praca a dziecko

[magdaziomek5]

przeciez dziecko to nie caly swiat!Moja mama siedziala z nami az do
10roku zycia i teraz tego zaluje.Moj braciszek (ulubieniec mamusi)
poznal dziewczyne i raz w roku matke odwiedza! I co z tego ze
bedziesz siedziec w domu z dzieciakami??
dziewczyno przeciez trzeba sie rozwijac!trzeba do ludzi wyjsc!
trzeba myslec rowniez o sobie!

[sylwiawkk]

ależ ja myśle o sobie
a najbardziej myślałam pare miesiecy temu jak zostawialam 2 razy w
tygodniu sześciomiesieczna córke w żłobku na całe dwie godziny
jak ją odbierałam to mało sie nie udusila z płaczu a jak mnie
usłyszała to jeszcze bardziej płakała żebym wiecej nie pomyslała o
jej zostawieniu
o jezu no wiem że nie każde dzieci tak reagują moje to takie co to
bez mamy nie potrafią chociaż, starsza to nie,ona to światowa za to
młodsza to za spódnica mamy i brońcie panie boże ktokolwiek inny ,
może dlatego ja tak o tych pracujących matkach co to sie nie
przejmuja tesknota dziecka

[purpurowa_komnata]

No raczej nie wyobrażam sobie żeby początki w żłobku nie były
okupione płaczem- dziecko wchodzi w środowisko, którego nie zna.
Ważne jet to żeby nie działa mu się krzywda. Niektóre rzeczy robi
się dla dobra dziecka - mimo,że płacze. Na zmianę sytuacji trzeba
dać czas i sobie i dziecku.Nie wyorażam sobie aby matce była
obojętna tęsnota dziecka. Często to matki bardziej niż dzieci to
rozstanie przeżywają. POza tym dzieci są różne jedne się szyciej
aklimatyzują w nowym o toczeniu- inne wolniej.

[fajka7]

Dobra, ale malo ktora mama z radoscia i usmiechem na ustach zostawia
6 mczne niemowle w zlobku czy z niania. To jest jednak bardzo male
dziecko i zazwyczaj taka matka jest pod presja sytuacji zyciowej lub
zawodowej. Zdaje sie, ze zwykle mamy sa w domu z dziecmi jednak
dluzej.
Tak czy siak wyrokowanie na temat cudzego zycia jest nie w porzadku.
I nie wyobrazaj sobie, ze gdy dziecko pojdzie do przedszkola i
zacznie sie uczyc funkcjonowania miedzy ludzmi, pojawia sie
konflikty, przyjaznie, rywalizacja itd. bedziesz mogla zajac sie
wylacznie soba. Bedziesz wtedy bardzo potrzebna. To nie jest tak, ze
sie odpeka 3 lata, otoczy miloscia i potem z gorki.

[ugenwillla]

po prostu tak wychowujesz swoje dziecko, że nie umie siobie bez ciebie poradzić,
pewnie nawet ojciec niezbyt często z nim zostaje, podobnie dziadkowie cy inni
członkowie rodziny, ono jest nauczone tylko twojej obecności i jak tak dalej
pójdzie, to nie ważne czy dziecko ma 6 miesięcy czy 6 lat - i tak bedzie płakać
i protestować jak będziesz się chciała oddalić. to błąd, dzisiaj takie dzieci
kiepsko sobie radzą w grupie rówieśniczej, w szkole, są mniej odważne i
przebojowe i to się często na nich mści. zastanów się nad tym póki czas, nawet
jak dziecko siedzi z tobą w domu, to próbuj je uczyć zostawać z kimś innym,
nauczyć, że twoja kilkugodzinna nieobecność to nie koniec świata.

[amona13]

a ja myślę że bardzo chciałabyś wrócić do pracy bo nie widzę innego powodu tego
wątku, często jest tak że, krytykując innych chcemy siebie utwierdzić w tym że,
nasz wybór jest słuszny, co do pracujących matek to nie wiem kim jesteś ale
zasada jest taka że, ważna jest jakość spędzanego czasu a nie ilość - większość
petentów MOPSów nie pracuje i dziećmi też sie nie zajmują.a co do " prezesowej
lub doktorowej" to tak się nazywa żony prezesów lub lekarzy - to świadczy o
twoim marnym wykształceniu

[veronique_p]

Ja tez jestem bardzo wrazliwa na placz dziecka i nie wiem, czy potrafilabym
zostawic, gdyby mu tak zle bylo. U mnie to przeszlo bezbolesnie bo malego zawoze
do takich przyszywanych dziadkow. Sa to ludzie, ktorych maly zna od dawna i
bardzo lubi u nich zostawac. Nigdy nie zdarzylo sie zeby plakal. Zobaczymy jak
to bedzie, kiedy pojdzie na pol dnia do zlobka na jesieni. Na pewno nie zostawie
go od razu samego i bede z nim przez okres integracji. Na razie zaobserwowalam,
ze kiedy udajemy sie w miejsce, gdzie sa inne dzieci i zabawki to ja dla malego
przestaje istniec.

[fergie1975]

dziecko urodziłam po to, żeby je miec (na spólke z męzem), to dziecko kiedys
zalozy wlasna rodzine i odejdzie, a ja nie chce zostac wtedy sama w 4 scianach.
po drugie trzeba robic cos, żeby sie rozwijac, zeby byc niezalezna i żeby mieć
zabezpieczenie, w tym własnie dla tego dziecka, na wszelki wypadek.
Mama siedzaca w domu sprzata, pierze, gotuje, robi zakupy, ogląda tv itp, to ile
ona jest z tym dzieckiem? poza tym, ze jest z nim i nie jest, bo tak naprawdę
jest *obok*. A ja przed i po pracy spedzam czas z dzieckiem intensywnie i jest
to czas tylko dla niego, a nie rozwleczony pomiedzy prasowaniem a forum...

nie wspomne ze przedszkole to juz pewnie najgorsza kara, a nie spedzanie czasu z
rowniesnikami na zabawie, grach i nauce wierszykow i piosenek, ktorych akurat ja
go nie naucze, i robienie wielu innych rzeczy.

> i wiecie mój mąż jak sie dowiedział ze jestem w ciązy to powiedzial
> że on bedzie pracował a ja z dzieckiem bo on nie miał mamy całe
> życie to nasze dzieci tak nie bedą miały

to niech on z nimi zostanie a nie twoim zyciem steruje...

[sakada]

Siedząc w domu z dzieckiem popadłam w depresję. Nic mi się nie
chciało robić, wstawać rano, sprzątać, dbać o siebie. Nie widziałam
celu w swoim życiu, szczytu który powinnam zdobyć - tego potrzebuję
by być z siebie zadowoloną. Wychowując jedynie dziecko czułam się
niezrealizowana, zamknięta, odseparowana. Teraz pracując dopiero
wróciła mi chęć do życia - dobrze sobie radzę, pokonuję przeszkody,
dokształcam się ostatnio awansowałam. Mam swoją kasę, jestem
niezależna, nie jestem już bluszczem uczepionym na facecie. Praca
daje mi poczucie pewności, stałości, panowania nad sytuacją. Niech
nikt nie mówi mi, że powinnam żyć inaczej. Będąc matką nadal jestem
sobą przede wszystkim. Kocham swoje dzieci, ale nie czuję się
stworzona tylko dla nich, moja ambicja nie kończy się na tym, żeby
je "dobrze wychować". Chcę je wychowywać i pozostać sobą jako
jednostką. Tyle w temacie.

Pozdrawiam.

