praca a dziecko

[sylwiawkk]

dziewczyny posypcie gromy ale
powiedzcie mi po co urodziłyście dzieci
skoro oddajecie je zaraz po narodzinach obcym ludziom a to żłobek a
to opiekunka cz\y babcia
no dobra ja siedze w domu z dziecmi i jest mi dobrze
pewnie że chce do ludzi a nie tylko dzieci i chciałabym zarabaiac
tez pieniądze na lepszy byt
i naprawde nie mam nic do pracujących matek
tylko nie wiem po co im te dziecko skoro poswiecaja mu raptem godz
dziennie wieczorem i czasem weekendy
kwestie tego że mąż mało zarabia i musicie chodzic do pracy aby
starczało też rozumiem
moja tesciowa ma dwóch synów i jak urodził sie pierwszy to
pracowała w PGR-ach wstawała o4 rano szła do pracy i zostawiała
synka w domu samego potem jak podrósł to sam zimą nie zimą szedł do
babci przez wioske bo nie chciał byc sam w domu
aby nie wychodził i żeby mu sie nic nie stało to zamykali drzwi
mój mąż urodził sie jak zaczynali budowe domu
oprócz tego mieli króliczki swinie i inne zwirzeta
a tesciowa prace na etacie jeszcze
i starszy o 8 lat brat zajmowała sie młodszym zaprowadzał do
przedszkola
a jeszcze pole truskawek swego czasu tez
to powiedzcie kiedy ona sie zajmowała tymi dziecmi bo ja nie wiem
i wiecie mój mąż jak sie dowiedział ze jestem w ciązy to powiedzial
że on bedzie pracował a ja z dzieckiem bo on nie miał mamy całe
życie to nasze dzieci tak nie bedą miały

[moofka]

i do kiedy tak zamierzasz?

[roksanaa22]

Moofka nie pytaj do kiedy...
Jeśli tak jej pasuje to ok...Ja zamierzem pójśc do pracy jak młodsza
córa pójdzie do zerówki.Dziś ma 2,5 roku.To zle,że chcę byc "do
dyspozycji" dzieci i męża???Też wychowałam sie "z kluczem na szyi" i
od piątego roku życia spędzałam noce sama bo mama pracowała.Od
pierwszej klasy sama chodziłam do szkoły a po szkole jeszcze
musiałam iśc do baru mlecznegop na biad bo mama juz była w pracy...
Moje dzieci nie będą miały tak jak ja...

[eskalacja_patosu]

Ja znowuż miałam mamę 'na każde zawołanie'. Poszła do pracy dopiero
jak kończyłam podstawówkę... Nie wyszło ani jej, ani mnie to na
dobre (chociaż tutaj duży wpływ miała jej nadopiekuńczość). Miejsce
pracy mamy po 3 latach zlikwidowali i od tej pory nie może znaleźć
pracy. 50tka na karku i pewnie już tak zostanie... Cienko coś widzę
jej emeryturę.
Szczerze mówiąc wolałabym, żeby moja mama pracowała, zamiast
siedzieć z nami w domu. Byłabym na pewno bardziej samodzielna
wkraczajac w dorosłe życie

I tu jest właśnie przysłowiowy pies pogrzebany!!

[kamila163]

Cała dyskusja i tych co są za zostaniem w domu, i tych co są za pójściem do pracy nie porusza tak naprawdę najważniejszego argumentu!
ROZWODU!
Tak, drogie Panie, rozwody się zdarzają i to coraz częściej! Trzeba i to dla dobra twojego dziecka być na to przygotowanym!
I dlatego trzeba być NIEZALEŻNYM FINANSOWO!
Podchodzę do takich tematów bardzo emocjonalnie, bo naprawdę wiem co oznacza samotna mama z dzieckiem (tatuś oczywiście gdzieś się błąka i naprawdę kocha cię i zapewnia, że ci nieba przychyli - i na tych zapewnieniach się kończy) Byłam taką ukochaną córeczką tatusia, kochał mnie naprawdę bezgranicznie ale i tak z mamą musiałyśmy sobie radzić same po rozwodzie i do tej pory musimy to robić.
A gdyby moja matka postawnowiła po moim urodzeniu, że zostanie w domu i będzie mnie wychowywać?! Z czego byśmy żyły dzisiaj? Z obietnic tatusia?!

[jaagoda]

A może jakby została z Tobą w domu to małżeństwo nie rozpadłoby się?

Ja od 5 lat ponad "siedzę"w domu. Miałam okresy depresji - ja chce do LUDZI!!
Maz pracuje w oświacie wiec nie zarabia zbyt wiele. Da sie spoko przezyc i miec
wakacje. W koncu "każde dziecko przynosi na świat ze soba kromke chleba"

Teraz wiem, że to co mogę dać moim dzieciom to moj czas!!

Nie zmieniłabym decyzji.
trochę wspołczuje tym mamom (chyba powinnam bardziej dzieciom!!), ktróre musiały
wrocic do pracy.


Czas tak szybko leci - na prawde super jest patrzec jka rozwijaj sie dzieci
kazdego dnia awiele matek zostawia to nianiom.
Nie krytykuje tylko wspolczuje.

Szczesliwa Matka 3 szczesliwych dzieci

[e_r_i_n]

jaagoda napisała:

> trochę wspołczuje tym mamom (chyba powinnam bardziej dzieciom!!),
> ktróre musiały wrocic do pracy.

A tym, które chciały?

I z tym wspolczuciem uwazaj - inni moga Ci napisac, ze wspolczuja, ze 'jakos'
musisz zyc, nie bedac pewną jutra.

