toksyczna matka=toksyczna babcia?

[marianna73]

Czy toksyczna matka (również tesciowa),która wytresowała swoje dziecko
szantazem emocjonalnym i manipulacją doprowadzoną do perfekcji moze nie być
toksyczną babcią?
Czy będąc taką osobą jest w stanie zbudować zdrową relację z wnukiem,czy w
niego również w mniej lub bardziej świadomy spósób będzie sączyć toksyczny jad?

Jakie macie zdanie na ten temat

[sol_bianca]

Ja myślę, że nie musi byc. Często ma się inny stosunek do własnych dzieci, a
inny do wnuków. To inna sytuacja emocjonalna, no i ludzie też się z wiekiem
zmieniają. Ale chyba nie ma jednej zasady.

[marianna73]

sol_bianca napisała:

> Ja myślę, że nie musi byc. Często ma się inny stosunek do własnych dzieci, a
> inny do wnuków.


naprawdę myślisz,że histeryczna matka ,która była w stosunku do swojego dziecka
notorycznie zaborcza,stosowała szantaż emocjonalny,wychowywała bazując na
wywoływaniu poczuciu winy przez co jej dziecko jest nieśmiałe,niepewne, bardzo
wycofane,ustępliwe,bardzo podatne na manipulację,niebardzo radzące sobie w zyciu

czy naprawdę wierzysz,że taka kobieta może mieć normalny stosunek do
wnuków,nieakceptując partnera(ki) swojego dorosłego dziecka i tego,że to dorosłe
dziecko zakładając rodzinę w naturalny sposób oddalił się od
rodziców,nieakceptując faktu,że nie jest już całym światem swojego dorosłego
dziecka,bo mi jakoś barkuje pomimo dobrej woli tej wiary



To inna sytuacja emocjonalna, no i ludzie też się z wiekiem
> zmieniają.


owszem zmieniają się czasem,ale moim zdaniem raczej na gorsze

marianna,

[sol_bianca]

Odnoszę wrażenie, że nie chcesz, żebyśmy ci pisały jakie jest nasze zdanie,
tylko zebyśmy potwierdziły twoje. Odnoszę wrażenie, że masz do kogos żal (mamy?
teściowej?) i szukasz potwierdzenia, że ta osoba jest okropna i nie nadaje się
na babcię. Nie dam ci takiego potwierdzenia, bo nie znam tej osoby. Napisałam,
co myślę. Określenie "toksyczna matka" też jest zbyt ogólnikowe, żeby wyrokować.

A z zaborczości naprawdę można się "wyleczyć", znam takie przypadki. Jednym
przechodzi, innym nie. Ty nie zadałaś pytania o konkretną sytuację, tylko
ogólnie, więc odpisałam, że może być róznie, i potrzymuję tą tezę.

[marianna73]

Bynajmniej, nie szukam akceptacji na forum,
mam świadomość ,że takie poparcie byłoby bardzo pozorne,bo nikt na forum nie
zna dokładnie mojej sytaucji(dlatego nawet nie próbowałam jej szerzej opisywać
jak zauważyłaś),ale naturalnym jest,że szukam przypadków przynajmniej
sprawiających wrażenie podobnych do mojej .

Odniosłaś mylne wrazenie, jak najbardziej jestem ciekawa czy są tu osoby,którym
udało się i mimo , że miały toksyczną matkę to po czasie jest kochaną babcią,
która kocha wnuki mądrą miłością ,która dodaje skrzydeł, a nie nakłada pętlę na
szyję...
Niechcę dla chorej zasady eksperymentować na własnym dziecku i narażać go na
przykre doświadczenia ,które mogłyby odcisnąć się piętnem na całym jego
życiu,dlatego cały czas szukam potwierdzenia ,ze gra jest warta świeczki...

[cruella]

Niestety, moja mama przekłada te same uczucia, które żywiła względem mnie na
moje dzieci. Może nie z takim samym zapałem (ja na to nie pozwalam) ale zostawić
ich samych z nią nie mogę. Ona ma swój system karania, krytykowania, upominania.
Patrzy na starszego syna jak na mnie, nigdy nie jest zadowolona z jego ocen
(choć syn należy do prymusów), krytykuje zajęcia dodatkowe (w moim przypadku na
nie nie pozwalała), krytykuje wydatki (u mnie zamykała portfel i sprawa sama się
rozwiązywała). Jest tak samo cięta w słowie, tak samo zgryźliwa jak w moim
przypadku.