[alinaw1]

Moda na depresje jest powszechna podobnie jak cierpienia ambitnych
matek. Wystarczy poczytać na różnych forach jak to strasznie im się
wiedzie odkąd mają dzieci- marazm, nuda, cofanie się w rozwoju i Bóg
wie jeszcze co. Nastawienie na karierę/pieniądz/konsumpcję jest tak
ogromne, ze większość tych cierpiących nawet nie zdaje sobie z tego
sprawę. Chcą mieć tak jak sąsiadki, jak gwiazdy z telewizji, chcą
bywać, mieć i powtarzają hasła o zapewnieniu dobrego bytu swoim
dzieciom (najczęściej jedynakom bo przecież cierpienia są zbyt duże
żeby mieć więcej potomstwa). Nic dziwnego, że rosną im emocjonalne
kaleki- rozkapryszone i domagające się coraz to nowych modeli
Spidermanów z reklamówek telewizyjnych. Otoczone nianiami, żłobkami,
babciami, w markowych ciuszkach, z MP3 i drogimi gadżetami, z
perspektywą prywatnej edukacji i 20 dodatkowych zajęć płatnych. A
mamusia widzi to dziecko w niedzielę i slodko mu szczebiocze, że
znika dla jego dobra...
oczywiście moja wypowiedź jest sarkastyczna. Niestety- otaczająca
mnie rzeczywistość pokazuje, że mówimy tylko o wartościach,
rodzinie, spokoju ale tak naprawdę mkniemy w ten ślepy zaułek boga
pieniądza i - za przykładem mediów- wmawiamy sobie, ze nasze życie
jest bezwartościowe jeśli nie pracujemy zawodowo...
Ja nie pracuję. Zrezygnowałam. Nasz budżet jest dużo skromniejszy
ale nie cierpię z tego powodu.
Wierzę głęboko, że na Sądzie Ostatecznym nie będziemy rozliczani z
pensji i szczebelków kariery.

[purpurowa_komnata]

A mnie się wydawało,że jednak pracujesz i to wcale w
nienajłatwiejszych warunkach- skoro wychowujesz dziecko. Praca w
domu to niezwykle odpowiedzialne zajęcie.A oprócz tego to na
szczęście nie Ty będziesz sądzić na owym Sądzie Ostatecznym. Działaj
zgodnie ze swoimi przekonaniami- to w zupełności wystarczy.

[purpurowa_komnata]

Odpowiedziałam na post celowo w ten sposób. Z jednej strony kobiety
twierdzą,że nie pracują będąc w domu. Nie ma się więc co dziwić, że
przy takim podejściu część społeczeństwa twierdzi,że co to siedzenie
w domu- "łatwizna". Po drugie te same będące i pracujące w domu
kobiety twierdzą iż jedynie one postępują słusznie a jeśli ktoś
zarabia np. powyżej niezbędnego minimum to już komsumpcja go zżarła.
Bez przesady. W tym wszystkim jest ogromna niekonsekwencja. Do tych
wszystkich, które(którzy) są w domu mogę powiedzieć-cieszcie się tym
czasem razem ze swoimi dziećmi. Do tych pracujących zawodowo, prócz
wykonywania domowych obowiązków; nie dajcie wmówić sobie poczucia
winy jeśli Wasze rodziny są szczęśliwe. Wszystkich pozdrawiam i
życzę udanego życia- również rodzinnego.

[alinaw1]

Tylko mała uwaga; Wyraźnie napisałam "pracują zawodowo". Ja nie
pracuje. Druga część jasno wynika z pierwszej. I jeszcze jedna uwaga-
bardzo konkretna. Pozostając z dziećmi nie trzeba się ograniczać
tylko do 4 ścian. Można wymyślać mnóstwo fantastycznych rzeczy,
które rozwijają i malców i nas- dorosłych. A z koleżanką
niekoniecznie można tylko gadać o kolorze kupek pociech. O
korzyściach samodzielnego wychowania dzieci wiele napisano i
powiedziano. Każdy (no, może nie każdy) to czuje. Dodam tylko małą
rzecz: Rozwinęłam się ruchowo. Byłam niegdyś strasznym abnegatem
sportowym. Mój starszak niemal wymusił na mnie uczestnicwto w jego
zajęciach sportowych, chodzimy razem na lodowisko (pierwszy raz
łyżwy załozyłam w 38 roku życia!), na basen i na treningi... karate
(jestem jedyną dorosła w grupie 6 latków. Czad!). Nie mam samochodu
ale to nam nie przeszkadza jeździć np. tramwajem na drugi koniec
miasta do innego parku, na kolejny plac zabaw (to z kolei uwielbia
młodsza). A tymczasem słucham nowoczesnej mamy-p. Odetty
(założycielka fundacji Szczęśliwe Macierzyństwo), że "siedzenie w
domu jest takie dołujące, codziennie ten sam sklep i ten sam kawałek
kiełbasy" (szczególnie ten sam kawałek kiełbasy zrobił na mnie
wrażenie).

[purpurowa_komnata]

Nie odpowiadaj mi na zarzuty bo ich nie postawiłam.

[purpurowa_komnata]

Nie widzę żadnego czadu- tzn. niezwykłości w trenigach karate nawet
w grupie 6 latków. Nie Ty jedna- zapewniam. Aktywność fizyczna to
bardzo ważna sprawa Ostatnio usłyszałam,że w 2006 roku założył
pierwszy raz na nogi i nauczył się jeździć na łyżwach 86 letni
człowiek. 28 latka w tym kontekście to dziecko jeszcze

[purpurowa_komnata]

przepraszam 38 a nie 28 miało być

[maxxt]

no popatrz alinko, zrezygnowalas z pracy, siedzisz w domu i snujesz teorie o
ludziach i Bogu. i nie przyszlo ci do glowiny ze niektorzy +bez nastawienia na
karierę/pieniądz/konsumpcję+ po prostu lubia swa prace, maja pasje i zupelnie
nie czuja sie w obowiazku poswiecac w calosci wzchowaniu potomstwa. zdecydowanie
za dlugo juz nie masz kontaktu ze swym zawodem+ jakikolwiek by on nie byl.

[demarta]

> Ja nie pracuję. Zrezygnowałam. Nasz budżet jest dużo skromniejszy
> ale nie cierpię z tego powodu.

cóż za egoistyczny wyziew ma ta wypowiedź. masz rodzinę, dzieci, ale
grunt, że ty nie cierpisz. a o nich myślisz choć w minimalnym
stopniu?


> Wierzę głęboko, że na Sądzie Ostatecznym nie będziemy rozliczani z
> pensji i szczebelków kariery.

i ten sąd ostateczny powoduje tobą na każdym kroku? poza tym pewnie
z pensji i szczebelków rozliczania nie będzie, ale taka np. janina
ochojska może spokojnie w domu na rencie siedzieć. a jednak coś robi
zawodowo. i akurat na sądzie ostatecznym zdobyłaby dzięki temu sporo
punktów więcej od ciebie - matki dzieciom.

[alinaw1]

Oczywiście, że w swoim egoistycznym wyziewie myślę tylko osobie. O
dzieciach nie myślę. Zapomniałam, że je mam. Zamykam je na cały
dzień w piwnicy.

[demarta]

bo widzisz, z moich doświadczeń wynika, że dzieci żyjące na codzień
wg tych skromniejszych możliwości czasami jednak cierpią. dzieci
bywają okrutne. no, ale jak sama powiedziałaś grunt, że ty nie
cierpisz z tego powodu

aczkolwiek nie mam zamiaru opowiadać się radykalnie ani za mamami
siedzącymi w domu z dziećmi ani za pracujacymi zawodowo. każda
powinna organizować swoje życie tak, żeby było optymalnie pod każdym
względem w jej mniemaniu. a wychwalanie wszem i wobec swojego wyboru
w tej materii jest bezcelowe i pozbawione najmniejszego sensu.

Bój sie Boga...

[kali_pso]

..chciałoby sie krzyknąc do wszystkich materialistycznie
nastawionych matek-kobiet, które nie potrafią/nie chca zadowolic się
skromnym życiem Jadzi spod trójki.
Oprócz Giertycha, Sobeckiej, Pisu, demografów i wszlekiej masci
oszołomów mamy bac się jeszcze SO, gdzie wszystkie egoistyczne
pragnienia zostana nam policzone, po poprzednim podsumowaniu.