[kali_pso]

A mnie się jednak wydaje, że krytykujeszP
Oczywiście krytyka jest podlana pełnym troski sosem o przyszłośc
tych jednostek pozostających na łasce krwiożerczych nianiek- nie
przekonujesz mnie.
Bo niby czego konkretnie współczujesz?
Podasz przykład kilkorga dzieci unieszczęśliwionych przez własne,
pracujące matki- jak podam ci przykłady unieszczęsliwionych dzieci
przez matki skoncentowane tylko i wyłacznie na nich, bo im sie
wydaje, że nie mozna przesadzic z ingerncją w życie swojego dziecka.
I co z tego?


Mój syn Twojego współczucia nie potrzebuje. Ja też- matka chcąca i
musząca pracować

[kali_pso]

powinno być "zmuszona pracować"

[sunimica]

Obiema rękami podpisuję się pod tym, co piszą zwolennicy poświęcania
własnego czasu i energii dzieciom. Moje dzieci potrzebują mnie tu i
teraz. Dlatego po urodzeniu drugiej córki pozostałam na tym samym
stanowisku i drogą negocjacji uzyskałam 6, a nie osiem godzin.
Owszem, na początku, kiedy "siedziałam w dzieckiem w domu" ciągnęło
mnie do ludzi. Na własnej skórze odczułam baby blues i znalazłam
wyjście: to kwestia otwartości i samozaparcia(kursy 2x na tydzien po
godznie, znalazłam w miare bliskoi w miare tanie, a zarazem praca w
domu, dają satysfakcję i zapewniająca odskocznię od monotonii
codziennych domowych obowiązków). Przed urodzeniem dzieci pracowałam
częściowo jako wolny strzelec: samodyscyplina, umiejętność
planowania, świadomość własnych możliwości (i ograniczeń np.
świadomie nie biorę podwójnie płatnych nadgodzim w weekendy)- to
moje mocne strony, pracodawca to docenił, podobnie, jak - również
ich zdaniem - oczywisty fakt, iż nie biorę narkotyków. No i nie
pociąga mnie już całonocne imperezowanie, choć zdarzają się nam z
mężem wyjątki potwierdzające regułę. W CV napisałam że szukam pracy
w niepełnym wymiarze godzin i pracę znalazłam. Uważam, że dzieciom
potrzebna jest mama, która jest nie tylko kurą domową. Myślę, że za
pięć lat będę mogła podjąć pracę na 8h, a obecnie dla mnie
ważniejsze jest aktywne spędzenie czasu z dziećmi (od własnoręcznego
robienia strojów karnawałowych, przez kartki świąteczne, do
jeżdzenia na rowerze w celu podglądania przyrody). Mąż jest lekarzem
i nie zarabia kokosów, dla nas ważniejsze jest to "okno, które
otwiera się wraz z narodzeniem dziecka w miejscu, gdzie przedtem nie
było nic".

[aniucha333]

kamila163 :
Swieta prawda!!! Moj ukochany mezus w ten weekend sie wyprowadzil i
bogu dziekowac ze ja pracuje to chociaz mam kase na adwokata i bede
mogla mojemu dziecku dobre zycie zapewnic a nie liczyc na jego laske
i nielaske...

[roksanaa22]

Większość forumowiczek poprostu lubi swoją pracęCzęść musi
pracować bo brakuje pieniędzy.Idąc Twoim tokiem myslenia dziecko
może urodzić tylko kobieta majętna,nie mająca potrzeby pracować...
Gdyby kobiety rodziły dzieci po zdobyciu odpowiednich środków i
mające etap "kariery" za sobą to byłoby to po
czterdziestce...Pomyśl,że żyjący "od pierwszego do pierwszego" też
chcą założyć rodzinę,mieć dzieci...
Ja też jestem w domu z wyboru i nie chcę pracować "dla siebie" bo
tego nie potrzebuję...Ale to mój wybór.Inne kobiety chcąś mieć
wszysto naraz.Ciekawą pracę,stanowisko,dzieci i ciepły dom...Nic w
tym złego.

[amtree]

Ja kocham moje dzieci i kocham moją pracę.
Piszę to od razu, żeby mi ktoś nie zarzucał, że się w ten czy inny
sposób poświęcam.
Ponieważ kocham moich synków, chcę pracować i jednocześnie muszę
pracować, żeby im zapewnić jakiś start w życiu i zabezpieczyć ich
potrzeby.
Mój mąż zmarł 2 lata temu. Prowadził działalność. Po śmierci okazało
się, że składki płacił nieregularnie i po prostu nie spełnił
wymogów, więc moje dzieci pozbawione są jakiegokolwiek
zabezpieczenia finansowego po ojcu w postaci renty. Scenariusz,
jakich wiele. Ścieżka odwoławcza, łącznie z sądem, RPO i Sejmem, nic
nie dała. Co więcej, mąż z ubezpieczenia też kiedyś tam zrezygnował.
Oczywiście, wszystko wyszło po czasie. Żeby jeszcze było mało, wtedy
również wyszły różne zaległości i jego długi. Ja sama wcześniej,
m.in. dla dobra dzieci i chęci przebywania z nimi, pracowałam
jedynie w domu, brałam zlecenia. Były to jednak pieniądze niepewne i
zleceniodawcy płacili, jak chcieli.
Pierwszy miesiąc po śmierci męża przepłakałam. Właściwie mogę
powiedzieć, że przewyłam.
Potem zacisnęłam zęby, znalazłam pracę i wyszłam do ludzi. Moimi
dziećmi (kilkulatki) zajmują się moi rodzice. Nie mam żadnej innej
pomocy. Rodzina męża od 2 lat się z nami nie kontaktuje. Pewnie
myślą, że prosiłabym od razu o pomoc. A takiego.
Przez dwa lata zaciskałam pasa i spłaciłam wszystkie zaległości po
mężu. Było to oczywiście kosztem moich dzieci, ponieważ musiałam
bardzo ograniczyć wydatki, a nawet przez pewien okres zrezygnowałam
z przedszkola.
Od stycznia awansowałam, pracuję po 10-11 godzin, kierując grupą
osób. Z dziećmi spędzam popołudnia/wieczory i weekendy. Równocześnie
przecież muszę moim dzieciom tworzyć w miarę normalny dom i warunki
rozwoju.
Myślę, że dzięki temu, że realizuję się w pracy, mam również lepszy
kontakt z dziećmi, bo nie przelewam jakichś frustracji na nie.
Spełniona mama to chyba lepsza mama. Możemy wtedy po prostu radośnie
spędzać czas na zabawie, rozmowach, byciu ze sobą. Ważna jest
przecież nie tylko ilość czasu spędzona z dziećmi, ale jakość tego
czasu.
Gdybym cały czas zamartwiała się, czy starczy mi do pierwszego i
skąd wziąć pieniądze, np. na ubrania, to byłoby chore i raczej
dzieci nic by nie wyniosły z takiego wątpliwej jakości obcowania z
rodzicem.
Zarabiam na tyle, że nie muszę martwić się o przyszłość finansową.
Martwię się jednak o moje dzieci. Najczęściej zadaję sobie pytanie,
czy jestem w stanie sama wychodzać dzieci, nie wypaczając czy nie
programując negatywnie ich psychiki? Czy przekazuję im dobre wzorce?
Nie chcę, żeby sądzili, że rodzina bez ojca to normalka, bo przecież
tak nie jest.

