
-----------------------------

[kammik]

Aha, czyli myslec i czuc wolno, ale bron Boze sie do tego nie przyznawac?

Do monika 19782

[janet3]

Hej dziewczyno to tylko przenośnia,,,,,,,,,chyba nie zrozumiałaś a szkoda bo
inaczej nie napisałabyś czegoś tak durnego

[milarka]

janet3 napisała:

> Hej dziewczyno to tylko przenośnia,,,,,,,,,chyba nie zrozumiałaś a szkoda bo
> inaczej nie napisałabyś czegoś tak durnego

Dokładnie, czasami dobrze coś takiego napisać - wtedy od razu człowiek lepiej
się czuje

[e_r_i_n]

monika19782 napisała:

> Kiedy jest weekend... najchętniej wyrzuciłabym ją przez okno - wstydź
> się!!!!!!!

Ja nie mam takich odczuc jak autorka wątku, ale też czasami mam ochotę mojego
trzylatka wywiesić za okno za uszy

[e_r_i_n]

No i jeszcze jedno - możę to jakieś delikatne objawy depresji poporodowej? I
zamiast krytykować dziewczynę, warto jej doradzić wizyte u specjalisty?

[bea.bea]

nie jesteś ani zła żoną , ani zła matką ....uczucia jakie żywi się do dziecka
nie zawsze muszą byc cieplutkie , milutkie itp.
masz prawo do tego co czujesz i w moim mniemaniu są to uczucia jaknajbardziej
naturalne.
nie zawsze kobieta musi być dla dziecka niu niu niu.....dziecko zaburzyło twój
dotychczasowy rytm , życia i zapewne nie potrafisz sobie jeszcze go poukładać ,
ale nie martw sie to przyjdzie z czasem.....
moim zdaniem powinien pomuc ci mąż we wpasowaniu się do nowej sytuacji...
i nie przejmuj się tym co inne panie tu wypisują ....

ja miewam ostatnio coraz częsciej zabujcze mysli....w stosunku do mojego syna ,
bo rośnie na faceta z charakterkiem ,,,
więc nie raz w pierwszym odruchu odmalowałabym mu jak leci, no cóz ale podobno
bic nie wolno

moze warto postarać się o opiekunkę , lub kogos do pomocy ...pozdrawiam

[nadja11]

To normalne odczucia ba dla kogos kto jest perfekcjonistą i chciałby aby
wszystko wyglądało w jego zyciu domowym idealnie (na błysk wysprzątane
mieszkanie w perfekcyjnym makijazu i stroju przygotowany wyszukany i
najsmaczniejszy na swiecie obiad , zadbane dziecko i dopieszczony dumny z żony
mąż)jest wrecz nie do uniesienia i konczy sie ogólną frustracją.Wiem cos o
tym

[aniorka11]

"Wyrzucic czy nie wyrzucic oto jest pytanie..."Podziwiam Cie za odwage,ze sie
do tego przyznajesz,mysle,ze prawie kazda swiezo upieczona mamusia ma czasem
takie mysli,tylko jedne kobiety sie do tego przyznaja ,a inne nie!Wiadomo,ze
tego nie zrobi,jednak ciagle zmeczenie,stres,brak czasu dla siebie i meza
poteguja takie mysli.Niestety trudno to wszystko pogodzic,co nie znaczy,ze nie
jest to niemozliwe,nasi panowie odgrywaja tu dosc wazna role!!!Jezeli mozna
liczyc na pomoc z ich strony to super, gorzej, jezeli jest inaczej.Moj synek ma
7,5 m-ca i ja ciagle "trenuje" swoja cierpliwosc!!!Pewnie zajmie mi to cale
zycie...Glowa do gory,znajomi ciagle mi powtarzaja"nie martw sie najgorsze
jest pierwsze 20 lat"!!!Pozdrawiam!Sorry za pisownie, ale cos mi sie
stalo z klawiatura!!!

[nadja11]

Nie rozumiem skąd ten zmasowany atak o zły dobór słów??Kobity to czepiactwo
jest chore.

[akseinga]

W przeciwieństwie do 3-tygodniowego dziecka mąż chyba zrozumie, że nie możesz
mu poświęcać tyle czasu co przed urodzeniem dziecka i że ono teraz Ciebie
najbardziej potrzebuje. Z czasem wszystko się unormuje, ale nie ma co liczyć na
to,że bedzie tak jak dawniej , dziecko zmienia nasze życie juz na zawsze.
Ja byłam tak nastawiona na nieprzespane noce i ciągłe zajmowanie się dzieckiem,
że aż się miło rozczarowałam kiedy Martynka była już w domu bo wcale to tak
strasznie nie wyglądało. Największy stres przeżywałam właśnie wtedy kiedy
chciałam np. ułożyć włosy , posprzątać a tu dziecko płacze i się nia da , albo
miał być wolny wieczór a mała jak na złośc nie zasypia. Miotałam się strasznie,
aż w końcu dałam na luz bo przecież to wszystko może poczekać po co się
stresować a przede wszystkim dziecko.
Czytając to co napisałaś odnoszę wrażenie, że gdy w domu pojawia się mąż to
dziecko schodzi na plan dalszy a Ty nastawiasz się na zaspokajanie potrzeb męża.
Czy mąż ma do Ciebie pretensje, że jesteś złą żoną czy to tylko Twoje
domniemania? A może zrezygnować z robienia obiadu i spędzić razem ten czas .
Nie pocieszę Cię , że będzie lepiej bo im większe dziecko tym więcej naszej
uwagi potrzebuje, ale przecież decydując się na dziecko wiedziałyśmy o tym
wszystkim, a i tak czasami bywa trudno.
A i jeszcze jedno może tatuś który pracuje w tygodniu to w weekend zajmie się
trochę czasu dzieckiem( bo napewno sie stęsknił) a Ty i obiad ugotujesz i
zrobisz sie na bustwo , daj tacie szans aby się wykazał w roli ojca .
Pozdrawiam

[aari]

Właśnie to chciałam napapisać ... jeśli chcesz w weekend mieć czas na zrobienie
superowego obiadu i zrobienie się na bóstwo dla męża .. to może zmobilizuj
Tatusia do zajmowania się dzieciątkiem.

Niestety jeśli chodzi o czas poświęcony tylko mężowi to chyba decydując się na
dzieciątko byliście oboje świadomi,z ę od tąd będziecie mieli stale
towarzystwo - z krótkimi przerwami na drzemkę ... dziecko jest częścią waszej
rodziny i nie może Was denerwować ani Wam przeszkadzać !!!!

Sory ale moim zdaniem przemawia przez Ciebie egoizm ... gdybyś powiedziała,ze
jesteś zmęczona nieprzespane noce itepe - zrozumiałabym - ale to o czym
piszesz to kaprysy - moim zdaniem.

[akseinga]

aari napisałaś to o czym myślałam, a jakoś nie mogłam ubrać tego w słowa.
Pozdrawiam

[olang]

Ja też czasem mam naprawdę dość i oddałabym moją kruszynkę gdzieś na tydzień
(np. w stęsknone ramiona babci)ale bynajmniej nie dlatego,żeby w makijażu i z
kolacją czekać na męża, to na pewno w ostatniej kolejności. A po to,żeby pójść
do kina, poodwiedzać koleżanki bez ciągłego patrzenia na zegarek, żeby
poszwędać się gdzieś bez celu i z wyłączonym telefonem albo żeby po prostu
walnąć się na wyrko z kupą książek. Albo żeby w internecie posiedzieć, bo na to
jest zawsze za mało czasu.