Alina- nie twierdze, że nie ma na swiecie kobiet, które ulegaja
sugestiom otoczenia czy czasopism i życie płynie im na gonitwie za
kolejna rzeczą, która juz za chwile, już za momencik da to
upragnione szczęście. One są- ja znam ich bardzo niewiele. Pewnie z
racji srodowiska, w którym się obracam. Kobiety-matki, które widuję
z którymi rozmawiam, pracują, bo perspektywicznie myślą o
przyszłości swojej i swoich dzieci, bo wszystkiego musza dorabiać
się sami, bo kredyt na mieszkanie, bez którego przyszłoby mieszkać u
tesciów do końca świata i jeden dzień dłużej, bo pensja męża nie
daje szans na godziwe życie- to nie sa chyba aspiracje na miare
Kulczyków?

Poza tym- z Twojego postu, przebija jakies poczucie wyższości-
pewnie ta wstawka o Sądzie Ostatcznym takie wrażenie sprawia tak
jakbys miala obok św. Piotra stać i szeptac mu na ucho kogo wpuścić
a komu bramę niebios przed egoistycznym nochalem zamknąć

[natalia999]

Z tego co widze to ogromna wiekszosc matek jest sfrustrowana i pelna
goryczy,ziejaca jadem bez wzgledu na to czy siedzi w domu czy
pracuje.I w rzeczywistym swiecie znam takie pelne goryczy,frustracji
matki ktore niby to "realizuja sie zawodowo",pracuja i powinny byc
cale happy.Gowno prawda.Wszystkie prawie sa jakies malo szczesliwe
bez wzgledu na to co robia.
A na forum tez to widac,jaja zlosc,gorycz sie wylewa.

[purpurowa_komnata]

Ja tu widzę trochę goryczy, trochę niespełnienia i utwierdzanie
nawet siebie samej w tym,że "to moja prawda jest najprawdziwsza". Ja
tam nie muszę mieć wcale racji- byle moja rodzina była szczęśliwa. ;-
)Jestem zadowolona z tego co mam- dobrze jest tak jak jest i oby
gorzej nie było.

[fajka7]

Ludzie po prostu lubia myslec, ze wiedza co jest najlepsze dla
innych. Zazwyczaj jest to to co sami robia. To jakis instynkt stadny
czy co: im wiecej ludzi robi to samo co ja, tym lepsze to jest i
sluszniejsze

[jaagoda]

Tak na zakonczenie chce Wam cos Mamuśki napisać co może juz słyszałyście:

- co to są DOMY STARCóW?????

...
- PODZIęKOWANIE ZA źłOBKI!!!!

pozd.
Dobrej Nocy

[purpurowa_komnata]

Za proste by to było. Nie jest powiedziane,ze jak oddasz dziecku
wszystko dostaniesz w zamian opiekę na starość.(I zresztą
odwrotnie.) Życzę Ci oczywiście aby Twoje wysiłki zaowocowały czymś
pozytywnym i dla Ciebie na przyszłość ale gwarancji niestety nie
masz-pewnie nawet dobrze,ze nikt jej nie ma. Za proste byłoby to
życie.Za dużo już widziałam żeby podzielać Twoje zdanie. Dajesz- nie
czekaj na zapłatę- dawaj z serca- inaczej może się okazać,ze nie
dostaniesz nic... A wtedy tylko rozpacz pozostaje.Nie życzę
oczywiście tego ani Tobie ani sobie ani nikomu.

[demarta]

odpowiedź brzmi: jak się mózgu do myślenia nie używa, to się
powtarza bezmyślnie to, co się gdzieś, kiedyś zasłyszało. no i
jeszcze jak do rzeczywistosci niemyślacej osoby owe bezmyślnie
powtarzane zwroty pasują, to już w ogóle super hiper i co tylko.

[kadewu1]

Mocne - i niesprawiedliwe. Depresja jest chorobą, a z czyimś
poczuciem przygnębienia, frystracji i zmęczenia nie można dyskutować.
K

[sylwiawkk]

co to jest dom starców
zapłata za żłobek
a co ty myślisz ,własnie tak wychawalismy swoje dzieci
skoro ty sądzisz że w żłobku dziecku jest lepiej bo z rówieśnikami a
nie nudy w domu
to właśnie tak myslą dorosłe dzieci, że dziadkom bedzie lepiej w
domu starców w śród rówieśników a nie kątem u dzieci

[mynia_pynia]

Na śląsku mieszkasz???

Ha, ha, ha

[kropkacom]

Ostatnio czytałam na jednym z forów pretensje czemu przedszkola nie są czynne na
przykład do 22 godziny. Padło tez hasło przedszkoli całodobowych. Praca - tak
ale nie za wszelką cenę.

[sylwiawkk]

nie za granica

[purpurowa_komnata]

A jak się dziecko rodzi to też jak piszesz jest kątem u rodziców?
Słyszałaś np. o takiej niepłnosprawności jak np. dziecko głucho-
niewidome- dla większości z nich gdyby nie specjalistyczne ośrodki
kształcące rodzice nie potrafili by im pomóc. To dla mnie jest
miłość kiedy odwozi się dziecko do takiej szkoły na 5 dni aby po nie
potem wrócić na sobotę i niedzielę. A co powiesz o poważnej chorobie
psychicznej, kiedy rodzina nie jest w stanie zapewnić bezpieczeństwa
ani tej osobie ani nawet sobie? Latwo jest oceniać ludzkie wybory-
bardzo łatwo. Poza tym żłobek zapewnia opiekę na część dnia.
Klasyczne domy starców całą dobę i to jest ogromna różnica.
Bywam od czasu do czasu w ośrodku dla kobiet z zaburzeniami
psychicznymi(od lekkiego upośledzenia do przypadków bardzo
niebezpiecznych dla otoczenia)-odwiedzam tam Małgosię poznaną kilka
lat temu. Powiem tylko tyle,ze co najmniej połowa osób nie powinna
się w nim znaleźć- to nie jest zapłata za złobek-a czasem za
porażenie mózgowe, czasem za lekkie upośledzenie umysłowe...Chce
przez to powiedzieć,ze ani niania ani żłobek nie są od wychowania.
Od tego są rodzice. Jeśli oni odpowiednio ukształtują osobowość
młodego człowieka to żłóbek jej nie zepsuje.

[kropkacom]

> To dla mnie jest
> miłość kiedy odwozi się dziecko do takiej szkoły na 5 dni aby po nie
> potem wrócić na sobotę i niedzielę.

Skoro nie ma możliwości innej pomocy. Rozmawiamy chyba o zdrowych dzieciach?

kto tutaj z kim dyskutuje?:)

[kali_pso]

Bo już się pogubiłamP


Watki powyżej 100 postów chyba rzeczywiście tracą swój sens

sąd ostateczny!

[tangerka]

dobrze przynajmniej sądem ostatecznym móc się pocieszyć w swoich wyborach
życiowych jak brak już innych argumentów - uśmiałam się czytając! czytając twoje
usytkiwania widać jak rozpaczliwie zazdrościsz tym maususiom, któych stać na te
nowe modele spidermanów, te dodatkowe zajęcia, tą płatną edukację, jak bardzo
chciałabyś też tak móc, też to swojemu dziecku zapewnić i drażni cię, że nie
możesz a inni tak. więc gromisz konsumpcjonisz i wydajesz kuriozalną opinię, że
jak dziecko ma zamożnych rodziców to napewno jest zmanierowane, rozkapryszone i
okaleczone emocjonalnie, bo przecież tylko bieda i jeżdżenie tramwajem na drugą
stronę miasta do parku kształtują udane dzieci. Jakbyś je tam zawiozła nowym
wygodnym wozem to już napewno skończyło by się to ich zwyrodnieniem i oddaniem
na starość matki do domu straców! Co za chore teorie wyrosłe na pretensjach do
świata, że jest konsumpcyjny i nie docenia twojej heroicznej postawy matki -
polki! Ciekawe co o tym sądzą twoje dzieci zazdroszcząc tych spidermanów i
zagranicznych wakacji kolegom - dzieciom ciężko pracujących matek, czy aby
napewno są szczęśliwe z twego siedzenia w domu?

