zachodzić czy nie?

[a.lenard]

przed ślubem mój mąż chciał miec jedno dziecko, potem to ja go przekonałam,
ze lepiej dwójkę, ze lepiej się chowają, bawią i jak rodziców zabraknie to
jest ich dwóch a nie jedno samo itp. Mąż dał się przekonać i do dziś chce
mieć drugie dziecko. Ustalalismy ze najlepsza różnica to 2 lata między
dziećmi. Nasza córa ma teraz 15 miesięcy. Więc teraz wypadałoby 'zrobić"
drugiego brzdąca, żeby były te dwa lata róznicy. Jeszcze dwa miesiące temu
bardzo tego chciałam, a teraz jak czytam na forum, a to ze ktoś ma zagrożoną
ciąże i co wtedy ze starszym dzieckiem? A to ze mama dwójki małych nie daje
rady. Już sama nie wiem. Wczoraj zapytałam się męża, czy napewno chce teraz
tego drugiego dziecka. Obużył się! Usłyszałam, ze chcę iść na łatwiznę. A tak
szczerze mówiąc, w domu mąż nic mi nie pomaga i podejmując decyzję o drugim
dziecku wiem, ze nadal nie bedzie pomagać. Nie chcę teraz wracać do pracy, bo
bym musiała oddać mała do żlobka. I dlatego ustalalismy kiedyś, ze najpierw
poświęce czas na dzieci a potem na karierę Ten czas siedzenia w domu z
jednym dzieckiem mogłabym poświęcic takze drugiemu. A wtedy dwa brzdące
odchowane i mogę iść do pracy jak obydwa pójdą do przedszkola.
Dziewczyny ja się poprostu zaczęlam bać, ze nie dam sobie rady z dwójką
dzieci ( a mieszkamy na 4 pietrze bez windy- będę w ciąży a zakupy i Kinge
trzeba jeszcze wnieść, bo sama nie wejdzie!) Mąż co chwila mnie pyta kiedy
mam jajeczkowanie a ja nie wiem co mam robić.

[madziaaaa]

Kobiety od stuleci dawały sobie radę, więc Ty też dasz.Ale jeśli czujesz, że
jeszcze nie jesteś gotowa, to poczekaj kilka miesięcy. Pamiętaj też, że może
nie uda Ci się zajść w ciążę za pierwszym razem.
Uważam, ze jeśli jeszcze się wahasz, to warto poczekać.

[a.lenard]

Waham sie tylko dlatego , ze sie boje ze nie dam sobie rady. Drugiego dziecka
bardzo pragnę. Pierwszy też było planowane. Obydwa miały sie rodzic na wiosne,
tak wiec narazie plan w połowie zrealizowany. Najgorsze jest to , że wiem ze
mąz mi nie pomoże. A jego deklaracje o pomocy mozna o kant d... rozbić. Tak tez
obiecywał przy pierwszym. Teraz nawet z nim ustaliłam, ze jak bym miala ciążę
zagrożoną (pierwsza do takich należała) to wynajmiemy pania do pomocy, żeby z
córą chodziła na spacery i trochę pomogła w domu ogarnąć. Sama nie wiem, czy to
dobry pomysł.

[superslaw]

Ta pahni do pomocy to moim zdaniem bardzo dobry
pomysł..ale rzeczywiście jeśli nie jestes gotowa
poczekaj troche...moze jak kinga skończy dwa
latka???Bedzie łatwiej bo pirestanie jeżdzić w
wózku i bedzie bardziej samodzielna..a 3 lata
międzydziećmi to fajna różnica wieku....Ja sama
zaszlam w ciąze gdy córka miała 6 lat prawie, teraz w
sierpniu skończy siedem a synek bedzie mial wtedy 7
miesięcy, teraz ma 5 i tez jest fajnie córka go
zabawi chwilke da herbatke..czase,m nawet go
pohuśta i uśpi..myśle ze każda różnica wieku między
dziećmi ma swoje plusy i minusy..ja też dlugo się
balam..ale w końcu się odważyłam..no ale troche to
trwało...


