maz, notoryczny klamca- prosze o rade

[nik.na.chwile]

Witam.
Nie mam sie do kogo zwrocic o rade, prosze, podpowiedzcie mi co robic...

Pare miesiecy temu dowiedzialam sie przypadkiem, ze nie moge liczyc na
prawdomownosc mojego meza. Niby nic strasznego sie nie stalo, ale przekonalam
sie, ze dla niego to nie problem patrzec mi prosto w oczy i zaklinac sie, ze
mowi prawde, a caly czas klamac. Jego wytlumaczenie jak wszystko wyszlo na
jaw: 'klamalem, bo nie chcialem cie denerwowac'. Rece mi opadly...
Taka sytuacja zdarzyla sie pare razy. Za kazdym razem chodzilo w sumie o
glupoty, on przepraszal, obiecywal, ze juz nigdy mnie nie oklamie... Mialam
powoli dosc. Pare miesiecy temu dalam mu ostatnia szanse. Zaklinal sie, ze
juz wie, co jest problemem i ze nigdy wiecej juz nie powie mi nieprawdy.
Uwierzylam, ostroznie, ale uwierzylam, bo strasznie chcialam, zeby nam sie
udalo.
Wczoraj przeszedl sam siebie. Znowu poszlo o pierdolke, ale jak sie
zorientowalam, ze klamie, to zaczelam drazyc. Odpowiadajac na kilka moich
pytan sklamal.za.kazdym.razem. Nie rozumiem tego. Odpowiadal, ze sklamal w
pierwszym przypadku, ale cala reszta jest prawda. Udowodnilam mu, ze nie do
konca, to mowil, ze ok, cos tam jeszcze faktycznie sklamal, ale reszta to juz
szczera prawda... itd. Mialam dosc, stwierdzilam ze nie popuszcze i
sprawdzilam wszystko, co mi powiedzial. Okazalo sie, ze on plakal, jak to mu
przykro, ze mnie zawiodl, zaklinajac sie, ze tym razem mowi juz prawde i...
caly czas klamal.
Glupi, ze klamal w kwestii bardzo latwo sprawdzalnej...

I teraz wlasnie potrzebuje rady bardziej doswiadczonych zyciowo.
Nie moge na niego patrzec, czuje sie wykorzystana i potraktowana jak ktos, z
kim sie nie trzeba liczyc. Nie chce dawac kolejnej szansy. Najchetniej bym go
wiecej nie ogladala na oczy. Tylko, ze moze przesadzam? Nie pije nie bije, a
ze klamie? Da sie przezyc...? Moze faktycznie robie problem z niczego?
Zachcialo mi sie szczerosci w malzenstwie, moze to ja jestem jakas wadliwa?..
Czy to moze byc powod do rozwodu?

Ja jestem od 2 tygodni w kiepskiej sytuacji finansowej- stracilam prace i
(przejsciowo, mam nadzieje) jestem na jego utrzymaniu. Oszczednosci nie mamy.
Nie stac mnie na wynajecie mieszkania. Mieszkamy za granica, daleko od
Polski, nie mam na bilet lotniczy. Nie mamy tu ani rodziny, ani przyjaciol.
Za to mamy mala coreczke, ktora ja sie opiekuje, wiec musialabym sie
wyprowadzic z nia. Jego nie spakuje i nie wyprowadze z domu, bo zostane bez
pieniedzy...

Przepraszam, ze tak chaotycznie, ale od wczoraj trudno mi sie pozbierac. Tyle
planow i marzen poszlo sie pasc...

Prosze, napiszcie jaki Waszym zdaniem mam wybor, jezeli mam, i co byscie
zrobily na moim miejscu.

[malgra]

może to jakaś choroba z tym kłamaniem?
Mam koleżankę, sympatyczna z niej osoba i mogłabym nawet się z nią zaprzyjaźnić
gdyby nie to,że ciągle kłamie. No po prostu każde spotkanie to kilka
kłamstw,przeważnie na mało ważne tematy, choć zdarzały się też poważne kłamstwa
i w dodatku łatwe do sprawdzenia.
Nie wiem dlaczego to robi, może to jakaś forma dowartościowania się? Lepiej
brzmi ,,opieprzyłam faceta,bo zajechał mi drogę'' niż ,,dostałam opieprz od
faceta,bo zajechałam mu drogę''(tego typu formę kłamstw stosuje koleżanka).