Za każdą taką decyzją - zostać z dziećmi czy iść do pracy - czasami
stoją dramaty, wątpliwości, wyrzuty sumienia.
Myślę, że nikt nie może oceniać takiej czy innej postawy, bo każdy
ma swoje racje i nikt za innych nie przeżyje ich życia.

[asica74]

Amtree Nie wiem jak to robisz, ale podziwiam i chyle czola
Pozdrawiam

[aniucha333]

calkowicie sie pod tym pospisuje i pozdrawiam amtree

[amtree]

Asica74, Aniucha333,
dziękuję i również pozdrawiam.

[dirgone]

Przez te króliczki, świnki oraz brak jakichkolwiek znaków interpunkcyjnych (to
twój znak rozpoznawczy), jak zwykle nie do końca rozumiem, o co ci chodzi.

[syriana]

chodzi zapewne o to, że Sylwiawkk musiała wyjechać poza Polskę by we względnym
komforcie finansowym siedzieć w domu z dzieciakami i teraz mając taki zdrowy,
geograficzny dystans, zastanawia się nad innymi modelami życia

[moofka]

nie zastanawia
od razu wartosciuje
i od razu z grubej rury

po co wam dzieci w ogole
wlasciwie to chamowa i z tak postawiona teza nawet nie chce sie dyskutowac
albo mama mostowiak siedzaca do wieku szkolnego z dzieckiem z plackiem drozdzowym
albo dziecko zamkniete samo w domu bez opieki jedzace w mlecznym barze
idiotyzm w ogole

[syriana]

idę o zakład, że dziewczyna albo nigdy nie pracowała, albo miała pracę tylko dla
kasy - nie dającą żadnej satysfakcji, nie rozwijającą, nie pokazującą, że można
się w niej realizować

[moofka]

no i skoro piszesz ze to swieza emigracja zarobkowa to i szans na wzglednie
satysfakcjonująca prace nie ma
jakbym miala w perspektywie zmywac gary swoje lub cudze za kilka fauntow
to tez wole swoje
tylko po co dorabiac do tego ideologie?

Moofka - popieram w całej rozciągłości

[topcia27]

Szlak mnie trafił jak przeczytałam wypociny autorki wątku, szkoda
zachodu z taką dyskutować

A przecież są różne warianty

[ila79]

Można pracować na pół etetu, czasami można w domu na zlecenie, można
siedzieć z dzieckiem np do 3 roku życia, a później brzdąc do
przedszkola, mama do pracy, itd. Ja na razie jestem z synkiem w
domu, robię od czasu do czasu coś na zlecenie, jak skończy 2 latka
to chcę pójść na pół etatu, no a później się zobaczy.

[rybalon1]

otóż widzisz pracuję bo tak chcę - poszłam do pracy jak syn miał 10
mcy , jestem wyrodną matką i zostawiłam go z opiekunką heheh ) a
tak poza tym pracuje bo trzeba spłacac kredyt na mieszkanie a z
jednej pensji nie mam zamiaru sie gimnastykowac i odmawiac dziecku
róznych pierdołków w ramach opcji "musimy oszczędzac". Juz przed
urodzeniem dziecka wiedziałm , ze posiedze w domku max. rok i wróce
do pracy - siedzenie w domu mnie dołuje i po 10 miesiącach miałam
dosyć tematów kupka -zupka- ząbki , kawa u kolezanek sprowadzała sie
zawsze do tego i juz mnie na wymioty brało. Brak mi było fajnych
ludzi w pracy, fajnej atmosfery,w pracy odpoczywam tez od mego
kochanego dziecka i dzięki temu zachowuje jeszcze resztki zdrowego
rozumu. Kocham swoje dziecko nad zycie ale lubię tez swoją pracę. Po
pracy poswiecam max ilość czsu dziecku , mamy kochana nianie a
niedługo młody idzie do przedszkola (ma juz 3,5 roku) . Nie wydaje
mi sie , zebym strasznie krzywdziła swoje dziecko wrecz przęciwnie
jak patrze na te czasem zgnusniałe moje kolezanki co siedzą juz 5
lat w domu to mi sie drobne rozmieniają w kieszeni i normalnie juz
nie umiem z nimi rozmawiac bo to inny swiat ............... a
szkoda bo to madre kobity były a sie tak uwsteczniły. pozdr.