[kropkacom]

To że matka nie pracuje zawodowo (prowadzenie domu to tez praca) nie oznacza że
dzieciom czegoś brakuje. W Polsce nawet dwie pensje mogą nie starczyć na
wakacje, laptopy i nowego spidermana. Buntuje się przeciw stereotypom jakie w
tej rozmowie padają z obu stron. Znam akurat złe (czasami nawet drastyczne)
przykładu życia w tych dwóch modelach. I co?

[sylwiawkk]

e tutaj to sie z toba nie zgodze nikt mnie nie przekona że dziecko z
biedy jest gorsze od bogatego ja twierdzic zawsze bede że odwrotnie
ja jestem z biednej rodziny i doceniam kazda rzecz jaka mam w domu
niektóre sa bardzo tanie niektóre bardzo drogie i ciesze sie ze o
mam
w wieku 27 lat
a patrząc sie na moją chociazby córke co to zabawki i wszystko
przychodzi jej łatwo to czasem nie mam siły dyskutować z nia
i teraz wprowadzam małe kłamstwa że na na cos tam nie stac aby nie
wołala bo nas na to stac
i uwierz mi zmieniła sie nie do poznania
mamy teraz troskliwa córke w domu a nie rozkapryszonego bachora co
to mu kup i koniec

[demarta]

okłamuj, okłamuj. nawet nie wiesz kiedy dziecko ciebie zrobi w
bambuko i nawet się nie zorientujesz.

nie ma to jak kreować się na super mamę, a posługiwać się
pożałowania godnymi metodami wychowawczymi i jeszcze być z nich
dumną!

[kropkacom]

> nie ma to jak kreować się na super mamę, a posługiwać się
> pożałowania godnymi metodami wychowawczymi i jeszcze być z nich
> dumną!

A nie jest się oszukiwaniem że pracująca mama to sukces wychowawczy i
wdzięczność dzieci na starość?

[demarta]

> A nie jest się oszukiwaniem że pracująca mama to sukces
wychowawczy i
> wdzięczność dzieci na starość?

oszukiwaniem się jest i kategoryczne potwierdzanie tego i
kategoryczne zaprzeczanie temu. bo akurat aktywność zawodowa mamy
nie jest jedynym faktorem majacym wpływ na szczęśliwość tudzież jej
brak u dzieci.

naiwnie sądziłam, że to oczywiste...

[kropkacom]

To już nawet nie chodzi to z jakiej rodziny wyjdzie bardziej wartościowe dziecko
ale o to że praca kobiety w Polsce nie zawsze równa się dobra sytuacja finansowa
rodziny. Przy dwójce dzieci w wieku przedszkolnym i braku rodziny do opieki nad
dzieckiem (której nie trzeba płacić), dojazdach do pracy trzeba zarabiać grubo
powyżej najniższej krajowej żeby to się opłacało.

[e_r_i_n]

sylwiawkk napisała:

> nikt mnie nie przekona że dziecko z biedy jest gorsze od bogatego
> ja twierdzic zawsze bede że odwrotnie

Ciekawe, ciekawe

Zwyczajnie nie umiesz

[sir.vimes]

wytłumaczyć córce , ze nie POTRZEBUJE wszystkich zabawek, które chce, ze ludzie
nie potrzebują zagracać sobie życia zbednymi przedmiotami - dlatego musisz kłamać.

Moim zdaniem to nie jest dobra metoda wychowawcza.

Cel uświęca śodki - można kłamać i łamać inne zasady dla swojego ideolo - tego
uczysz córkę.

sąd kategoryczny

[rumien]

dzisiaj większość dzieci na świecie wychowują pewnie pracujące zawodowo matki i
co? sami przestępcy i wykolejeńcy? czasem bardziej szkodzi nadmiar troski i
kwokowatość matki zapatrzonej w swoj potomstwo niż relacje oparte na normalnym
podziale czasu matki na pracę i dom. bieda nigdy nie jest pozytywna nawet jeżeli
kształtuje charakter to strasznie ogranicza, czego przykładem jest autorka wątku
- "szanuje" rzeczy w domu zamiast ich normalnie używać i wyrzucać jak się
zniszczą, oszukuje córkę że nie ma pieniędzy aby nie była rozkapryszona zamiast
wytłumaczyć iż nie kupi zabawki bo ma ich dosyć, wierzy że zamożność deprawuje a
wychowuje siedzenie z matką w domu zamiast edukacji przedszkolnej bez dwóch zdań
najbadziej rozwijającej dla dziecka. Myślenie zarobkami zaczynającymi się od
minimalnej też nie świadczy o wysokim statusie rodziny i związaną stąd niewiedzą
jak to jest mieć niezłe pieniądze, co można z nimi zrobić, co mają z tego
dzieci, jak można je wówczas wychowywać i kształcić. Na szczęście Polaków
mających zarobki 10 tys. + przybywa i może oni coś zmienią w obrazie polskiej
rodziny, sądząc po wpisach, woli klepać biedę w imię dobra dzieci niż wziąć się
do roboty aby coś tym dzieciom zapewnić.

[sylwiawkk]

moje dziecko chodzi do szkoły i odnosi tam sukcesy [przynajmniej
pani tak twierdzi]
nie jestem biedna bo gdybym była to bym pracowała na lepszy byt
pochodze z biedy i dlatego wiem czym smakuje
okłamuje dziecko w sklepie że nie mam pieniedzy albo cos jest drogie
bo woła o 18 lalke
a od niedawna tłumacze że nie potrzebuje 7 konika bo ma w domu juz
i powiedzialam juz ze pojde do pracy jak młodsza podrosnie
i nie chodzi mi o to że dzieci pracujących matek beda przestepcami
bo bez opieki tylko nie beda mialy wpojonych wartosci co do grosza
bo przyjdzie im wszystko łatwo bo rodziców stac

[iwles]

> i ... chodzi mi o to że dzieci pracujących matek ... nie beda
> mialy wpojonych wartosci co do grosza
> bo przyjdzie im wszystko łatwo bo rodziców stac



ale androny pleciesz

[veronique_p]

Nie wszystkie pracujace matki psuja dzieci niepotrzebnymi zabawkami i markowymi
ubraniami. Nie zamierzam spelniac wszystkich zakupowych zachcianek mojego syna.
Pracuje tez miedzy innymi po to, zeby dac mojemu dziecku mozliwosc rozwijania
swoich pasji i zainteresowan. Jesli zrezygnuje z pracy na rzecz wychowywania
dziecka to z pensji meza owszem wyzyjemy i to nawet bez zaciskania pasa. Stac
nas bedzie nawet na zabawki, kino i restauracje od czasu do czasu. Ale oprocz
tego chce pojechac z malym na narty, wyjechac na wakacje zabierajac tez dziecko
dla jego wlasnego zdrowia z upalnego i dusznego miasta choc na kilka tygodni.
Chce aktywnie spedzac czas w weekendy, jezdzic na wycieczki, pokazywac dziecku
swiat, uprawiac ulubiony sport. Nie chce, zeby z powodu braku mozliwosci
finansowych moj syn zostal pozbawiony mozliwosci nauki jezykow obcych,
uprawiania jazdy konnej, zeglarstwa , lekcji tanca czy gitary jesli tego wlasnie
bedzie chcial. To, ze ja cale dziecinstwo po lekcjach i przez wiekszosc wakacji
nudzilam sie na trzepaku pod blokiem nie znaczy, ze nie ma lepszych form
spedzania wolnego czasu i innego sposobu, zeby nauczyc dziecko wartosci, o
ktorych piszesz. Nie czuje sie tez i nigdy nie czulam bardziej wartosciowym
czlowiekiem od kolezanek, ktore jezdzily na zagraniczne wakacje, zima na narty z
rodzicami, jezdzily konno czy graly w tenisa. Jesli dzieki mojej pracy i mojemu
wkladowi w dochod rodziny moge dac wlasnemu dziecku te mozliwosci to z pracy
nie zrezygnuje i uwazam ja wrecz za swoj obowiazek.