I nie jest babcią, która rozpuszcza wnuków.

Z teściową nie mamy kontaktu.

[marianna73]

właśnie,też obawiam się tego pozostawienia dziecka sam na sam z babcią, bez nadzoru

jeśli mogę zapytać,czy z teściową (babcią) dzieci nie mają kontaktu też z powodu
jej toksyczności?

[cruella]

Tak i nie. Teściowa jest bardzo zaborczą matką, nigdy nie zaakceptowała faktu,
że jej syn jest już dorosły. O ile pierwszego wnuka była w stanie "zaakceptować"
o tyle w przypadku drugiego...najpierw nie mogła uwierzyć, że jest chłopcem,
potem, że jest rozbrykany, potem znów coś...

Ale głównym powodem braku kontaktu jest jej charakter, nie związany bezpośrednio
z dziećmi.

[marianna73]

cruella napisała:

> Tak i nie. Teściowa jest bardzo zaborczą matką, nigdy nie zaakceptowała faktu,
> że jej syn jest już dorosły.

właśnie,skąd ja to znam

dorosłe dziecko jeśli nawet otwarcie nie sprzeciwi się(poczucie winy,a nuż mama
dostanie ataku serca) to mimo tego wymyka się,nie pozwala już tak inwigilować,a
mamie bardzo się to nie podoba

boję się,że między innymi tą chorobliwą skłonność do inwigilacji przeniesie na wnuka

marianna73

[5aga5]

Oj nawet nie wiesz jak bardzo masz rację. Mam taką ,,teściową" - mój partner
nie pozwoli powiedzieć nic złego na nią, chociaż wie że czasami w porządku nie
jest. Nie chciał ze mną zamieszkać przed narodzeniem dziecka wiesz czemu? ,,bo
mamie byłoby przykro". Bardzo żałuję że wtedy go nie zostawiłam.

[igielka6]

Nie wiem, czy Cię to pocieszy, ale sama mam taka własnie mamę. Od zawsze była
nieomylna, nigdy nie powiedziała przepraszam. Nieustannie krytykowała,
napominała. Jedna wielka zrzęda. Z wiekim staje się coraz gorsza. Ale w
stosunku do mnie, nie do wnuka (nawet nie do zięcia).
Krytykuje naokrągło i wszystko.Nic nie może się obyć bez jej komentarza, a
każde zdanie zaczyna od słów: "Jak ja....", "Moim zdaniem..." , "Uważam,
że..." - istna wyrocznia. Tyle tylko, że ja już nie jestem mała, zalezną od
niej - nie tylko finansowo- dziewczynką i dobitnie mówię, że nic mnie jej
zdanie nie interesuje. Oczywiście jak ja zycznam mówić coś krytycznego, to ona
od razu dostaje "globusa" i nie może tego słuchać (znowu szantażyk -jak nie
będziesz miła, to przez Ciebie umrę...).
Niedawno byłam w szpitalu. Jestem w 7 msc ciąży i mam rocznego synka. I
najzwyczajniej w świecie z powodu przemęczenia, wylądowałam na podtrzymaniu.
(Do tej pory mój synek oglądał babcię w na niedzielnych obiadkach).Przy wypisie
dostałam jednoznaczne wskazówki - nie dźwigać. Niestety mama "nie może" mi
pomóc, bo ma swoje ważniejsze sprawy...Przychodzi tylko codziennie zabrać
wnuczka na spacer - chociaż tyle. Ale żeby coś więcej - to mi powiedziała, że
nie jest moją służącą....
No cóż. W efekcie właśnie poszukuję niani (nawiasem mówiąc, jak ktoś może kogoś
polecić na terenie Krakowa, to proszę o kontakt: [e-mail]).
Ale się rozpisałam. A chciałam Ci powiedzieć, że jakkolwiek wymagająca i
toksyczna była zawsze wobec mnie, wobec wnuka jest zupełnie inna. Nie stosuje
takich chwytów. Prowadzi raczej inną grę - usiłuje ze mną rywalizować o jego
uczucia (no comment). Co również nie jest bez znaczenia, ponieważ podważa
notorycznie mój autorytet. Ja nakrzyczę, babunia już jest w pobliży,
żeby "obronić przed niedobrą mamą", nie może mu czegoś dać , to mówi" nie mogę
kochanie, bo mama będzie na nas krzyczała"(jakby sama tego nie rozumiała, że
zapałki nie są najlepszą zabawką dla dziecka..). Ale mój synek - choć bardzo
jeszcze młody - nie jest głupi i nie daje się wciągnąć w te gierki. Wręcz takie
postępowanie mści się na babci. W sytuacjach "kryzysowych" i tak biegnie do
mamuni, a babcia jest fajna, bo można sobie z niej pożartować - np. pluć w nią
zupką(mnie to się nigdy nie zdaża). Widocznie mały uznł, że skoro babcia łamie
wszystkie zasady, to i jemu wolno...
Ostatecznie, babci się nie wybiera, tylko ma. Trudno zabronić dzicku z nią
kontatków. Myślę, że trzeba je kochać po swojemu i po swojemu wychowywać, a
zachowania babci po prostu mieć na uwadze i czasem w razie potrzeby ją
utemperować.

