Pomoc finansowa dla rodziców

[lola211]

Wlasnie jestem po burzliwej rozmowie tel. z matka.Jak zwykle podniosla mi
cisnienie.Sytucje ma dosc ciezka finansowo.Ma emeryture(jakies 900 zł.),
dorabia sobie, z czego ma kolejne 800 zl(opieka nad dzieckiem plus wynajem 1
pokoju).Niedawno wykupila mieszkanie na preferencjnych warunkach, wiec splaca
kredyt plus rachunki z 1000 zł.Na zycie zostaje malo co.Mieszkanie jest 4
pokojowe, mieszka z moim bratem, ktory aktualnie jest za granica, ale wraca.
Nas jest trojka - ja i 2 braci.Tylko ja jedna wysłuchuje jej bolaczek , bywa
ze pomagam finansowo czy tez zalatwiam jej rozne sprawy.
No i dzis sie dowiedzialam, ze jestem wredna, nieczula, nic sie nia nie
interesuje, czy ma jesc itd.- bzdura według mnie, bo jak ja normalnie pytam,
to twierdzi, ze sobie radzi i ma to, czego potrzebuje.
Kazdy moj pomysl jej zły- zeby znalazla sobie prace np. w sklepie (ma raptem
57 lat)- nie, bo jest za stara i schorowana(a wedlug mnie jest
hipochondryczka- to juz odrebny problem), wynajem drugiego pokoju- nie, bo
ona nerwowo nie wytrzyma z kolejnym lokatorem., itd.
W rozmowie wyszlo, iz ona oczekuje, ze my powinnism placic jej czynsz- czyli
jakies 600 zl.miesiecznie.Bo ona jst stara(!) matka, ma trojke dzieci i taka
pomoc sie jej nalezy.Jak znam zycie zaden z braci placic jej nie bedzie,
pozostaje tylko ja.
Powiem szczerze, ze z lekka mnie jej postawa roszczeniowa zaskoczyła.Ona est
przekonana, ze naszym obowiazkiem jest jej pomoc i juz.Co myslicie na ten
temat?
Rozwiazaniem pozostaje sprzedaz mieszkania i kupno mniejszego, a wlasciwie
kawalerki- tylko gdzie podzieje sie brat? Na dwa nie wystarczy kasy.A poza
tym- dlaczego tylko jedno z nas mialoby na tym skorzystac( tu juz wlacza mi
sie lampka, ze sprawiedliwe to by to nie bylo).
Napiszcie, jak widzicie te sprawe, o ja sila rzeczy obiektywna nie jestem.

[patysiak]

mam dokladnie ten sam problem z moim ojcem. mam 3 braci. tata nie zgadza sie na
sprzedaz 4 pokojowego mieszkania w ktorym mieszka sam (mama jest z nim tylko w
weekendy, w tygodniu opiekuje sie dzicmi straszego brata). jak pytamy czy
potrzebuje pomocy to mowi ze nie. ale gdzies tam zawsze ma zal ze ma 4 dzieci a
nie ma na nic pieniedzy. nie chce isc do pracy bo tez mowi ze chory jest i
stary. i tak wciaz.

staram sie nie przejmowac.choc czasem jest ciezko.

[lola211]

Ja wlasnie sie przejmuje i zamierzam cos z tym zrobic.Matka wpedza mnie w
poczucie winy i nie moge obok tego przejsc do porzadku dziennego.Mieszkanie
najlepiej byloby sprzedac za 4 lata, jesli wczesniej , to straci sie na tym
finasowo- co jak stwierdzila ona ma juz gdzies, bo nie bedzie przez 4 lata sie
stresowac.Noz kurka wodna, nie ma kasy, a stac ja na takie szastanie tysiacami
zlotych? Jak zauwazylam ona z kadej dupereli robi ogromny problem, wszystko ja
denerwuje , jakby kobieta nie wiedziala, ze zycie jest stresujace i malo kto
zyje dokladnie tak ja lubi.Ja np. zaraz jade do pracy, bo musze w niedziele
pilnowac biznesu- nie lubie, ale sie z tym godze, ze musze.

[hexella]

Przyznam, że sytuacja jest dla mnie dość egzotyczna...
Mój tata jest raczej z tych, co to się nigdy nie żalą, zwłaszcza do dzieci.
On zawsze dobrze się czuje, świetnie sobie radzi i nie ma żadnych problemów, w
życiu nie zgodziłby się na pomoc finansową.
No cóż, inny typ poprostu.
Pomagać oczywiście możesz, ale w granicach rozsądku i w końcu nie ty jedna
przecież, masz jeszcze rodzeństwo.

[lila1974]

Z całą pewnością zwołałabym naradę rodzinną - z braćmi czyli.
W sytuacji pretensji artykułowanych w niewybredny sposób nie mialabym ochoty
ponosić pełni odpowiedzialności za finanse rodzicielki, acz przyzwoitość nie
pozwoliłaby mi ją całkiem zlekceważyć.

[fergie1975]

wiesz, szczerze naprawde bardzo Ci współczuję.
Twoja mama próbuje Tobą manipulować i nie powinnaś sie poprostu dać, skoro
obiektywnie oceniasz, że nic sie nie dzieje, a Twoja mama ma ogólnie jakis żal,
którego powodu nie możesz docieć w żaden sposob.
Spotkałam się w swoim życiu z podobnym przypadkiem ,w którym okazało się ze
główny sprawca zamętu rodzinnego ma depresję (podobne objawy: wszyscy źli, nikt
sie nie interesuje, ona by umarła i nikt by nie zauważył, brak pieniędzy na
lekarstwa, wszyscy powinni jej cos dać, a najlepiej siedzieć z nią 24h) i nie
obeszło sie bez leczenia.
W takich przypadkach CAŁA rodzina (Ty i Twoi bracia) musi ja do tego namówić
(=nakazać) i wspierac (=postraszyć). Zeby nie było że tylko Ty coś chcesz od
Niej, bo znowu wyjdziesz na wredną.