[e_r_i_n]

Czyli Ciebie stac (bo maz wystarczajaco zarabia) i Twoje dziecko
bedzie znalo wartosc pieniadza, a ludzi, ktorych stac, bo oboje
pracuja, dziecka tej wartosci nie naucza, tak?
A wyjasnij mi, jaka jest roznica miedzy 'stac_gdy_jedno_pracuje'
i 'stac_gdy_oboje_pracuja'?
I skad w ogóle opinia, ze matka pracujaca kupuje dziecku wszystko,
czego to dziecko sobie zazyczy?

[asia_i_p]

A może to nie moda na depresję, tylko coraz częstsze dostrzeganie
depresji?
Alina, wrzucasz wszystko do jednego worka - potrzebę rozwoju,
depresję, problemy finansowe, potrzebę luksusu. A tymczasem każda
matka jest inna, każda rodzina jest inna, trzy osoby robią to samo z
zupełnie różnych przyczyn, pierwsza robi najlepszą możliwą rzecz,
druga najgorszą, trzecia w ogóle nie wie, co robi. O skutkach
dowiadują się po latach. Dobry i mądry Bóg na osądzenie ludzi daje
sobie całą wieczność, a tobie starcza 5 minut.
Za łatwo oceniasz, za mało starasz się zrozumieć. Zresztą po co w
ogóle oceniać, czy to twoja sprawa? Czy nie dość, że wiesz, że
wybrałaś dobrze, musisz być pewna, że wybrałaś najlepiej? Czy ci nie
dość, że jesteś dobrą matką, musisz być pewna, że inne są gorsze?
Zazwyczaj walczę, kiedy wszystkie domowe mamy dostają etykietkę
leniwych lub cofniętych w rozwoju, ale etykietka niewolnic
konsumpcjonizmu dla wszystkich pracujących jest równie bezsensowna.

co ty za mojego brata wyszłaś?

[ciociacesia]

ale nie, bo on młodszy i jak się urodził to mama prace na etacie porzuciła... ja
tam na moje dzieciństwo nie narzekam. jedyne 'ale' to chciałam mieć więcej
rodzeństwa

[veronique_p]

Ja syna zaczelam oddawac w obce rece kiedy mial 10mcy. Na srednio 4h dziennie,
czasem mniej czasem wiecej bo pracuje w domu na zlecenie. Poza tym dochodzi ok.
7, 8 godzin tygodniowo zeby wyskoczyc na silownie i rzadko jakies wyjscie tylko
we dwoje z mezem. Reszte czasu dziecko spedza ze mna. A prace podjelam bo juz
dluzej nie wytrzymalam sama z dzieckiem i bardzo potrzebowalam pomocy i
odsapniecia. Moim pierwotnym zamiarem bylo opiekowac sie malym do 3roku zycia.
Okazalo sie to jednak ponad moje sily. Gdyby pojawienie sie dziecka nie zbieglo
sie z przeprowadzka do obcego kraju, gdzie nie mialam sie do kogo odezwac przez
caly dzien to mozliwe ze wysiedzialabym w domu dluzej ale pewnosci, ze tak by
sie potoczylo nie mam. Oczywiscie niektorzy moga uwazac, ze powinnam sie
poswiecic ale uwazam, ze postapilam slusznie i wyszlo to na dobre calej
rodzinie. Poza tym kiedy podejmowalam prace uwzglednilam tez potrzeby mojego
dziecka, ktore nadal sa dla mnie na pierwszym miejscu, tzn. nie pracuje od switu
do nocy, przyjmuje ograniczona ilosc zlecen rezygnujac z wiekszych zarobkow,
zdarza mi sie popracowac noca lub nie pojsc na fitnes, zeby caly dzien spedzic z
dzieckiem.

[babka1939]

Bardzo często się zdaża że kobieta ma stałą i dobrze płatną pracę a
mąż jedynie dorywczą, dlatego też często kobiety niestety ale muszą
wrócić do pracy gdyż one właśnie są żywicielami rodziny.

[vanessa14]

nie jest istotne, czy z dzieckiem zostaje mama, czy tata - ważne,
aby to rodzice uczyli go świata, rozmawiali z nim, mówili, co jest
dobre, a co złe, razem czytali itp.

wychowanie

[vanessa14]

W tym kontekście często porusza się tylko kwestię finansową,
tymczasem trzeba pamiętać, że początkowe lata dziecka decydują o
całym jego przyszłym życiu - jego postrzeganiu świata, systemie
wartości, norm. Jeżeli nie poświęcimy dziecku wystarczająco dużo
uwagi przynajmniej w ciągu pierwszych 3 lat życia, możemy się
spodziewać różnych problemów wychowawczych w przyszłości. Geny to
nie wszystko - to wychowanie decyduje jak dziecko wykorzysta
możliwości. Jeżeli chcemy, aby dziecko naprawdę było nasze - nie
możemy pozwolić, aby wzorem była dla niego opekunka, rówieśnicy z
przedszkola (w przypadku starszych dzieci), czy telewizja. Dziecko
to "plastyczny" materiał, trzeba się z nim obchodzić ostrożnie
Żadne pieniądze nie zastąpią odpowiedniej socjalizaji pierwotnej,
tej wyniesionej z domu. Żadne instytucje socjalizaji wtórej już nie
pomogą, jeśli w ciągu socjalizaji pierwotnej coś poszło nie tak.
Niestety - dziecko to obowiązek i bynajmniej nie tylko obowiązek
finansowy. To, co w głowie jest ważniejsze niż to, co na głowie

[rumien]

wychowanie w biednym domu gdzie ogląda się każdy grosz, donasza stare ubrania ze
szmateksów i je najtańsze jedzenie ale matka niepracuje i "wychowuje" dzieci
wcale nie daje żadnej wartościowej socjalizacji - to banalna wręcz piramida
Maslowa - zaspokajanie potrzeb biologicznych przesłania potrzeby społeczne.
lepiej pracować cały tydzień i w weekend wyjść z dziećmi do kina, pojechać na
interesującą wycieczkę, lody, narty, basen, kupić fajną grę do wspólnego grania,
obejrzeć razem najnowsze filmy czy sprawić mymarzony ciuch czy komórkę niż
siedzieć w domu i przekonywać jaką wspaniałą mają rodzinę, bo nie ma pieniędzy
ale ma WARTOŚCI! bogaci ludzie zawsze powierzali uciążliwe czynności przy
dzieciach innym, niańkom, opiekunkom, bonom, piastunkom, nauczycielom i co?
wszyscy ich dzieci były złe, zmanierowane i wredne? bzdura, nadmierna
koncentracja na dziecku to wymysł naszych czasów, potrzeba nadania sensu
podcieraniu dupy i siedzeniu w piaskownicy i to właśnie usiłują robić tutaj
niektóre mamy. do dzieci trzeba mieć rozsądne podejście, nadmiar troski i uwagi
wcale niekoniecznie skutkuje suksesami wychowawczymi, wielu kryminalistów też
miało kochające niepracujące matki, a wielu noblistów wychowały publiczne
instytucje, więc po co tak generalizować?

[tenar2]

"mój mąż jak sie dowiedział ze jestem w ciązy to powiedzial
że on bedzie pracował a ja z dzieckiem"

> i wszystko jasne... no coz, ja z moim mezem wspolnie ustalam stanowisko w
waznych (i mniej waznych) sprawach, ktore dotycza nas obojga, a nie robie co on
mi mowi. To co piszesz jest szokujaco przykre, ale jak widac co dom, to obyczaj...