[wobbler]

Właśnie o coś takiego chodziło Sylwiiwkk jeżeli dobrze zrozumiałam...

[rastalioness]

Ja tez swoja prace niezmiernie lubie a mam dwojke dzieci i trzecie w
drodze. Siedzialam w domu z kazdym po rok a potem z powrotem do
pracy. Dziecmi zajmuje sie moja bliska przyjaciolka, ktora prowadzi
prywatne przedszkole( przynajmniej tym mlodszym, starsze chodzi do
szkoly, wiec nie potrzebuje juz opieki). W ten sposob stac mnie na
to, by w weekendy wyjechac z dziecmi za miasto albo pojsc do kina,
cyrku czy na jakies fajne widowisko. Poza tym daje moim corkom
przyklad, ze same tez moga osiagnac cos na polu zawodowym. Obie nie
narzekaja, ze nie spedzja ze mna dosc czasu w ciagu tygodnia, obie
sa bardzo samodzielne i lubia nasze rodzinne weekendowe wypady.
Gdybysmy zyli tylko z jednej pensji z cala pewnoscia nie mielibysmy
wlasnego domu i nasz dzien bylby krazeniem pomiedzy domem i placem
zabaw. Swiat sie zmienia, dzieci rosna i wychodza z domu, a ja
zamiast walczyc z syndromem pustego gniazda,( jak moja wlasna matka,
ktora wciaz nie moze znalezc sobie miejsca w swiecie, choc juz ponad
10 lat minelo od czasu, gdy moja najmlodsza siostra wyprowadzila sie
od rodzicow)bede miala czym sie zajac.

[majan2]

Ja mysle, ze to dyskuja nieroztrzygalna, taka sama jak to czy fajniejsza jest
Wielkanoc czy Gwiazdka. Ja tez potrzebuje pracy, wiem ze mój partner potrzebuje
wiedzieć, ze sie rozwijam i mam jakies cele, mam nadzieje, ze nie robie krzywdy
coreczce, a niedługo drugiemu dziecku tym ze mam jakieś ambicje zawodowe, kotre
co wiecej jak na razie nie przynosza zdanych!!! kokosów.

[purpurowa_komnata]

Pewnie,że nie jest rostrzygniętaKażdy zostanie przy swoim
zdaniu. Wypowiadam się w tych wątkach dlatego ,że nie rozumiem
dlaczego niektórzy mają patent na prawdę i reszcie nie wolno inaczej
postępować. Otóż wolno. To był sens wszystkich moich wypowiedzi.
Człowiek jako istota wolna podejmuje decyzje i za nie ponosi
odpowiedzialność. To samo tyczy się do relacji w rodzinie.

[moniowiec]

jak mówią: nie liczy się ilość a jakość. nie chodzi o to by być przy dziecku ciagle, ale by czas z nim spędzony był dla niego wartościowy. moja mama poszła do pracy dość szybko po moim urodzeniu. w dzień zajmowała się mną babcia. dobrze to wspominam, ale... nie wspominam tego że babcia te 5-6 h siedziała ze mną, robił mi jedzenie czy coś, ale to że chodziłyśmy razem na grzyby, albo że potem z rodzicami nad jezioro się jechało. nie byłam sama, jak mąz autorki wątku: nikt mnie na klucz nie zamykał i nie musiałam przez cała wieś iść do babci... bo to już paranoja - babcia też mogła przecież do mnie lub po mnie przyjsc. sorki - ale bezmyślną matkę miał twój maż... sama nie zamierzam siedzieć w domu nie wiadomo jak długo - noworodek nie pamięta kto ale jak się nim zajmował. zawsze mozna, jak ktoś zauważył, pracować na 1/2 etatu lub brać zlecenia do domu. łaćzenie przyjemnego (dziecko) z pożytecznym (praca). jak mówił dyrektor mojej odstawówki: kto nie idzie do przodu ten się cofa... i tak jest z kobietami wyłącznie siedzącymi w domu. cofa się ich przydatnośc do pracy - bo nie są już na bieżaco, cały ich wysiłek jest wpakowany w szlifowanie umiejetnosci opiekuńczo-wychowawczo-kucharskich. nie kazdy nadaje się na bycie 24h matką, nie każdy na bycie pracownikiem i matką. to zależy od stopnia strachu (tak, tak - strachu! o dziecko) i opiekuńczości. jeśli oczyma wyobraźni widzisz że niania dusi twoje dziecko, dziecko we śnie sie zakrztusi itd. to nie nadajesz sie na pracownika - bo nic w pracy nie zdołasz zobic, myslami bedziesz przy maluszku. ale jesli ktos jest pozytywnie nastawiony do swiata i nie przeszkadza mu wiele rzeczy (np. niezmyty talerz w zlewie jednych doprowadza do pasji inych nie) to buduje, wg mnie, zdrową atmosfere dla dziecka. dziecko widzi ze to normalen miec wlasne zycie.
jestem w 7 miesiacu ciazy. moze mi sie odmieni... ale jakos nie sądzę, bo nadal chodzę do pracy i mam z tego satysfakcje. potem mam zamiar z rok siedziec w domu, ale jako telepracownik.
szczerze - nie chcę skończyć jak niektórzy, ktorzy rezygnują z każdej przyjemności dla dobra (?) dziecka. moja matka zrezygnowala z urlopu bo pokrywal sie z moim porodem... ja nie wiem czemu... daleko mieszka wiec mi raczej w opiece nad noworodkiem nie pomoze... nadopiekunczosc zabija - takze przyszle relacje z dziecmi. i nie daj Boze w przyszlosci powiesz do nich zdanie "a ja dla was tyle zrobiłam..." - w moich oczach wtedy własnie przegrałaś swoje życie...

