babcia a niania

[ullam]

Hej wszystkim!
Mam 15-miesięcznego synka. Od kiedy wróciłam do pracy (mały miał 7 msc)
zajmuje się nim babcia (teściowa ). Jest najwspanialszą opiekunką i
nauczycielką mojego dziecka. Jędrek wspaniale się przy Niej rozwija i
uwielbia ją. W czym problem? Otóż babcia mieszka 70 km od nas i na cały
tydzień wprowadza się do naszego domu. To nie jest dobry układ, już to wiemy.
Ani my, ani Ona nie czujemy się swobodnie (doszło do tego, że mamy osobne
papiery toaletowe - nie, żebym wydzielała!). Stosunki są bardzo oficjalne.
Napięcie wisi w powietrzu. Teściowa skarży się na nas mojej mamie! Rozstać
się? Dylematów niestety więcej niż pewników. Dziecko czuje się przy Niej
dobrze, ja jestem o Nie spopkojna. Ale czy nie równie ważna dla Niego jest
zgoda i spokój rodziców? Teściowa opiekę nad Jędrzejem traktuje jak misję
życiową, będę miała wroga nr1. Chciałabym trochę czasu spędzać sam na sam z
moim synem - w tej sytuacji się nie da - babcia cały czas czuwa. Może jestem
przewrażliwiona... Może z opiekunką będzie jeszcze gorzej? Z babcią do tej
pory nie udało mi się porozumieć. Każde moje zdanie traktuje jak atak na
swoją osobę, obraża się i nie odzywa. Doszło do tego, że reaguję w
wyjątkowych sytuacjach (sadzanie na nocnik bez naszej wiedzy, choć podczas
prób weekendowych Jędrek wyraźnie stawia opór). Cały czas powtarza, że oni
się dobrze rozumieją i, że możemy sobie iść, i zostać w pracy jak długo
chcemy, i iść na zakupy. Mam wrażenie, że Jej przeszkadzamy...
Macie podobne doświadczenia? Napiszcie
Pozdrawiam

[macha7]

Jeżeli jest Wam tak cięzko dogadać się a jednocześnie jesteś zadowolona z
opieki babci nad synem i nie chciałabyś rezygnować to może wynajęcie mieszkania
dla babci gdzieś w pobliżu Was byłoby rozwiązaniem?

[agata_edziecko]

Moim dzieckiem (właściwie dziećmi, starszym 2 godziny po przedszkolu) zajmuje
się niania. Babcia jest proszona o pomoc sporadycznie, chociaż mieszka blisko
nas. Owszem, babcia sama nie pała chęcia takiej pełnoetatowej opieki, bo nie
dysponuje już takimi siłami i zdrowiem. Ale tak czy siak ja zdecydowałabym się
na opiekunkę. W tych rzadkich sytuacjach, kiedy dziećmi zajmuje się babcia
jestem wciąż spięta, roztrząsam, co babcia powie, o co znowu będzie miała
pretensję, jak nas oceni jako rodziców. Babcia nie czuje sie swobodnie u nas w
domu, co wciąż podkreśla (wiesz, przeszkadza jej, że meble stoją inaczej, niż u
niej w domu i nikt nie ma tak świetnie zorganizowanej kuchni, jak ona. Nie,
nie, stanowczo wolę nianię. Teraz akurat jest tak, że niania ma urlop a
przedszkole też zamknięte, więc babcia będzie się cały ten tydzień zajmowała
moimi dziećmi. Dziś jest pierwszy dzień, a ja już od rana jestem spięta, jak
pomyślę o powrocie do domu. Od wiosny chcę posłać młodszą córeczkę do żłobka i
wtedy zatrudnię inną nianię do odbierania dzieci po południu oraz do zrobienia
czegoś w domu (obiad, sprzątanie). Niejedna babcia pewnie by się obraziła za
taki wybór, ale ja tak wolę. U nas zresztą nigdy nie było jakoś dylematu, kto
ma się dziećmi zajmować, teściowa od początku nie proponowała tego a my też nie
zagajaliśmy.
U Ciebie jest trudniejsza sytuacja, bo jak tu powiedzieć nagle babci, że jej
już nie chcecie. Ale uważam, że to, co napisałaś o Waszych stosunkach jest
wystarczającym powodem do dokonania zmiany. Jeśli znajdziesz dobrą opiekunkę,
to dziecko nie odczuje różnicy, a Wasza pozycja w domu i w stosunkach z
dzieckiem będzie jasna. Może jeszcze spróbujcie porozmawiać z mamą, powiedzieć,
co Wam przeszkadza, ale jeśli przeszkadza Wam sam fakt, że ona mieszka w ciągu
tygodnia u Was, to zapewne nie da sie tego inaczej zmienić, jak zatrudnieniem
niani i podziękowaniem babci za pomoc.
Pozdrawiam
agata