[judytak]

będąc babcią, kobieta raczej będzie przejawiała te same cechy, jak będąc matką
ale zdecydowanie w mniejszym natężeniu, bardziej "na luzie"
poza tym "efekty" nie będą takie, jak w przypadku dziecka, bo
babcia "oddziaływuje" krócej, i nie z pozycji osoby, od której dziecko jest
totalnie zależne

pozdrawiam
Judyta

[dagmama]

Niestety, stosunek do dzieci przenosi się na wnuki.
Na szczęście błędy wychowawcze naszych rodziców możemy naprawić wychowując
własne dzieci.
Sprawdza się to w moim przypadku. Rodzice trzymali mnie i brata na dystans,
przypisywali nam dorosłe cechy, kiedy byliśmy mali, stosowali szantaż
emocjonalny, dawali sprzeczne sygnały. Nie wspomnę o dotkliwych karach.
Moje dziecko widzieli dwa razy w życiu.
Mama nie chciała go wziąć na ręce...
Dziecko brata oglądała trzy razy, na rękach nie miała ani razu.

Za to ja i brat zrobimy wszystko, zeby nasze dzieci nigdy nie czuły się tak jak
my kiedyś...

[marianna73]

dagmama, czy to,że dzieci tak rzadko widują babcię wynika z braku inicjatywy
zarówno waszej jak i babci?
czy jest tak,że jeśli Wy nie odwiedzicie z dziećmi babci to ona tego napewno nie
zrobi,czyli całkowita inicjatywa i budowanie więzi dzieci z bacią należy do Was?

[cruella]

Nie wiem, jak to jest u dagmamy.

U nas wyglądało to w ten sposób, że cała inicjatywa związana ze spotkaniami
wychodziła od nas. Teściowa ograniczała się jedynie do telefonów. Dzieci
widziała jedynie wtedy, gdy do niej jeździliśmy (kilka razy zdarzyło jej się do
nas przyjechać: chrzty dzieci, sporadyczne urodziny, nigdy święta czy też zwykła
wizyta) a mieszkaliśmy w jednym mieście.

To się nazywa...chłodny wychów wnuków. Nie było mowy o przytulaniu, śpiewaniu
kołysanek, zabawach. Podczas tych krótkich spotkań skupiała się jedynie na
przypominaniu dzieciom, jak powinni się u niej zachowywać, nam, jakie mamy
względem jej rodziny obowiązki i synowi, jak się na nim zawiodła.

Może dlatego dzieci nie tęsknią za babcią. O dziadku, który nawet nie chciał
zobaczyć wnuka, nie będę pisała((

[monika19782]

Moja mama była toksyczna za to babcią dla mojej córki jest wspaniałą.

