męzowie za granicą???

[kas2]

czy sa tu takie mamy których partnerzy gdzies wyjechali na zarobek ile ich
niebylo czy sie oplacalo i jak wygladały wasze stosunki np po jego powrocie
moj ma zamiar pojechac daaaaleko i nie wiem jak to beedzie wszystko wygladac

[e_madziq]

Jeżeli tu nie znajdziesz wielkiego odzewu to spróbuj może tutaj:
forum.gazeta.pl/forum/71,1.html?f=30260

[pampeliszka]

a ja wyjechałam razem ze swoim, nie wiem, czy to sie liczy...

[soffia2]

Moj maz zanim do niego dolaczylam pracowal pol roku sam za granica. Spotykalismy
sie tylko w weekendy i musze powiedziec, ze przez pierwsze trzy tygodniu po
polaczeniu musielismy sie od nowa docierac. Nie bylo najgorzej, ale trzeba bylo
sobie przypomniec jak sie razem mieszka.

[malgra]

mój mąż wyjechal zagranicę, kiedy córeczka miala 7 miesięcy.Po pól roku,
stwiedzil,że nie wraca do Polski,że znalazl dla nas dom i że wogóle osobno nie
ma sensu,bo oboje się męczymy i mala niedlugo zapomni jak ojciec wygląda.Mialam
miesiąc na zalatwienie wszystkich zaleglych spraw i spakowanie calego domu.I
wiesz, nie żaluję, mimo,że na początku bylo ciężko z zaklimatyzowaniem się.

[hanka_79]

Mój mąż wyjechał na krótko- na 1,5 miesiąca. Było to nasze pierwsze takie
rozstanie od 10 lat!! Myślałam, że nie dam sobie rady, że bez niego nie
wytrzymam itp. Nie było tak tragicznie jak się spodziewałam. Tęskniliśmy oboje,
ale to w sumie był tylko miesiąc z kawałkiem, dlatego nie było nawet mowy o
jakimś ponownym docieraniu się. Czy się opłacało? Ha, gdyby się miało nie
opłacać to nigdzie by nie jechał.

[prunio4]

Wiele jest za i wiele przeciw.To zależy co jest dla Ciebie ważne w życiu.
Historii swojej nie będę opowiadać(może kiedys książkę napiszę).Ale wiem
jedno:na dłuższą metę nie da się żyć oddzielnie.Pomimo świadomości, że stać Cię
na tzw. minimum socjalne-własny kąt,wakacje- co w Polsce nadal jest luksusem,Ty
i dziecko potrzebujecie mężczyzny.A tatuś widziany raz na 2 miesiące staje się
legendą w którą z czasem i Ty zaczynasz wątpić.

U nas, pomimo, że nie weszła w grę osoba trzecia - rozstaliśmy się.Po 5 latach
rozłąki.Wspólne wakacje i weekend w kwartale nie wytrzymał próby czasu.Przede
wszystkim dlatego, że ja nie widzę siebie za granicą(choćby dlatego że nie mam
szans na pracę w zawodzie, a sprzątającą panią już byłam i wiem,że nie chcę tym
zajmować sięcałe życie)a on ma zawód , z którego nie ma mowy o utrzymaniu
rodziny.Może nasze uczucia były za słabe jak na brutalną rzeczywistość.

Ale jestesmy przyjaciółmi.I dobrze sobie nawzajem życzymy.

To smutne,że za podstawowym bytem musimy rozbijać swoje rodziny.I myślę, że jest
to problem mający zasięg na coraz większą skalę.Brawo Panowie Politycy.Grunt to
polityka prorodzinna!!!!!

[soffia2]

My chcielismy razem wyjechac tylko przygotowanie nowego gruntu zajelo pol roku.
Nie byl to najlatwiejszy czas, bo funkcjonowalismy weekendowo, a jak maz
przylatywal do domu w piatek poznym wieczorem, a wylatywal w niedziele po
poludniu to wiadomo, ze nawet pogadac kiedy nie bylo. Wiedzielismy jednak, ze to
tymczasowo i trzeba uzbroic sie w cierpliwosc. Tej cierpliwosci musialo potem
starczyc na troche dluzej, bo odzwyczailismy sie od siebie. Z drugiej strony
zdawalismy sobie sprawe gdzie lezy problem i staralismy sie go rozwiazac.
Przygotuj sie wiec, ze na poczatku moga sie zdarzyc nieporozumienia, a najlepiej
o swoich rozterkach porozmawiaj z mezem zeby potem zaskoczenia nie bylo.