[burza4]

od strony prawnej - masz obowiązek pomagać rodzicowi w niedostatku. Tyle, że
nie tylko ty, ale i reszta rodzeństwa po równo.

z drugiej strony - mama w biedzie nie żyje (tzn. nie powinna, mając 1700 zl
dochodu), ma możliwość takiej organizacji życia, żeby sobie dawać radę samemu.
Może 4-pokojowe mieszkanie zamienić na mniejsze (z dopłatą), jeśli utrzymuje
je - to najprawdopodobniej ze względu na dzieci - pytanie czy wszystkie, czy
tylko syna, który z nią mieszka. I mama powinna uczciwie postawić sprawę -
czyli wyjaśnić jak to widzi.

nie ma powodu, żebyś ponosiła konsekwencje decyzji mamy o wykupie mieszkania,
jeśli np. zrobiła to dla brata, co innego jeśli robiła to po to, abyście mogli
je odziedziczyć (wszystkie dzieci po równo), ale w takim przypadku nalezałoby
to ustalić z zainteresowanymi; czyli powiedzieć otwarcie - mieszkanie będzie
dla was, zrzućcie się na wykup, bo mnie nie stać. To samo z czynszem - jesli
brat z nią mieszka, to niech brat się do rachunków dorzuca, trudno żebyś go w
tym wyręczała.

[lola211]

> nie ma powodu, żebyś ponosiła konsekwencje decyzji mamy o wykupie mieszkania,
> jeśli np. zrobiła to dla brata, co innego jeśli robiła to po to, abyście
mogli
> je odziedziczyć (wszystkie dzieci po równo), ale w takim przypadku nalezałoby
> to ustalić z zainteresowanymi; czyli powiedzieć otwarcie - mieszkanie będzie
> dla was, zrzućcie się na wykup, bo mnie nie stać. To samo z czynszem - jesli
> brat z nią mieszka, to niech brat się do rachunków dorzuca, trudno żebyś go w
> tym wyręczała.


Co do wykupu to byl jej pomysl.Pojawila sie okazja, wiec skorzystala.Ja
pomoglam jej o tyle, ze pozyczylam czesciowo na wykup kase, reszte wziela w
kredycie.Terminu splaty nie okreslilam, ale ona poczuwa mi sie do oddania jak
najszybciej, bo jak twierdzi nie umie zyc spokojnie z takimi
zobowiazaniami.Oddaje co miesiac, stad wnioskowalam, ze ma z czego.
Poradzilam jej, zeby to mieszkanie wykupila, by nastepnie za 5 lat je sprzedac
i kupic mniejsze, moze na kawalerke jeszcze starczy.
Myslalam o wykupie przez nas troje, ale to nierealne- bracia kasy nie dadza,
bo nie maja.I stwierdzilam, ze co jak co, ale nie bede sama jedna partycypowac
w kosztach, by za iles tam lat kazdy roscil sobie pretensje do udzialu w
spadku.Bo oczywiscie matka zapowiedziala, ze po jej smierci nieruchomosc
przypadnie po równo kazdemu z nas.
Co do brata- mieszka z nia jakies 6 mies. w roku i ona jakos nie bardzo umie
wyegzekwowac od niego kase na rachunki.

[mbwj88]

a stać cie na taką pomoc???
może mamie się wydaje ze ty masz dużo i wydaje sie oczywiste że powinnaś dawać
rodzice niestety czasami biorą od jednego dziecka a po cichu dają drugiemu
na razie spokój a potem rozmowa z rodziną
warto to jakoś rozwiązać na spokojnie

[syriana]

wywieranie presji i roszczeniowa postawa, bez względu na osobę posługującą się
takimi metodami, skutecznie odbiera mi chęć do pomocy i nie dziwi mnie Twoje
rozgoryczenie

na pewno musicie z braćmi pogadać szczerze, jak oni widzą sytuację

skoro Mam nie chce sprzedawać mieszkania, a jest duże jak na Jej potrzeby, może
wyjściem byłoby przeznaczenie go na wynajem i poszukanie (również na wynajem)
czegoś mniejszego

[lola211]

Caly pic IMo polega na tym, ze ona uwaza iz majac 57 lat powinna zyc spokojnie
na emeryturze.Pracowac i wynajmowac pokoj musi, zeby miec z czego zyc.I o to
ma wielki zal do calego swiata.Kazdy lokator jakiego miala byl nie taki jak
trzeba.Praca niani ja wykanczala, co ja sie nasluchalam jak to jej źle.W
zasadzie to mnie najbardziej wkurza, te jej wieczne biadolenie i uzalanie sie
nad soba.Dlatego tez ograniczam z nia kontakty, bo po prostu mnie dołuje.O to
tez ma zal- ze do niej nie dzwonie, nie pytam czy zyje, czy zdrowa jest.A ja po
prostu unikam jej ze wzgledu na wlasne psychiczne samopoczucie.
Co do braci- jeden jest niedorajda i kasy miec nie bedzie(ma prace, zarabia,
ale placi alimenty i nie zostaje mu zbyt wiele, a nowa luba nie pracuje i
wylicza m kazdy grosz!), drugi jest na dorobku, dosc nieustabilizowany facet i
bywalo, ze zyl z tego, co ja mu pozyczylam.
Tylko ja jedna mam stabilna sytuacje i w razie czego mam mozliwosc wspomoc
rodzine.Tylko ze w tej sytuacji czuje pewien opor- jak pisalalm zaskoczyla mnie
roszczeniowa postawa matki.Ona nie mysli o tym,co by zrobic by zarabiac wiecej
(a kilka pomyslow jej juz przedstawilam)tylko po prostu chce kase od od dzieci.
Mnie kobieta w jej wieku, jak na nia patrze,wydaje sie osoba na tyle sprawna,
ze spokojnie moze zawodowo popracowac- a ona siebie widzi chyba jako schorowana
staruszke.Czy 57 letnia kobieta jest za stara na prace?

[demarta]

polecam twojej mamie lekturę wczorajszych "wysokich obcasów". artykuł "duże
dzieci, duzy kłopot".

[janka007]

Zupełnie nie czaję takich klimatów, bo moja mama ma prawie 60 lat i dalej
pracuje, chyba by jej nie przyszło do głowy czegoś żądać ode mnie. Przecież
wiek emerytalny kobiet w naszym kraju wynosi 60 lat, a można przejśc na
emeryturę nawet i później.

Twoja mama ma możliwości zwiększenia swoich przychodów, więc jeśli nie chce ich
zwiększyć na własne życzenie to jest to jej broszka. Ty masz małe dzieci i masz
obowiazek alimentacyjny pzrede wszystkim wobec nich, a nie wobec rodzica który
mógłby sobie pomóc, a nie chce. Co innego gdyby twoja mama była obłożnie chora
i/lub nie miała przestrzeni, którą mogłaby wykorzystać na wynajem.

Każdy rodzaj zarobkowania wiąże sie z uciązliwościami - czy robisz to ty, czy
ona.