[sylwiawkk]

a ja mysle że zycie powinno sobie zorganizowac na emeryturze żeby
nie przeszkadzać dorosłym dzieciom w zyciu i nie interesowac sie
tylko tym czy kupili firanki do domu czy maja rolety
ja zamierzam zostac z dziecmi jeszcze dwa lata w domu a potem do
pracy aby miec swoja emeryture i własne zajecie jak dzieci beda duże
a moze pojde po wakacjach jesli znajde cos ciekawego i mąż pojdzie
na wychowawcze [ha zobacze ile tam wytrzyma]
czas pokarze na razie widze że każdemu taka sytuacja odpowiada
i juz nie narzucam nikomu mojego stylu zycia

[e_r_i_n]

sylwiawkk napisała:

> nie narzucam nikomu mojego stylu zycia

Narzucac nie narzucasz, bo niby jak mialabys to robic .
Za to oceniasz bardzo łatwo.

[roksanaa22]

Ech...Nie każda cofa się w rozwoju siedząc w domu...
Już napisałam,że każdy wybiera co chce robic w życiu i co daje mu
spełnienie.Ja czuję się spełniona prowadząc dom i "własnoręczne"
wychowywując dzieci.To sprawa indywidualna...

[margo_kozak]

Dlaczego poszlam do pracy?
Żeby spłacać za cos kredyt, żebym mogla się ubrac, żebym mogla
zdobyc doświadczenie?
Poszlam do pracy jak dziecko mialo 9 miesiecy. Siedzi z niania,
która Jas uwielbia.
Wolalabym siedzieć w domu, ale nie potrafie srac pieniędzmi.
Teraz mam 26 lat. Specjalizuje się w jednej dziedzinie i mam
nadzieje ze za kilka lat będę zarabiac sporo, a dzieki temu moim
dzieciom będzie zylo się dobrze. Tak wiec robie tez to dla dzieci,
dla ich przyszłości, żeby zylo im się lepiej.

Ja ze swoich pierwszych trzech lat zycia nic nie pamiętam, wiec moje
dziecko zapewne tez nie będzie pamiętać, ze je zostawilam

[sylwiawkk]

pracowałam jesli chcecie wiedziec majac już dziecko
wyjechałam bo nie wyobrażałam sobie mieszkać osobno bez męża teraz
jest drugie dziecko i tez nie moge iść do pracy bo jest małe,
chce iść do pracy jak skończy 3 lata i bedzie w przedszkolu
na studia nie poszłam bo zabrakło kasy i czasu ,życie róznie sie
układa
i pewnie że moge tak gadac bo stac mnie na życie z męża wypłaty
przecież napisałam że nie mam nic do pracujących matek
tylko nie rozumiem kobiet które tak chciały dziecka i wychodzą do
pracy na 7 jak dziecko jeszcze śpi i wracają jak już śpi albo
kładzie sie spać
skoro nie poświeca mu czasu to po co ono jest bo co bedzie miała ten
czas za kilka lat jak już dziecko jej powie czego teraz chcesz jak
nie miałaś czasu jak cie potrzebowałam

[dzoaann]

no i sie zaczęło--
matki pracujące kontra siedzące w domu...
po co komu taka dyskusja?
Większość obstaje przy swoim, a osób, ktore potrafią coś obiektywnie napisać
można na palcach zliczyć.
Czarno białe to wszystko- albo jesteś zawodowo pracującą kobietą i zaniedbujesz
(?) dzieci, albo nie pracujesz i się uwsteczniasz(?)....smutne to...

[jaagoda]

CO tY WYGADUJESZ Z TYM UWSTECZNIANIEM SIę?

[moniowiec]

co robisz częściej (załóżmy że jesteś księgową) będąc w domu z dzieckiem: czytasz najnowsze przepisy czy zmieniasz pieluchy i robisz jedzonko? pracujac (weźmy wersje optymistyczną)8h jao ksiegowa - te przynajmiej 7 h speedzasz bedac w tej tematyce - rozwijasz ją, nie zapominasz. bedac w domu masz moze kilka h na tzw. dokształcenie. bo reszte zajmuje ci opieka nad dzieciem. wiem, lubisz to, ale nie powiesz mi chyba ze czytujesz mu ustawe podatkowa do snu... inaczej sie ma w prac w handlu (raczej wiadomo o co chodzi i łatwo wrocic na podobne stanowisko - mało zmienia sie), inaczej do pracy intelektualej (w nauce i prawie ciagle cos sie zmienia...). KTO NIE IDZIE DO PRZODU TEN SIE COFA

[sylwiawkk]

ale nie każda tutaj matka jest ksiegową
moi znajomi byli na studiach z chemi i córeczce tata czytał prace
magisterska i wszystko co tam jeszcze sie musial nauczyc
ona była zadowolona ze jest na kolanach a oni ze nie przeszkadza
i to jest przyklad tego ze jak sie chce to sie da
ja np umiem zrobic krokiety z dzieckiem na reku łacznie z obieraniem
pieczarek

[sylwiawkk]

i jesli naprawde myślicie że kobieta pracująca to kobieta zadbana i
szczęśliwa
a kobieta w domu to tylko szlafrok i wałki na głowie z nadwagą to
normalnie ręce opadają
znam nie jedną matke co to niby w domu siedzi i zażyłaby was
elokwencją słowa czy ubiorem czy jak chcecie samorealizacją w życiu

[joanna_can]

sylwiawkk napisała:

> znam nie jedną matke co to niby w domu siedzi i zażyłaby was
> elokwencją słowa czy ubiorem czy jak chcecie samorealizacją w życiu

Sylwia - co to jest "elokwencja slowa"? albo inaczej - jakie
elokwencje znasz? Wreszcie poruszylas interesujacy temat. Prosze
cie, rozwin.