Doma 05.08.99
Wojtek 16.01.06

[agnieszkas72]

Mieszkaliśmy do zeszłego roku w mieszkaniu na czwartym piętrze bez windy.Tam
urodziła się czwórka naszych dzieciaków,w odstępach mniej więcej
dwuletnich.Teraz mam wrazenie niesamowitego komfortu:starsi w szkole,ze mną w
domu czterolatka i maluch.Najgorzej było gdy pojawił się drugi syn,czasami
naprawdę marzyłam,żeby się rozdwoić,później pojawienie się niemowlaka nie było
już jakimkolwiek problemem.
Dwa lata to naprawdę dobra różnica wieku:dzieci mają te same zainteresowania,są
bardzo związane ze sobą a młodsze rozwija się przy starszym w tempie
ekspresowym.Juz niemowlę reaguje swietnie na starsze rodzeństwo a trzylatek i
roczniak bawią się razem.Gdybym miała przezyć życie jeszcze raz powtórzyłabym
ten sam scenariusz,ale twoje życie to twoje decyzje i sama musisz sobie z nimi
poradzić.Sama musisz tez sobie odpowiedzieć na pytanie,na ile zagrożona ciąża
jest prawdopodobna,czy nie szukasz po prostu pretekstu,żeby drugiego dziecka nie
mieć-w tym momencie.Bo przecież masz do tego prawo-możesz zafundowac córce
rodzeństwo za kilka lat.Bedzie inaczej ale też fajnie.

[agnieszkas72]

No, doczytałam,że pierwsza ciążę miałaś zagrożoną-druga nie musi być ale
wynajęcie pomocy do spacerów z małą i prac domowych to świetny pomysł.Poradzisz
sobie z pewnością,pytanie,czy naprawdę chcesz?

[gregrolka]

Ja tez mam 15 mies dziecko i tez mysle o drugim ale wlasnie tak jak Ty boje
sie, ze nie dam sobie rady, a wrecz jestem przekonana ze z 2 takich maluszkow
byloby bardzo ciezko dlatego zamierzam poczekac jeszcze rok (3 letnie pewnie
pojdzie juz do przedszkola). Poza tym chce troche wrocic do pracy bo raczej nie
wyobrazam sobie siedzenia tak dlugo w domu. Poza tym musimy zmienic lokum na
wieksze wiec to tez odswua decyzje o dziecku. Moj maz narazie tez nie ma ochoty
na drugie malenstwo wiec problemu nie ma. Mialam ostatnio faze, ze odezwal sie
u mnie bardzo silny instynkt macierzynski, ale na szcescie mi przeszlo

[a.lenard]

gregrlolka- u nas problem mieszkania odpada, mamy 4 pokoje. Do pracy nie
wracam, teraz jestem na bezrobotnym przez jeszcze 10 miesięcy. Kurcze wszystko
idzie tak jak w planach a ja tu nagle zaczęłam się zastanawiać. Nawet wszyscy
lekarze juz załatwieni ( bo miałam troszke problemów do wyjasnienia) . Mąż mnie
pogania. Nawet zaproponował przeprowadzkę na parter lub pierwsze piętro!

[gregrolka]

To w sumie musisz sie chyba zastanowic czy tego chcesz czy tylko sie boisz ze
nie dasz rady (bo jak juz sie urodzi to na pewno dasz rade, moze bedzie tylko
troszke ciezko. Bo jesli tak na prawde nie chcesz jeszcze drugiego
dzieciatka to ja na sile niczego bym nie robila! Maz zdecydowanie powinien to
zrozumiec. Poza tym uswiadom go tez, ze boisz sie , ze sobie nie dasz rady tym
badziej, ze on Ci nie pomaga. Nie wyobrazam sobie zeby moj maz mi nie pomagal,
tak samo wstawal w nocy, po pracy to on sie zajmuje dzieckiem, ja mam wolne.Ja
go zawsze uswiadamialam, ze "siedzenie" z dzeickiem w domu to nie jest czysty
relaksNajlepszy sposob zostawic go z dzieckiem samego na jakis czas. Ja
mojego ostatnio tez zostawiam na 2-3 godz i jak wracam czesto sie zali , ze to
czy tamto sie dzialo ale pozniej przynajmniej wie jak to jest.
A tak w ogole to masz sliczna corcie!!