[lola211]

Janko, no i takie wlasnie jest moje zdanie w tym temacie- ze 57 letnia
pracujaca kobieta to nie jest jakis wielki wyczyn.No ale jak uslyszalam, ja
wymagam niemozliwego, ona cierpi po kolei na: zawroty głowy, bole zoładka,
zaparcia, nadcisnienie.Mnie sie wydaje, ze na takie dolegliwosci to cierpi
kazdy w jej wieku i nie jest to argument przeciwko pracy.Tylko jak ja
przekonac, zeby tak sie nad soba nie uzalala?
Usłyszalam jeszcze , ze ja lekka reka wydaje 100 zl. w markecie, a ona na tyle
musi pracowac 3 dni.Znaczy - rozrzutna jestem.Z jej perspektywy pewnie tak.

[janka007]

lola211 napisała:

No ale jak uslyszalam, ja
> wymagam niemozliwego, ona cierpi po kolei na: zawroty głowy, bole zoładka,
> zaparcia, nadcisnienie.

Zawroty głowy - może ma słabą kondycję, przydałoby się troche aktywnosci
fizycznej
Bóle żołądka - trudno powiedzieć, trzeba z tym iść do lekarza, a jak powie że
wszystko ok to znaczy że są na tle nerwowym, zmiana trybu życia
Zaparcia - nie jeść tyle słodkiego, więcej warzyw i ciemnego pieczywa. Na pewno
pomoze.
Nadciśnienie - ograniczyć tłuszcz w diecie; dieta z 10% tłuszczu daje takie
efekty jak by-passy, a nawet lepsze bo trwalsze.

Poza tym dużo dolegliwości bierze sie z tego, ze człowiek ma czas je
rozpamietywać bo ma za mało zajęcia. Kazdego czasem boli żołądek tylko nie
każdy ma czas żeby o tym dumać.

Powiedz jej, żeby sie wzięła w garść bo nie stoi jeszcze u grobu tylko moze być
aktywną kobietą o świetnym samopoczuciu. A jak nie podziała to chyba się musisz
po prostu odciąć. 100 zł przy 4-osobowej rodzinie i zakupach raz na kilka dni
to nie jest tak dużo. Twoja mama ma prawo do twojej pomocy, ale jeszcze teraz
spokojnie mogłaby zarobić na siebie sama i nie wisieć na tobie - to trochę
wstyd wisiec na córce która ma małe dzieci i obowiązki przede wszystkim wobec
nich.

[lola211]

> Poza tym dużo dolegliwości bierze sie z tego, ze człowiek ma czas je
> rozpamietywać bo ma za mało zajęcia. Kazdego czasem boli żołądek tylko nie
> każdy ma czas żeby o tym dumać.

To wlasnie jej próbowalam tlumaczyc.Ze juz z nudow po prostu wynajduje sobie
choroby.I mam wrazenie, ze ona tym zyje- ma o czym opowiadac, najlepszy news to
taki, ze lekarz cos tam u niej wynalazl.

> Powiedz jej, żeby sie wzięła w garść bo nie stoi jeszcze u grobu tylko moze
być
> aktywną kobietą o świetnym samopoczuciu

Powiedzialam, a jakze.No i mi sie oberwalo, ze zycia nie znam, zobacze w jej
wieku, po prostu brak mi zrozumienia dla starego czlowieka.

[kai_30]

Hehe, lola - skąd ja to znam

Moi rodzice są już na emeryturze - razem mają ok. 3 tys. miesięcznie. Jakiś czas
temu zamarzyła się mamie (ojciec nie ma nic do gadania) sprzedaż mieszkania w
małej dziurze i kupno nowego w drogiej miejscowości letniskowej. Oboje załapali
się na akcje ze swoich zakładów pracy - do zysku moja matka nie przyzna się pod
karą śmierci, ale na bank było to powyżej stu tysięcy złotych. Mieszkanie ma
wyposażone na full wypas - ze starego nie wzięli nic.

I co? I moja mama wiecznie płacze, że nie ma pieniędzy, na życie jej nie
starcza, na nic jej nie starcza, jak bierze któreś moje dziecko na weekend to
muszę jej zostawiać kasę, bo "jedzenia nie ma za co kupić". Co gorsza,
faktycznie tak jest. Wpadła w pętlę kredytową, brała kolejne pożyczki, żeby
spłacić poprzednie, forsa z akcji poszła kawałkami na spłatę długów, które
zaczęły się w momencie kupna mieszkania i przeprowadzki.

Mam już dość, naprawdę. Owszem, miesięcznie mam więcej kasy od niej (od
niedawna, jeszcze dwa, trzy lata temu nie mogłam nawet marzyć o takich dochodach
jak jej emerytura), ale ja mam dwoje dzieci, do licha! Nie mam mieszkania, nadal
wynajmuję, samochód na kredyt, dopiero co przestałam spłacać długi "porozwodowe"
i po prostu mnie trzaska, jak słyszę wieczne narzekania i roszczenia.

Moja matka też uważa, że jej "się należy". Z tym, że mam wątpliwości, czy
kilkaset złotych miesięcznie by ją zadowoliło. Potrafi nękać mnie telefonami
niezależnie od sytuacji - na przykład po tym, jak miałam wypadek samochodowy i
wiadomo było, że naprawa auta będzie mnie kosztować parę tysięcy. A przy tym of
koz obrabia mi tyłek po rodzinie i twierdzi, że zarabiam jak Bill Gates co
najmniej i "co ja z tymi pieniędzmi robię". Źle, że kupiłam samochód na kredyt
(nic to, że pracuję w mieście oddalonym o 50 km, a dzieci do szkoły mają jakieś
7 km, i to w przeciwną stronę) - no pewnie, mogłam wziąć kredyt i jej kasę
oddać. Jak kiedyś spotkałam ją przypadkiem w supermarkecie, kiedy po wypłacie
robiłam zapasy i zapłaciłam kilkaset złotych, komentowała chyba przez miesiąc
"jak to można tyle pieniędzy wydawać"...

Aha, też mam dwoje rodzeństwa, ale tylko ja od czasu do czasu sypię kasą, z
racji długu wdzięczności za odbieranie mi dzieci ze szkoły. Ale narzekania
staram się olewać, z różnym skutkiem.

[burza4]

brrrr...

całe szczęście, że moi rodzice sami doświadczywszy na własnej skórze
takiego "niejednolitego" podejścia swoich rodziców, sami zwracają uwagę żeby
żadna z nas nie czuła się pokrzywdzona.

w takiej sytuacji jak wasza można i trzeba się zbuntować i mówić otwarcie o
sytuacji i swoich racjach. Wszystko wskazuje na to, że mama autorki "wisi" na
niej, bo autorka twardo się nie odcięła. Coś na zasadzie "dasz palec, to
awanturę zrobi, że nie całą rękę". Tymczasem z matką mieszka brat - i nic nie
wskazuje na to, żeby kiedykolwiek miał się wyprowadzić. Siłą rzeczy - pomoc
siostry matce - jego odciąża, a to on w pierwszym rzędzie powinien pomagać, bo
tam mieszka. Więc niby z jakiej racji autorka ma sobie od ust odejmować?
podejrzewam, że gdyby brat płacił połowę rachunków i za swoje utrzymanie, to
problemu by nie było. Jak autorka pomoże raz czy dwa - będzie pretensja że tak
mało i tak rzadko.