[faq]

no jak to jakie? jest elokwencja slowa, elokwencja ubioru albo elokwencja
samorealizacji

[sylwiawkk]

naprawde mam ci napisać kilka naukowych wyrażeń żebyś uwierzyła że
ja czy ktokolwiek z mojego otoczenia zna sie nie tylko na zupkach
czy kupkach bo troche tak to odebrałam

[faq]

Sama prowokujesz ironie a zreszta bardzo prosze o te kilka naukowych wyrazen
Gdybys mniej podkreslala jak bardzo rozwojowe jest spedzanie czasu z
dzieckiem/dziecmi deprecjonujac przy okazji potrzebe istnienia poza dzieckiem,
pewnie wzbudzilabys nieco mniej emocji i watek nie rozwinalby sie tak ladnie.
Ja znam osoby, ktore zlasowaly sobie mozgi przy dziecku, jak i, u ktorych,
niezaleznie od posiadania potomstwa, zwoje zachowaly sprawnosc.

[sylwiawkk]

no widzisz i wykazałaś sie dzieki

[sylwiawkk]

mi tam na razie sie nic nie wypacza
a mam bardzo męczące dziecko
ale jak mi sie zacznie to wróce miedzy ludzi
nie martw sie

[joanna_can]

czy jestes pewna, ze "ci" sie na razie nic nie wypacza?

[amtree]

Już jej wypaczyło. Na przykład interpunkcję. Woła o pomstę do
nieba.

[jaagoda]

POPIERAM!!!

[jaagoda]

TO WYżEJ BYłO DO INNEGO POSTU

[purpurowa_komnata]

Roksanaa ale Ty piszesz o swiom dobrowolnym wyborze. Chcesz być w
domu i tak się umówliście z Mężem;super. I tak samo się zgadzam,że
nie każda matka odczuwa brak pracy zawodowej. Nie rozumiem tylko
niektórych niekulturalnych wypowiedzi osób, kóre swój wybór życiowy
traktują jako jedynie słuszny i obowiązkowy dla każdego. Wg mnie
chcą się na siłę dowartościować- tylko po co.

[flowerbomb5]

Niekoniecznie trzeba sie uwsteczniac jezeli nie pracuje sie
zawodowo, a siedzi sie w domu z dzieckiem. Ja siedze, ale mam czas
aby sie rozwijac, czytam duzo, robie to co lubie w domu, zalatwiam
rozne rzeczy na miescie zabierajac dziecko wszedzie ze soba, duzo
jestem w ruchu, a dziecko ze mna. Zyje sobie normalnie, tyle ze nie
chodze do pracy zawodowej. Spacerki, zwiedzanie, a dziecko w
nosidelku na brzuchu, albo w foteliku samochodowym bo bardzo lubi
jazde samochodem. Ma niecale 4 miesiace. Dziecko jest bardzo
grzeczne i zdrowe, ciekawe swiata, w lozeczku sie strasznie nudzi,
jeszcze nie siedzi, a w ruchu nie sprawia klopotu wiec moge zawsze
go ze soba zabierac. Praca zawodowa by mi ciazyla. Juz jak mialo
niecale trzy tygodnie odbylysmy razem podroz ok 600 km samochodem
bez zadnych problemow.
I nie myslcie ze mam pieniedzy jak lodu. Nie mam. Pozyczylam od
rodziny troche, troche mam odlozonych, ale nie chce pracowac tylko
zajac sie dzieckiem. Celowo. Maz zarabia niewiele. Zyje sobie
oszczednie, ae mi to nie przeszkadza, bo moje dziecko jest moja
najwieksza radoscia. Obawiam sie ze obca osoba jak niania nie jest w
stanie dac tyle milosci i ciepla mojemu dziecku co ja sama. A tego
co sie zepsuje i zmarnuje w pierwszych latach zycia dziecka, nikt
nie naprawi, zadne terapie ani nic.
Unikam jak ognia cierpietniczych mamusiek zaplatanych w kaszki i
kupki. Moim pomyslem na macierzystwo jest jak najwiecej czasu
spedzac z dzieckiem pokazujac i objasniajac mu swiat, jakby bylo
dorosla osoba. I duzo podrozowac.

[karolcia86]

Bo jak kobieta nie jest niezależna to potem zostaje z dziećmi i
przysłowiową ręką w nocniku. Poza tym dziećmi to nie jest całe moje
życie, są też inne rzeczy typu praca, rozrywka (bez dzieci), wyjazd
na urlop (też czasem bez dzieci).
Nie jestem zwolenniczką ciągłej nieobecności rodziców w życiu
dziecka, ale nie uważam, że muszę być z nimi cały dzień (ja to nawet
źle znoszę).
A uważam, że inne osoby też dużo wnoszą w ich rozwój.

[joanna_poz]

karolcia86 napisała:

> Bo jak kobieta nie jest niezależna to potem zostaje z dziećmi i
> przysłowiową ręką w nocniku

a bywa, że zostaje bez dzieci (bo "pójdą" juz w świat) i z
przysłowiową ręka w nocniku...