[bri]

Ważne jest moim zdaniem w jakich okolicznościach on kłamie i na jaki temat. To
że kłamie w trakcie "przesłuchania" to głupoata ale równie głupie jest to, że
go przesłuchujesz wiedząc, że skłamał. Napisz coś więcej.

[phantomka]

To zalezy na jaki temat sa klamstwa, niby klamstwo jest klamstwem, ale jezeli
mowi, ze byl w pracy, a tak naprawde byl z kolezkami na panienkach - to jest to
ciezkie klamstwo ale jezeli mowi, ze pracowal a w rzeczywistosci gral na
komputerze - to nie robilabym z tego wielkiej afery. Aczkolwiek trzeba z tym
walczyc - duzo jest takich osob, ktore zyja ze zmyslania, czesto bierze sie to
z niskiej samooceny, ze wstydu, braku pewnosci co do drugiej osoby, etc. Nie
piszesz nic wiecej o tych klamstwach, ale skoro twierdzisz, ze dotycza pie..
to nie uwazam, zeby to byl powod do rozstania.

[monia145]

Nie ma dymu bez ognia, ani kłamstwa bez przyczyny...

Musisz dowiedzieć się dlaczego mąż kłamie...czy dlatego, że nie chce robić Ci
przykrości, czy dlatego, że pragnie zachować w Twoich oczach swój dotychczasowy
wizerunek, czy chce uniknąć konfliktu z Tobą, czy też dlatego, że kłamstwo
pozwala mu pokonac jakąś barykadę?

Na koniec coś pesymistycznego- być może mąż jest pataologicznym kłamcą, więc
wizyta u specjalisty to jedyny ratunek.

[hipopotamama]

monia145 napisała:

> Nie ma dymu bez ognia, ani kłamstwa bez przyczyny...
>
> Musisz dowiedzieć się dlaczego mąż kłamie...

Litości...Zdrady też nie ma bez przyczyny co? Chciałabym usłyszeć jakbyś
śpiewała gdyby to Tobie się przytrafiło.

Sytuację miałam identyczną. Jak czytałam Twój post to zastanawiałam się czy to
nie ten sam facet. Ja nie wytrzymałam. Więcej nerwów mnie kosztowało
tłumaczenie mu, że to nie ma sensu bo żeby kłamać trzeba trochę w głowie mieć
niż straciłabym gdyby powiedział prawdę (tak jak u Ciebie chodziło o totalne
bzdury). Któregoś dnia zamknęłam drzwi i koniec.

[janka007]

A czy twój mąż jest DDA? Przeciętnie częściej takie zachowania spotyka się u
DDA. Jesli tak, to powinien przejść terapię.

[palolinkaa]

A moze to tak jak z kleptomanem i trzeba to leczyc??

Wlasnie-wszystko zalezy od tego jakie to klamstwai na jakiej plaszczycnie sie
opieraja.
Napisz cos wiecej abysmy mogly ci jakos pomoc.
3maj sie tam na obczyznie!!!!

[kseniax]

Zglasza sie kolejna notorycznie oklamywana Moj niemaz tez klamie, i tez
chodzi najczesciej o pierdoly. W moim przypadku raczej nie ma mowy o rozstaniu
sie z tego powodu, bo oprocz tego "defektu" jest bardzo fajnym facetem i zyje
nam sie naprawde dobrze juz 10 lat. Jedyne awarie sa wlasnie z powodu tych
klamstw, sciem, przemilczen... Tez nie wiem co robic. Staram sie nie stwarzac
sytuacji, w ktorych wiem, ze sklamie, probuje byc bardziej wyluzowana w tym
temacie. Niestety wydaje mi sie, ze nie ma szans na totalna zmiane.
Rozmawialismy na ten temat pare razy (wlasciwie to byl monolog), obiecal
pracowac nad soba, ale zdaje sie, ze te klamstwa "wylatuja" z niego same. Mi
tez, jak kazdemu zreszta, zdarza sie sklamac i wiem troche jak dziala ten
mechanizm. Wlasne klamstwo usprawiedliwia sie barzdo latwo, bagatelizuje i
zapomina...Troche zboczylam z tematu U mojego faceta ta tendencja do
klamania i latwosc z jaka mu to przychodzi pochodzi na pewno jeszcze z
dziecinstwa. Dosc surowi rodzice, a zwlascza tata, niejako zmusili go do
ucieczki w klamstwo. Jestem tego swiadoma, on tez ale co mozna dalej z tym
zrobic nie wiem ....
pozdrawiam

[n20062006]