[niusianiusia]

U mnie, synek 16 miesięcy, 2 M ciąży, 3 piętro bez windy (młody wchodzi za
rączkę), brak opiekunki do dziecka, prowadzę firmę, mąż ciagle w pracy....jakoś
to będzie...
będąc jedynaczką, nie chcę tego samego zrobic mojemu dziecku,

[b.bujak]

a.lenard - jestem w bardzo podobnej sytuacji... mąż chce córeczke... i wydaje
mu sie, ze to jest takie proste, bo rano trzaska drzwiami i idzie do pracy, nie
ma wyobrazenia o tym, jak to jest byc z dzieckiem ( dwoma! ) w pelnej gotowosci
bojowej 24 godziny na dobe...

[malila]

Ja byłam w podobnej sytuacji: dwójka dzieci, druga ciąża zagrożona, mąż dużo
pracował. W trzeciej ciąży od razu wzięłam panią do pomocy - to bardzo dobre
rozwiązanie.
Mam jednak wątpliwości co do Twojej ciąży z innego powodu. Piszesz, że mąż mimo
zapewnioeń wcale Ci nie pomaga. Trochę się obawiam, że miedzy Wami czai się
konflikt. Ciąża w takim momencie to IMO ryzykowny pomysł.

[anita.anita80]

u mnie róznica miedzy dziecmi wynosi 2 lata i miesiąc ( obie ciąże
zaplanowane ) jak mała skączyła rok mąż mówił o drugim ja na początku myslałam
o większej różnicy wieku , ale po glębszych zastanowieniach ok 3 miesięcy
stwietrdziłam że będzie to dobra różnica wieku napewno z początku jest ciężko ,
mąż jak może to mi pomaga ,ale sporo pracuje ja mieszkam na 3 piętrze bez windy
córka starsza bez pieluch chodzi na długie spacery bez wózka ja do wszystkiego
starałam ją się pomału przyzwyczajac jak jeszcze malenstwa nie było starsza
jest bardzo samodzielna i ciesze się że jednak wybrałam taką różnice wieku a
nie wyobrażam sobie jedynaczki w domu dobrze miec kogoś bliskiego a co do
ciebie to musisz dokładnie wszystko przemyslec czy jestes na siłach czasami mąż
też musi coś pomuc bo wychowywac dzieci z taką różnicą jest na początku ciężko
z biegiem czasu łatwiej ja daje rade i napewno ty też dasz trzeba tylko chciec

[alba27]

ZachodziC!Mam 15 miesięcy różnicy między dziećmi i bardzo sobie to cgwalę.
Bardzo krótki był okres kiedy było ciężko, teraz nmłodsze ma 13 miesięcy i nie
mam z nią wcale roboty bo wszystkiego uczy sie od starszego brata. Jest coraz
łatwiej! Polecam!

[lola211]

Ja mialam ciaze zagrozona , druga z rzedu i dlatego nie zdecydowalam sie na
kolejna, majac male dziecko.
Byla duza szansa, ze znowu bede musiala lezec w szpitalu pare miesiecy i
musialabym zostawic na ten czas male dziecko komus.Taki scenariusz odpadal,
dlatego córka jest jedynaczka.
Moja kolezanka ma 3 letniego synka, jest w zagrozonej ciazy i naprawde ma
bardzo ciezko- maz cale dnie w pracy, nie ma nikogo do pomocy, lezy w domu, a z
nia non stop syn, nawet na spacer z nim isc nie moze.
Jesli ciaza rozwija sie prawidlowo, nie ma zagrozenia, to jakos da sie "ciagnac
ten wozek", jesli oczywiscie widzimy potrzebe posiadania kolejnego
dziecka.Czlowiek potrafi sie dostosowac do roznych sytuacji.