[majmajka]

Tak, tak...Wiem o czym mowisz...Tyle, ze w zyciu wszystko nie zawsze jest biale- biale i czarne- czarne. Mowisz o kobietach, ktore zaplanowaly swoje zycie od zera i zaplanowaly w nim rowniez to, ze do pracy wracaja po 3 miesiacach zycia dziecka? Wiesz co jest najwazniejsze? Najwazniejsze jest to by mama byla szczesliwa. Mama usmiechnieta, zadowolona to dla dziecka obraz, ktory pamieta do konca zycia. Pamietam, kiedy corka miala rok i okazalo sie , ze jestem w ciazy pobeczlam sie i to nie ze szczescia...Niestety. Dotarlo do mnie, ze czekaja mnie kolejne lata siedzenia w domu...Pozniej tak zorganizowalam czas, ze bylam ta mama usmiechnieta(nie zawsze naturalnie). Ale wlasnie to jest w zyciu najwazniejsze. Czy mama pracujaca czy nie, najwazniejsze by byla kobieta szczesliwa. A czy przez godzine czy dzien caly, niech to pozostanie rzecza drugoplanowa.

[marta_st1]

jeśli każda kobieta myślałaby takimi kategoriami jak autorka tego
postu to byłoby dzieci pewnie o 70% mniej. Nie każdą mamę stać na
to, żeby siedzieć w domu z dziećmi, bo mąż nie zarabia tyle ile
potrzebna na wydatki. A jeśli myślałabym kategoriami: urodzę dziecko
i zostanę w domu to moich dzieci by nie było, bo muszę niestety
pracować mimo, że chciałabym wychowywać dzieci sama. Chciałam mieć
dzieci, staram poświęcać im się bez reszty po pracy i mam nadzieję,
że mi to wychodzi nienajgorzej.

[iwles]

> i wiecie mój mąż jak sie dowiedział ze jestem w ciązy to
> powiedzial że on bedzie pracował a ja z dzieckiem



czyli nie pracujesz, bo mąż tak chciał ?
noooooooo.......... wyboru to Ty żadnego nie miałaś widzę....

[joanna_poz]

bo urodzenie dziecka nie przesłania nam całej reszty świata.
bo wychowanie dziecka nie jest jedyna rzecza, która chcemy robić w
życiu.

[mustardseed]

Sylwiawkk,
Wiesz, dlaczego ja wrocilam do pracy (poza tym, że ją lubię)?
Żebym, jak mój ukochany mężuś bedzie po 40 i trafi go kryzys wieku
średniego, zakocha się w jakiejs dzierlatce, mogła go kopnać w doope.
I iść z życiem dalej, z niezależnością finansową włącznie.
Bo pomyśl, jak Tobie się cos takiego przydazy (czego nie życzę), to
co zrobisz????. Będziesz się z nim drzec o marne alimenty albo
znosic romans w milczeniu, bo co: odejdziesz? Dokąd? Do mamusi??? Za
co będziesz zyć???
Oto dlaczego, między innymi, wróciłam do pracy.
Moje dziecko jest o dziwo szczęśliwe.

[purpurowa_komnata]

Twoje rozumowanie sprowadza się do tego,że jeśli matka pracuje
zawodowo to wielką krzywdę dziecku robi. Nie pomyślałaś o tym,że jak
dzieci nie widzą cały dzień ojca pracującego na 2 etatach to też nie
jest to dobre dla dziecka?. Po drugie kto powiedział,ze dziecko jest
tylko matki i to ona ma być z nim w domu. W domu może pozostać też
tata. Poza tym każda matka powinna mieć wybór czy jest mamą tyko
domową czy też pracującą zawodowo. Taką decyzję podejmuje para,
która ma dziecko i nic obcym do tego. Dla jednego takie rozwiązanie
jest dobre-dla innego wręcz odwrotnie.

[sylwiawkk]

naprawde nikogo nie chce obrazic
mam swój dochód i nie martwie sie o emeryture
jak mnie mąż rzuci za 10 lat to tez poradze sobie
i nie trzeba przecież wychowywać dzieci do 18 roku życia jak dla
mnie wystarczy 3 lata chociaz
poprostu nie rozumiem czemu zostawia sie niemowlaki skoro chciało
sie być mamą

[purpurowa_komnata]

Nie wiem dlaczego odpowiedziałaś tylko mnie.Tak to wygląda po
umieszczonym poście. Powiem tylko tyle. Czasem jest tak(często),ze
po długim pobycie w domu-byciu mamą w domu okazuje się,ze nie ma dla
takiej kobiety oferty godziwie płatnej pracy. Efekt bardzo częsty w
tym przypadku pozostanie już na stałe w domu bo rodzina
przyzwyczaiła się,że wszelkie prace domowe są wykonane.

[martagrz]

i nie musisz tego rozumieć, na szczęście każda z nas jest inna i niech tak
zostanie, świat byłby nudny gdyby wszyscy myśleli tak samo

[dido_dido]

No to my chyba inaczej rozumiemy wychowywanie.
Dla mnie wychowywanie dziecka zaczyna się na dobre właśnie około 3
roku życia i trwa co najmniej do 18. Do trzeciego roku życia roku
raczej opieka i małemu dziecku śmiem powiedzieć wtedy matki mniej
brakuje jeżeli jest kochająca babcia, ciocia, niania no i oczywiście
także mama. Roczniakowi naprawdę obojętne kto mu zmienia pieluchę
byle to zrobił z uczuciem i zaangażowaniem.
Rozumiem, że do trzeciego roku życia zostajesz z dzieckiem dla
własnej przyjemności. No ale kazdemu co innego sprawia przyjemność.
Na szczęście!

[wobbler]

No właśnie podobno nie...Do trzeciego roku życia dziecko potrzebuje tylko i
wyłącznie matki.Całkiem zbędny jest kontakt z kimkolwiek
innym.Tzn.przypuszczam,że dobrze gdy jest ojciec,trafi się babcia,ale generalnie
matka jest najważniejsza.
Tak gdzieś czytałam.