Moim zdaniem jak facet kłamie to się już nie zmieni. Dzisiaj właśnie
dowiedziałam się że moja mama wywaliła swojego przyjaciela z którym mieszkała
rok. Takiego kłamczucha i dwólicowca jeszcze nie znałam. Każde słowo to było
kłamstwo, żeby się przypodobać innym albo wytłumaczyć albo obronić albo
postawić na piedestale.
Nie wierze w to że taka osoba może się zmienić.
A skąd piszesz bo ja też mieszkam za granicą, w Szkocji.
Pozdrawiam

[bj32]

Mitomania jest chorobą, tak, jak kleptomania i parę innych. Kwalifikuje się do
terapii. Niewidzę problemu, jeśli mąż na ciężkiej bani mówi mi, że wypił dwa
piwa, ale jeśli łgałby w każdej kwestii ot tak po prostu, to wykopałabym go do
psychologa. Można z tym coś zrobić, ale tylko pod warunkiem, że "pacjent"
będzie też chciał. Zaproponuj mu terapię i w zależności od odpowiedzi oraz
ewentualnie podjętych kroków - decyduj.

[nik.na.chwile]

Bardzo dziekuje za wszystkie opinie. Musialam wyjsc na chwile, co przy roznicy
czasowej z Polska (7 godzin, bo to USA) sprawia, ze wracam do komputera jak Wy
juz pewnie spicie

Nie chce sie szczegolowo rozpisywac, na jakie tematy maz klamie. Ale nie sa to
drobne niescislosci w liczbie wypitych piw...

Co mnie troche przeraza, to fakt, ze on klamie
1) zupelnie niepotrzebnie (rozmawialismy na ten temat nie raz. Cokolwiek by nie
zrobil, sprobuje zrozumiec. Jezeli bedzie mnie przy tym oklamywal, bardzo mi to
utrudni)
2) patrzac mi w oczy i robiac jeszcze do tego urazona mine, ze jak ja moge
nawet myslec, ze on costam zrobil
3) idac w zaparte, on juz wie, ze ja wiem, a i tak klamie

Tego wlasnie nie rozumiem. Dla mnie to juz troche wyglada nie jak paskudny
charakter, ale jak jakies zaburzenie. Ale mam swiadomosc, ze byc moze go
probuje tlumaczyc, wiec potrzebuje ustawienia do pionu.

Acha, on jest DDA. Ale nie wiedzialam, ze klamanie tez da sie pod to
podciagnac. To by go troche tlumaczylo, tylko, ze ja juz nie wiem, czy chce
placic za to, na co pracowala latami moja tesciowa...
Do tego, wlasnie mi sie przypomnialo, ze raz mi powiedzial, ze jak mnie
oklamie, to on czuje sie lepiej. Tylko dlatego, ze ja czegos nie wiem, co on
wie, a to daje mu nade mna wladze... Wtedy myslalam, ze to taki zart... Teraz
wydaje mi sie to chore...

Podziwiam wszystkie dziewczyny, ktore byly w podobnej sytuacji i podjely jakas
decyzje (jakakolwiek, ale swiadoma i ostateczna). Bo ja na razie nie wiem
jeszcze, co robic...

[nik.na.chwile]

I jeszcze:

Ja go naprawde nie przesluchuje (rowniez: nie sprawdzammu maili, komorki,
torby, nie sledze go itp). Wczoraj byla sytuacja nadzwyczajna, bo pare miesiecy
temu umowilismy sie co do pewnej rzeczy. To byl jego pomysl, bo obiecal mi od
tamtej chwili ani raz mnie juz nie oklamac, a kwestia byla latwa dla mnie do
sprawdzenia. SAM zaproponowal, zebym sprawdzala, to sie przekonam, ze tym razem
to juz na prawde.. bla bla bla...
Pare razy od tego czasu zapytalam, on odpowiedzial i ja to przyjmowalam na
wiare. Sprawdzilam wczoraj PIERWSZY raz. I nie zgodzilo mi sie. Stad bylo moje
pierwsze pytanie. Sklamal, wiec nastepne itd... do 6 czy 7...

Poza tym tlumaczenie 'klamalem, bo nie chcialem ci robic przykrosci' to jego
ulubione. No bardzo przepraszam, ale to chyba zupelny nonsens.