[kasik751]

Mysle, ze nie musi tu byc znak rownosci, ale najczesciej jest, tylko metody sie
zmieniaja. U nas tak jest. Do wnuka dociera sie inaczej, bo jeszcze po drodze
mozna wykorzystac w tym celu wlasne dziecko czyli matke lub ojca wnuka.
Ja akurat nie wierze, ze ludzie sie zmieniaja i nie wierze, z sfrustrowana,
rozbita emocjonalnie i niezrownowazona w pewien sposob toksyczna matka, ktora
kieruje sie wypaczonym systemem wartosci, nagle sie zmienia. Kregoslup moralny
i zasady nie znikaja ot tak sobie. To moze zupelnie inaczej wygladac, powstaje
nowa technika, ale cel jest ten sam - upokarzac. Zeby ona sie zmienila trzeba
by najpierw wyleczyc przyczyne jej problemu, w innym wypadku zmienia sie tylko
forma.
Moja mama uwazam, ze wcale sie nie zmienila, mimo ze jej stosunek do mnie
zmienil sie radykalnie. Wynika to z kilku slow prawdy, ktore ode mnie
uslyszala. Ale wiem, ze zmienila swoje zachowanie wylacznie w stosunku do mnie
(np. w stosunku do mojego brata juz nie) i zrobila to na uzytek utrzymania
kontaktu ze mna, jakiegokolwiek kontaktu, a takze mozliwosci dalszego
uczestnictwa w moim zyciu, bo by nie wytrzymala bez chociaz pozorow kotroli.
Obecnie to ja dyktuje warunki, robie to konsekwentnie i mam spokoj, wiec
zgadzam sie na taki stan rzeczy, ale ona nie zmienila sie ani o milimetr. Jje
emocjonalna lodowka ma takie rozmiary, ze nie jest w stanie przelamac sie do
mojego dziecka, to ponad jej mozliwosci. A gdy nawet sie przelamuje, gdy ma
lepsze momenty to sa one tak bezbarwne i sztuczne az mi jej szkoda, ze taka z
niej uczuciowa kaleka.
Pozdrawiam.

[zuzik30]

Moja matka wygaduje na prawo i na lewo, jakie to ma niedobre, niewdzięczne i
psychcznie chore dzieci, co jej zdaniem jest wynikiem dziwnego splotu genów.
Jakie było nasze dzieciństwo nie będę pisać, bo powieliłabym tylko wypowiedzi
forumowiczek. Podobnie jak moja poprzedniczka wreszcie odważyłam się jej
powiedzieć kilka słów prawdy co oczywiście wywołało wielką obrazę (dodam
jeszcze że mam ojca furiata), a więc awantura była okropna. Obecnie to ja
stosuję metodę "emocjonalnej lodówki" i kiedy mi się coś nie podoba, mówię to
wprost (nigdy wcześniej się nie odważyłam im sprzeciwić). Myślę, że coś tam do
nich dotarło, bo moje dziecko rozpieszczają bardzo, starając się udowodnić, jak
oni wspaniale znają się na wychowaniu dzieci. Oczywiście nieraz już usłyszałam,
że jestem niedobrą matką, która zaniedbuje głodzi i ubiera bez gustu, ale nie
zrobiło to na mnie wrażenia, bo wiem, że w ten sposób wylewają swoje
frustracje, a moje dziecko naprawdę bardzo mnie kocha. W przyszłości planujemy
się wyprowadzić jak najdalej, bo obawiam się, że zaczną buntować dziecko
przeciwko mnie. Wiem,ze są nieszczęśliwi, ale ja na prawdę nie umiem już ich
kochać. Jedyne czego pragnę, to żeby znikli z mojego życia.

[lolinka2]

moja toksyczna mama jest toksyczna babcia. O teściowej nie napiszę bo nie żyje.

[dagmama]