[addria]

Okoliczności w jakich się znalazłaś rzeczywiście są dość skomplikowane.
Osobiście mogę się wczuć zarówno w Twoją sytuację, jak i w babci. Nie trudno
jest zrozumieć, że po powrocie z pracy chcesz być blisko synka, z drugiej
strony nie można dziwić się babci, że nagle musi ustąpić miejsca i z
najważniejszej osoby, jaką jest cały dzień dla swojego wnuczka musi stać
się "TYLKO" babcią, która nie powinna się wtrącać.
Jeśli tylko to jest powodem waszego konfliktu, to może jednak warto szczerze
porozmawiać z babcią na ten temat, powiedzieć jej że bardzo doceniacie, to co
dla Was i małego robi, że jest niezastąpiona i wogóle, ale Ty i mąż bardzo
tęsknicie w pracy za synkiem i chcielibyście choć przez te kilka godzin mieć go
dla siebie. Oczywiście nie chodzi o to, żeby babcia siedziała w kącie i nie
odzywała się, ale żeby dała Wam szansę na bycie rodzicami. Może chodźcie we
trókę (bez babci) na dłuższe spacery? Powidzcie babci, żeby sobie przez ten
czas ospoczęła, poczytała książkę, itp. Czasem potrzeba trochę umiejętnej
dyplomacji, by osiągnąć swój cel łatwym sposobem
A może zatrudnicie opiekunkę np. na dwa dni w tygodniu (żeby babci dać trochę
swobody i zobaczcie jak taki układ się sprawdzi. Całkowicie rezygnować z
babci nie radzę, bo raz, że zaogni to niepotrzebnie Wasze stosunki, a dwa że
synek na pewno źle to zniesie, gdyż jest tak mocno już babcią związany.
Życzę Wam pomyślnego rozwiązania problemu i pozdrawiam,

[magdawro]

Myślę, że już sama powoli dojrzewasz do tego by podziękować babci za pomoc (to
nie ironia - naprawdę należy jej się podziękowanie). Dziewczyny fajnie popisały
o tym jak to dyplomatycznie zrobić.
Widać, że trochę się boisz zmian i trudnych rozmów z babcią,ale zawsze możesz
tłumaczyć jej, że teraz jej należy sie odpoczynek a Wy chcielibyście się poczuć
bardziej rodzicami na codzień.
Dobrą nianię też da się znaleźć a napięcie między Wami również nie służy
najlepiej dziecku.

[ullam]

