sens życia?

[grzalka]

Wstaję rano i jadę do pracy, potem wracam, potem zajmuję się córeczką i tak
mija tydzień za tygodniem, miesiąc za miesiącem....czasami gdzieś wyjedziemy,
czasami ktoś nas odwiedzi, czasami są jakieś imprezy. Ale generalnie czas
leci jak opętany, nawet nie zauważam, jak mija pół roku, czy rok. Przeraża
mnie to. Gdzie sens w tym wszystkim? Po co to wszystko? Nauczylam się nie
planować zbyt dużo, bo to ryzykowne, ale bez planu to tym bardziej nie ma
sensu. Najgorsze, że wszyscy tak mają- ci, którzy mają lat 60 i więcej
twierdzą, że całe życie im tak upłynęło. Tak ma być? Nie ma innego wyjścia?

[reszka2]

Grzałko kochana, nie negując twoich uczuć i problemów, wiesz co mi sie
przypomniało? Matrix. Nie jestem wielbicielka tej serii filmów, ale chyba o to
chodziło w pierwszej części - miotasz się i miotasz i tak mało z tego masz (w
kazdym sensie). Przeprawszam z zejscie z tematu, ale wrażenie było
niesamowite...

[aniaasi]

A wiesz, ja sens życia odkryłam po urodzeniu córeczki.
Teraz nie mam już takich dylematów. Teraz jestem niewyspana, nie mam na nic
czasu, bezskutecznie chcę poczytać i pójść na aerobic ale uważam na siebie,
żeby mi się nic nie stało dużo bardziej niż wcześniej - bo moje życie ma sens.

Czego wszystkim serdecznie życzę.
Ania

[reszka2]

A tak oprócz powyższego - ja lubie moje spokojne, przewidywalne życie. Nie
pożądam i nie szukam wydarzeń dramatycznych, bo wiem, że -pozytywne czy
negatywne - okupie je stresem i cierpieniem. Cieszę sie na myśl o emeryturze,
wręcz doczekac się nie mogę, ale sie wtedy wybyczę, byle zdrowie było. Lubię
moja pracę, lubię powroty do domu i dzieci, cieszy mnie że mam gdzie i do kogo
wracać (choć dziś wydarłam sie na nich strasznie, wrrr, głupia mama). Nie
szukam odpowiedzi na pytania o sens życia, bo dla mnie ona nie istnieje. Jestem
tu i teraz, jestem na swój sposób niepowtarzalna i jedyna, nie potrzebuje nic
innego. W duzym skrócie mówiąc.

[adzia_a]

Ja też pojadę banałem najbanalniejszym z możliwych, no ale co poradzę, że tak
właśnie uważam - sensem życia jest bieżąca chwila.
Zauważyłyście, jak często żyjemy przeszłością i przyszłością? Jak drogie są dla
nas wspomnienia i plany - czy nie droższe niż chwila obecna? A potem okazuje
się, że w naszym życiu jest tylko to co było, albo to, co będzie...
Warto marzyć i warto wspominać. Byle te plany i wspomnienia nie zabrały nam
tego, co najważniejsze - poczucia spełnienia chwili obecnej...

[kluska25]

adzia_a napisała:
- sensem życia jest bieżąca chwila.
> Zauważyłyście, jak często żyjemy przeszłością i przyszłością? Jak drogie są
dla
>
> nas wspomnienia i plany - czy nie droższe niż chwila obecna? A potem okazuje
> się, że w naszym życiu jest tylko to co było, albo to, co będzie...
> Warto marzyć i warto wspominać. Byle te plany i wspomnienia nie zabrały nam
> tego, co najważniejsze - poczucia spełnienia chwili obecnej...

Adzia,cóż mogę powiedzieć,uwielbiam czytać twoje posty,jesteś mądrą osobą,i
zawsze trafiasz!Pozdrawiam Magda i Kasia.

[mamabasi]

Wydaje mi się, że ludzie wierzący nie maja kłopotu ze znalezieniem odpowiedzi
na pytanie jaki jest sens życia.
Ja jestem niewierzaca i myślę, że z tego powodu jest mi w życiu duzo trudniej.
Najtrudniej jest, gdy człowiek spotyka się z w życiu z dramatycznymi
sytuacjami, np ciężką chorobą, śmiercią.
Na jesieni miałam bardzo trudne chwile, bliska mi osoba bardzo ciężko
zachorowała. Zetknęłam się nagle, zupełnie nieprzygotowna ze światem, o którym
nie miałam pojęcia. Moje przezycia były z gatunku tych najbardziej
ekstremalnych.
Bardzo trudno mi się było pogodzić z tym, co mnie spotkało. Nie wiedziałam, jak
się odnaleźć w życiu. Byłam bliska depresji. Pomógł przede wszystkim upływ
czasu.
Wolę się nie zastanawiać nad sensem zycia, żyć chwilą.
Gdy jest mi trudno, myślę sobie, że mam wspaniałą córeczkę, jestem jej
potrzebna i tylko tyle - aż tyle wystarcza, żeby zycie miało sens.