[malomi]

Mój Dominik też z 24.03.05 i też ustaliłam sobie że szybko drugi dzidziuch, a
później dzieci do przedszkola a ja do pracy.
I też boję się jak sobie dam rade z dwójką, kiedy z jednym jest ciężko.
No ale skoro inne kobiety dają sobie rade, to ja sobie nie dam? Pewnie że
dam! (sama siebie przekonuje
W wakacje jeszcze poszaleje i pewnie sierpień, wrzesień spróbujemy a sio
strachy!

[19maj]

ja mam Natalkę z 19.05.05 i chociaz tez tak Jak ty nieraz się zastanawiam to
jednak od sierpnia zaczynamy starania o 2 malucha.
Dziewczyny damy radę!!!!!

[joanna266]

mam troje dzieci w odstepie kolejno 3,5 roku i niecałe dwa lata.mąz rowniez co
rano wychodzi do pracy i ja zostaje z dwojgiem dzieci(starszy syn chodzi juz do
szkoły)sama w domu.dla mnie to normalna sytuacja w końcu to on nas utrzymuje
wiec trudno żeby jeszcze na maksa angazował sie w sprawy domu.wystarczy ze ma
firme na głowie.zawsze chcielismy miec wiecej niz jedno dziecko co prawda
miedzy dwojgiem straszych dzieci jest 3,5 roku róznicy wiec zajmowanie sie
noworodkiem i przedszkolakiem to byl zaden problem.gdy przyszedł na swiat
mlodszy synek córka miała niecale dwa latka i tez super dałam sobie
rade.SAMA.jesli chcemy gdzies wyjsc moja mama zostaje z dziecmi.to cała pomoc.w
ciągu dnia zajmuje sie domem i dziecmi tylko ja.raz w tygodniu przychodzi pani
do pomocy w prasowaniu i myciu okien.dzieci to super sprawa i nic nie jest w
stanie to tego sie przyrownać.po cichu juz myslimy o czwartym maluszku a synek
ma 14 miesiecy.majac dzieci mozna miec nadal młodziencza radośc zycia,chęc na
tance do rana i sprawdzonych przyjaciół z ktorymi mozna fajnie spędzac
czas.znajdzie sie czas na wyjscie do kina,teatru i na disco.wszystko jest
kwestia dobrej organizacji . Podstawa to nie traktowanie posiadania dzieci jako
zniewolenia i usprawiedliwienia dla swoojego lenistwa i braku
zorganizowania..ogólnie gorąco polecam))

[mama_wojtusia2]

na to pytanie musisz sobie sama odpowiedzieć

Ja mieszkam na czwartym piętrze bez windy. W drugą ciążę zaszłam jak
synek miał prawie 3 latka. To fakt, że jego nie musiałam wnosić po schodach,
bo sam wchodził. Jak tylko nauczył sie chodzić to właził na to czwarte piętro
w swoim tempie i był zadowolony (córcia 15 miesięcy też sama włazi, ufff).
Drugą ciążę miałam zagrożoną (szpital, potem łóżko). Mąż oczywiście chodził
do pracy. Synkiem przez kilka dni zajęła sie ciocia u siebie w domu. Jak byłam
z nim sama to przynosiłam wszystko do pokoju koło łóżka i jakoś zleciało.
Obiady dla niego gotowałam na raty Potem było już z górki.
A co do męża to mi nie pomagał i nie pomaga. Wraca do domu zwykle o 21 albo
później. Ja oczywiście urządzam czasem awantury, które nic nie dają. Mam
dosyc siedzenia w domu (synek chodzi do przedszkola). Chciałabym iśc do pracy,
ale wiem że będę jeszcze bardziej wykończona, więc jeszcze muszę z tym
zaczekać. teraz wymuszam na mężu, że dwa razy w tygodniu ma być w domu
zaraz po pracy, bo musi zająć się dziećmi i mną (a ja chcę wyjść z domu). Jakby
rzucać grochem o ścinanę - jest wyjątkowo odporny na "moje gadanie". Pomijając
ten problem to nei wyobrażam sobie, że małej mogłoby nie być. Ani przez
sekundę nei żałowałam, że się zdecydowałam na tą ciążę. Czasem jest mi
ciężko i mam wszystkeigo dosyć, ale warto się pomęczyć