[sylwiawkk]

ja też ustalam
tylko pierwsza ciąża była nieplanowana i byłam w szkole
a po za tym karmilam piersią 1.8 roku wiec i tak bym nie pracowała
a po maturze zaraz wyjechałam i jest druga córcia na swiecie wiec
znowu moja praca musi poczekac
i jest mi tak bardzo dobrze

[sylwiawkk]

a po za tym jak zaszłam w ciąże jeszcze sie ucząc to jak niby
mialabym isc do pracy i jeszcze dziecko
dlatego powiedzial ze bede w domu a teraz to kombinuje jakby tu
zmiany w pracy zamienic abym ja mogla pojsc do pracy
zobaczymy po wakacjach

[marianna72]

sylwiawkk napisała:

> ja też ustalam
> tylko pierwsza ciąża była nieplanowana i byłam w szkole
> a po za tym karmilam piersią 1.8 roku wiec i tak bym nie pracowała
> a po maturze zaraz wyjechałam i jest druga córcia na swiecie wiec
> znowu moja praca musi poczekac
> i jest mi tak bardzo dobrze

Sylwiakk ale Twoj wybor nie pojscie do pracy nie byl dokonca Twoja
decyzja .Raczej zycie tak za Ciebie zadecydowalo jak piszesz
pierwsza ciaza byla nieplanowanai bylas jeszcze w szkole a potem nie
mialas jeszcze zadnej pracy i znowu zaszlas w ciaze.
Inna jest jednak sytuacja kobiet , ktore maja juz prace i musza
stanac przed wyborem czy z tej pracy zrezygnowac czy nie.Poza tym
piszesz ,ze mieszkasz teraz zagranica jakie masz perspektywy ?.. bo
latwo podejmowac pewne decyzje kiedy tak naprawde wyboru nie ma.

[switonemsi]

A po co dziecko? Pieska lepiej...

[morekac]

Ależ to jest wpadanie z jednej skrajności w drugą - dziecko zupełnie
pozbawione opieki kontra dziecko zaopiekowane na maksa. Na dobrą
sprawę teraz odebraliby twoim teściom prawa rodzicielskie... A co
jest złego jest w tym, że zostawi się dziecki pod dobrą opieką i
będzie się pracować? Czy kobiety stworzone są tylko do rodzenia
dzieci i opieki nad nimi? czy nie mają prawa do realizacji własnych
potrzeb zawodowych? Niektóre czują się super pracując tylko w domu,
inne nie. Czy te drugie nie powinny mieć dzieci?
A swoją drogą nie dziwię się, że twój mąż, mając takie doświadczenia
chciał, żebyś została z dziećmi w domu...

Jestem wyrodną matką,

[miss_akryl]

poszłam do pracy, gdy mała miała 7,5 miesiąca, została z nianią.
Dodam, że wcale nie zmusiła mnie do tego sytuacja finansowa.
Uwielbiam swoją pracę, kocham mieć swoje pieniądze i nie wyobrażam
sobie siedzieć non stop z dzieckiem w domu, gotować zupki, podcierać
tyłek, ganiać ze ścierą... Moje dziecko miało wspaniałą nianię,
która nauczyła małą duuuużo więcej niż ja albo mąż. W wieku 2,5
poszła do przedszkola i, choć słyszałam zdania, że za wcześnie, że
powinna zostać jeszcze z nianią, było to naprawdę super dla dziecka.
Uwielbia chodzić do przedszkola, nie nudzi się tam (jak w domu), ma
ciągle nowe bodźce, a fachowcy od dzieci na pewno lepsze pomysły na
zabawę niż ja, no i rówieśnicy! Moje dziecko jest najmłodsze w
przedszkolu, a panie nie mogą się nadziwić, jakie jest zaradne,
odważne, samodzielne. A wciąż zarazem słodkie, kochane, wychuchane
i "mamusine". Co "najgorsze", to ja obecnie nie chodzę do pracy, a
ona chodzi do przedszkola (i jest z tego bardzo zadowolona, ja też -
nie ukrywam). Moje dziecko jest przeszczęśliwe, pogodne,
uśmiechnięte, grzeczne, w żadnym razie nie jest "rozpuszczonym
bachorem", jak będzie starsze, będzie miało także świadomomść, że
mama ma prawo zadowolenia i samorealizacji. Gdy mama jest
szczęśliwa, to się udziela dziecku (tak jak i mina cierpiętnicy).
Pozdrawiam pracujące Mamy!

a co jeśli...

[oklaska]

będąc na wychowawczym miesiąc mąż co dnia robi ci wymówki,że nic nie
robisz a on musi na wszystko ciężko pracować. Zakładając jakie może
być dalsze z nim życie bądź bez niego dziewczyna biegiem wraca do
pracy i co dnia ma łzy w oczach,że zostawia swoje maleństwo. Różne
są scenariusze bywają też takie,że kobieta nie ma wyjścia gdyż
sytuacje ją do tego poprostu zmuszają.

[mim288]

Pracuję dlatego, że
a) mój maż w przeciwieństwie do twojego nie wyraża chęcie żeby nas
wszystkich utrzymac (co nie oznacza, że nie jest dobrym ojcem), a
zresztą zawody mamy takie, że ja zarobie ileś tam razy więcej niz on,
b) zdarzają sie rozwody, choroby, wypadki powodujace długą
niezdolnośc do pracy ect, więc jak dwoje ludzi pracuje to stwarza
lepszą sytuacje na wypadek "zdarzeń nieprzewidzinaych" - mam
siedząca w domu nie jest zas antidotum na rozwód, chorobę, wypadki -
to może sie zdarzyc w każdej rodzinie,
c) dzieci z czasem dorastają i zamiast mamy w domu i obiadu na stole
zaczynają potrzebować mamy, która zaoferuje cos jeszcze,
d) lubię mieć swój czas, swoje pieniądze i swoje życie - z czasem
dzieci będą potrzebowac samodzielności, a rodzice własnego życia, by
dać dzieciom się usamodzelnić.

[mama.jak.ta.lala]

moja tesciowa ma dwóch synów i jak urodził sie pierwszy to
pracowała w PGR-ach wstawała o4 rano szła do pracy i zostawiała
synka w domu samego potem jak podrósł to sam zimą nie zimą szedł do
babci przez wioske bo nie chciał byc sam w domu
aby nie wychodził i żeby mu sie nic nie stało to zamykali drzwi
mój mąż urodził sie jak zaczynali budowe domu
oprócz tego mieli króliczki swinie i inne zwirzeta
a tesciowa prace na etacie jeszcze
i starszy o 8 lat brat zajmowała sie młodszym zaprowadzał do
przedszkola
a jeszcze pole truskawek swego czasu tez

Co ty porównujesz tamte czasy, gdzie z gospodarki całe rodziny sie
utrzymywały... Nie te lata, nie ta kultura. Musiałabyś kochana z
moją babka pogadac. Od razu bys oczy otworzyła...

[sylwiawkk]

a co ma piernik do wiatraka
to że były inne czasy usprawiedliwia pozostawianie dziecka bez opieki
a gdyby starcił zycie wtedy to do kogo by miała pretensje co
powiedz mi jaka krowa jakie pieniadze są wazniejsze od własnego
dziecka
coś mi sie wydaje że w tamtych czasam bardziej były realia zostania
z dzieckiem w domu niż teraz

[miss_akryl]

> a co ma piernik do wiatraka
> to że były inne czasy usprawiedliwia pozostawianie dziecka bez
opieki
Oczywiście, że nie!!! Ale baaaaaaaaaardzo wątpię, aby jakakolwiek z
obecnych tu mam pracujących zawodowo zostawiała swoje maleńkości bez
jakiejkolwiek opieki. Przeczytałam wszystkie posty i mamy/tatusiowie
(a co! - też mają dzieci) bądź płacą nianiom, bądź zostawiają dzieci
babciom/kuzynkom etc., bądź wysyłają dzieci do żłobków i
przedszkoli. Nikt nie postuluje, żeby zostawiać malutkie dziecko
samo w domu!