[mapta]

rozumiem Cie, nie oceniam i nie napadam
ale dobrze Ci zycze,, zebyscie sobie z mezem najlepiej juz teraz ustalili jak
sie podzielic wszystkimi obowiazkami, bo z dosiwdczenia wiem, ze bedzie Wam
coraz trudniej...
Moj maly ma dopiero 7,5 mca i juz z tesknota wspominam, kiedy mial 3 tygodnie i
tylko chcial jesc, spac i miec sucho.
Pamietaj, ze dzieci szybko rosna i ich potrzeby takze, co zrobisz wtedy?

Trzymam kciuki i zycze udanej rozmowy z mezem!

[mama_milenki]

Tak po trosze to zgadzam się chyba z wszystkimi odpowiedziami. I akurat chciałam
napisać to, co mapta. Bo tak właśnie jest, moja prawie 9-miesięczna córcia z
każdym tygodniem potrzebuje mnie więcej. I nie przejmuję się bałaganem w domu,
bo wiem, że ona teraz najbardziej się rozwija i ten mój poświęcony czas kiedś
będzie procentował. No i też wspominam, że było dużo, dużo więcej wolnego czasu
niż teraz.

[ankasza]

Przeczytałam kilka pierwszych odpowiedzi potępiajacych cię za dobór słów.
Nie potępiam,bardzo dobrze to rozumiem.Mam dwoje dzieci,mój mąż wie jak to
jest,kiedy pojawia się nopwy malutki członek rodziny.Ale ja i tak przy
drugim ,na samym początku byłam okropnie sfrustrowana.Bo to nie tak miało
wyglągać.
Miało być jak w gazetach,jak w filmach,jak w sielskich reklamach..... a moje
dziecko darło się nieustannie,nie chciało spać,wisiało przy cycu,dom był
ruiną.Wtedy myślałam ,że to jest najgorsze,ale mała jest juz dużą panną-ma 1,5
roku -i jest lepiej.
Głowa do góry,bedzie dobrze.Nie piszesz przecież,żeby mąż od ciebie wymagał
perfekcji w każdym calu,więc odpuść sobie trochę.Wiem,że najłatwiej jest
radzić,aleja to dobrze znam.Jestem perfekcjonistką i wszystko,co odbiega od
ideału doprowadza mnie do szału.ale nie drobiazgi są najważniejsze.
Twój mąż na pewno cię kocha nawet bez makijażu,od bułki z serem też nie umrze,a
dziecko właśnie teraz potrzebuje cię najbardziej.Te chwile już się nie powtórzą.
Życzę ci wszystkiego dobrego.
Pozdrawiam

[miedzymorze]

Dzieci nawet takie maciupeńkie są bardzo czułymi odbiornikami naszych emocji. Sama piszesz, że w tygodniu - kiedy Twoja uwaga i czułość są skierowane na dziecko, zachowuje się ono b. spokojnie, a w weekend, kiedy zaczynasz się irytować, to odbiera to i popłakuje. 3 tyg po porodzie jednak trzeba być mamą na 100% Ponoć dzięki temu później będzie łatwiej

pozdr,
mi (5 tyg po

[aszar.kari]

Cokolwiek odczuwasz jest normalne, typowe i zdarza sie wielu kobietom. Wraz z
urodzeniem dziecka swiat sie zmienil, trudno sie z tym pogodzic, czesto trudno
z tym zyc przez jakis czas. Czy nie mozesz liczyc na czyjas pomoc? Mamy?
Siostry? Tesciowej? Tak zebys chociaz w sobote lub jeden wieczor w tygodniu
mogla byc tylko z mezem? Dziecko jest wazne i momentami bywa najwazniejsze ale
Wam we dwoje tez jest potrzebny czas bez dziecka. Wiele par zaczyna to odczuwac
pozniej niz Ty - po kilku miesiacach, czasem po roku ale nie nic zlego w tym,
ze Ty czujesz te potrzebe juz po 3 tygodniach z niemowlakiem. To bardzo zdrowe
odczucie - potrzeba czasu z partnerem, z przyjacielem, z kochankiem, z kumplem -
tym wszystkim, czym jest dla Ciebie Twoj maz. Nie ma sie co wstydzic ani
walczyc z uczuciami, lepiej jesli sprobujesz znalezc praktyczne rozwiazanie -
jak wygospodarowac 2-3-4 godziny w ktorys wieczor czy ktorys dzien weekendu tak
zebyscie mogli byc tylko we dwoje. Mama tez czlowiek - potrzebuje Taty
Pozdrawiam,
Aszar

[kasiula.m]

aszar.kari napsała:
Czy nie mozesz liczyc na czyjas pomoc? Mamy?
> Siostry? Tesciowej?

A może brata? Ojca? Teścia? MĘŻA??? ))

[sms9]

A moim zdaniem jak mozna napisac ze matce dziecko przeszkadza.
Ze najchetniej wyzucilaby je przez okno.
Ludzie i wy jeszcze to tolerujecie.
Naprawde w glowie mi sie nie miesci.
Moj maly wymagal odemnie 100%uwagi na 7 dni w tygodniu i 24 godziny dziennie, i
nigdy nie przyszlo mi nawet cos takiego na mysl.
Dla mnie jest to odrazajace.
Moze dlatego ze my z mezem musielismy sie bardzo dlugo starac o dziecko- czyzby
tacy rodzice bardziej kochaly swoje dzieci?
A pozniej slychac ze zrobila cos swojemu dziecku bo mezowi nie mogla dac
du......
Ja naprawde nie chce nikogo obrazac ale dziewczyny zastanowcie sie co piszecie.
Bo jezeli jakas mloda osobka ktora jest w ciazy i jest z tego niezadowolona
przeczyta cos takiego to moze byc tragedia gotowa. Wiec pomyslcie zanim cos
napiszecie.
Pozdrawiam

[wieczna-gosia]

sms9,
Im wieksza milosc
tym wieksze uczucia przeciwne.
Ludzie ktorzy maja klopoty z pokochaniem dziecka na ogol nie odczuwaja wiekszych
porywow serca na jego widok, ale tez nie maja potrzeby by wyartykulowac cos
takiego.
Natomiast jesli na duze uczucia nalozy sie gwaltownosc charakteru, to kto to wie
co sie gada ))

Dlatego wiec ostatnio przy winie trzy kobiety- jedna z piatka dzieci, jedna z
czworka i jedna z terminem piatej ciazy na za tydzien wyglosily ze:
z nastolatkiem najlepiej z buta w twarz
szkoly z internatem sa the best
dzieci do domu dziecka.

I gazety na nastepny dzien nie trabily o tragediach.

A ja tam bylam miod i wino pilam

[abere8]

Gosia, jak Ty cos powiesz, to juz powiesz! Cudna jestes!

[e_r_i_n]

Myślę, ze trochę przesadzasz
Podstawowa sprawa to wziecie pod uwage tego, ze dziewczyna jest 3 tygodnie po
porodzie, a z tego co pamietam i dla mnie nie byl to latwy czas. I oczywiscie
stawianie meza przed dizeckiem moze nie jest dobre, ale tez nie zasluguje na
krytyke w taki sposob wyrazona.
Nie wiem, w jakim wieku jest Twoje dziecko, ale wierz mi - niewykluczone, ze
przyjdzie czas, ze bedziesz miala ochote tylko i wylacznie na dwie godzinki bez
niego I to nie jest nic zlego, nie swiadczy o braku milosci.
Ja moje dziecko kocham nad zycie, jest dla mnie najwazniejsze pod sloncem, ale
nie ukrywam, ze ogromna radosc sprawia mi mozliwosc pobycia z mezem, wyjscia do
kina i 'sprzedania' na jeden wieczor dziecka babci.
I podtrzymuje - czasami mam ochote go wywiesic za uszy za oknem.