Dorośli ludzie ponoszą konsekwencje swoich decyzji i sami płacą za swoje błędy.
Rodzice również, pomijam kwestię chorób, bo tu mamy do czynienia z ludźmi
zdrowymi. Jeśli ktoś przechodzi na wcześniejszą emeryturę, bo mu się nie
chciało pracować, to niestety musi się liczyć z brakiem środków - i sam musi
ten problem rozwiązać, a nie oglądać się na innych. Tu nie chodzi o wypadki
losowe, ale o niefrasobliwość.

[denea]

No moment, moment, ale to mieszkanie to nie jest jakiś wymysł tylko chodzi o
to, żeby brat miał gdzie wrócić, tak ? No to dlaczego on nie partycypuje w
kosztach ?? W końcu gdyby było tylko jego to też musiałby je utrzymać będąc za
granicą.
Myślę, że musisz pogadać z braćmi. No sorry, matka ma Was troje, jeśli
faktycznie jest tak ciężko to może moglibyście się składać co miesiąc, ale pod
warunkiem, że wszyscy.
A że ma 57 lat i nie chce pracować... Powiem Ci że jakbym wychowała trójkę
dzieci i pracowała kilkadziesiąt lat to może też bym chciała odpocząć Ma w
końcu emeryturę A może się źle czuje ? Może coś jej dolega ?

[lola211]

Mieszkanie wykupione na preferencyjnych warunkach oplaca sie sprzedac po 5
latach, dlatego uwazam, ze sprzedawanie go teraz i kupno mniejszego sie nie
kalkuluje.Druga rzecz, ze faktycznie brat nie bedzie miał gdzie mieszkac, jak
przyjedzie.Mam tylko nadzieje, ze udalo by mu sie ulozyc sobie zycie za
granica, wowczas probem by zniknal.
Ja wiem, ze najrosadniej byloby zlozyc sie w trojke na ten czynsz, ale wiem ze
tak nie bedzie.Starszy brat na bank nie da jej tej kasy, twierdzac ze nie stac
go i juz- w sumie tak wlasnie jest, kokosow to on nie zarabia.

> A że ma 57 lat i nie chce pracować... Powiem Ci że jakbym wychowała trójkę
> dzieci i pracowała kilkadziesiąt lat to może też bym chciała odpocząć Ma w
> końcu emeryturę A może się źle czuje ? Może coś jej dolega ?

Ok, moze jej sie nie chciec.Ale jak sie ma za malo kasy to po prostu trzeba
pracowac i juz.A źle sie czuje odkad siegam pamiecia- u niej byle przypadlosc
urasta do rangi smiertelnej choroby.Dosc powiedziec, ze najciekawszym tematem
jej i jej kolezanek jest stan zdrowia i co ktorej dolega, i co dolega ich
dalszym i blizszym znajomym.Nie musze dodawac, ze to moja matka inicjuje te
rozmowy.

[denea]

Taaa, typowe hobby ludzi w tym wieku Moja teściowa wprost mówi że najlepiej
byłoby żeby umarła, to miałaby w końcu święty spokój.
Hmmm, Lola, żadna złota myśl mi do głowy nie przychodzi. Jeśli możesz i chcesz,
to pomagaj finansowo licząc się z tym że braciszkowie się wypinają. Jeśli nie
możesz to nie możesz i już.
A jojczenie olej, no bo co innego możesz zrobić ?
My trochę podobną sytuację mamy z teściową. Ma rentę 700 zł, mieszka z
najmłodszym synem. Gdybyśmy chcieli jej pomóc finansowo to też pozostali bracia
ani by myśleli, zresztą w tej chwili nas na to nie stać. Mąż pomógł jej
załatwić zasiłek celowy w MOPSie a najmłodszy syn w końcu znalazł normalną
pracę, więc mam nadzieję że będzie lepiej.
Czego i Tobie życzę

[burza4]

denea napisała:

> A że ma 57 lat i nie chce pracować... Powiem Ci że jakbym wychowała trójkę
> dzieci i pracowała kilkadziesiąt lat to może też bym chciała odpocząć Ma w
> końcu emeryturę A może się źle czuje ? Może coś jej dolega ?

wiesz co? ja mam kilkadziesiąt lat mniej i TEŻ chętnie bym odpoczęła, tylko że
zdaję sobie sprawę z tego że będzie to miało określone konsekwencje na
przyszłość. Choćby w postaci głodowej emerytury. Na emeryturę przechodzi się w
wieku 60 lat, z postu wynika, że mama już na tej emeryturze jakiś czas przebywa
a ma dopiero 57 lat, więc decydując się na taki krok wiedziała jakie są tego
skutki finansowe. Nieważne czy coś dolega czy nie, żeby mieć trzeba zapracować
i tyle a nie oglądać się kto coś da.

[denea]

Masz trochę racji, oczywiście.
Ale idąc tym tropem jak już dla nas przyjdzie czas na emeryturę a państwo nas
zrobi w bambuko i dostaniemy po jakieś 700 zł to się okaże że do śmierci
będziemy musiały pracować. Niefajnie, co ?

[burza4]

denea napisała:

> Masz trochę racji, oczywiście.
> Ale idąc tym tropem jak już dla nas przyjdzie czas na emeryturę a państwo nas
> zrobi w bambuko i dostaniemy po jakieś 700 zł to się okaże że do śmierci
> będziemy musiały pracować. Niefajnie, co ?

myślę, że jednak nie zrobi, bo żaden rząd nie będzie miał ochoty na wywołanie
rozruchów, zresztą - pod egidą unii będąc nie da się już tak bezkarnie robić
ludzi w bambuko. zresztą - nie liczę na państwową emeryturę, i właśnie dlatego -
na luksus niepracowania nie mogę sobie pozwolić.

poza tym kwestia marnej emerytury to jedno, ale wiele jest przypadków zwykłej
niegospodarności. Teściowa mojej koleżanki też jest na wcześniejszej, dostaje
jakieś grosze - ale to co ma roztrwania kupując szmatławej jakości towary od
Rosjan na targu a potem wyciąga rękę do dzieci i ustawicznie jojczy żeby
pomogły, bo ona na leki nie ma. Tymczasem ma ok. 40 kompletów pościeli, tony
ręczników, obrusów i tym podobnego śmiecia i stale dokupuje kolejne, a dzieciom
też się nie przelewa. Też mogłaby coś zrobić ze swoją sytuacją, ale nie...