Dzięki Wam wszystkim za rady. Jesteście kochane.
Macha7 - jakby to było takie proste z tym mieszkaniem to dawno byśmy tak
zrobili. Niestety "u nas na wsi" to nie wchodzi w grę, a budowa drugiego domu
trochę kosztuje...
Agata - zazdroszczę lepszej niż nasza decyzji na samym początku. Dzięki za
wsparcie.
Addria - ja nie mogę zarzucić babci, że się nie usuwa. Mama nie odbiera mi
prawa do bycia z dzieckiem po powrocie z pracy. Prawie "siedi w kącie i się nie
odzywa". Ale jest i nie da się tego nie zauważać. Ja nie mogę być swobodna, a i
Jędrek biega do babci. Chodzimy na spacery, na rower, na plac zabaw. Ale ile
można być poza domem? Dyplomacja - to nie jest takie łatwe, albo może ja nie
umiem... Czy taki podział opieki (2 dni ktoś inny) nie wpłynie jeszcze gorzej
na psychikę mojego dziecka niż całkowita zmiana? Jędrek jest otwarty, szybko
się przyzwyczaja i oswaja. Jestem pewna, że babcia gorzej zniesie zmianę niż On.
magdawro - oj boję się boję! Jeszcze jak. Odezwę się co postanowiłam Dzięki.

[agata_edziecko]

Witaj
ja jeszcze tylko dwa słowa. Pytasz, czy inna opiekunka na dwa dni to dobre
rozwiązanie. Wielokrotnie spotkałam sie z opinią, że poza rodzicami dziecko
powinno mieć jedną osobę do opieki. Chyba lepiej wynająć opiekunkę na 5 dni, a
babcia niech Was odwiedza w weekendy czasami. Ja zdecydowałam się na wysyłanie
synka do babci na jeden dzień dopiero niedawno (około 3 roku życia). Oczywiście
to zależy od dziecka, ale myślę, że małe dzieci łatwiej zbudują w sobie
poczucie bezpieczeństwa i zaufania, jeśli będą miały z kimś stały kontakt.
Pozdrawiam
agata

[judytak]

Trudno jest mieszkać z babcią. Jeszcze trudniej jest babci mieszkać u was. Ja
wiem, że ja też bym tak miała z moją mamą (na szczęście mieszkamy w odległości
800 km). Musisz taki układ zmienić, bo się wszyscy wykończycie. Może tak "dla
dyplomacji" posłać dziecko do żłobka? Mamy często mają dobre doświadczenia z
żłobkami, a wtedy nie ma poczucia, że "babcia się nie sprawdziła, trzeba
zastąpić nianią" tylko, że "ten Jędruś już taki duży, samodzielny chłopak".
A może zafundować babci dłuższe "wakacje" mówiąc, że jest zmęczona, a w tym
czasie ty bierzesz urlop, potem mąż, może czasami pomoże twoja mama, a babcia w
tym czasie przekona się, że jest też bardzo miło upiec w niedzielę ciasto i
czekać na wizytę syna, synowej i wnuka. Z takiego układu może łatwiej będzie
przejść na "a dzieckiem na co dzień zajmuje się opiekunka" niż tak bezpośrednio.
To są takie wolne pomysły, na pewno warto włożyć trochę wysiłku w dyplomację,
bo taka chętna babcia na dłuższą metę naprawdę się przyda!

[ullam]

hej!
Wyobraźcie sobie, że mój mąż tak sprytnie porozmawiał z mamą, że sama
zaproponowała opiekunkę! Dziewczyna się zgodziła i od października mamy zmiany.
Pozdrawiam wszystkie serdecznie.

[delfina3]

Gratuluję dobrego rozwiązania. Ale jak on to zrobił, przecież pisałaś, że dla
babci opeka nad wnukiem to misja numer jeden . Nieswamowite...

[ullam]