[lyla1]

Najprawdopodobniej przechodzisz tzw. BAby Blus. Zostajesz sama z dzieckiem na
cały dzień. Doskonale Cię rozumiem. Może znajdziesz jakąś opiekunkę do
dziecka , która wyręczy cię przez godzinę lub dwie w opiece nad dzieckiem, a ty
w tym czasie pójdziesz do kosmetyczki, fryzjera, a może na kawę z kumpelkami.
Niestety rodząc dziecko automatycznie podjęłaś się opieki nad nim i musisz sie
do tego przyzwyczaić. Wiele kobiet właśnie w pierwszym miesiącu po porodzie ma
takie kryzysy, a twój mąż też przyzwyczai się do tego, ze nie on jest teraz
najważniejszy, ale dziecko i ty.

Kocianna.

[ulkapolla]

Doskonale Cie rozumiem moja droga. Ja swoja corke mam ochote wyrzucic przez
okno srednio co drugi dzien i to od 21 miesiecy. I tez bardzo brakuje mi czasu
spedzanego tylko z mezem. Nie przejmuj sie oburzeniem niektorych Matek Polek.
Nie kazda z nas jest stworzona do rezygnacji z siebie i calkowitego poswiecenia
sie dziecku przy jednoczesnym zepchnieciu meza na bardzo daleki plan (a potem
beda pisac na forum o problemach w malzenstwie).
Niestety nie pociesze Cie. Jeszcze dlugo mamy przerabane.

[ewa216]

Ja prócz tego, że mówię o wyrzuceniu dziecka przez okno np. koleżankom to gdy
mały marudzi cały dzień, a niemąż ostatkiem sił dzwoni do mnie gdy jestem poza
domem i pyta "Jezu misiu co ja mam z nim zrobić?" to odpowiadam "nie wiem może
go utop?"
I nie czuję sie złą matką i w żadnym razie nie przedkłada się to na stosunki z
synkiem. Kocham go najmocniej na świecie i życie bym za niego oddała.

[szyszunia75]

Kocianno. Myślę, że dopiero za jakieś pół roku zaczniesz orientować się, że
Twoje życie zmieniło się nieodwołalnie i na zawsze, ale zaczniesz z tej zmiany
być zadowolona. Nie będzie już czasu na leżenie z książką, nie będzie
weekendów, wolnych chwil - dziecko, przynajmniej na początku to praca przez 24
godziny na dobę, 7 dni w tygodniu. Przez pierwsze tygodnie jest to trudne,
szokujące i budzi skrajne emocje. Chyba nikt nie jest na to odpowiednio
przygotowany - w ciąży nie wyobrażamy sobie, jak bardzo człowiek może być
zmęczony, jak musi być dyspozycyjny, jak bardzo będzie swojemu dziecku
potrzebny. Odkrycie tego faktu budzi szok i czasem jest trudne do
zaakceptowania. Ale z czasem uczucia się zmienią (tak przynajmniej u mnie było)
i ten obowiązek stanie się przyjemnością. Dziecko będzie mniej płakać,a
bardziej cieszyć. Uda ci się nauczyć rozrózniać płacz - czy musisz zaraz do
niej biec, czy można chwilę poczekać.
Jedno, co bym ci poradziła - zacznij oswajać się z myślą, że NIE DA SIĘ być
idealną matką, żoną i kochanką. Jesli planujesz powrót do pracy to dorzuć
jeszcze do tego, że nie da się pogodzić idealnego domu z normalną pracą. Tzn.
są osoby, które wydaje się, że tego dokonują, ale zawsze jest to kosztem
czegoś: realcji z mężem, własnego zmęczenia, dziecka. Kiedyś weekendy mieliście
dla siebie? Musisz zrozumieć, że przez następne kilkanaście lat tak już nie
będzie. Ale z czasem zacznie was cieszyć to, że kiedy siedzicie przytuleni,
przypełza do was córka, szczypiąc i szarpiąc za ubranie wspina się po was,
lepkimi łapkami obejmuje za szyje i przytulacie się we trójkę. I to jest piękna
chwila.
Pozdrawiam i nie martw się niektórymi potępiającymi głosami. Dopiero zaczynasz
drogę macierzyństwa i myślę, że trochę cię niektóre wertepy zaskoczyły. Każdą z
nas coś zaskakiwało, tylko nie każda się do tego przyzna.

Do Kocianny i oburzonych Mamuś

[umasumak]

No niestety, nigdy już nie będzie jak dawniej. Ale na pociaszenie powiem Ci, że
się przyzwyczaisz, a jak dzieciątko będzie starsze, to może któraś z babć albo
cioć zajmie się od czasu do czasu maleństwem (albo opiekunka) i wtedy mając
dużo czasu dla męża, będziesz szukała pretekstu, żeby zadzwonić do domu ).

Uma

P.S. Co do "niefortunnego" doboru słów. Mój mąż w któreś niedzielne popłudnie,
które nastąpiło po szczególnie męczącym przedpołuniu zaproponował spacer nad
rzekę, na co ja zakrzyknęłam radośnie: "Dobrze! Może się potopią!" (Tfu, tfu!!)
Zapewniam wszystkie oburzone, że jestem bardzo dobrą matką, mimo, że zdażają mi
się podobne teksty częściej, a czasem (o zrozo!) wolę dać d*** mężowi, niż
zajmować się półtoraroczną, przesłodką zresztą Anielką ). Pzdr

[dzida133]

Witam,

Podziwiam Cię, że już 3 tygodnie po porodzie masz takie ambicje... Ja chyba w
ogóle miałam w nosie męża, byłam za bardzo zszokowana byciem MAMĄ i tymi
wszystkimi obowiązkami, bolącymi cyckami itp i poprzytulanie do męża to była
chyba oststnia rzecz, o której marzyłam.... A skoro z Tobą jest inaczej, to
ciesz się , że jesteś w tak wspaniałej formie i nie zasypiasz na każdym kroku.
pozdrawiam,

Monika

[mbkow]

no cos w tym jest, co pisze Dzida...
chyba przez pierwsze dwa tygodnie chodzilam w koszuli nocnej, bo glownie
lezalam, w trzecim zaczelam chodzic prosto, bo wczesniej mnie ciagnelo. wiec
ogolnie symbol seksu ale i tak czulam sie pieknie...
obiady i sprzatanie w ogole nie przychodzily mi do glowy. cala uwage
skupialismy na synku, bo super obsluga wydawala nam sie skomplikowana misja
zyciowa ciagle zreszta jest... ale synek nam sie urodzil po 12 latach bycia
razem, wiec wreszcie sie zaczelo dziac cos nowego
musisz sobie odpuscic, zwlaszcza, ze moze cie trzyma babyblues...
monika

przerażaja mnie matki

[twinmama76]

które nigdy nie miały "złych" myśli w stosunku do dziecka (cos w stylu: zamknij
się w końcu ty bachorze, czy przemożna chęć wyrzucenia przez okno właśnie

Nie wypowiadam się, gdy ktos mówi "jak ktos może skrzywdzić takie słodkie
maleństwo", bo wiem jakie potrafia być te małe potwory

KOcham swoje dzieci nad zycie i nigdy bym im krzywdy nie zrobiła (choć wg
niektórych maltretuje je bezustannie )

Z drugiej strony jednak zaniepokoiły mnie potrzeby autorki wątku. Nie ma ona
ochoty odpocząć, odespać nocy, wyjść w końcu z domu itd. itp.
Ona chce zrobić się na bóstwo dla męża i podać mu specjalnie dla niego
ugotowany obiadek.

Takie żony też mnie przerażają.

[umasumak]

twinmama76 napisała:

>
> Z drugiej strony jednak zaniepokoiły mnie potrzeby autorki wątku. Nie ma ona
> ochoty odpocząć, odespać nocy, wyjść w końcu z domu itd. itp.
> Ona chce zrobić się na bóstwo dla męża i podać mu specjalnie dla niego
> ugotowany obiadek.