[denea]

> myślę, że jednak nie zrobi, bo żaden rząd nie będzie miał ochoty na wywołanie
> rozruchów, zresztą - pod egidą unii będąc nie da się już tak bezkarnie robić
> ludzi w bambuko. zresztą - nie liczę na państwową emeryturę, i właśnie
dlatego
> -
> na luksus niepracowania nie mogę sobie pozwolić.

Spodziewam się że jednak zrobi w tym sensie że zaczęta już reforma emerytalna,
która nas obejmuje z I ORAZ II filara zapewni nam kiedyś kwotę ok. 600-700
zł/mies. Tylko biedroneczki kochane co na górze siedzą o tym nie mówią. Jeżeli
odkładasz sobie w III filarze to bardzo dobrze robisz i kiedyś będziesz sobie
mogła pogratulować.




> poza tym kwestia marnej emerytury to jedno, ale wiele jest przypadków zwykłej
> niegospodarności. Teściowa mojej koleżanki też jest na wcześniejszej, dostaje
> jakieś grosze - ale to co ma roztrwania kupując szmatławej jakości towary od
> Rosjan na targu a potem wyciąga rękę do dzieci i ustawicznie jojczy żeby
> pomogły, bo ona na leki nie ma. Tymczasem ma ok. 40 kompletów pościeli, tony
> ręczników, obrusów i tym podobnego śmiecia i stale dokupuje kolejne, a
dzieciom
>
> też się nie przelewa. Też mogłaby coś zrobić ze swoją sytuacją, ale nie...

Znam ) Dlatego mojej teściowej nie możnaby dać absolutnie kasy, kiedyś wzięła
kredyt i pierwsze co zrobiła to kupiła 4 koce, diabli wiedzą, po co. Robiliśmy
jej po prostu zakupy, niby spożywka, ale zawsze.

[burza4]

denea napisała:


> Spodziewam się że jednak zrobi w tym sensie że zaczęta już reforma
emerytalna, > która nas obejmuje z I ORAZ II filara zapewni nam kiedyś kwotę
ok. 600-700 > zł/mies. Tylko biedroneczki kochane co na górze siedzą o tym nie
mówią.

o ile te biedroneczki ochromolą się od mojego II filaru, to liczę na znacznie
większe kwoty, niestety biedroneczki psują co mogą. Np. nadal utrzymują
swoisty parytet jeśli chodzi o lokowanie kasy w zagranicznych akcjach.
Wolałabym mieć wolną rękę w decydowaniu jak mają być zarządzane moje pieniądze.

Jeżeli > odkładasz sobie w III filarze to bardzo dobrze robisz i kiedyś
będziesz sobie > mogła pogratulować.

nie III filar mnie nie interesuje, wybrałam innego rodzaju inwestycje. Po
chorych propozycjach "zaopiekowania" się II filarem, nie ufam politykom i
obawiam się że mogą wykombinować coś również w sferze prywatnych ubezpieczeń.
Wolę coś bardziej stabilnego a jednocześnie dającego większą elastyczność
manewru.

[lola211]

Z ta emerytura to jest tak, ze mama w wieku 50 lat zostala na lodzie- wczesniej
pracowala , nastepnie dostala propozycje nie do odrzucenia, by zalozyc wlasna
dzialalnosc, ktora w rezultacie przestala przynosic zyski.Dzialalnosc padla, a
mama zostala bezs srodkow do zycia- zadne swiadczenie jej nie
przysługiwalo.Wziela sie za nianczenie dzieci, w wieku 55 lat nabyla prawa do
wczesniejszej emerytury.Zatem nie ze swojego wyboru przeszła w stan spoczynku.

[denea]

Lola, no doopiastą sytuację masz. Nic odkrywczego nie wymyślę - możesz zacisnąć
zęby i jakoś matce pomagać mając świadomość że sama robisz coś co powinno robić
Was troje. Możesz próbować ograniczyć stosunki z mamą i że tak powiem, wypiąć
się jak reszta, ewentualnie zmagając się ze złym samopoczuciem z tego powodu.

W sytuacjach totalnego zniechęcenia hamuje mnie trochę myśl że kiedyś też będę
w tym wieku i kto wie w jaką stronę zdziwaczeję Teściowa wiecznie się skarży
że jej nerwy wysiadają - faktycznie, popapranych kłopotów rodzinnych ma masę a
jak akurat nie ma to sobie wymyśla na podstawie mglistych przesłanek. Np.
kiedyś przyuważyła u nas zbitą szybę w drzwiach i wywnioskowała, że mój mąż się
awanturuje. Uśmiałam się jak dzik w pokrzywach. Plotkuje na całą okolicę z
jedną starą wiedźmą - bo nie ma co robić, przed kompem przecież nie usiądzie. I
tak dalej, i tak dalej. Nie powiem że podchodzę zawsze lajtowo, bo szlag
naprawdę może trafić, ale staram się jak mogę.

Tak czy owak nadal uważam że opłacanie mieszkania dla brata jest
niesprawiedliwe. A takie żądanie przesadne.

[ewag12]

Razem z mężem chcielismy pomóc teściom, głównie chodziło o remont mieszkania,
ciagle pracuja ale maja niespełna 2 tys. dochodu, przeznaczylismy więc
niewielką kwotę - ni cholery sie nie da. Nie wezmą i już.
Taki mają charakter, że dla nas by spod ziemi wykopali a sami nie wezmą...