[agnesik190]

Ja również mam synka 15 miesięcy, a starania o drugie zaczniemy w kwietniu
2007, tak aby synek w chwili narodzin drugiego dziecka był już w miarę
samodzielny. Bo nie wyobrazam sobie wyjścia na spacer z niemowlakiem i
dzieckiem dwuletnim. Z trzylatkiem jest to już mozliwe. Oczywiscie to jest moje
zdanie. A taka Pani do opieki to super sprawa, tylko nas na to nie stać. Będę
musiała radzić sobie sama,babcie mamy daleko.

[kasiak292]

Hej ja też mam ten problem od jakiegoś roku) Rany jak trudno się samemu
zdecydować. Z jednej strony jak pomyślę że wszystko od nowa się zacznie od
spuchniętych nóg przez 9 miesięczną zgagę do nie przespanych nocy to mi się
odechciewa ale z drugiej strony jak pomyślę, że moje dziecko miałoby pozostać
jedynakiem.... Sama mam siostrę młodszą o 12 lat i jak się dowiedziałam, że
mama jest w ciąży tydzień ryczałam ze szczęścia ) Także myślę że już czas!!
Czekam na męża hehe
Kasia

[elza78]

tez sie boje ale zaczynamy wlasnie sie starac bo wzielam pod uwage ze w ciaze
nie zachodzi sie czasem od razu - misiek ma 12 miesiecy
damy rade i tyle, zwyczajnie opcji innej nie ma - ile mozna siedziec w
pieluchach?? a tak za dwa lata bedzie juz trzodka odchowana na tyle ze bedzie
mozna sie zajac kariera

[pade]

ja tu widzę przede wszystkim problem z mężem, co to znaczy, ze nie będzie Ci
pomagał??? Chce mieć dzieci, ale tylko do zabawy, pochwalenia się nimi itd?
Przede wszystkim porozmawiaj z nim na ten temat. Nieważne, ze będziesz miała
kogoś do pomocy, dzieci muszą nawiązać więź z ojcem i on z nimi. Tę więź
nawiązuje się w codziennych kontaktach, przy prozaicznych czynnościach i to od
urodzenia, a nie w wieku np. 3 lat jak juz potomek umie mówić.
Przez pierwsze dwa lata będzie Ci ciężko samej z dwójką, więc przyuczaj męża,
zebys mogła go później spokojnie zostawić go z dziećmi a sama wyjść zeby po
prostu odsapnąć

przykro mi, ale moim zdaniem nie

[melka_x]

To kwestia własnych doświadczeń, weź na to poprawkę, ale ja bym nie była taką
optymistką jak reszta dziewczyn. Ty podejmujesz decyzję, ale jeśli prosisz o
opinie foremki, to moja brzmi - nie, nie zachodź teraz w ciążę. W położnictwie
mówi się, że najlepszą przepowiednią dotyczącą przyszłości jest przeszłość.
Oczywiście kolejna ciąża może przebiegać podręcznikowo, ale prawdopodobieństwo,
że będzie jednak zagrożona jest u Ciebie wyższe. Może warto jednak zaczekać aż
dziecko skończy 3 lata? 3latka nie trzeba wnosić po schodach, odpada Ci problem
z dźwiganiem wózka, można go wysłać do przedszkola. Jeśli zdecydujesz się teraz
starać się o kolejne dziecko to przynajmniej ustalcie z mężem scenariusz, co
zrobicie jeśli ciąża będzie zagrożona. Czy będzie ktoś mógł do Was przyjść i
zająć się dzieckiem? Czy jesteście w stanie stworzyć sobie warunki, żebyś mogła
dużo leżeć? Czy mąż (a czytam, że z tym cienko) przejmie Twoje obowiązki
(gotowanie, zakupy, sprzątanie etc)? A co jeśli w ogóle nie będziesz mogła
wstawać lub - czego Ci oczywiście nie życzę - wylądujesz w szpitalu?