Ja myślę, że ten obiadej ma być wyrazem miłości do męża, a nie obiadkiem, dla
obiadku ). A tak wogóle, w czym jest gorsza chęć przytulenia się do męża, od
chęci odpoczynku, czy wyrwania się z domu? Pod warunkiem oczywiście, że w
stosunku do owego męża, żywi się pozytywne uczucia?
>
> Takie żony też mnie przerażają.

[twinmama76]

> A tak wogóle, w czym jest gorsza chęć przytulenia się do męża, od
> chęci odpoczynku, czy wyrwania się z domu?

Nie jest gorsza oczywiście. Odniosłam jednak wrażenie, że autorka w tygodniu
zaspokaja potrzeby dziecka (bo mąż w pracy). W łykend chciałaby zaspokajac
potrzeby męża. A ona i jej potrzeby sa na tak dalekim końcu, że ich już wogóle
nie widać.

[triss_merigold6]

Też myślę, że ten obiad sobotni nie jest po to żeby się najeść
Ten obiad/kolacja, chęć zrobienia się na bóstwo mają przypomnieć, że oni nadal
funkcjonują jako PARA a nie tylko jako RODZICE.
Ja Kociannę rozumiem chociaż aż takiego doła nie dotąd łapałam. Może dlatego,
że niemal zaraz po zdjęciu szwów zaczęłam wychodzić z domu sama gdziekolwiek
zostawiając synka z mężem po południu i właśnie w soboty. Na dobrym wyglądzie
mi zależało, podobnie jak na możliwości obejrzenia flimu w mężem wieczorem i
napiciu się wina. Niechęci do seksu przez dłuższy czas po narodzinach dziecka
nie rozumiem, właściwie od wyjścia ze szpitala myślałam "kiedy będę znowu
mogła".
Gosia ma rację, że im silniejsze uczucie tym silniejsza reakcja odwrotna i chęć
odreagowania.
Mnie przerażają żony odrzucające mężczyznę fizycznie i emocjonalnie po tym jak
dziecko przychodzi na świat.

[aari]

Słuchajcie z tego co ja zrozumiałam - to tutaj nie chodzi o to, ze dziecko nie
pozwala mamie przygotować obiadku, zrobić sięna cacy - Ona napisała, ze nie
chodzi tu o brak na to czasu - tylko o sam fakt istnienia tego dziecka,
odezwania się go ...
Moim zdaniem takie podejście nie jest normalne .. no chyba, ze zwalić to na
karb deprechy poporodowej ... sama nie wiem.

Ja kocham swoje dzieci, kocham tez męża .. owszem dziaciaki mnie wkurzają - nie
jestem matką ponad wszystko - bo jak każdy potrzebuję trochę "powietrza" - z
jednej strony rozumiem potrzebę bycia sam na sam z mężem, przytulenia się
itepe ... ale z drugiej ... no cóż ... jak już pisałam wcześniej
odpowiedzialność za dziecko - które się stworzyło ponad wszystko - tym
bardziej, ze jest z Wami jeszcze tak krótko - to tylko trzy tygodnie .

[milarka]

aari napisała:

> Słuchajcie z tego co ja zrozumiałam - to tutaj nie chodzi o to, ze dziecko
> nie pozwala mamie przygotować obiadku, zrobić sięna cacy - Ona napisała, ze
> nie chodzi tu o brak na to czasu - tylko o sam fakt istnienia tego dziecka,
> odezwania się go ... Moim zdaniem takie podejście nie jest normalne .. no
> chyba, ze zwalić to na karb deprechy poporodowej ... sama nie wiem.

A moim zdaniem nie można zapominać, że autorka wątku jest jeszcze w połogu,
hormony szaleją i tak naprawdę różne dziwne rzeczy mogą przychodzić wtedy do
głowy. A z drugiej strony nie każdy potrafi zakochać się w swoim dziecku od
pierwszego spojrzenia, czasami miłość rodzi się stopniowo.

[betty_julcia]

Witajcie dziewczyny. Odpowiadając na post jako jedna z pierwszych wiedziałam że będą mamy za i przeciw Pisząc o braniu odpowiedzialności za własne słowa miałam na myśli właśnie to że wielu osobom może się ten tekst nie spodobać i może on wywołać ostrą krytykę inne mamy natomiast mogą do niego podejść w inny, łagodniejszy spodsób.
No cóż, ja także nie należę do matek świętych ani Matek Polek i pomimo że akurat mi tekst się nie spodobał ()potrafię częsciowo zrozumieć odczucia autorki. Częściowo bo powody mnie trochę zbiły z tropu.
Ja akurat należę do mam chcących życ pełnią życia, robię doktorat, przygotowuję się do egzaminów państwowych na rzeczoznawcę majatkowego, prowadzę zajęcia ze studentami, razem z mężem prowadzimy rozwijającą się firmę, do tego chciałabym mieć dużo czasu dla małej, ładnie wyglądaći spotkać się czasmi z zaniedbanymi znajomymi. Trudno to wszystko pogodzić ale jakoś udaje się. Wszystkiego po trochę, są sprawy ważniejsze i mniej ważne. Z wielu niestety trzeba czasami zrezygnować. Także czasami chodzę zła, sfrustrowana, wściekła na męża bo nie ma dla nas czasu i sobie nie radzę.
Natomiast zostałam wychowana tak, że zawsze się zastanowię nad konsekwencjami zanim coś powiem, napiszę. Czasami nie wychodzi... Ale trudno byłoby mi stwierdzić że dziecko mi w czymś przeszkadza i z tego powodu wyrzuciłabym je przez okno.
Poza tym dość trudno jest mi zrozumieć powody.... Może nie dziecko jest powodem? Może to brak zrozumienia ze strony męża?

-----------------------------

[umasumak]

betty_julcia napisała:
> Natomiast zostałam wychowana tak, że zawsze się zastanowię nad konsekwencjami
z
> anim coś powiem, napiszę. Czasami nie wychodzi... Ale trudno byłoby mi
stwier
> dzić że dziecko mi w czymś przeszkadza i z tego powodu wyrzuciłabym je przez
ok
> no.

Ja myślę, że to zostało powiedziane z hmmm... lekkim przymróżeniem oka ).
Wiem, że to może dziwnie brzmi, ale ja mam skłonność do dość makabrycznych
żartów i takie stwierdzenia nie przerażają mnie wogóle. Natomiast nie wyobrażam
sobie, żeby były wypowiadane w obecności dziecka, bo wtedy byłaby to forma
zastraszania. Natomiast jeżeli tutaj, na forum jakaś mama dała upust emocjom i
wyraziła się, jak się wyraziła, to ja uważam, że jest to dopuszczalne. Pzdr

> -----------------------------

[betty_julcia]

Witaj Uma:
Jeżeli to zostało powiedziane z lekkim przymróżeniem oka to ok Możliwe że
odbiór uzalezniony jest od różnego poczucia humoru.
Choć tak jak wcześniej napisałam po takich słowach można być przygotowanym na
słowa krytyki
-----------------------------

[ivia]

Te Wasze dywagacje na temat sensu stwierdzenia dotyczącego wyrzucenia dziecka
przez okno nasuwają mi na myśl ostatnią rozmowę z moim mężem. Było mniej więcej
tak:
On: Masz 10 zł? Poszedłbym do fryzjera.
Ja: Nie mam 10, mam całe 20.
On: Może być 20, za 10 pójdę do fryzjera a za resztę pójdę na laski.
Ja: Nie wiem czy znajdziesz jakąś za 10 zł. Kup 6 bułek bo zabraknie.
On: Dobra.
Ja: Oj, to na laske zostanie ci jakieś 8,50.

I nawet przez myśl mi nie przeszło, że on pójdzie na laski
Więc myślę, że wyrzucenie dziecka przez okno to też tylko tak na niby, aby
wyraźnie podkreślił emocje autorki postu

Ivia

[mkonkol]

To się uśmiałam
U mnie podobnie

pozdr.