[bj32]

No, ja pisałam, że mój się nieraz rozminie z faktyczną ilością spożytego piwa,
nie że Twój No i powtórzę, że to nie kwestia charakteru. Mitomania to naukowy
(zdaje się) termin na patologiczne kłamanie. "> Do tego, wlasnie mi sie
przypomnialo, ze raz mi powiedzial, ze jak mnie
> oklamie, to on czuje sie lepiej. Tylko dlatego, ze ja czegos nie wiem, co on
> wie, a to daje mu nade mna wladze..." To by to potwierdzało.
Proponuję, żebyście skorzystali z pomocy fachowca, czyli psychologa właśnie.
Powodzenia.

[nik.na.chwile]

> Proponuję, żebyście skorzystali z pomocy fachowca, czyli psychologa właśnie.

No i tu jest problem- tu gdzie mieszkamy nie ma Polakow-psychologow (chyba, ze
domorosli), a maz w ang. nie czuje sie najmocniej... W Polsce moze by i
poszedl.

> Powodzenia
A dziekuje, bardzo mi sie przyda.

[janka007]

nik.na.chwile napisała:

> Acha, on jest DDA. Ale nie wiedzialam, ze klamanie tez da sie pod to
> podciagnac. To by go troche tlumaczylo, tylko, ze ja juz nie wiem, czy chce
> placic za to, na co pracowala latami moja tesciowa...

Niestety albo on sie przeterapeutyzuje, albo będziesz za to płacić. Takie
zachowanie, choć moze sie zdarza też u innych, i zdarza się nie u wszystkich
DDA, jest bardzo, bardzo typowe dla DDA. W popularnym artykule tego nie
przeczytasz, ale tak jest. A na to działa tylko terapia i to u porzadnego
psychologa.

[julinekk]

proponuje poczytac troche o DDA ze szczegolnym uwzglednienien motywu klamania.
jesli dowiesz sie jaki jest mechanizm klamstwa dzieci alkoholikow to moze
latwiej ci bedzie poradzic sobie z tym. a meza na terapie tak czy inaczej
trzeba poslac, bo sam nie jest w stanie nad tym zapanowac, musi poznac podloze
tego problemu, czyli wrocic do swego dziecinstwa. powodzenia.

[nexen]

Może ja coś napiszę, tak z drugiej strony barykady...
Kłamstwo wynika ze strachu - w tym przypadku (mam nadzieje) irracjonalnego strachu
przed tym co zrobi druga osoba gdy jakiś (zdaniem kłamiącego) niewygodny fakt
wyjdzie na jaw. Nie ma w tym nic ze złośliwości, złego charakteru czy celowego
"kłamania by osiągnąć coś".
Takie kłamstwa to wynik wychowania przez rodziców - tyranów i pochodne formy.
Kłamiący popada w stan który automatyczne wrzuca go na tory odruchu
wykształconego w dzieciństwie - kłamstwa. U wielu ludzi z tym zaburzeniem
kłamstwo w dzieciństwie było jedną formą ucieczki przed kara/złością/etc
rodzica/ów. Taki "imprinting" ciężko przezwyciężyć. "Śledztwa" tylko pogarszają
stan - w końcu dla osoby z tym zaburzeniem to nie pierwszyzna, zna już takie
"śledztwa"... Wzmaga to wyzwalanie tego odruchu.
Moje zdanie? Miłość, cierpliwość i... Być może tylko stwierdzenie "nie musisz
przy mnie kłamać" - ale nie śledztwo.
W takich ludziach, we mnie, strach jest bardzo silny. Strach przed tymi których
kochamy.

nexen

[kseniax]

Wielkie dzieki za te słowa i rady. Miłości jest w naszym zwiazku bardzo duzo.
Cierpliwosci we mnie, partnerki notorcznego klamcy, tez calkiem sporo. To nad
czym najgorzej mi zapanowac to przymus sledzenia go, a raczej tropienia jego
kolejnych klamstw. Wiem, ze chociazby dla wlasnego zdrowia psychicznego
powinnam przestac, ale to silniejsze ode mnie...
Mam jescze pytanie do Ciebie : Czy naprawde starasz sie klamac mniej, czy tak
naprawde Ci na tym zalezy? Bo ja prawde mówiac zaczynam watpic czy moj "klamca"
chce cos ztym swoim defektem zrobic...
pozdrawiam

ale

[nik.na.chwile]