Podumowując - moim zdaniem 2 czy 3 lata pomiędzy rodzeństwem to nie tak duża
różnica dla dzieci, a w przypadku zagrożonej ciąży dla Ciebie kolosalna.

[a.lenard]

Dziewczyny, każda z was ma po części rację. Jak ciąża bedzie zagrożona to
odrazu bierzemy jakąs panią do pomocy, żeby mnie odciążyć z obowiązków.
Gotowanie, sprzatanie i jak bedzie potrzeba to również spacer z córeczką.
Co do mojego męża, to on zapowiadał przy pierwszym, ze bedzie pomagał, ze
czasem zostanie itp. I na tych zapowiedziach się skończyło. Jego pomoc polega
na tym ze czasem zrobi mleko dla małej przed snem i zabiera na plac zabaw w
sobotę. No i śniadanko do łózka dostaję Wydaje mi sie ze on w tej kwestii
jest nierefolmowalny- na słowo obiad lub odkurzacz dostaje drgawek
Ale jeśli zdecyduje się na dziecko za rok, tak zeby córa miała 3 latka jak
urodzi sie drugie dzieciatko, to w sumie siedze o rok dłużej w domu. A ja nie
chcę maluchów posyłać do żłobka!
Co do wózka, to teraz Kinga żadko z niego korzysta. Myślę, ze za rok wogóle nie
bedzie mowy żeby do niego wsiadła. Tak więc problem z wózkiem odpada. A jak
urodzi się maleństwo, to Kinga zacznie już wchodzic samodzielnie po schodach.
Widzę, ze wszystkie mamy sobie jakoś dają radę z maluchami o różnicy wieku 2
latka. Moja mama i moja siostra także sobie dały radę i żadna z nich nie miała
pomocy od mężów. Sama już nie wiem, może za bardzo panikuję.

[malila]

Wcale nie jestem pewna, czy lepiej będzie zaczekać aż dziecko skończy 3 lata. 3
i 4 lata to IMO szatański wiek. Już pięciolatki są bardziej wyważone, więc
jeżeli czekać to IMO jeszcze troszkę dłużej.

[anulka59]

Masz się nad czym zastanaawiać ale ja tak jak większość dziewczyn jestem za tym
abyś próboiwała.My też marzymy o drugim dziecku a ja niestety muszę się leczyć
aby zajść w ciąże i wiem że ta ciąża tak jak pierwsz będzie zagrożona bo
niestety tak jest przy leczeniu niepłodności a mimo to sama siebie przekonuję
że trzeba myśleć pozytywnie.Życzę powodzenia

[moofka]

moim prywatnym zdaniem to najgorsza roznica
dla matki i dla starszego
mlodemu i tak jedno jest minie troche czasu zanim zacznie kumac

wiekszosc znajomych moich, ktorzy mieli dzieci tak szybko jedno po drugim
wspomina te pierwsze lata jak zly sen
jedno jeszcze malenkie, ciaza, noworodek i zazdrosny dwulatek
kolowrot i zero czasu dla siebie
a jak dzieci podrosly i zatesknilo sie znow za pachnacym maluchem, to rodzina
juz byla w komplecie, bo trojki przeciez nie planowali, a starszym juz skarpety
podsmierdywaly
ja bym poczekala, az starsze bedzie smaodzielniejsze, a tobie sie tak zachce
zachce )

[skubany_kotecek]

właśnie ja w ogóle nie rozumiem tego pędu żeby szybko mieć dwójkę odchować i
mieć spokój,ja się lubię delektować macierzyństwem dlatego świadomie drugie
dziecko planuje za pare lat, ale co kto lubi.... natomiast w Twoim przypadku z
taką postawą męża to chyba bym sie nie zdecydowała wcale i jeszcze te teksty
do Ciebie ze chcesz iść na łatwiznę.....to już może nie będę komentować.