[kasiula78]

Rany dzięki ci za ten post. Naprawdę nie jesteś odosobniona. Myślę, że są nas
tłumy, znudzonych i przemęczonych mam. Nie martw się z mężem wszystko się ułoży
samo, będzie czas i okazja niejedna na przytulanie. Ja mam problem odwrotny, bo
moje dziesięciomiesięczne serce wykańcza mnie, właśnie kiedy jestem z nim sama.
I to jest po prostu katastrofa. Moje zdrowie psychiczne jest już mocno
naruszone. Nie wiem co będzie dalej. Chyba ucieknę

A ja Ci autentycznie zazdroszcze

[sonnja1]

Serio i bez zlosliwosci. Mam 3 miesiecznego synka ktory rowniez pochlania mnie
calkowicie, pochlania mnie do tego stopnia ze nie mam ani sily ani czasu ani
ochoty aby skupic sie na potrzebach meza. Powiem wiecej- na wzmianki o np.
sexie dostaje napadu irytacji i -tu nie zartuje- zupelnie mnie na dzien
dzisiejszy nie obchodza jego potrzeby i nawet perspektywa kochanki nie bylaby
w stanie mnie zmobilizowac, taka jestem wykonczona. Wiec zazdroszcze Ci- bo
widac masz duzo sil witalnych.
pozdr.

apropos matek - zimnych suk ;)))

[mbkow]

podwyższony poziom prolaktyny obniża pociąg seksualny. jak sie karmi piersią,
się ma takowy. także nie jest to kwestia przeistoczenia w 'matkę-rodzicielkę, a
mąż won' z własnego wyboru. z moją hiperprolaktynemię efekt był momentami
mrożący oczywiscie, nie każda ma ten problem, co widać chociażby po
przebiegu połogów, ktore są KRAŃCOWO rożne.
ps. zeby sie nikt nie poczuł urażony 'suką', uwielbiam 'paresłów'

[olang]

Powiem ci jeszcze tylko,że strasznie wysoko ustawilas sobie poprzeczkę...Ja
przez pierwsze 4-5 tygodni czułam się fatalnie, chodziłam w szlafroku, a o
robieniu obiadów komukolwiek nie było mowy. Dzidzia ponadto przez pierwszy
miesiąc tak dawała mi w kosć (kolki),że dopiero jak mąż przychodził koło 19-ej
miałam wreszcie możliwość umyć się i zjeść coś.Często to mąż coś robił do
jedzenia. O makijażu nie było mowy!Tak naprawde po całym dniu myslałam tylko o
tym.,żeby ktoś wziął ode mnie dziecko i żebym mogła iść spać. Osoba mojego
męża, wstyd przyznać, nie zajmowała mnie wtedy wcale...Co nie znaczy, że go nie
kocham.

[mkonkol]

Przyznam, że musiałam trochę ochłonąć jak przeczytałam Twojego posta. I to nie
dlatego, że jak napisałaś: masz ochotę wyrzucić swoje dziecko przez okno. Sama
czasami mam na to ochotę. Tylko dlatego z jakiego powodu chcesz to zrobić! Bo
mężusiowi obiadku zrobić nie możesz! A co jemu rączki do d...y przysrosły! Bo
poprzytulać się nie możecie?! A próbowaliście w trójkę! Czy Ty wiesz jak
cudownie jest leżeć sobie w trójkę, Ty, Twoja ukochana połowa i owoc Waszej
miłości!? Rozumiem, że chodziło Ci o takie przytulanie. Jesteś przecież 3
tygodnie po porodzie więc inne przytulanie w grę nie wchodzi.
A czy próbowałaś zachęcić męża do zrobienia obiadku? Czy wiesz ile przy tym
zabawy! Mężczyzna odkrywa, że chyba ominął się z powołaniem a kobieta może
zrobić coś ze sobą i zająć się maleństwem.
Piszesz, że Twoje maleństwo w ciągu tygodnia jest takie spokojne. Czy Ty wiesz
ile matek tak by chciało? Ja po dniu spędzonym z Amelką zasypiałam (jeśli
wogóle) w każdej pozycji jaką właśnie przyjęłam.
Może więc przestań oglądać amerykańskie filmy z cudownymi mamusiami i pogódź
się z tym, że teraz Twoje dni będą wyglądały trochę inaczej. I tu nie chodzi o
bycie matką polką. Ja męża nie zaniedbuje, domu również. Potrzebowałam jednak
na to trochę czasu. W 3 tygodnie po porodzie ja jeszcze ledwo się ruszałam.
Może więc odrobinę cierpliwości? Przyjdą dni, że będziesz czekać na męża z
obiadkiem.

Pozdrawiam!

Interesująca obserwacja

[triss_merigold6]

Jak różnie można odebrać te same słowa..
Ja zrozumiałam, że Kocianna chciałaby się poczuć KOBIETĄ a nie tylko matką.
Przypuszczam, że chciałaby ten obiad zrobić dla męża nie po to żeby zjadł po
prostu tylko żeby odebrał to jako miły gest.
Nie zauwazyłam żeby Kocianna skarżyła się na męża i jego nadmierne wymagania.

Przytulanie = seks, intymność między dorosłymi ludźmi a nie leżenie na kocyku z
dzieckiem i patrzenie na niemowlę. To, że 3 tygodnie po porodzie nie można
współżyć powiedzmy "klasycznie" nie oznacza, że kobieta nie ma ochoty na
bliskość. Są inne techniki (takie tłumaczenie dla pozbawionych wyobraźni)
sprawiania sobie przyjemności.I proszę mi nie wmawiać, że żadna kilka tygodnie
po porodzie nie ma ochoty na seks bo wyśmieję.
Oswojenie się z dzieckiem u wielu kobiet przychodzi wraz z upływem czasu.
Zamiast myśleć "chciałabym wyrzucić przez okno" można myśleć "q...a na własne
życzenie zafundowałam sobie coś takiego". Ryczy. Marudzi. Nie wiadomo o co mu
(dziecku) chodzi. Czemu do cholery nie śpi skoro powinno? Dlaczego nie można
tak po prostu wyjść z domu i wrócić rano? Wyglądam jak mleczna krowa z wielkimi
piersiami. Wolalabym małego pieska.itd.
Jasne, można za takie myśli i nie daj Boże ich werbalizację uprawiać
samobiczowanie i trenować się w poczuciu winy. Pytanie po co?

[fiszerowa]

A ja odebrałam słowa Kocianny jeszcze inaczej
Oczywiście patrząc przez pryzmat własnych doświadczeń.
Ja jestem dość dobrze poukładana. Ciąże i macierzyństwo też miałam dobrze
zaplanowane i poukładane )). I nagle, wraz z pojawieniem się Tunia w domu
wszystko wzięło w łeb! Bo jakoś zupełnie inaczej to wszystko się działo...
I podobnie jak Kocianna, jak byłam sama z dzieckiem w domu, wszystko było OK.
Wypracowaliśmy sobie jakiś tam rytm: cycek, spacer, cycek, spacer, cycek....
Całe dnie były wypełnione dzieckiem i macierzyństwem. Gdy przychodził weekend
bardzo chciałam też pobyć z mężem. I nie chodzi mi broń Boże o gotowanie czy
robienie się na bóstwo. Chodzi mi o to wyrwanie chwili dla męża i siebie.
Powstawało błędne koło... bo jeśli chciałam go szybko uśpić i marzyłam o
wspólnym wieczorze czy o głupim oglądaniu filmu, to
jakakolwiek "niesubordynacja" ze strony Tunia strasznie mnie wkurzała. A jak
byłam wkurzona, to on nie chciał spać, bo to wyczuwał, no to ja byłam jeszcze
bardziej wkurzona... i przychodziły myśli o wyrzuceniu przez okno (a raczej o
trzepnięciu na łóżko) i wyjściu na spacer.
Mnie bardzo dużo czasu zajęło "odpuszczenie sobie" jakichkolwiek planów. Teraz
po prostu cieszę się, jak dziecko zaśnie w 5 minut i mam cały wieczór dla
siebie i męża. A jak nie to trudno. Dziś stał się np. mały cud i po
przeczytaniu bajki i odśpiewaniu 3 kołysanek synek pozwolił mi wyjść. Może
idzie lepsze?
Moja rada dla Kocianny to: Nic nie planować! Wykorzystywać dla siebie każdą
drzemkę malucha. Jak się budzi - koniec laby, trzeba zająć się małym!