[gania76]

Wiesz co, trochę Cię rozumiem, mam teściową w tym typie co Twoja mama, z tym że sytuacja jest tym gorsza, że mój mąż jest jedynakiem i w związku z tym kochająca mamusia oczekuje, że syn będzie spełniał jej wszystkie zachcianki. Spłacamy jej kredyt mieszkaniowy, co prawda mieszkanie będzie kiedyś dla naszych dzieci, więc niech już będzie. Co miesiąc też mąż wysyła jej 300zł, a nieraz więcej. Moja mama ma mniejszą emeryturę, ale aż tyle jej nie pomagamy, a jak już chcemy, to ona nie chce od nas brać pieniędzy, nawet jak dziecko podrzucamy, to nie chce brać i mówi że da sobie radę. A moja teściowa potrafi np. napisać sms-a "Moja wizyta będzie Was kosztowała 200zł". Po czym przysyła nam kosztowne i zupełnie nietrafione prezenty, np. w zeszłym roku przysłała młodemu kurtkę za 199zł (cena była na metce) - ja bym takiej drogiej nie kupiła, to raz, a dwa, że rozmiar był 110 a w zeszłym roku nosił 92, i kurtka wciąż za duża wisi w szafie. Ja dostałam od niej terminarz oprawny w skórę, no OK, prezent ładny, tylko że siedzę w domu na macierzyńskim i co ja mam w tym terminarzu wpisywać???
Moim zdaniem, trzeba takie zachowania od razu uciąć, i nie pozwalać na to, żeby ktoś (nawet rodzic) usiłował na nas pasożytować. Wiadomo, że rodzicom trzeba pomagać, ale bez przesady. Mój mąż jest jedynakiem, więc wiadomo, że ten obowiązek spada na niego. W Twoim przypadku powinnaś poważnie porozmawiać z braćmi, a z mamą być bardziej stanowcza, nawet za cenę pogorszenia stosunków.

Swoją drogą, coś jest dziwnego z naszymi matkami, teściowa ma 59 lat a mama 57, obie mają jakieś tam dolegliwości, ale żadna nie jest poważnie chora, a też zachowują się jak staruszki i tak o sobie mówią: "ja to juz jestem za stara na pracę", "moje życie się niedługo kończy", itp. Czy ktoś może ma jakąś teorię na ten temat?

[janka007]

Ludzie mają widocznie taki przekaz od swoich rodziców. Też muszę powiedzieć, ze
tego nie rozumiem bo mam bardzo długowieczną rodzinę i dziadek po 80 to jeszcze
młodzieniaszek - pracuje naukowo, jeździ po świecie i ma swoje hobby. 60-letnia
mama jest właściwie w kwiecie wieku, choć twierdzi że już się bardziej męczy
niż kiedyś. Ale widzę ze w zależności od tradycji rodzinnej podejście do życia
w tym wieku bardzo sie różni, niektórzy czekają na śmierć od sześćdziesiątki,
inni dopiero zaczynają żyć.

[lola211]

Moja tesciowa ma 75 lat, jest po chorobie nowotworowej(cwierc wieku temu)-
odkad znam te kobiete nieustannie ja podziwiam za hart ducha, energicznosc,
optymizm.Tez tu ja boli, tam strzyka- ale ona nie ma zwyczaju sie z tym
obnosic, nie zadrecza wszystkich wkolo problemami, chorobami.Latem wsiada w
samochod i jedzie nad Baltyk - jako kierowca.
W zestawieniu z nia moja matka, 18 lat mlodsza to kwekajace nieszczescie(tym
dziwniejsze, ze moja matka jest kobieta calkiem jeszcze atrakcyjna, zdawalo by
sie -do rzeczy).Kurcze, nie chce byc taka jak moja matka w przyszlosci, ludzie
beda mnie unikac, w tym wlasne dziecko.

[syriana]

> Czy ktoś może ma jakąś teorię na ten temat?

depresja menopauzalna
takie zachowania (w każdym wieku) są spotykane, przy ogólnym niezadowoleniu z
własnego życia

około 60 może to wyglądać i dawać się we znaki tak drastycznie, bo świadomość
upływu czasu i podsumowanie własnego życia, ze wszystkimi pewnie
niespełnieniami, jest bardziej przykra i obciążająca

[demarta]

uuuuuu, mam nadzieję, że odziedziczę geny po babci. dzisiaj ma 83 lata, biega
po znajomych po całym mieście z predkością światła i namiętnie ogrywa ich w
karty (na pieniądze oczywiście). no i na palcach jednej ręki można policzyć
kiedy przegrywa ze swoimi duuużo młodszymi koleżankami/kolegami. oni mają
teorię, że babcia notorycznie oszukuje, ale grajac z nią od 50 lat nikt nie
zauważył jeszcze w jaki sposób, a babcia się nie przyznaje do oszustw. siwych
włosów ma mniej od swoich córek, a twarz tak zakonserwowana, że nieznajomi dają
jej góra 60 lat. to wszystko dzięki pogodzie ducha i uśmiechowi na twarzy mimo
wielu i coraz poważniejszych doledliwości zdrowotnych, o których babcia nie
lubi rozmawiać. jedno co ją martwi, to jak z jakiejś okazji życzymy jej 100
lat, to musi, że świnie z nas i że nie sądziła, że aż tak źle jej życzymy )))

Demarta :-)

[mathiola]

Mamy podobne babcie. Moja na 80-te urodziny dostała nowy ROWER Bo stary już
się zużył był Moja babcia - lat 83 - potrafi na owym rowerze zrobić 30 km
jednego dnia. Słowo honoru

[demarta]

no oby nam sił i hartu ducha starczyło na tak radosną i miłą starosć )))

[mathiola]

Dokładnie. Zawsze to powtarzam.

[mathiola]

Ja widzę sprawę tak: jeśli mojej mamie nie starczyłoby pieniędzy na jedzenie,
pomogłabym. Ale jeśli stać ją na utrzymywanie 4-pokojowego mieszkania, w którym
żyje z synem dorosłym, to w pierwszej kolejności poszłabym odbyć poważną
rozmowę z bratem. Poza tym jeśli jest za granicą, to pewnie nieźle tam zarabia.
Powinien utrzymywać mieszkanie w którym mieszka, jak każdy normalny obywatel.

[lola211]

Troche inaczej to wyglada.Za granice pojechal 4 miesiace temu, lapie sie prac
dorywczych, wiec sadze, ze nie bardzo ma z czego odlozyc, tak przynajmniej mi
mowil.Tez mi sie wydaje, ze to on powinien partycypowac w kosztach utrzymania
mieszkania z takiego powodu, iz tam mieszka.No ale ja ciagle slysze o dzieleniu
na 3.

[mathiola]

To jakaś bzdura kompletna. Mniemam, iż mieszkasz oddzielnie?
To tak jak u mnie. Nie wyobrażam sobie, jak możnaby ode mnie, mieszkającej od
lat w innym miejscu, próbować wyegzekwować opłaty za mieszkanie, z którego nie
korzystam, a w którym mieszka moje rodzeństwo. To nieporozumienie.
Co innego pomoc mamie - czasem jej dorzucę się do tego czy owego, ale to
dlatego, że po prostu chcę jej pomóc, bo ma mniej niż ja.