> coś mi sie wydaje że w tamtych czasam bardziej były realia
zostania
> z dzieckiem w domu niż teraz
Zdecydowanie. Kobiety miały raczej marny wybór. Choć było oczywiście
wiele pozytywnych tego aspektów. Ja tam i tak wolę czasy dzisiejsze,
dzisiejszą mentalność i to, że po prostu mam wybór. Czego i Tobie
życzę!

taka delikatna różnica

[agao_72]

jestem pracującą mamą. ale ja nie mam dziecka (bo dziecka się nie ma - "manie"
wg narzuca niezdrową relację). ja jestem mamą Zosi. i jako mama Zosi pracuję, a
resztę czasu spędzam tak, żeby czuć satysfakcję z życia. więc i bawię się z
córą, i chodzę z mężem/ koleżankami do kina/ teatru/ zakupy. odpoczywam
rodzinnie/ sama.

po prostu żyję i nie zjada mnie poczucie misji. a Zosia chodzi do żłobka. i
biedna i nieświadoma tego, że robię jej krzywdę, jest szczęśliwą panną.

[tolka11]

O, żesz. Podzieliłam, pomnożyłam i wyszło mi, że ja tę przysłowiową
godzinę po powrocie z pracy muszę rozdzielić między troje.
I cóż teraz? Popadnę w depresję chyba

moja wypowiedż po zapoznaniu się z całym wątkiem

[reni_78]

ja trochę inaczej zrozumiałam
> skoro oddajecie je zaraz po narodzinach…

Mam znajomą. Fajna dziewczyna. Lecz zupełnie inne podejście do
dziecka, do rodziny, niż to u nas w domu. Ona pierwsza rzecz to
butla, co by do cycka nie przyzwyczajać, i jeszcze w połogu wróciła
do pracy. Dziecko wychowuje Babcia. Mama decyduje co dziecko ma
robić, a Babcia to z dzieckiem robi. Mama decyduje kiedy i jakie
przedszkole, a Babcia prowadza i przyprowadza. Mama decyduje jakie,
kiedy i gdzie zajęcia dodatkowe, a Babcia prowadza i przyprowadza.
Mama pracuje osiem godzin dziennie - potem koleżanki, fitness, basen
i inne wg własnego uznania. Babcia przyjeżdża codziennie z innej
dzielnicy. Mama mówi: ‘dziecko mnie nie ogranicza’. Tata pracuje po
10-12godz dziennie. I szczerze mówiąc, dziecko ma lepszy kontakt z
Tatą niż z Mamą. Myślę, że o taki sposób na życie pytała autorka
wątku: po co Wam dzieci?, i nie po to, by atakować czy krytykować,
ale po to, by poznać i pokusić się o zrozumienie innych postaw, niż
jej własna. Akurat ta osoba, o której pisałam, powiedziała, że nie
zamierza zmieniać swoich przyzwyczajeń, ma swoje poukładane życie, i
dziecko powinno to zaakceptować /nie wiem, jak wygląda powinność
akceptacji Babci, ale widocznie sytuację akceptuje/.

U nas było/jest inaczej. Byłam w domu z dzieckiem 1,5roku.
Nie żałuję tego czasu!
Jednakże, strasznie zaczęło mnie ‘nosić’ – taka zrzęda co to nie ma
do kogo gęby otworzyć prócz dziecka, a jak już się znajdzie wolny
słuchacz, to truje o zupkach, kupkach i pierdółkach, jazgoli
wiecznie Mężowi za uchem i czepia się wszystkiego.
Moją decyzją było oddanie dziecka do żłobka. Pierwszy dzień był
gorszy dla mnie niż dla dziecka – chodziłam ‘po ścianach’ z
wyrzutami sumienia, a dziecko było przeszczęśliwe i po moim
przyjściu po niego waliło w drzwi grupy, żeby wrócić – musiałam mu
obiecać, że jutro też przyjdzie ‘do dzieci’. Syn potrafił nawet w
sobotę o 7ej rano przynosić mi do łóżka swoje buty, żeby iść ‘do
dzieci’.
Po przygodzie ze żłobkiem, jestem orędowniczką tego typu placówek. Z
pewnością, samodzielnie nie zapewniłabym mojemu dziecku takiego
spędzania czasu i takiego rozwoju jak żłobek /oczywiście, spotkałam
się z pseudo-żłobkami przechowalniami i serdecznie współczuję, gdy
Rodzic nie ma innego wyjścia i poniekąd musi do takiego prowadzać
swoje dziecko/.
Wróciwszy do pracy odżyłam! Nasze życie rodzinne stało się lepsze –
zamiast wiecznej zgnuśniałej zrzędy stałam się rzutką mamą z
wyobraźnią. Odkryłam też, że naczyń nie trzeba myć na bieżąco, bo
można raz dziennie hurtem, że podłogi nie muszą być myte codziennie,
bo można raz na kilka dni, że to czy tamto, nie ucierpi, jak się
zrobi to raz na jakiś czas.
Sekret tkwi w przeorganizowaniu własnego dnia i przestawieniu się na
inne tory myślowe. Takie przeorganizowanie było przeprowadzane
kilkakrotnie – m.in. nauczyłam się jeść obiad w pracy i iść z
dzieckiem prosto na spacer zamiast biec do domu, ciągnąć za sobą
dziecko, bo głód mi w kiszkach gra. Mam czas na rozmowę, na zabawę,
na różne zajęcia z dzieckiem, i nawet śmiem twierdzić, że w moim
przypadku, czas poświęcany dziecku jest bardziej ‘treściwy’ niż
wtedy, gdy nie pracowałam.
A muszę przyznać, że ze względu na sytuację rodzinną, i moją, i
Męża, możemy liczyć przeważnie tylko na siebie – niedobitki krewnych
pod ręką to osoby pracujące, które także mają swoje życie prywatne.
Niedawno dziecko poszło do przedszkola /z listy rezerwowej/. Nadal
jest bardzo zadowolone. To raczej my, jako rodzice, musimy
przyzwyczaić się do nowej sytuacji – inna organizacja, inne systemy
opłatności, brak takiej spójności w wychowaniu na linii dom-
placówka, jak była za czasów żłobka, inne popołudnia, bo dziecko
wraca ‘wypuszczone’ i pełne energii, którą musi gdzieś ‘spalić’,
ponieważ w przedszkolu tylko ‘cicho’, ‘spokojnie’, ‘nie biegaj’...
Z mojego prywatnego punktu widzenia i osobistych doświadczeń,
uważam, że 3latki w przedszkolu to zbrodnia na 3latkach.
Obecnie jestem w ciąży. Między dziećmi będę miała prawie że równo
4lata. Nie wiem, jakie będzie to dziecko i jak się nam ułoży.
Jednakże chciałabym, żeby organizacja życia domowego przebiegła
podobnie jak w przypadku starszego /oprócz sfrustrowanej, zrzędliwej
mamuśki/.

Tak jest u mnie. Nie wiem, czy lepiej, czy gorzej, na pewno inaczej.
Każda Rodzina jest inna. Budują ją inni ludzie. Trudno porównywać.
A to, że Małżonek autorki wątku ma takie czy inne wspomnienia z
dzieciństwa, kształtuje jego pewne postawy wobec własnej rodziny i
własnych dzieci. Przecież każdy z nas ma swoje wspomnienia i
przeżycia, i co za tym idzie, swoje postawy. Nie zależnie od
ich ‘ciężaru’ często słyszy się od rodziców: ‘bo ja to, to moje
dziecko tamto’, ‘mnie brakowało, mojemu dziecku nie zabraknie’…
Czasem Rodzice mają po kilkoro dzieci, uczą je tego samego, a
wyrastają z nich zupełnie inni ludzie z zupełnie innymi
zapatrywaniami na życie, bo każdy z nich ma swoje wspomnienia tej
samej rodziny, więc i oni zakładają zupełnie inne rodziny… Mnie się
wydaje to jak najbardziej naturalne, więc po co wartościować co
lepsze a co gorsze – dla mnie po prostu inne.

