dusze się

[m236]

Mam 2 miesięczną córeczkę która jest najcudowniejsza na świecie dlaczego więc
od czasu do czasu mam ochotę uciec, zostawić ja,narzeczonego,wyjechać gdzieś
gdzie nikt mnie nie zna. Czy któraś z was też tak ma? Skoro teraz chce uciec
to co będzie dalej, przeciez to dopiero początek. Na nic nie mam czasu a moje
koleżanki, które mają roczne dzieci mówią że im maleństwo starsze tym mniej
czasu, tym gorzej. Jak znajdujecie czas na cokolwiek? Jak przeżyć
macierzyństwo? Chcę być dobrą mamą ale chcę być też sobą. Strasznie się
pogubiłam, chciałabym cofnac czas - jestem straszna, że tak myśle. Może
powinnam się leczyć?

[szaramysz2]

Mam miesieczna corke i przez kilka ostatnich dni mialam podobne mysli.
Chcialam uciec w cholere, bylam pewna ze zmarnowalam sobie zycie, ze udupilam
sie do konca zycia itp
Zmeczenie, rozczarowanie, znuzenie...
Sprzedalam mala na 2 dni pod rzad mamie, zajelam sie wylacznie soba i tryskam
dobrym humorem Odzylam, odpoczelam, czarne mysli odlecialy.

[agatris]

znam takie chwile, miewam takie stany, zwłaszcza ostatnio, gdy mały pokazuje
coraz bardziej swój temperament i charakterek........
urodziłam Maurycego mając 24 lata, to był swiadomy wybór, maluch upragniony
jestem w trakcie studiów, szalone lata zabaw, iprez przeszłam ale ostatnio
zaczyna mi tego b. brakować, oj bardzo
tesknie za swoja artystyczną stroną życia, na którą nie mam czasu specjalnie,
za tym by poszaleć nie martwiąc się o nic...z drugiej strony jest ta moja mała
słodycz, której jedno spojrzenie zniewala
ale brakuje czasem czegos innego, tez się duszę
gdy juz mam ciasna petlę na szyi biore sie za swoje rzeczy, angażuję rodzine do
pomocy nad małym i robie swoje rzeczy
zdrowy egoizm trzeba w sobie pielegnować
pozdrawiam

[nanuk24]

Nie obwiniaj sie, uczucie najzupelniej normalne
Mnie takie uczucie przeszlo dopiero, kiedy syn skonczyl 5 miesiecy. Kiedy
wychodzilam z domu, zostawiajac syna pod opieka taty, uwierz, mi wtedy nie
mialam ochoty wracac do domu. Bedac poza domem nawet o dziecku nie myslalam.
Czulam sie, jak ptak wypuszczony z klatki. Tez sadzilam, ze zmarnowalam sobie
zycie.

Nagle wszystko przeszlo, jak za dotknieciem czarodziejskiej rozdzki
Teraz nie mam ochoty gdziekolwiek wychodzic bez mojego syna
W moim przypadku im starszy(teraz ma skonczony rok i uczy sie chodzic) tym mam
wiecej czasu dla siebie. A kiedy tato wroci z pracy to mam dopiero luz blues,
bo syn wtedy tylko do taty. Biedak(moj maz)biorac prysznic musi brac syna ze
soba. A ja tylko zacieram rece i czas poswiecam sobie)

Postaraj sie wyrwac od czasu do czasu z domu(to nie boli, dziecko
zostawiajac dziadkom lub mezowi. Zobaczysz, odetchnisz z ulga

[m236]

ja z mala staram sie wychodzic, choc jest to troche skomplikowane bo znajomi
nie sa przyzwyczjeni do faktu dziecko albo mieszkaja daleko. co do meza ....coz
własnie sie wyprowadziłam do rodziców (którzy jeszcze o tym nie wiedza bo dzis
wracaja z urlopu-ale niespodzianka) a jemu to chyba na reke bo mi nawet pomogł
przewiezc rzeczy,zabrał klucze i gadał o finansach.chyba wlasnie zostałam
samotna matka,narazie jestem w szoku i nawet nie mam z kim pogadac bo
przyjaciółka ma dzis urodziny i nie chce jej zawracac głowy a inne sa za
granica. tylko sie powiesic ale nawet tego nie moge bo to by skrzywdziło mała

[lidma]

Kurcze, to faktycznie wszystko ci się jakoś tak pokiełbasiło! Co do chęci
ucieczki, to minie, mam 3 letnią córeczkę i nie zgadzam się że muszę Jej
poświęcać więcej czasu, przeciwnie. Są chwile gdy mała woli pobawic się sama,
oglądnąć bajke, a ja mam czas dla siebie. Twój mąż zachował się jak fiut
zostawiając Cię samą z problemami, ten okres będzie dla Ciebie ciężki, ale mam
nadzieje iż sobie poradzisz.
POZDRAWIAM

[zgloska]

TWÓJ MĄŻ NIE ZACHOWAŁ SIĘ W PORZĄDKU ALE PRZYNAJMNIEJ WIESZ NA CZYM STOISZ MÓJ
PRACUJE ŚPI JE OBIAD ZOSTAWIA BRUDNE GARY PRANIE BAJZEL I WYCHODZI A KIEDY
STARAM SIE Z NIM ROZMAWIAĆ TO TWIERDZ ŻE SIĘ CZEPIAM BO PRZECIEŻ WYSTARCZY ŻE
ZOSTAWI CZĘŚĆ WYPŁATY I RESZTA GO NIE INTERESUJE A JAK MI SIĘ COŚ NIE PODOBA TO
PRZECIEŻ ZAWSZE MOGE SIĘ WYPROWADZIĆ I WIEŻ MI NIE RAZ MIAŁAM NA TO OCHOTE ALE
ZAWSZE ŻAL MI DZIECKA