[lola211]

Ale moja mama uwaza to za pomoc jej osobiscie- mieszkanie traktuje jako swoje,
oplaty sa jej, wiec to ma byc pomoc dla niej.
Wiem, ze jej sie nie przelewa, wiem, ze jest sama z tym wszystkim na
glowie.Buntuje sie jedynie przed tym, ze to wszystko spada na mnie, bo bracia
jakos zupelnie inaczej podchodza do sprawy.Poza tym troche ja obwiniam a
zaistniala sytuacje, bo dzisiejsze zycie jest wynikiem wielu jej poprzednich
decyzji- rozwiodla sie z ojcem, ktory dobrze zarabial, byla w zwiazku z jakims
beznadziejnym facetem, przez ktorego miala same problemy, jak lokator jej nie
pasil, to go po prostu eksmitowala, twiedzac ze jej spokoj jest wazniejszy niz
pieniadze.I tak mozna mnozyc.Jednym slowem- chcialaby miec swiety spokoj,
siedziec w domu i nie musiiec zarabiac.Co pozostaje? Tylko pomoc od dzieci i
stad takie a nie inne jej myslenie.

[mathiola]

No to faktycznie, sytuacja nie do pozazdroszczenia. Jedyne co mi przychodzi do
głowy to powazna rozmowa z btaćmi. Nie może tak być, że jedno dziecko poczuwa
sie do obowiązku utrzymywania matki, a reszta korzysta bez skrupułów z
wszelkich dobrodziejstw przez nią darowanych. Szczególnie ten, który z nią
mieszka... Widzę tu syndrom najmłodszego (czasem też najstarszego, ale
rzadziej) synka. Czy się mylę? Bo ja tez mam takiego brata... ale dajemu mu
radę z siostrą

[miedzymorze]

Powiedz krótko tak jak najstarszy brat - nie stać Cię i kropka. Przecież już i tak więcej jej pomogłaś niż bracia, bo pożyczyłaś jej pieniądze na wykup.
Jeśli w mieszkaniu mieszkają mama i młodszy brat - to ich sprawą jest tegoż mieszkania utrzymanie, a nie Twoją. Na teksty ile to wydajesz mów krótko 'dzieci kosztują'. Przypomnij jej dobitnie, że ma oprócz Ciebie ma też inne dzieci. Możesz jej np pomóc w szukaniu lokatora, albo w jakiś inny sposób, ale powiedz jasno, że pieniędzy na czynsz nie dasz.

pozdr,
mi

[zuzanna56]

Twoja mama trochę przypomina mi moją teściową. W wieku 50 lat (15 lat temu)
była już na rencie i oczekiwała od nas pomocy. Trochę to trwało zanim stopniowo
i powoli dałam jej do zrozumienia że pracuję, studiuję i udzielam korepetycji
aby to nam było lepiej a ona jest jeszcze młodą kobietą. Podziałało. Tylko że
ona raczej przemawiała do nas nie otwarcie ale aluzjami.
Moi rodzice to zupełnie inny typ. Są energiczni i pełni życia.

[issys]

skoro brat tam bedzie mieszkał to moim zdaniem on powinien sie do czynszu
dokładać

[gesta]

powiem coś z mojego doświadzcenia.. moja matka wychowała sie okrutnej
biedzie.było ich 7-ro.rodzice mojej matki całe życie ciężko pracowali fizycznie.
babcia rodziła i na drugi dzień w pole-bo wszystko dla dzieci,dla dzieci.
umarli nie mając nic.wszystko rozdali dzieciom,wnukom.moja mama jest taka
sama..to ja na nią krzyczę ,żeby o siebie zadbała,kupiła jakieś witaminki jakiś
nowy ciuch, jakiś kosmetyk,a w życiu nie przegada się. mój ojciec wychowany w
tradycji-dzieci utrzymują rodziców- (nigdy dzieciom nic nie dali,ale za to jak
ich dzieci dzisiaj szanują-pełna opieka,prezenciki,buziaki ,cud miód...) matka
go zmieniła, chociaż nie do końca,bo czasem wypomni to co zrobił czy dał.
pomagają jak mogą, chociaż nie mogę znieść myśli ,że jestem od kogoś zależna ale
co zrobić. chciałabym tylko abym nigdy o tym nie zapomniała co dla mnie i męża
zrobili. chciałabym móc się im kiedyś odwdzięczyć.
wcale się nie dziwie ,że denerwujesz sie czy masz trochę żalu..nie daj się.
jesteś młoda jak sądzę, myśl o swojej przyszłości.pomóc owszem jak
najbardziej-to Twoja matka, ale to nie usprawiedliwia faktu,ze masz płacić jej
rachunki! pomoc kiedy źle się czuje, załatwic czasem jakąs sprawę, ugotować
obiad-ale bez przesady. pamiętaj ,ze ona jakos da sobie rade ,z głodu nie
zginie, za to Ty na pewno chcesz załozyć rodzinę albo juz ją masz... myśl o
sobie, bo inaczej będziesz żyła w ciągłym żalu i rozgoryczeniu. widocznie
jesteś bardzo wrażliwą i uczuciową osoba ,a matka to wykorzystuje.nie daj się!

[ewcia789]

Rodzicom, owszem trzeba pomóc, ale wtedy gd możemy sobie na to pozwolić. Moja
mama nie domaga się pieniędzy, ale uważa że za mało ją zapraszam, nie goszczę w
niedzielę obiadami itd. Mama ma emerytury 1700 ( stan na 3 lata temu - teraz nie
wiem dokładnie) + umowy zlecenia , do których się nie przyznaje. Wiecznie kupuje
jakieś ciuchy ( tylko 10zł na ulicy)np. po 5 sweterków miesięcznie, zamawia
jakieś encyklopedie, słowniki, jak do niej wpadnę to w domu zawsze coś nowego.
Ale ciągle słyszę, że mnie jest lepiej, bo co prawda mniej zarabiam niż ona ma
emerytury (o zleceniach już nie wspomnę), ale zarabia też mąż , a to dwie pensje
a komorne tylko jedno. To , że na utrzymaniu mamy 2 dzieci chyba nie zauważa.
(średnia na osobę u nas wypada dużo mniej niż jej emerytura). Nie pamiętam ,
kiedy byliśmy u niej w czwórkę na obiedzie (nie ma pieniędzy), przychodząc do
nas, żeby kupiła dzieciom kilo jabłek (nie ma ...). Ja powinnam ją zapraszać co
niedziela na obiad , bo 5-ta osoba przy stole, to dla mnie przecież już żadna
różnica, a dla niej zaprosić 4 to ogromny wydatek i jaka robota, a ja przecież i
tak obiad gotuję. Słuchać tego nie mogę. Jak przychodzi weekend, to na nos padam
ze zmęczenia po tygodniu pracy i czasem marzę żeby pójść na gotowe , chociażby
to zalewajka była. Nie mówiąc o tym , że i tak muszę coś podgotować i zamrozić
na nadchodzący tydzień. Gdy u mnie jest, to oczywiście zje (przecież jej nie
żałuję), ale przy okazji: o jabłka leżą -daj jedno, bo mnie się skończyły, o
pomidorki leżą -daj jedno,bo w sklepie drogie, ciasto upiekłaś-daj mi do domu.
Sorry, wiem że niektóre z Was mnie potępią, ale mnie naprawdę ciężko czasem
połączyć koniec z końcem, a jeszce się nasłucham, jak mi dobrze, bo jej samej z
emerytury to ciężko i jako dobra córka powinnam jej pomóc, przynajmniej na obiad
zaprosić.