[pesteczka5]

Napisz. Myślę, że świetnie by się czytało...
Przykro mi, że u was tak się skończyło. I czytam z drżeniem. Mój mąż już 4
miesiące zaznaje lepszej rzeczywistości i większych szans, choć nie wyjechał za
chlebem, tylko "dokonalić się". My mamy niebawem dojechać. Ale ja nie chcę
emigracji... on raczej owszem. Uzgadniamy wszystko razem - ale jak długo? Czy
gdy dojdzie do znaczącej różnicy poglądów, nasz związek to uniesie?

Dlatego - napisz tę książkę. Tylko jakoś ogłoś)
Pozdrawiam serdecznie.

[prunio4]

Myslę, że życie każdego człowieka jest fajna bajką .

Ale napewno wspólne ustalenia mają sens, kiedy doznacie wspólnych wrażeń tworząc
choćby przez krótki czas wspólne życie za granicą.Na pewno takie decyzje nie są
łatwe i przychodzą trudniej z wiekiem, tzn jeśli wiesz czego chcesz, trudno
poświęcić Twoją wizję Waszego życia dla niepewności.Niepewności na obcej ziemi.

Ja zawsze twierdziłam, że swoje dzieci wychowywać będę w Polsce-ojczyźnie ojców
moich i partnera.Nie, to nie patriotyzm, to głupota-ale tak myslę dziś.Ale z
czasem brutalnej rzeczywistości i beznadziejnych warunków dla funkcjonowania
rodziny w naszej ojczyźnie,powtórzę za swoim znajomym, włoskim emigrantem:a co
ci ta cholerna ojczyzna dała w zamian za twoja lojalność?

Nie dała i długo podejrzewam nie da.Ale cóż.W życiu trzeba mieć marzenia...

To było do prunio4:))

[pesteczka5]

[pampeliszka]

A dlaczego nie chcesz wyjechac? Ja juz trzeci rok mieszkam w Czechach i bardzo
sobie chwale.

[prunio4]

Dlaczego nie chcę wyjechać?Już pisałam-przede wszystkim dlatego, że nie chcę być
żoną męża albo panią sprzatającą (lub prowadzącą dom)do emerytury. Chcę pracować
w swoim zawodzie, na co tam nie mam szans.

Poza tym dopiero teraz wiem, że mój partner nie potrafi być ojcem i mężem.Jest
dobrym człowiekiem ale obowiązki domowe po prostu go przerastają.A ja z kolei
nie chcę zmuszać go do czegokolwiek.Próbowaliśmy do bólu i nie ma sensu zmuszać
się wzajemnie do poswięceń ponad swoje możliwości.

Ale wiem ,że są kobiety które poświęcają siebie dla mężów i dzieci.Cieszę się,
że Ty chwalisz sobie tę migrację i życzę wyjeżdzającym, aby tak kończyła się
każda rozłąka.Powodzenia!!!

[pampeliszka]

Wiesz, nie czuje sie poświęcalską. Chyba nie mam do tego predyspozycji. Decyzja
o wyjezdzie była wspolna, wiedzielismy, ze chcemy miec dziecko, a w Polsce nie
mielismy warunkow do tego, zebym mogla z małą zostac w domu. A miec dziecko,
ktore wychowuje obca kobieta, gdy ja jestem w pracy do 18, to dla mnie
nieporozumienie. Jak mała podrosnie byc moze wrocimy do Polski, choc ja srednio
mam na to ochote, jesli bedzie mozliwosc zeby tutaj zostac, nie bede sie
zastanawiac ani chwili.

[onika27]

mój właśnie na emigracji zacza kolejny rok.Owszem jest trudno ale nie wydaje mi
sie ze sie od siebie odzwyczailismy czy cos takiego.Ale moze my jestesmy inni
Sa np ludzie którzy nie wyobrazaja sobie nie zamieszkac ze soba przed slubem
na "próbe" my nie mieszkaliśmy i jakos 7 lat mineło bez wiekszych a własciwie w
ogóle bez zgrzytow wiec nie martwie sie co rozłąka zmieni w nas na gorsze
tylko odliczam dni do kolejnego urlopu.Aha i wydaje mi sie tez ważna kwestia po
co maz jedzie czy zarobic na wille i samochód czy po prostu na zycie .Bo ja na
zarobek na samochód to bym sie nie zgodzila ale niestety na zycie musiałam
bo wiem z własnego doswiadczenia że sama miloscia sie nie wyzyje.No i przede
wszystkim rozmawiaj z mężem o wszystkich watpliwosciach bo naprawde rozmowa
czyni cuda a facet jak mu nie powiesz to nie wie o co ci chodzi