[m236]

dzieki za wsparcie

[buba27]

wiesz to jest tak że im starsze dziecko to nie tyle jest więcej obowiązków co
są inne. Z chodzącym dzieckiem jest łatwiej chociaż nie możesz spuścić z niego
oka. Ale możesz być bardziej mobilna. Zresztą ja myślę że większość z nas na
początku się dusiła, ta monotonia, zmęczenie, brak zrozumienia czasem... ale to
przechodzi. Ja po dwóch latach dalej nie dosypiam, małej z oka nie można
spuścić na 2 sekundy, ale chodze z nią wszędzie, nawet na koncert w plenerze.
Gorzej z chodzeniem po sklepach bo chce wszystko zrzucic z półek, ale wtedy
zosatawiam z dziadkami. Z mężami i niemężami różnie bywa. Naucz się być
samodzielna a dziecko traktuj jako twoj największy skarb i atut a nie jak zło
konieczne, które cię ogranicza. A znajomi przywykną, sami prędziej czy później
będą mieć dzieci... A poza tym zaprzyjaznij sie z innymi mamami to wtedy
raźniej robic wypady w dwie, trzy mamy z dzieciakami. I wcale to nie muszą być
tylko spacery....

[m236]

to dla niego mała jest złym koniecznym bo chciałby nadal balować non stop i
uważa ze jak 2 razy jęknełam by może został to według niego i jego kumpli chcę
go trzymać na smyczy. chrzanie to wygadałam sie przyjaciółce i ona uważa że
dobrze zrobiłam wyprowadzając się. pewnie za kilka lat mała będzie miała do
mnie o to pretensje ale chyba tak lepiej inaczej był zwariowała. trudno samotne
matki czasem też są szczśliwe. tylko co ja powiem rodzicom. za godzinę wracają.
trochę boje się ich reakcji i tego jak my się tu pomiescimy. no nic trzeba
optymistycznie patrzeć w przyszłosć

[przedszkolak2]

To przejdzie. Będzie coraz lepiej, bo będziesz się wysypiać i więcej
odpoczywać. Do dzisiaj jestem zła na życzliwe mamusie, które straszyły mnie,że
będzie tylko gorzej.

[frajba]

ja już dziś czuję się dużo lepiej, chociaż mój mały ma dopiero 5,5 m-ca, na
początku było ciężko - zmęczenie, niewyspanie, mąż "wyjechany" (bo trzeba
zarabiać na rodzinę), ale teraz już się przyzwyczaiłam, no i synek jest coraz
bardziej komunikatywny. głowa do góry

[mama_szymka]

Nie zgodze się, że im dziecko większe tym mniej czasu dla siebie. Wręcz
przeciwnie im jest starsze tym lepiej potrafi zająć się samo. Wszytsko można
zoraganizować, mój SZymon ma rok i tylko napół dnia "sprzedałam"go teściowej,
jak złapałam dorywczą pracę. Gdy miał 10 mies. byłam z nim u kosmetyczki -
depilowałam pachy, a SZymon siedział sobie w wózeczku, bawił się i zajadał
chrupki. Chodziłam też z nim do solarium (zostawiałam przed wejściem do kabiny
pod opieką znajomej właścicielki), nota bene opieka polegała tylko na patrzeniu
czy grzecznie siedzi i ogląda książeczkę.
A w piątek wróciliśmy znad morza gdzie byłam wychowawczynią grupy młodszych
chłopców, miałam do pomocy moją 18-letnią szwagierkę i super dalismy radę.
Uszy do góry!!!!

[buba27]

to zależy jakie ma się dziecko. Moja nie usiedziałaby grzecznie u kosmetyczki
czy na solarium, zaraz rozniosłaby cały gabinet..

[aniaka2]

Ten paskudny nastrój z początkowych miesięcy przeszedł mi jak zaczęłam
wychodzić z domu, a właściwie robić wielkie wyprawy z małym. Stwierdziłam, że
przecież prawie wszędzie możemy pójść razem. Niektórzy patrzyli na mnie jak na
obłąkaną bo jeździłam z dzieckiem autobusem na drugi koniec miasta np. do
fajnego sklepu albo byłam z nim poza domem o 18.00 w zimie (przecież to już noc
i włóczę się z dzieckiem po nocy), ale ja poczułam się wyraźnie lepiej.
Przestałam myśleć, że jestem w jakiś sposób ograniczona. Jeżeli chodzi o czas
to im mały jest starszy tym mam go więcej. Mąż jest w stanie wyręczyć mnie we
wszystkich pracach przy dziecku, maluch umie się przez chwilę zająć sobą
(chociaż trzeba mieć oczy dookoła głowy).
Nie martw się, mała ma dopiero dwa miesiące, więc dla Ciebie dziecko to
zupełnie nowa sytuacja, masz prawo mieć trudności z przestawieniem się. Do tego
wszystkiego Twój organizm nie wrócił jeszcze do normy, hormony szaleją, nie
jest łatwo. Większość kobiet ma takie problemy.

Pozdrawiam