Marianno,
moi rodzice wynieśli się z miasta, gdzie mieszkaliśmy, po przejściu na emeryturę.
Wybudowali sobie domek 350km ode mnie, jak jeszcze nie miałam dziecka.
Chętnie zapraszają, ale dla nas z dzieckiem to cała wyprawa, 8 godzin jazdy.
Moja mama nie przyjechała, chociaż mogła, by być ze mną i małym po porodzie.
Okazało się, że nie mają pieniędzy i z kim zostawić domu. Byłam zła, bo ciąża
nie trwa miesiąc i wszystko można było ułożyć. Po prostu im nie zależało.
Wcześniej musiałam pogodzić się z tym, że moją ciążę uważali za poroniony
pomysł, jakbym wpadła i miała być samotną matką. A byłam 8 lat po ślubie.
No i sprawa pobytu u nich w tym domu.
Mają dwa psy, trzymają je w domu, jeden po okrutnym traktowaniu u poprzednich
właścicieli jest moim zdaniem niebezpieczny. Warczy i szczerzy zęby na dziecko.
Dziecko miało rok i nie ma mowy, zeby mu wytłumaczyć, żeby piesków nie
zaczepiał, nie zaglądał do misek, itd.
Moja mama twierdzi, że ja powinnam uważać na psa. Jeśli mi się to nie podoba,
mogę siedzieć z dzieckiem zamknięta w którymś pokoju, albo ona zamknie się z
psem w jakimś pokoju.
Byliśmy tam cztery dni, mama nie dotykała małego, nie brała na ręce, nie
zagadywała. I jeszcze musiałam znosić wyrzuty, jak to źle wyszłam za mąż
(pisałam w wątku o mezaliansie) a mogłam wiele osiągnąć. A tak jestem nikim.
Nie będę zanudzać całą historią, chodzi o wychowanie mnie przez nich, wysyłanie
mi, całymi latami, sprzecznych sygnałów. Na zmianę: możesz wszystko, jesteś
zdolna i: tępa idiotka, bez gustu, niedorozwinięta.
Chyba mnie nie akceptowali i nie akceptują też mojego dziecka.
Mój brat ma podobnie i przynajmniej z nim się wspieramy. Oboje jesteśmy zdania,
ze dzieci powinno się wspierać i kochać, czego nasi rodzice nam nie dawali.
Sorry za przydługi post.
Pozdrawiam

[dagmama]

Przepraszam, w końcu nie odpowiedziałam na pytanie.
Tak, telefony i sprawozdania, jak tam się wnuczek rozwija zależą tylko od mojej
inicjatywy i dobrej woli.

[eleonorak]

Pod co niektórymi Waszymi postami mogłabym się podpisać obiema rękami. o ładnie
mi się zrymowało. Ale najlepsze co możemy zrobić, to odciąć się emocjonalnie od
toksycznych matek i zrobić wszystko, żeby nasze dzieci nie wystawiły nam
podobnego rachunku. Oczywiście łatwiej powiedzieć niż zrobić. Ja w każdym bądź
razie ciągle mam wbite w głowę : tylko rób tak, żeby Twoje dziecko cię nie
znienawidziło. Wolę tysiąc razy poprosić dziecko np. o posprzątanie pokoju, niż
wyzywać od leni, nierobów itp. Święta nie jestem i nie powiem nerwy mnie czasem
ponoszą. Mam jednak żelazne zasady - nie poniżać, obrażać etc.Gdyby nie własne
doświadczenia pewnie tak nie stawiałabym sobie tak wysoko poprzeczki, żeby być
matką idealną.Jakoś tak sobie ubzdurałam, że jak nie będę idealna, to będę
powielać wzorzec matki toksycznej. Bardzo się staram, żeby moje dziecko jak
dorośnie nie musiało ode mnie uciekać na drugi koniec Polski czy świata.

[eleonorak]

w odniesieniu bezpośrednio do tematu uważam że taka "lodowka emocjonalna" -
super określenie- chłodzi wszystko, a raczej wszystkich. Także wnuki. Pole
rażenia, w zależności od siły i częstotliwości kontaktów, jest zmienne. A co
najgorsze, jak już się komuś taka "lodówka" trafiła to ma się ciągle nadzieję
,że kiedyś się odmrozi albo przejdzie cudowną metamorfozę i stanie się
emocjonalnym grzejnikiem .

[dagmama]

A co
najgorsze, jak już się komuś taka "lodówka" trafiła to ma się ciągle nadzieję
,że kiedyś się odmrozi albo przejdzie cudowną metamorfozę i stanie się
emocjonalnym grzejnikiem .

Bardzo mądrze napisałaś))
Mam tylko nadzieję, ze uda nam się być lepszymi matkami. Oby nasze dzieci nie
myślały o nas tak, jak my o swoich matkach.
To czasem takie smutne...

[tojaa33]

Ja tam nie wierzę,że taka osoba zbuduje prawidłową relację
IMO toksyczny człowiek buduje chore relacje interpersonalne, czy to z
przyjaciółką, synem, córką, czy wnukami...