Tak mi się przypomniało...
Ja miałam taki okres, że jak szłam wieczorem do wanny, to moje dziecię jakimś
15 zmysłem to wyczuwało, budziło się i zaczynało wyć. Oczywiście nic nie
pomagało. Musiałam wyjść i uśpić od nowa. Dostawałam szału ze złości. Po dwóch
tygodniach, po prostu przestałam się wieczorem kąpać )). Brałam rano
prysznic i po południu jak tata wracał z pracy. Oczywiście wtedy mały potwór
się nie budził . Było, minęło Teraz już się myję wieczorem.

mkonkol!!!

[umasumak]

A ja przyznam, że też musiałam ochłonąć, ale po przeczytaniu Twojego postu. Jak
trudno jest pogodzić się niektórym z faktem, że inni mogą mieć inne potrzeby,
że czegoś innego (albo czegoś więcej) im do szczęścia trzeba.
Mam wrażenie, że kilka mam oburza się na Kociannę, bo śmiała za szybko wrócić
do formy po porodzie (podczas gdy one w tym czasie snuły się zaniedbane w
szlafroku po domu i jeszcze poczytują sobie to za chwałę), bo śmie odczuwać coś
jeszcze oprócz amoku macierzyństwa, bo wreszcie jest tak złą matką, że zamiast
poświęcić 100% uwagi dziecku, ma czelność udzielać jej odrobiny mężowi. No
wyrachowana z niej i zimna franca, a na dodatek może myśli jeszcze o seksie????
Ukamieniować!

[triss_merigold6]

Umasumak czy nie masz wrażenia, że zupełnie inaczej odebrałysmy post Kocianny?

[umasumak]

triss_merigold6 napisała:

> Umasumak czy nie masz wrażenia, że zupełnie inaczej odebrałysmy post Kocianny?

Myślę, że my odbrałyśmy go tak samo, czyli zupełnie inaczej niż niektóre
dziewczyny. Pzdr

[wieczna-gosia]

Tez tak odebralam post kocianny
I zgadzam sie z fiszerowa- ostatnio mialam sesje. Przygotowalam sie wczesniej
kasza zapychajaca cycus- maluch spal o 20. Super. Ucze sie.
O 21 maluch sie obudzil i nie spal do 24. ja bylam coraz bardziej wkurzona, on
tez ))
czy seks to jest cos przy czym za kazdym razem zachodze w ciaze?

Monty python nieco zmodyfikowany

do umasumak

[olang]

|"podczas gdy one w tym czasie snuły się zaniedbane w
szlafroku po domu i jeszcze poczytują sobie to za chwałę"
to chyba złośliwa nadinterpretacja, nie uważasz?

[umasumak]

olang napisała:

> |"podczas gdy one w tym czasie snuły się zaniedbane w
> szlafroku po domu i jeszcze poczytują sobie to za chwałę"
> to chyba złośliwa nadinterpretacja, nie uważasz?

Być może, ale post Makonkol tak wyprowadził mnie z równowagi, że pozwoliłam
sobie może na zbyt wiele. Jeśli Ci uraziłam to przepraszam. Pzdr

[olang]

Nie ma sprawyW kazdym razie nie potrzebnie interpretujesz opisy zupełnie
innych niż kocianny poczatków macierzyństwa jako wzorcowych - po prostu inni
opisują swoje doświadczenia z tego okresu. Nie chodzi tu o potępienie kocianny
(ukamienować), czy też gloryfikację rozmamłania lecz raczej o zasugerowanie,że
może wymaga od siebie zbyt dużo po 3 tyg od porodu.W końcu nie opisuje jak to
jest fajnie, tylo jest sfrustrowana,że jest złą żoną itp., nieprawdaż?

[umasumak]

olang napisała:

> Nie ma sprawyW kazdym razie nie potrzebnie interpretujesz opisy zupełnie
> innych niż kocianny poczatków macierzyństwa jako wzorcowych - po prostu
inni
> opisują swoje doświadczenia z tego okresu. Nie chodzi tu o potępienie
kocianny
>
> (ukamienować), czy też gloryfikację rozmamłania lecz raczej o
zasugerowanie,że
> może wymaga od siebie zbyt dużo po 3 tyg od porodu.W końcu nie opisuje jak to
> jest fajnie, tylo jest sfrustrowana,że jest złą żoną itp., nieprawdaż?

Uważam, że być może za wiele od siebie wymaga, ale uważam też, że ma prawo do
takich tęsknot. To, iż wiele pań wypowiadających się w tym wątku, takowych nie
miały, nie oznacza, że ktoś kto czuje inaczej, jest dziwny. Generalnie,
czytałam wszystkie wypowiedzi bez więkrzych emocji (no może post Sms jeszcze
mnie nieco poruszył), natomiast po lekturze wypowiedzi Mkonkol, nieco mnie
poniosło. Po prostu nie lubię, kiedy ktoś trywializuje problem, a takie
wrażenie odniosłam niestety po przeczytaniu postu tej pani. Pzdr

[mkonkol]

Może zamiast obrażać dobrze przeczytasz posta??? Jak nie potrafisz, proponuję
powtórzyć szkołę podstawową!
Jeśli dziewczyna narzeka to ewidentnie sobie nie radzi. Jest smutna bo nie może
sprostać swoim wymaganiom. A jeśli potrwa to dłużej to skończy się depresją.
Jestem złą żoną, złą matką, nie radzę sobie w domu. Tak czy nie? Myśli o seksie
ok. Może jednak jeszcze nie jest na to gotowa?
A to, że ktoś jeszcze w 3 tygodniu źle się czuł nie oznacza, że chodził
zaniedbany w szlafroku! To też Ci trzeba tłumaczyć???

mkonkol

[umasumak]

mkonkol napisała:

> Może zamiast obrażać dobrze przeczytasz posta??? Jak nie potrafisz, proponuję
> powtórzyć szkołę podstawową!

Poczułaś się obrażona? Przykro mi, nie to było moim zamiarem. Natomiast
sugestia powtórzenia szkoły podstawowej miała być dobrą radą z Twej strony?
Podobnie jak sugerownie miast czułego przytulania z mężem, poleżenie z
niemowlakiem na kocyku )


> Jeśli dziewczyna narzeka to ewidentnie sobie nie radzi. Jest smutna bo nie
może
>
> sprostać swoim wymaganiom. A jeśli potrwa to dłużej to skończy się depresją.
> Jestem złą żoną, złą matką, nie radzę sobie w domu. Tak czy nie? Myśli o
seksie
>
> ok. Może jednak jeszcze nie jest na to gotowa?

Skoro myśli, to znaczy że jej tego brakuje.
Skoro ma ochotę ugotować obiad mężowi (ja to odpieram jako chęć miłego gestu, a
nie jako postawienie michy ze strawą glodnemu małżonkowi), to sugerowanie, że
jej ukochanemu ręce przyrosły do d***, jest chyba trochę nie na miejscu.

> A to, że ktoś jeszcze w 3 tygodniu źle się czuł nie oznacza, że chodził
> zaniedbany w szlafroku! To też Ci trzeba tłumaczyć???