Widocznie nie taka, jak to było przedstawiane przez mamę... Widocznie też Ją to
zmęczyło. Tylko, że teraz mam przez dwa tygodnie przechlapane. Teściowa się do
mnie nie odzywa, na temet dziecka rozmawia tylko z moim mężem, zamyka się w
pokoju, jak musi mi coś przekazać to pisze karteczki(!). Przestała robić to, co
robiła do tej pory (zastaję pranie w pralce, sok rozlany na podłodze, śmieci,
naczynia...), zajmuje się tylko dzieckiem (chociaż!). Daje mi chyba do
zrozumienia, że sobie nie poradzimy bez Niej. Nie próbuję już łagodzić
atmosfery, bo nie odpowiada mi nawet na "dzień dobry". U Niej w domu zawsze Jej
wszyscy ustępowali. Próbowałam, choć nie czuję się winna. Przyjeżdżam do domu,
zabieram dziecko i spędzam czas poza domem... Boję się rozmawiać, bo boję się
wybuchu!!! Kiedyś, dawno, na początku znajomości jeszcze nie-teściowa bardzo
mnie skrzywdziła (min. zarzuciła Mi, że niszczę Jej dziecko). Wtedy nawet teść
Jej się sprzeciwił. Nie chciałam chować urazy. Wyciągnęłam do Niej rękę po
zdaje się pół roku. Nigdy mnie nie przeprosiła, a w rozmowach podkreślała, że
tak było tylko teraz ja się zmianiłam. Teraz mam powtórkę z rozrywki. Tylko
wina nie tak ewidentna... Czy to kiedyś osiągnie jakiś normalny stan? Co ja
powinnam robić?
Pozdrawiam

[pyza15]

Moje problemy z teściami rozpoczęły się, odkąd świadomie odmówiłam teściowej
opieki nad dzieckiem. Sytuacja taka sama jak u Ciebie, tzn tesciowa byłaby u
nas od niedzieli do piatku. Nie chciałam tego i od tego momentu rozpoczęło
się...
Najpierw dostałam list jaką jestem okropną synową, która nie dba o jej męża.
Faktycznie mieliśmy i nadal mamy problemy, zdecydowałam się nawet odejść od
męża, faktem jest iż teście na moje sygnały o nagannym zachowaniu ich syna
(bicie) nie zareagowali, wrecz uważając iż sama jestem sobie winna.
Później uwagi o atmosferze w mojej rodzinie (czyli mąż ja i dziecko) i moich
rodziców. Drobiazgi, notorycznie się powtarzające, okropność.
W końcu rozmowy i stwierdzenie teściów, iż też powinniśmy się rozwieść włącznie
z podziałem majątku (ich syn prawie wszystko, ja nic).
A teraz ostatnie ich zagranie, nie mogę do nich przyjeżdzać, zakaz nawet na
święta. I kolejny problem, co z wnukiem, czy dwulatek może jeździć sam bez mamy
do dziadków.
Nadal nie żałuję, iż teściowa nie bawiła nam synka, wiem, że zrobiłam dobrze,
faktem jest iż jeżeli podziękujesz teściowej, zostaniesz wrogiem numer jeden. A
problemy w relacjach między Wami (WY kontra teściowa) na pewno będą narastać.
Pozdrawiam

[delfina3]

Ale to przecież mąż Ullam rozmawiał ze swoją matką, a ona się zgodziła na
opiekunkę. Myślę, że rzeczywiście sama poczuła się zmęczona całą tą
nienaturalną sytuacją, tylko trudno jej się pogodzić z zejściem ze sceny, stąd
fochy ( a może to lata przejściowe ?) Ja bym to ze stoickim spokojem
przeczekała ( będzie łatwiej, bo przecież się wyprowadza ). A potem regularnie
odwiedzała babcię z maluszkiem, żeby ta nie czuła się zupełnie odsunięta na
boczny tor.

[ullam]

Hej!
Pyza - nie pocieszyłaś mnie . Wierzę, że u nas nie będzie tak źle. Mąż murem
stoi za mną (o co teściowa też ma pretensje!). Mam nadzieję, że ułożyłaś sobie
życie. Małego możesz zawsze zawozić i odbierać od babci. Jeśli oczywiście nie
jest narzędziem rozgrywek między Wami. Jeśli tak lepiej Mu tego oszczędzić.
Delfina - może masz rację z tymi fochami. Tylko co, jeśli będzie coraz gorzej?
U Niej w domu ja będę odsunięta i ignorowana (jest jeszcze druga prawie-synowa
do tej pory faworyzowana, a teraz?). Jeszcze tydzień i odpoczniemy od tego
wszystkiego.
Pozdrawiam Was Wszystkie serdecznie