[lola211]

Ty masz inna pare kaloszy, ze tak powiem.
Moja mama mi pomaga, w tym sensie, ze dzieckiem sie zajmie, ze jak ciasto
upiecze, to dzwoni- przyjedz, weź.Nie moge złego slowa powiedziec, jesli o
takie kwestie chodzi.Tym bardziej czuję sie winna, ze cierpi na niedostatek.
Po przemysleniu sprawy stwierdzilam, ze bede jej co miesiac dawac stala kwote,
pal licho bracia, mam tylko nadzieje, ze ten jej wybuch roszczeniowy byl
jednorazowym wyskokiem i nie bedzie domagac sie pomocy, bo "jej sie od dzieci
nalezy"- to mnie w sumie najbardziej ubodło.

[lollypop]

Lola, dobrze zdecydowalas. Przeczytalam dokladnie wszystkie odpowiedzi bo po
pierwsze 10-ce myslalam ze zle na oczy widze, a teraz to mi jest zwyczajnie
wstyd za wszystkie forumowiczki ktore sie wypowiedzialy. Codzien piszecie w
innych postach o pomocy jaka doswiadczacie od rodzicow - rodzice pomagaja wam
przy dzieciach, przy kupnach mieszkan i samochodow. A gdy trzeba sytuacje
odwrocic to sypia sie gromy na starsza pania ktora smie zyczyc sobie pomcy od
dzieci! Co za tupet! Jak ona moze?!

Jesli stac Cie by pomoc mamie to nie wnikaj czy nie moglaby zdobyc pieniedzy
dodatkowa praca czy ze sprzedazy mieszkania. Pomysl ile razy w dziecinstwie to
ona wyrzekla sie potrzebnego ciucha czy torebki po to bys Ty miala na szkolna
wycieczke, na modne spodnie. I nie rozpatruj czy to sprawiedliwe ze Ty
pomagasz a bracia nie. To ich sprawa i mamy. To pomozesz i bedziesz sie
dobrze z tym czula.

[gesta]

Ty lollypop zapewne jesteś jedną z takich właśnie mamusiek ?

[lollypop]

To znaczy jaka gesta? Jesli pytasz czy jestem starsza pania oczekujaca pomocy
od dzieci, to nie, nie jestem. Mam 34 lata, male dzieci i samodzielnych
rodzicow. Nie kazda opinia musi byc odzwierciedleniem sytuacji osoby ja
wyrazajacej.

[burza4]

lollypop, tu nie chodzi o brak chęci do pomocy, zresztą - tak naprawdę mama by
tej pomocy nie potrzebowała, gdyby jej decyzje co do aspektu mieszkaniowego.
Jeśli mama utrzymuje o wiele za duże dla siebie mieszkanie, i to bardziej ze
względu na komfort brata, to czemuż autorka miałaby być do pomocy zobowiązana,
a on miałby być zwolniony? kwestia poczucia sprawiedliwości jest tu akurat
kluczowa, tym bardziej że autorce ta pomoc też przychodziłaby z trudem.

osobiście uważam, że nikt nie czuje się dobrze w roli jelenia, a to nieuchronne
w takiej sytuacji.

[janka007]

lollypop napisała:

Codzien piszecie w
> innych postach o pomocy jaka doswiadczacie od rodzicow - rodzice pomagaja wam
> przy dzieciach, przy kupnach mieszkan i samochodow.

Podobno ewolucja wspierała wydłużenie wieku kobiet bo pomagając córkom
wychowywać wnuki zwiększały szansę na przetrwanie swoich genów.
Pomoc rodzicom - jak najbardziej: starym i niedołężnym. Młodym i dołężnym tylko
wtedy kiedy robimy to dobrowolnie i stać nas na to w różnych aspektach, a nie
kiedy jest wymuszona szantażem i presją zwłaszcza jeśli ten szantaż i presja
jest skierowany tylko do jednego spośród większej liczby dzeci.

[melka_x]

Jestem zwolenniczką pomocy rodzicom, ale to nie to samo co dojenie dzieci.
Jeśli jesteś naprawdę przekonana, że Twoja mama może jeszcze bez uszczerbku na
zdrowiu pracować i znalezienie pracy jest realne, to nie widzę powodu dlaczego
miałoby być inaczej. Ile Twoja mama ma przepracowanych lat? Nie jest jeszcze w
wieku emerytalnym, ani nie jest schorowana, tak? IMO dopiero jeśli pracując
nadal nie będzie w stanie utrzymać mieszkania, wtedy powinniście jej dokładać.
A czy do czynszu dokłada się brat z zagranicy? Skoro będąc w Polsce mieszka z
nią, to moim zdaniem on jest pierwszą osobą zobowiązaną do pokrycia części
czynszu.

[nisar]

Nie czytałam całości, więc jeśli powtórzę coś co ktoś już napisał to
przepraszam.
1. istotne jest dla mnie przede wszystkim, czy jesteś w stanie mamie pomóc bez
uszczerbku w podstawowych kwestiach dla swojej rodziny
2. jeśli tak - pomóc powinnaś, sądzę że źle byś się czuła olewając temat.
3. jeśli sądzisz że pomoc braci może być problematyczna, nie podejmuj
się "zarządzania" sytuacją, tylko poproś mamę o numer konta i przelewaj tam co
miesiąc 200 zł jako swój udział w czynszu (jakoś tak mi wyszło, że czynsz 600
zł i was troje, tak?)
4. ucinaj wszelkie żale na temat ewentualnych opóźnień czy niewywiązywania się
z tego przez braci - jeśli mama potrafi wyartykułować swoje oczekiwania wobec
Ciebie, niech potrafi także wobec nich.
5. Pamiętaj - możesz i powinnaś pomóc, ale odpowiedzialność za kierowanie
życiem mamy spoczywa na niej nie na Tobie.

Powodzenia.