Nie, nie trzeba mi tłumaczyć, ale jakbyś czytała ze zrozumieniem, to byś
wiedziała, że odniosłam się również do postów Twoich poprzedniczek, stąd uwaga
o szlafroku. Zresztą miało to oznaczać, że ktoś może nawet w środku pologu mieć
oczekiwania i pragnienia różne od tych, które reprezntuje więkrzość kobiet
niedługo po porodzie.

Generalnie po przeczytaniu Twojego postu, odniosłam wrażenie, że masz za złe
Kociannie jej odmienne od ogółu preferencje. Tyle. Pozdr

[mkonkol]

Umasumak!
Nigdy nie chciałam być i zapewne nigdy nie będę matką polką. Uwielbiam spędzać
czas ze swoim mężem, choćby miało to być 5 minutek ciesze się jak dziecko.
Nigdy również nie wytykałam komuś, że źle myśli bo ja myślę inaczej.
Nie rozumiem jednak jak można chceić pozbyć się swojego 3 tygodniowego malucha
bo miałoby się ochotę ugotować mężowi obiad. Przecież to jakaś paranoja? Czyż
nie? Każda z nas chciała jak najszybciej powrócić do "normalności". Okazywało
się jednak, że ta nasza normalność teraz musi wyglądać zupełnie inaczej. Często
jest tak, że musimy zaspokoić się tylko substytutami naszych pragnień. Stąd
zasugerowanie wspólnego poprzytulania. Nie oznacza to, że tak ma zostać do
końca. Niech dziewczyna da sobie trochę więcej czasu. Przede wszystkim muszą
się z mężem przyzwyczaić, że jest ich troje a nie dwoje. A zarzucanie sobie, że
jest się złą żoną czy matką w tym nie pomaga. Odniosłam wrażenie, że kocianna
jeszcze tego nie rozumie. Nie dziecko ma się do nich dostosować a oni do
dziecka. Nie stanie się tak po 3 tygodniach. Na to aby się zgrali i razem byli
szczęśliwi potrzeba czasu.
Tak jak napisałam w pierwszym poście. Narazie muszą zadawalać się substytutami
swoich pragnień bo mała im na więcej nie pozwala. Przyjdą jednak czasy, że
bedzie czekała na męża z obiadkiem i przytulaniem. Jednak nie teraz. Bo jak
widzę narazie nie potrafi sobie poradzić z własnymi emocjami. I nie zrozum mnie
źle. Ja do tej pory czasami sobie nie radzę, a minęło trochę więcej czasu.

Pozdrawiam!

[umasumak]

mkonkol napisała:

> Umasumak!
> Nigdy nie chciałam być i zapewne nigdy nie będę matką polką. Uwielbiam
spędzać
> czas ze swoim mężem, choćby miało to być 5 minutek ciesze się jak dziecko.
> Nigdy również nie wytykałam komuś, że źle myśli bo ja myślę inaczej.
> Nie rozumiem jednak jak można chceić pozbyć się swojego 3 tygodniowego
malucha
> bo miałoby się ochotę ugotować mężowi obiad. Przecież to jakaś paranoja? Czyż
> nie? Każda z nas chciała jak najszybciej powrócić do "normalności". Okazywało
> się jednak, że ta nasza normalność teraz musi wyglądać zupełnie inaczej.
Często
>
> jest tak, że musimy zaspokoić się tylko substytutami naszych pragnień. Stąd
> zasugerowanie wspólnego poprzytulania. Nie oznacza to, że tak ma zostać do
> końca. Niech dziewczyna da sobie trochę więcej czasu. Przede wszystkim muszą
> się z mężem przyzwyczaić, że jest ich troje a nie dwoje. A zarzucanie sobie,
że
>
> jest się złą żoną czy matką w tym nie pomaga. Odniosłam wrażenie, że kocianna
> jeszcze tego nie rozumie. Nie dziecko ma się do nich dostosować a oni do
> dziecka. Nie stanie się tak po 3 tygodniach. Na to aby się zgrali i razem
byli
> szczęśliwi potrzeba czasu.
> Tak jak napisałam w pierwszym poście. Narazie muszą zadawalać się
substytutami
> swoich pragnień bo mała im na więcej nie pozwala. Przyjdą jednak czasy, że
> bedzie czekała na męża z obiadkiem i przytulaniem. Jednak nie teraz. Bo jak
> widzę narazie nie potrafi sobie poradzić z własnymi emocjami. I nie zrozum
mnie
>
> źle. Ja do tej pory czasami sobie nie radzę, a minęło trochę więcej czasu.
******************************* ******************************* ***************

No widzisz, ten post czyta się już zupełnie inaczej i mogę śmiało powiedzieć,
że z wieloma Twoimi poglądami się zgadzam. Ale myślę jednak, że Kocianna
chciala jedynie za pomocą owego nieszczęsnego sformuowania, pozbyć się
negatywnych emocji, które jak najbardziej mogła żywić względem swojego dziecka.
Nawet jeśli maleństwo ma tylko 3 tygodnie. Po prostu znalazła tutaj na forum
ujście swoim żalom i o to przecież chodzi prawda?
>
> Pozdrawiam!

[nanuk24]

Ja nie widze nic zlego w tym, ze kocianna chce sie rowniez o meza zatroszczyc.
A maz to nie czlowiek? Tez potrzebuje naszej uwagi.
Co niektore kobiety zapominaja, ze po urodzeniu dziecka nadal jestesmy kobietami
i zonami. Nadal mamy swoje pasje i marzenia i nadal kochamy partnera(bynajmniej
tak powinno byc). Bezgraniczne poswiecenie sie dziecku, nie patrzac na potrzeby
innych, przynosi wiecej szkody niz pozytku.
A matka to nie maszyna. Chwile slabosci to i ja tez mam. Tez bym chcial mezowi
obiad ugotowac i zjesc z nim w spokoju. I tez mi sie wymsknie do dziecka "ty
najduchu wstretny" i jakos nie uwazam, ze popelnilam zbrodnie A dziecko,
owszem, kocham bardzo.

a propos postu fiszerowej i przytulania z mężem

[twinmama76]

Tak mi się przypomniało, gdy czytałam w poscie fisz o "6 zmyśle naszych
pociech" - jak już zdarzyło się tak, że zabralismy się z mężem za przytulanko,
wykorzystując chwile (baaaardzo wtedy rzadkie, mówię o czasach wczesnego
niemowlęctwa dzieci), kiedy nasze pociechy usnęły w jednym czasie, to Zuza
momentalnie się budziła Niewazne czy spała od 5 minut, czy od godziny.
Dodam, że nie mieliśmy nawet okazji pohałasować, a poza tym byliśmy w innym
pokoju.

Po kilku takich akcjach (zrywanie się i ubieranie w popłochu + wynoszenie Zuzi
z pokoju, żeby nie obudziła Szymonka) mój racjonalny wydawałoby się małżonek
nabrał pewności o wrodzonej złośliwości naszej córeczki (oczywiście po mamusi ;-
)))

[melka_x]

Kocianna mechanizm jest na pozór paradoksalny, ale myślę, że tak to działa. Jak
sobie dasz prawo od odczuwania złości na własne dziecko, to ta złość się
zmniejszy. Jeśli natomiast będziesz się biczować, że jesteś wyrodną matką, bo
co to za matka, co złości się na niemowlaka itd itd itd, to te uczucia będą
narastać. To jakiś potwornie szkodliwy stereotyp, że dobra matka to ta, co to
nigdy nie odczuwa w stosunku do dziecka irytacji, czy nawet wściekłości. Nie
masz prawa wyładowywać swojej złości na dziecku, ale masz prawo ją odczuwać.
Tym bardziej, że niedawno urodziłaś i jeszcze nie przestawiłaś się na
funkcjonowanie we troje.