[ewag12]

Mój mąż jest za granica juz 1,5 roku. Widujemy sie ale nie za często. Teraz był
aż 3 tygodnie!!! Narodziny dziecka bez niego, roczek małego bez niego, samotne
też rocznice, urodziny, weekendy...itp.itd. Żyjemy tak różnym życiem że nie
sposób aby nie było spięć gdy jesteśmy razem , bywa że sie nie dogadujemy.
Docieramy sie, uczymy siebie nawzajem i kiedy juz niewyobrażam sobie bez niego
dnia wtedy wyjeżdża... Trudne to wszystko. Narazie nie możemy być razem. Niby
był pomysł żebyśmy do niego dołączyli ale jakoś tak się rozpłynął...
Ale co tam - przyjedzie na świeta wielkanocne, to juz za jakieś 3 miesiące!!!
Pozdrawiam

[kleonike]

Coz,nie bylo latwo.Maz prawie 10 lat temu dostal stypendium za granica.Glupota
bylo wtedy nie skorzystac.Synek mial niecaly rok,ja na studiach ale to nie byl
problem.Widzielismy sie w tym czasie 2 razy przez kilka dni.Bez
internetu,czestych telefonow(kosztowaly wtedy majatek),musial wystarczyc papier
listowy(listy mam do dzisiaj zreszta).Tesknilismy bardzo,jak przyjechal to
bardzo sie potrzebowalismy nawzajem.A mimo to przez pierwszy rok po powrocie
docieralismy sie na nowo.Czeste awantury,klotnie o wazne i mniej wazne rzeczy-
dobrze to pamietam do dzisiaj.Maz mial trudnosci w odnowieniu dobrego kontaktu
z dzieckiem.Kilka razy balam sie,ze to sie zle skonczy.Inna
rzeczywistosc.klopoty z praca pomimo dobrego wyksztalcenia,mieszkanie z
rodzcami-to tez nie ulatwialo sprawy.Po pewnym czasie wyjechalismy sami na
krotki urlop na kompletne zadupie i od tego czasu jakos zaczelo sie
ukladac.Warto bylo powalczyc bo dzis jestesmy swietnym malzenstwem.Potem
wyjechalismy jeszcze na jakis czas razem ale to juz inna historia,znacznie
weselsza.
W kazdym razie zastanowcie sie razem ile ryzykujecie moze rozwazcie wspolny
wyjazd.Dzieciom taka rozlaka tez nie robi dobrze,nawet jak sa malutkie

[paparazi1]

To sie powinniscie cieszyc kobitki,ze wasi partnerzy wyjezdzają za granice
zarobic ciezkie pieniądze na wasze utrzymanie,a ono czasami jest bardzo
drogie,a krajowe pensje na wasze zachcianki niewystarczają

z drugiej strony

[edorka1]

Ja mieszkałam 7 lat poza Polską i wszystko wskazuje na to, że znów wyjadę... Byliśmy razem, ale widziałam i poznałam wielu małżonków których żony zostały w Polsce. I wierzcie mi - w zdecydowanej większości - było to dla nich to bardzo trudne. Bywało , że zbyt trudne. Tęsknota jest cholerna, jak ktoś nie był i nie widział nie zrozumie. Kobieta zostaje w domu badź co bądź, zawsze jest jakaś rodzina, przyjeciele.A tam praca i tęsknota i nie zawsze przychylni ludzie. I oszczędzanie na wszystkim, bo chce się wysłać rodzinie i chce odłożyć na samochód, dom, lepsze życie. Więc znałam takich co jedli byle jak, mieszkali byle jak...pracowali od rana do wieczora. Żonom nawet do głowy nie przychodziło jak to naprawdę wygląda. I przyjeżdżała potem taka dama w najmodniejszych ciuszkach i dziwiła się... I ta najbardziej bolesna prawda, że Polak Polakowi często wilkiem ... Co do mnie NIGDY nie zdecydowałabym sie na dłuższa metę na takie życie. Widziałam je od drugiej strony, nie chciałabym aby mój mąż tak tęsknił. No i nie ma co ukrywać, czasem tę tęsknotę topi się nie tylko w piwku. To oczywiście jest zawsze kwestią człowieka i jego systemu wartości - jedni radzą sobie z tym lepiej, jedni gorzej. Ale nie wszyscy są w stanie wrócić po emigracji do normalnego życia w Polsce, niestety. I wiem co piszę, bo swoje widziałam...
Jeśli teraz wyjadę, to najpierw pojedzie mąż, załatwi na miejscu co trzeba, a ja dojadę z dziećmi najszybciej jak można. Nie zdecyduję się na życie razem ale osobno.