[pampeliszka]

Ja sie tez nad tym zastanawialam. Ale jak patrze na moja siostre, ktorej starsza
corka juz za rok pojdzie na studia, to uwazam, ze swietnie, iz mlodsza zaczyna
dopiero gimnazjum. Dluzej ją bedzie miała... A tak, myk-myk, jedno na studia,
drugie na studia i pusto w domu. I wczesniej kołowrotek straszliwy, bo jedno
wrzeszczy a drugie zazdrośnik mały.

[wieloszka]

nie zachodzić

[a.lenard]

łojejciu, ale żeście mi namieszały w głowie ! Ile e-mam tyle poglądów

[jagoda56]

Nie zachodzić.Jak mała bedzie miała 5-6lat wtedy będzie lepiej.Bo inaczej to
nieraz zapłaczesz z przemęczenia.

[maggie27]

Zachodzić ))Co e-mama to e-opinia ))Między moimi szkrabami jest 19 miesiecy
roznicy i zawsze bardzo ja sobie i innym chwalilam)) Nie wyobrazam sobie
siedzenia trzy lata w domu z jednym- teraz po trzech latach z dwojka chodze po
scianach z nudow i zmeczenia siedzeniem w domu. Jak pomysle, ze ta monotonia by
miala trwac jeszcze dluzej... Dodam, ze w tygodniu jestem z maluchami sama, maz
pomaga w weekendy, no ale moje ciaze byly bezproblemowe, no i nie mieszkam na 4
pietrze ))Ale w domu jest co robić.
Pozdrawiam i zycze dobrego wyboru )

[be.em]

chciałam miec różnicę 2 lat, ale... od jakichś 4 miesięcy małe przesypia samo
nocki, kuma obie babcie, bez problemu się komunikuje (pić, kupa) i wiesz co..?
zamiast pomyśleć o drugim - pomyślłam o sobie nareszcie!!! od dnia testu
ciążowego do 2 urodzin syna nie byłam na ani jednej imprezie, nie bylam w
kinie!!! nie piłam drinka!! nie zakladalam sukienki przed kolano i butów na
obcasie) bo wieczory spędzałam z dzieckiem (dnie w pracy) i nie chciałam
obarczać mojej mamy, która się nim opiekuje codziennie jeszcze wieczorami i w
weekendy. Teraz małe chętnie zostaje też z drugą babcią, a ja... poszłam
ostatnio na party do znajomych i wyszalałam się jak nigdy schudłam!!! mam
czas, odpoczywam, planuję, żyję pełną piersią... i.... druga dzidzia poczeka
jeszcze jakieś 3 latka)

[mami2]

Wydaje mi się ze podchodzenie do sprawy macierzyństwa na zasadzie- teraz
odchowam dwójke to będzie mi łatwiej- to nieporozumienie. Ktoś tutaj napisał-
macierzyństwem trzeba się też cieszyć. Próbować je zaplanować tak, żebyś to Ty
jako matka miała z tego największą przyjemność i umiała dać coś z siebie dla
każdego z dzieci. Ja mam dwójkę (3 lata różnicy) - ani jedno nie było
planowane. Łatwo nie było. Ale odkąd moja starsza córka zaczęła mi mówić o tym,
że fajnie by było mieć dzidziusia w domu (po prostu ona nie pamięta tego okresu
niemowlęctwa swojego brata- była za mała), to postanowiłam że zaplanuje tak
moją trzecią ciązeZ tym że raczej jeszcze nie teraz