[malgosia87]

Kocianno jesli na serio odczuwasz takie negatywne emocje w stosunku do 3
tygodniowego dziecka to IMHO nie powinnaś bagatelizować problemu. Właśnie to
mnie zaniepokoiło w Twoim poście, wszak to tylko 3 tygodnie po porodzie, ile
tych weekendow spędziliscie razem 2-3, a Ty piszesz mam dosć. Zgadzam się
owszem, że wiele matek ma ochotę "wyrzucić bachora" 99,99% tego nie zrobi,
ale dotyczy do starszych dzieci a nie noworodków, mnie też to raczej wyglada na
baby blues, poczytaj chocby tu polki.pl/
wiadomosc.html?wid=5024437&katn =Partnerstwo&kat=1678&widn=Czas ami+mam+tego+do%B6%E6!
- 41k

Pozdrawiam,
M

[malgosia87]

Jeszcze raz ten długasny link, moze sie uda
http://polki.pl/wiadomosc.html? wid=5024437&katn=Partnerstwo&ka t=1678&widn=Czasami+mam+tego+do %B6%E6!&_err=1&ticket=283264589 6131349nQJH3CKKxxWRpyv3wfJUs%2F Rqe6Knx5xuLZvjcj%2FJ7Sv8kSbrmb7 Vy98iU8vfHw882hTBZ1u%2BSmiDR4XY UC1Q5A7CJaoWPeNowdftnpx1Nmw%3D

[malgosia87]

www.kobiety.com/podstrony/19/latona3.html

[kocianna]

Dzieki wszystkim za wypowiedzi. Najlepiej zrozumiała mnie Fiszerowa, i jej
szczególnie dziękuję... cóż, uczymy się powoli żyć we trójkę. Mam po prostu
wyrzuty sumienia, że zaniedbuję męża, że on się czuje odrzucony, odtrącony, że
przeżywa narodziny naszego dziecka jak narodziny swojej siostry (miał wtedy 11
lat, był wychuchanym jedynakiem, a siostra była dzieckiem specjalnej troski i
wymagała szczególnej opieki, wszyscy go nagle opuścili). Trudno mi dać mu
poczuć, że OBOJE są dla mnie najważniejsi, szczególnie kiedy "wypracowany"
tygodniowy rytm się zaburza i okazuje się, że ktoś potrzebuje mnie bardziej niż
on, a przynajmniej potrzebuje mnie natychmiast.
Ja wiem, że to dorosły facet, a nie dwulatek, ale z dorosłymi facetami
paradoksalnie bywa trudniej

[adsa_21]

mrozi mnie jak czytam takie posty!
dla mnie to nie do pomyslenia napisac cos takiego..

[betty_julcia]

Jak przeczytałam post Fischerowej to zobaczyłam siebie. Chyba coś w tym jest że
dzieci (nasze) mają szósty zmysł Rzeczywiście, i przypominam sobie
swoją złość w niektóre wieczory, kiedy plany szły w łeb, bo malej odechcialo
się spać. Dużo prawdy jest w tym co napisała Fischerowa tylko szkoda że nie
napisala tego autorka watku, wtedy uniknęłaby nieprzyjemnych oskarżeń
Poza tym niestety w życiu bywa tak że wiele sytuacji nie zależy tylko od
humorków dzieci i musimy zmienić swoje plany. Trzeba sobie tylko zdac z tego
sprawę że ma się przy sobie istotkę, do której chcemy, nie chcemy, pasuje nam
czy nie, ale musimy się dostosować.
Nasza malutka wywinęła nam numer na Sylwestra. Zaprosiliśmy gości z
dzieciaczkami, generalnie miało być wesoło, luźno, dzieci miały się bawić, i my
dorośli też. Ale niestety nasze dziecię sie rozchorowało dzień przed sylwestrem
i musieliśmy wszystkich odwołać... Tak bywa.
Pozdrawiam wszystkie mamy i życzę jak najwięcej cierpliwości.
-----------------------------

[ligia76]

adsa_21 napisała:

> mrozi mnie jak czytam takie posty!

adsa_21 ubierz się cieplutko, ponieważ jak poczytasz więcej to zamienisz się w kostkę lodu

Pozdrowienia
Ligia

[utalia]

O tak szosty zmysl..! Moja corka ma go z pewnoscia jesli chodzi o picie kawy z
moim mezem. Bardzo celebruje picie kawki, chodzi o rytual a nie samo wlanie w
siebie plynu. Wiec lubie ustawic serweteczke, swieczke itp. Wiadomo, ze przy
dziecku (teraz ma 2 lata) nie jest to mozliwe. Ale jesli spi.... Tylko, ze jak
juz naustawiamy sobie te wszystkie drobiazgi na stoliku to sie prawoie zawsze
obudzi. Obojetnie czy miala 2 tygodnie, miesiac czy teraz jak ma 2 lata.
Po drugie (takie mnie refleksje naszly po przeczytaniu 90% postow)nie dajmy sie
zwariowac. W zyciu zawsze najwazniejszy jest zloty srodek: poprzeczki nie
nalezy ustawiac zbyt wysoko i wymagac od siebie zbyt wiele (bo jak madrze
pisala Szyszynka, zawsze odbywa sie cos kosztem czegos, doba ma tylko 24
godziny a my jestesmy tylko ludzmi)i starc sie wygladac jakbysmy zaraz mialy
wyjsc do teatru na premiere a na stole nakryte do uroczystej kolacji, "lekcje
odrobione" itd. Ale i tez nie powinnysmy sobie dawac takiego pozwolenia aby
rozmemlane chodzic tygodniami w szlafroku. Trzeba sie po prostu OGARNĄĆ.
Wygladac schludnie. Rozumiem, ze ktos mogl miec traume w zwiazku z tym ze
przestal byc ukochanym jedynakiem i teraz to przenosi na dorosle zycie i mozesz
go i powinnas poglaskac po glowie, zeby chlop calkiem nie sfiksowal ale bez
przesady. Facet jest miedzy innymi od tego aby Ciebie mial kto podeprzec jak
jestes zmeczona. U mnie jest zupelnie inaczej. W ciagu tygodnia, kiedy jestem
sama z mala czuje sie czesto rozdrazniona. Pomimo, ze ma juz 2 lata nie zawsze
potrafie sobie wytlumaczyc, ze tak jest i juz. Za to w lykendy moge odetchnac.
Wiem, ze jest ktos kto mnie podeprze, ze jest mi razniej.
Mysle, ze problemme glownym sa Twoje relacje z mezem (niezbyt dojrzale) a nie
sam fakt posiadania dziecka, ktore potrafi dac w kosc.
I wazna uwaga- przy dzieciach nie nalezy robic planow! Ja niestety popelnilam
ten blad. Zaplanowalam soboie caly WOLNY tydzien, kiedy mala miala byc u babci.
A rozchorowalam sie i ledwo dycham. Wiec nici z balu przebierancow. Takie
zycie. Pozdrawaim Utalia

[bea.bea]

wpisałam w złym miejscu...więc jeszcze raz

nie jesteś ani zła żoną , ani zła matką ....uczucia jakie żywi się do dziecka
nie zawsze muszą byc cieplutkie , milutkie itp.
masz prawo do tego co czujesz i w moim mniemaniu są to uczucia jaknajbardziej
naturalne.
nie zawsze kobieta musi być dla dziecka niu niu niu.....dziecko zaburzyło twój
dotychczasowy rytm , życia i zapewne nie potrafisz sobie jeszcze go poukładać ,
ale nie martw sie to przyjdzie z czasem.....
moim zdaniem powinien pomuc ci mąż we wpasowaniu się do nowej sytuacji...
i nie przejmuj się tym co inne panie tu wypisują ....

ja miewam ostatnio coraz częsciej zabujcze mysli....w stosunku do mojego syna ,
bo rośnie na faceta z charakterkiem ,,,
więc nie raz w pierwszym odruchu odmalowałabym mu jak leci, no cóz ale podobno
bic nie wolno

moze warto postarać się o opiekunkę , lub kogos do pomocy ...pozdrawiam