[aagacia]

u mnie tez bedzie banalnie...sensem mojego zycia sa dzieci..to dla nich
zyje..mam nadzieje ze w przyszlosci bedzie jeszcze jedno malenstwo
ja jestem z julka w domu i chociaz czasem sie na nia denerwuje i zloszcze to
nie wyobrazam sobie ze moglabym sobie urozmaicic zycie pojsciem do pracy..na to
mam cale zycie a teraz sa najwazniejsze chwile mojego dziecka ktore chce
spedzac razem z nia..ciesza mnie kazde sekundy kiedy moge patrzec na nia jak
spi jak rosnie jak uczy sie nowych rzeczy i nie zamienilabym tego na co innego..
a na nude nie moge narzekacurozmaicamy sobie dnie z julenka wypadami na
pikniki, na basen, do kolezanek..wazne zeby czuc radosc z tego co sie
przezywa..wtedy wszystko bedzie dobrze...
pozdr

[kicia_edziecko]

Swietnie Cię rozumiem, mnie też czasami to dopada. Niestety muszę pracować z
banalnych powodów. Wolałabym być w domu, z synkiem.
Cały czas w pędzie, szybko do pracy, szybko z powrotem, wykorzystać każdą
chwilę z dzieckiem. U mnie też czas sobie ze mnie kpi, nie wiem kiedy uciekają
mi całe miesiące... Zbyt podobne są do siebie te wszystkie dni, w moim
przypadku praca jest tego głównym winowajcą.

[kicia_edziecko]

Lubię bardzo swoją pracę, jednak bez wahania zrezygnowałabym gdybym mogła.
Sens? Jak wszystkie z nas - moj szlachetny potomek płci męskiej. To On dał mi
siłę aby trwać w tym szaleństwie miejskim.
Pozdrawiam

[grzalka]

Ale w jakim sensie dzieci są sensem Waszego życia? Ich wychowanie? One same w
sobie? Zyjecie dla dzieci?
Moje dziecko nie jest sensem mojego życia, chociaż po
przemyśleniu....biologicznie rzecz ujmując jestem po to, żeby jej zapewnić
przeżycie. Jest to jakiś sens, przynajmniej tymczasowy. Tylko dlaczego jakoś mi
mało? Dlaczego ta cholerna kora mózgowa tak się wykształciła? Byłoby prościej i
bez takich nierozwiązywalnych, męczących dylematów.
I pytanie do adzi- jak żyć bieżącą chwilą? JAK to zrobić?

[aluc]

grzalko, życie jest sensem życia
dobra kawa w przyjemnym miejscu jest sensem życia
nie trzeba od razu wchodzić na monty everesty

[grzalka]

brzmi prosto.....i wiem to już dawno
skąd więc ten niepokój?

[adzia_a]

Aluc Ci odpowiedziała, i naprawdę trudno cokolwiek tu dodać...

Ja się trochę wyłamię, bo nigdy nie uważałam, że dzieci są sensem mojego zycia.
Biologicznie, oczywiście, tak jak piszesz - jak najbardziej. Po to jestem, żeby
je wykarmić, wychować, kochać, żeby, że się tak brzydko wyrażę - miały jak
najlepsze szanse na przekazanie dalej swoich genów, bo do tego dąży każden
jeden gatunek (przynajmniej mnie prostej tak się zdaje ).

Ale sens...to coś więcej.
To się czuje...chyba...

[abakus_]

Jestesmy stuknieci, bo nie mozemy pogodzic sie z tym, ze rzeczy dzieja sie
bez najmniejszego powodu i nie maja zadnego znaczenia. Nie podoba nam sie
obraz zycia jako ciaglego biegu przez plotki, ktore jakos tam trzeba pokonac.
Wydaje mi sie, ze kazdy, kto nie jest wariatem, po prostu za wszelka cene
prze dalej. Zyja z dnia na dzien tylko dlatego, ze po jednym dniu przychodzi
nastepny, a jak juz skoncza im sie dni, zamykaja powieki i mowia, ze umarli.
Nie ma takiej absurdalnej rzeczy, ktorej czlowiek by nie zrobil probujac
nadac zyciu jakis sens.