Widzisz, patologiczne klamanie to nie jedyna 'wada' mojego meza.
Ma ze soba rozne problemy i zawsze staralam mu sie pomoc. Nie krytykujac, nie
oceniajac, zapewniajac go o mojej milosci, lojalnosci, dajac kolejne 'drugie
szanse' itd... On WIE, ze nie musi klamac. Co wiecej, wie tez, ze oklamywanie
najtrudniej mi jest wybaczyc (to z kolei moja trauma).
Po paru latach mam po prostu dosyc. Bo wyglada na to, ze cokolwiek nie zrobie i
tak bedzie malo, nic nie zostanie docenione, a jeszcze uslysze, ze to moja
wina, bo cos tam...
Uwazasz, ze wymaganie mowienia prawdy w zwiazku to za wiele?
A, jak juz gdzies wczesniej napisalam, nie mam zwyczaju prowadzic sledztw. To
bylo wyjatkowe, ze specjalna zacheta mojego meza.

[julinekk]

ale co z tego ze on WIE, skoro ma wyksztalcony mechanizm, ktory sie wlacza w
trudnych (z jego punktu widzenia) sytuacjach. nad tym nie moze zapanowac, bo
prawdopodobnie nie uswiadamia sobie tego w pelni. jesli nie czuje sie zagrozony
to jak sama mowisz - przyznaje ci racje ze nie powinien i nie ma potrzeby
klamac. ale w stresie mechanizm sie wlacza i racjonalne myslenie diabli biora.
miedzy innymi dlatego te jego klamstwa sa takie naiwne - dzieciece. pod tym
wzgledem on jest wciaz dzieckiem- wystraszonym i probujacym sie ochronic za
wszelka cene.
acha, twoja pomoc, zapewnienia o milosci nie maja tu wiekszego znaczenia, w
sensie - to go nie wyleczy. ty w zasadzie nie mozesz wiele zdzialac do momentu
kiedy on nie zglosi sie na terapie. wtedy twoje wsparcie bedzie mialo sens.
nie jest rowniez twoja wina ze on sie tak zachowuje.
twoj maz po prostu stosuje strategie obrony ktorych nauczyl sie w dziecinstwie,
a ktore teraz sa, nie dosc ze nieefektywne, to jeszcze niszczace dla waszego
zwiazku.
terapia, terapia i jeszcze raz terapia. jego zapewnienia, ze to juz ostatni raz
sa bezwartosciowe. zapewne on sam wierzy ze juz nigdy wiecej... i jest w tym
szczery. ale przy nastepnej sytuacji stresowej historia sie powtarza.

[chocolaterie]

nik.na.chwile - Twoja historia - to moja historia ( i to nie tyle chodzi o mezow
- w koncu nie napisalas w jakich kwestiach i sytuacjach klamie, ale o NAS), to
niesamowite. Naprawde rozumiem Cie.Mialam identyczne podejscie, nawet podobne
slowa
Coz u nas faktycznie skonczyło się na terapii (jak radzi julinekk). Poki co jest
lepiej (wszystkie inne metody = 0 rezultatu)
Moze uda Ci się gdzies znalezc psychologa z Polski, albo lepiej poradnie
zwiazana z uzaleznieniami. Powinniscie chodzic i Ty i on (niekoniecznie razem.
W innym przypadku, przynajmniej u mnie, rosnie tylko frustracja, rozczarowanie,
poczucie walki z wiatrakami i (dla mnie okropne) - wieczna podejrzliwosc. Szkoda
milosci i zwiazku.
Sciskam mocno i trzymam kciuki

chocolaterie

[nik.na.chwile]

Dzieki
Faktycznie, od srody 'wieczna podejrzliwosc' to moje drugie imie. I nie o to
chodzi, ze jego zadreczam (bo prawie nie rozmawiamy), tylko samej mi trudno ze
soba wytrzymac...
I z moja terapia tez trafilas w sedno- wlasnie o czyms takim myslalam. Inaczej
mogloby sie zdarzyc, ze jemu przejdzie... na mnie
Pozdrawiam i zycze trwalych efektow

[bj32]

Rozumiem, że za granicą ciężko się porozumieć, ale są tam pewnie psycholodzy
(?)-Polacy, albo znaleźć jakiegoś, który mimo trudności językowych poradzi. W
końcu jeśli tam funkcjonujecie na codzień, to jakoś dogadać się potraficie, nie?
Miłością to może nieśmiałość można podleczyć. A nie mitomanię czy sadyzm
powiedzmy.