[eleonorak]

Są ludzie,którym to mniej,a innym bardziej pasuje tzn.małżeństwo na
odległość.Dla mnie i męża jest to sytuacja niewyobrażalna i nigdy byśmy się na
to nie zdecydowali.Dlatego ja wolałam zrezygnować z pracy i wyjechać z mężem.
Rodzina powinna być razem.Życie jest za krótkie,żeby je odkładać na póżniej.

[babsee]

Moj mąż wyjezdza mniej wiecej na 10 dni w miesiącu czasem ciut dłużej.Ma
propozycje wyjazdu na pol roku a moze nawet rok za spore pieniądze.Ale ja w
zyciu bym nie poszla na taki uklad.Albo jedziemy razem albo razem zostajemy.Nie
wychodzilam za mąż za marynarza.Nie nawidzę być sama z dzieckiem.cały czas sie
boje, ze cos zlego sie wydarzy.A poza tym..czego oczy nie widza, tego sercu nie
żal.

[ewag12]

edorka1 masz rację, masz pewnie dużo racji. Pewnie z tego wynikają te nasze
nieporozumienia bo ja poprostu nie zanm tego jego życia "tam", bo mam tylko to
swoje "tu" w Polsce. I rzeczywiście jak wraca to przytłacza go to życie w
Polsce, bo w tak krótkim czasie spotyka sie ze znajomymi, przyjaciółmi bliższą/
dalszą rodziną i słyszy głównie że ciężko, że ktos tam nie ma pracy, ktos nie
ma kasy, ten zarabia 800 zl i ledwo starcza na rachunki, a tamci się rozwodzą,
a kuzynki męża zamkneli za znęcanie nad rodziną...itp Jednym słowem szara
rzeczywistość i problemy. I wiem że wtedy w głębi duszy (bo nie ma odwagi mi
tego powiedzieć na głos) postanawia że nie prędko tu wróci.
A co ja widze: że wg mnie fajnie tam sobie żyje, fajnie się tam organizuje, ma
kupe znajomych z którymi bawi się i spędza czas. I to jest smutne bo ja coraz
częściej widze tylko te pozytywne aspekty jego pobytu. Nie widze jego ciężkiej
pracy, tego że tęskni. Widze że na początku dzwoni i piszę często a potem coraz
rzadziej...To jest właśnie to, ze jak się zyje długo w związku na doległość to
w pewnym momencie poprostu przestajemy się nawzajem rozumieć, stawiać sie w
sytuacji tej drugiej osoby.
I to jest chyba zupełnie naturalne.
Dlatego gdyby dzis staneła przede mna jakaś rodzinka mająca dylemat czy jechać
razem czy osobno powiedziałabym razem, razem i tylko razem. Ewentualnie jedna
osoba jedzie i ściąga resztę.
Zyczę powodzenia i wytrwałości

[mamazuzika]

moj maz wyjechal ipo 4mies sciagnal nas do siebie.pojechalam zastalam rudere w koszmarnej dzielnicy-wytrzymalam 3tyg(zlinczujcie mnie) i wrocilam ,ale tylko po to by znalazl normalne mieszkanie w przyzwoitym miejscu.sorry ale dziecko musi miec warunki nie gorsze niz w polsce,oczywiscie ja tez jestem za zyciem tylko razem jednak musi to jakos wygladac a pozatym ciekawwa jestem jak u mam ze znajomoscia jezyka?uczycie sie w polsce czy juz tam na miejscu?a sprawa ubezpieczenia i opieki lekarskiej?chodzi mi glownie o niemcy pozdrawiam

[mamusiajedrusia]

Moj maz wyjechal prawie rok temu.
Co 6tyg sie widujemy.Albo my do niego,albo on tu.
Mamy troche dziwna sytuacje-ja opiekuje sie moja babcia,
która z nami mieszka-jest chora.
Dlatego tak latamy.Jest ale.....

Coraz bardziej zauwazam,ze maz nie jest tak bardzo
juz potrzebny,coraz lepiej daje rade z dzieckiem i babcia.
Dlatego czas na zmiane takiego zycia i myslenia w ten sposób.

Za miesiac wyjezdzam z dzieckiem do meza-
-wynajelam opiekunke do babci.

Absolutnie długa rozłaka na dobre komus nie wyjdzie...

Bynajmniej dla mnie.

Pozdrawiam.