[dziubelek2]

może niepokój bierze się stąd, że chciałabyś po sobie pozostawić coś więcej niż
tylko/aż dzieci.
wiesz, ja czasem nie wiem, jaki dokładnie jest dzień tygodnia. czasem mam takie
dni, że zastanawiam się po co to wszystko.
jednak powtórzę za poprzedniczkami - moje dzieci są siła napędową. cieszę się,
że pozostawię po sobie kogoś, kto, choćby po części będzie mnie przypominał;
kto, być może osiągnie więcej ode mnie, kogoś, komu chcę zapewnić szczęśliwy
start w dorosłe życie.
poza tym staram się żyć tak, by nie skrzywdzić nikogo, nie wydawać pochopnie
sądów, nie wyśmiewać i nie obgadywać.
czy to mało? możliwe, ale dla mnie wystarczająco - to naprawdę ciężka praca być
dobrym człowiekiem i wychować tak dzieci.
pozdrawiam.anka

[olaaaa2]

A może własnie Tobie potrzebny jest ten Mount Everest ?,
a może amazońska dżungla jak B. Pawlikowskiej ?

kto powiedział że nie ?

ola

[olliwkaa]

sensem mojego zycia jest moja corcia, moja gwiazdka najukochansza, moj maz,
czas, ktory spedzamy razem, a jest go niewiele, nasze zdrowie.
to tylko tyle i AZ tyle. i nie tesknie za niczym wiecej, nie ciesza mnie
imprezy czy wypady z dala od moich najblizszych.
moje zycie ma wielki sens, bo czuje, ze jestem potrzebna i ja ich potrzebuje,
jestem kochana i kocham nad zycie moje dziecko i mojego Meza.

pozdrawiam
aga

[maggaa]

"nie ma znanych faktów, są tylko dziś obowiązujące teorie"

Grzałka - pod jaką teorię chcesz podpiąć swoje życie?? Ja osobiście nie lubię
żyć pod czyjeś dyktando.
..."Nauczylam się nie planować zbyt dużo, bo to ryzykowne, ale bez planu to
tym bardziej nie ma sensu..." W czasach, w których żyjemy wiele rzeczy nie ma
sensu. Może zwolnij czasami, nie planuj na przekór wszystkiemu. Może warto
przez moment spojrzeć w niebo, na słońce, dostrzec lecącego ptaka, uśmiechnąć
się do mijanego właśnie ludzia , może warto być dobrym człowiekiem,
może...Twoje pytanie "jak żyć chwilą ?" - właśnie tak, cieszyć się każdym
momentem tego wartym. Zdystansować sie do życia, ono pędzi, to prawda, po
części sami jesteśmy tego sprawcami , ale myślę, że warto być ponad to.
Nasze dzieci, mężowie, żony, nasze rodziny, przyjaciele i przede wszystkim my
sami, nasze szczęście i poczucie dobrze przeżytego dnia, to w jakimś stopniu
stanowi sens naszego życia, na końcu tej wędrówki trzeba będzie krótko to
podsumować, chyba warto zostawić po sobie wiele, wiele miłości i uśmiech na
twarzach ludzi, którzy będą nas wspominać. maga

[grzalka]

Staram się, Magga, staram się....

[maggaa]

grzałka daj czasami znać jak Ci idzie )), mam przy swoim boku takiego gościa
jak Ty, wciąż zadaje mi takie pytania, inie potrafi pogodzić się z wiecznym
pędem i brakiem czasu, ale staram, staram mu pomagać każdego dnia ).
pozdrawiam maga

[magdalenkad]

Zyje dla Boga i to nadaje sens mojemu zyciu. Chrystus powiedzial, ze przyszedl
po to, abym miala zycie i miala je w obfitosci. Paradoksem jest, ze aby
otrzymac takie zycie, trzeba zrezygnowac z zycia dla siebie. To kwestia wiary,
zaufania do Boga. Ja zaufalam. I dlatego znam odpowiedzi na egystencjalne
pytania, ktore dopadaja kazdego myslacego czlowieka. A jezeli ich nie znam, to
wiem, gdzie ich szukac.
Mam meza, ktory podziela moje poglady, dzieki temu jestesmy jednoscia (pomimo
niezliczonych spiec i klotni).Mam 5-miesiecznego, dlugo wyczekiwanego syna -
Tymka. Ale On nie nadaje sensu mojemu zyciu, choc niewatpliwie czuje
sie "spelniona" w jakims sensie bedac matka.
Sens zycia zwiazany jest dla mnie ze swiadomoscia po co sie zyje - i dlaczego,
z wyznaczonymi celami, wybrana droga.
Na pewno warto szukac odpowiedzi na takie pytania, nie zyc z dnia na dzien. To
jest bardzo wazne.
Pozdrawiam Was serdecznie, magdalenka i tymek

[miola]

A ja lubię to zapędzenie, tydzień za tygodniem... Do pracy, dzieci, gotowanie
obiadu itd. Naiwnie ukształtowana przez M.Musierowicz i Jeżycjadę, cieszę się
ze swojej roli tła dla B.Pawlikowskiej i jej podobnych - bo przecież gdyby
wszyscy w te chaszcze wyjeżdżali, to ona musiałaby zatrudnić się w biurze,
zorganizować sobie jakieś dzieci itp., żeby poczuć ten dreszczyk emocji... Na
pytanie o sens życia nikt jeszcze nie odpowiedział - ale to my posuwamy ten
świat do przodu, wychowując kolejne pokolenie zwykłych ludzi i odwalając
codzienną, szarą robotę - nie zdobywcy Everestów i innych K2!!! Miłego tygodnia!