Padło w tym wątku stwierdzenie, że dom starców to podziękowanie za
żłobek. Zapracowanie i brak czasu dla dziecka może się obrócić w
zapracowanie i brak czasu dla rodzica. Obca osoba do opieki może
oznaczać obcego opiekuna dla nas. Ale także nadgorliwość,
nadopiekuńczość i nadmierne przywiązanie może obrócić się przeciwko
nam brakiem własnego życia, bo dzieci będą lepiej wiedziały czego
nam trzeba na starość, co jest dla nas lepsze…

Nie wiem, czy ważniejsze jest pierwsze 3lata czy np. nastolatek.
Podobno, im starsze dzieci, tym więcej kłopotu…
Jednakże dlaczego nastolatek ma wymagać od nas naszego czasu, jeśli
nie nauczyliśmy go tego, że jesteśmy w stanie mu ten czas w ogóle
poświęcić – chyba, że właśnie z tego powodu…
Ok., jestem na razie na etapie niespełna 4latka…

Dziękuję tym, co do końca mej wypowiedzi dobrnęli…

Pozdrawiam

[e_r_i_n]

reni_78 napisała:

> Myślę, że o taki sposób na życie pytała autorka wątku

Tyle tylko, że ona widzi WSZYSTKIE matki pracujące takie, jaką jest
Twoja kolezanka. A przeciez wiesz bardzo dobrze, ze tak nie jest .

[sylwiawkk]

może nie do konca dobrze mnie zrozumiałyscie ale własnie o takie jak
ta owa kolezanka sie pytałam

[e_r_i_n]

No pecha masz - co chwila ktoś Cię źle rozumie.

[iwles]

sylwiawkk napisała:

> może nie do konca dobrze mnie zrozumiałyscie ale własnie o takie
jak
> ta owa kolezanka sie pytałam



no !
wreszcie po ponad 200 postach doczekałas się "po_słusznej"
odpowiedzi

Sylwiakk - nie uważasz, że masz problemy z wyrażaniem swoich myśli?
I to nie tylko w tym wątku, ale i w innych swoich też ?

[sylwiawkk]

po tych rozmowach z wami to mam takie wrażenie
ale jak rozmawiam z kolezankami to jakos dziwnie mnie rozumieją bez
podtekstów i uwazania mnie za idiotke
moze ja pisac nie umiem

[sir.vimes]

Mama decyduje co dziecko ma
> robić, a Babcia to z dzieckiem robi. Mama decyduje kiedy i jakie
> przedszkole, a Babcia prowadza i przyprowadza. Mama decyduje jakie,
> kiedy i gdzie zajęcia dodatkowe, a Babcia prowadza i przyprowadza.

Hm.

Ja tez nie uważam za konieczne bym to zawsze ja przyprowadzała i odprowadzała,
szczególnie kosztem pracy czy ciekawszych zajeć.

Na szatnie w domach kultury, przedszkolach, szkołach, itp mam rodzaj uczulenia
- i z przyjemnością zawsze cedowałam obowiązek przyprowadzania i odprowadzania
na każdego kto mi się nawinął - jeżeli akurat mąż tego nie mógł zrobić.

Bycie odprowadzanym przez niecierpliwa, zapinającą samodzielnemu dziecku buty
"by było szybciej" matką (a ja ostatnim wysiłkiem woli powstrzymywałąm sie
zawsze od takich akcji) to żadna przyjemność. Może wręcz zaszkodzić we
wzajemnych relacjach - np. moje dziecko od dawien dawna nie znosi gdy je gdzies
odprowadzam, bo doskonale wie , że jestem sytuacją zirytowana czyli niezbyt
interesująca w konwersacji itp.

Co innego oczywiscie - iść gdzies razem. A co innego godzinę sterczeć na
korytarzu domu kultury i czytać ksiązkę siedząc na zimnych schodach lub
przymusowo integrować się z rodzicami innych uczestników zajęć (najgorsza opcja).

Jeżeli ktos ma ogromne szczęście mieć chętną do odprowadzania mamę czy tatę
(babcie i dziadka dziecka) - to czemu ma nie skorzystać?

I co dziecko właściwie zyskałoby na tych 15 irytujacych minutach kontaktu ze
zdenerwowaną (bo nawet jeśli się to ukrywa - dziecko wie) mamą?

Zatem nie rozumiem krytyki odprowadzania/przyprowadzania nie przez matkę.



Odkryłam też, że naczyń nie trzeba myć na bieżąco, bo
> można raz dziennie hurtem, że podłogi nie muszą być myte codziennie,


Ja nadal w to nie wierzę - lubię myć podłogi, lubię mieć codziennie czyste, i
cierpię , że nie myję ich tak często jak bym chciała))

> Z mojego prywatnego punktu widzenia i osobistych doświadczeń,
> uważam, że 3latki w przedszkolu to zbrodnia na 3latkach.

Zależy od przedszkola, zależy od dziecka, zależy od podejścia rodziców.
Jeżeli opieka p[rzedszkolna nie spełnia wymagań rodziców - powinni oni , jako
dorośli, umieć otworzzyć buzie i porozmawiać o swoich oczekiwaniach. Jeżeli
akceptują to co w przedszkolu się dzieje (np "nie biegaj") - nie mają , moim
zdaniem, za bardzo prawa by krytykować. Milczenie oznacza zgodę


Obca osoba do opieki może
> oznaczać obcego opiekuna dla nas.

Nie rozumiem w czym problem.

Kompletnie nie mam ochoty na to by moje dziecko bawiło sie przez 10 lat czy 20
lat w pielęgniarkę. "Obcą osobę" , mam nadzieję, będę jeszcze w stanie wybrać i
zatrudnić sama, jeżeli będzie to potrzebne (nie każdy dożywa tej potrzeby).
Jeżeli opieka 24 h na dobę nad dzieckiem ma zobowiązywać dziecko do opieki 24 h
na dobę nad niedołężnym rodzicem to moim zdaniem coś jest mocno nie halo w samym
podejściu do relacji międzyludzkiej i sensu macierzyństwa.

[reni_78]

> nie rozumiem krytyki odprowadzania/przyprowadzania nie przez matkę

Myślę, że samo odprowadzanie/przyprowadzanie, to po prostu jedna z
wielu kwestii organizacyjnych życia rodzinnego - rozumiem, że u
jednego to minimalizacja obopólnego stresu i napięcia /jak np. u
Ciebie/, u drugiego nagłe nadgodziny /np. u mnie/, a u innych
jeszcze co innego...
Fragment do którego się odnosisz, to moim zdaniem opis sytuacji
przerzucania odpowiedzialności za wychowanie dziecka przez Mamę na
osobę trzecią. Nie było moim zamierzeniem wartościowanie postaw osób
znajdujących się w danej sytuacji.


> Zależy od przedszkola, zależy od dziecka, zależy od podejścia
rodziców.

W naszym przedszkolu jest to ‘nie biegaj’. Są Rodzice, którzy sobie
nie życzą zbyt wielu zabaw ruchowych, bo ‘dziecko się spoci’ i inne
w ten deseń. To nie tak, że my buzia w ciup i róbta z nami co
chceta. Po prostu jakoś trzeba dojść wspólnie do porozumienia. I to
porozumienie osiągnięto zanim my tam przyszliśmy – pytałam o to
przedszkolanek, rozmawiałam z innymi Rodzicami.
Co do 3latków, to wg mnie, 3latek powinien się bawić, a nie siedzieć
cichutko na swoim krzesełku przy swoim stoliczku i spijać wiedzę od
Pani za katedrą. Podkreślam, to tak wg mnie. Jak pisałam mój Syn
jest bardzo zadowolony. Jak pisałam, to ja się muszę przyzwyczaić.
Być może to ja nie dorosłam jeszcze do przedszkola


> Obca osoba do opieki może oznaczać obcego opiekuna dla nas.
> Nie rozumiem w czym problem.

Posłużyłam się analogią, być może nietrafioną, do stwierdzenia, iż
dom starców to podziękowanie za żłobek. Akurat ja mam bardzo dobre
doświadczenia ze żłobkiem. I jeśli przyjdzie mi na starość tak
dobrze się bawić, jak moje dziecko bawiło się w żłobku, to na dzień
dzisiejszy nie mam nic przeciwko.


Pozdrawiam