[shamsa]

znam goscia co sobie zmysla tak ogólnie, chyba z kompleksów. jest calkiem
porzadnym facetem, mozna na niego liczyc i jego druga połówka, świadoma tych
bzdur, sie nimi nie przejmuje.
pomysl, moze lepszy taki nieporadny mitoman, niz perfidny, robiacy ci za plecami
fałszywiec, ktorego tak szybko nie rozgryziesz. oczywiscie pod warunkiem ze mąż
spelnia kryteria tego pierwszego, nie drugiego.

[anna_sla]

Sytuacja jest kiepska, nie sądzę by jakikolwiek psycholog pomógł Wam kiedy to
kłamanie tak sprawnie mu idzie a Ty straciłaś zaufanie.. Poza tym nie wiesz w
czym Cię okłamuje, może jest coś jeszcze.. Ja nie próbowałabym mu już chyba
zaufać, bo dręczyłabym się na każdym kroku czy mówi prawdę, albo kiedy
przestanie ją mówić i w jakiej kwestii jeszcze może "mnie" okłamać.. W tej
sytuacji nie widziałabym przyszłości dla tego związku.. tylko jak go rozwiązać??
W tych kwestiach zawsze byłam kiepska..

podsumowanie

[nik.na.chwile]

Jeszcze raz wielkie dzieki za odzew i rady.
Nawet nie wiedzialam, jak bardzo mi brakowalo czyjegos zainteresowania moim
problemem. Chyba za dlugo tu jestesmy zdani tylko na siebie, a ja nie jestem
taka twarda babka, jaka chcialabym byc...
Wszystkie opinie przemyslalam (nawet ta, ze nie ma klamstwa bez przyczyny i
moze to moja wina. Wyszlo mi, ze jednak nie) i zdecydowalam sie sprobowac
terapii.
Mam juz namiar na psychologa Polaka. Jest z innego stanu, ale moze jakos sie
uda z nim umowic, a jak nie, to moze kogos poleci...
Z jednej strony, mam ogromne watpliwosci- zaufanie jest dla mnie podstawa
zwiazku, a w moim wlasnie sie ulotnilo. Nie wiem czy mnie samej uda sie pokonac
zniechecenie i podejrzliwosc. Ale, z drugiej strony, chcialabym miec
swiadomosc, ze sprobowalam wszystkiego, zanim zdecyduje sie na ostateczne
rozwiazanie.
A jak nie wyjdzie, to pewnie sie zglosze, zeby sie wyplakac

Pozdrawiam

[chocolaterie]

Dobrze ze znalazlas jakis namiar na psych. Wierze, ze bedzie potrafil Wam pomoc,
w koncu USA slyna z wybitnych psychoterapeutow W Polsce pomoc w prywatnych
gabinetach niestety pozostawia wiele do zyczenia. Moj m. zanim trafil na dobra
poradnie byl u ladnych kilku psych - znachorow
Jesli ten, ktorego znalazlas sie jednak nie spisze, radze poszukac poradni lub
kogos, kto ma doswiadczenie w uzaleznieniach.
Zycze Ci wszystkiego najlepszego
PS u mnie zaufanie tez sie ulotnilo i tez bylo dla mnie niezwykle wazne. To jest
chyba najtrudniejsze do odbudowania bo...trwa dluugo. U mnie jeszcze jest z tym
tak sobie,ale nie zaluje, ze nie odeszlam.
Dla mnie jest jeszcze cos istotnego: nasza corka mimowolnie byla swiadkiem
naszego kryzysu (nawet bez jawnych awantur dziecko wyczuje, ze cos jest nie
tak). Teraz jest rowniez swiadkiem poprawy i wychodzenia z tego kryzysu, a nie
ucieczki.

[spacey1]

Moja koleżanka miała takiego męża. Z tym, że on kłamał w bardzo określonych
sprawach - finansowych. Miał chyba jakąś chorobę związaną z koniecznością
posiadania, kupowania, bo ciągle brał jakieś kredyty, aż się wkopał w niezłą
pułapkę. Kłamstwa były zwykle z tym związane, chociaż nie tylko.
Kiedyś przeczytałam książkę, która mną wstrząsnełą i pokazałam jej. Też nieźle
nią tąpnęło. Polecam lekturę, oparta na faktach. jak to niewinnie może się
zacząć pasmo kłamstw i do czego może doprowadzić.
www.merlin.com.pl/frontend/towar/368991
Mogę jeszcze polecić kilka tytułów pop-nauk
www.merlin.com.pl/frontend/towar/446230
www.merlin.com.pl/frontend/towar/397096
www.merlin.com.pl/frontend/towar/317738
Może któraś z nich ci pomoże