[purpurowa_komnata]

Idąc tym tropem mój obecnie 20 letni brat powinien być degeneratem
ponieważ na urlopie wychowawczym był mój ojciec. Zapewniam,ze jest
inaczej : jest uroczym młodym człowiekiem badzo mądrym izaradnym.
Był wychowywany przez oboje rodziców. Tyle ,ze więcej czasu spędzał
z nim tata.

[faq]

nie matki tylko stalej jednej osoby opiekujacej sie

[purpurowa_komnata]

też tak myślę Moja poprzednia wypowiedź była reakcją na to ,ze
do 3 roku życia dziecku potrzebna jest tylko matka. Gdyby tak było
do zapłodnienia nie był potrzebny ojciec. Wystarczyłoby np.
dzieworództwo

[sylwiawkk]

a ja rozumiem że jak twoje dziecko skończy 3 lata to wrócisz do domu
zajmować sie dzieckiem bo zacznie kojarzyć
acha ta pani to niania a ta to moja mama i do jego 18 zostaniesz w
domu bo juz rozumie że ty to ty

[jaagoda]

Nie weim czy dobrze Cię zrozumiałam, że do 3 roku życia to dziecko jest głupie,
nieświadome, ślepe i wogóle bez uczuć

Szok!!!Nic więcej nie napiszę bo słów mi brak

sylwiawkk, masz rację w 100%

[mamaga283]

moja bratowa chciała miec dziecko, długo sie starali, mieli
problemy, wszyscy sie nad nimi rozczulali, modlili za nich i
jeździli do CZęstochowy. W końcu jest maluszek Wszyscy w siódmym
niebie. Dziecko ma 5 miessięcy i mamusia wróciła do pracy na pełny
etat, która z dojazdem zajmuje jej 9 godzin. Dzieckiem zajmuje sie
opiekunka. Dziwne. O kłopotach finansowych w tym wypadku nie ma
mowy. Dodam , że w większość weekendów dziecko jest u babci bo
rodzice jeżdża na narty lub inne wycieczki i imprezy. I po co im
było to dziecko. Wydaje mi się że traktują to dziecko jak samochód,
lub inną luksusową rzecz którą wypada mieć i można mówić "mam
dziecko". Katastrofa.

[martagrz]

przeszkadza Ci jak bratowa zachowuje się w stosunku do dziecka? a jak zachowuje
się twój brat, czy on nie starał się o dziecko? nie przeszkadza mu, że
zostawiają dziecko na cały weekend? dlaczego zauważasz tylko winę bratowej? bo
ona powinna mieć instynkt macierzyński? a co z instynktem tacierzyńskim? a tak
generalnie jak ci tak bardzo przeszkadza to porozmawiaj z nimi a nie tylko z
bratową na ten temat

[mamaga283]

pisząc bratowa myślałam też o bracie, ale tak mi sie jakoś forum
emama z kobietami kojarzy , że o nim zapmniałam. I musze powiedziec,
że jego winy jest chyba więcej niż jej bo ona jest zapatrzona w
niego "jak w obrazek" i robi to co on jej sugeruje. A rozmawiać z
nimi mi sie nie chce, nie tylko na temat ich dziecka, ale również na
inne tematy.Podałam ich jako bliski mi przykład i na pewno nie będę
się mieszać do ich sposobu życia.

[topcia27]

po urodzeniu upragnionego dziecka powinna leżeć do końca życia
krzyżem przed ołtarzem w Cz - wie!!! Brak słów!!!

[zonka77]

Nie zostałabym przez 3 lata z dzieckiem w domu bez pracy ponieważ skończyłoby
się to już po paru miesiącach moją depresją, byłabym nieszczęśliwa i
niezadowolona z życia. Wyżywałabym się prawdopodobnie na dziecku i na mężu.
Nienawidzę prac domowych. Zwariowałabym gdyby one było tylko moimi obowiązkami
(a tak by było gdybym nie pracowała)
Teraz dzielimy się po równo i z ulgą zasiadam do rysownia po sprzątaniu. Z
chęcią też idę do firmy kiedy trzeba. Kocham dziecko nad życie chociaż nie
uważam że "posiadam" dla siebie. Ono jest i żyje dla siebie, ja mam je
powierzone na czas dzieciństwa i uważam że wypełniam swoje obowiązki w 100% A ty
po co masz dzieci? Po to żeby w domu siedzieć? Bo nie rozumiem pytania "po co"

Pracuję. Uważam się za dobrą mamę. Mam czas dla córki i dla męża. Córka jest
świetnie rozwiniętym uśmiechniętym radosnym dzieciakiem i wie że może na mnie
liczyć. wie że nie zawsze mam czas na każdą jej prośbę ale rozumie i potrafi
poczekać kiedy usłyszy - zrobimy to za godzinę, wieczorem, jutro. I robimy.
Ani przez chwilę nie żałowałam że obrałam taką drogę. Jest to również
bezpieczeństwo naszej rodziny która nie wisi finansowo na jednej osobie.

[daniela2003]

Mam dwoje dzieci, teraz jestem na drugim urlopie macierzyńskim i do
pracy chcę wrócić. Nie czuję abym przez to zaniedbywała dzieci. Moja
praca daje mi między innymi niezależność finansową, a wiem z
doświadczenia mojej mamy, że jest to ważne w życiu każdej kobiety.
Mam natomiast takie szczęście, że pomaga mi moja mama. Zajmowała się
starszym synem do pójścia do przedszkola i teraz będzie zajmowała
drugim moim synem. Jestem jej za to ogromnie wdzięczna. Pozdrawiam.
Daniela

[jaagoda]

A MOżE DWIE MAMY LUB DWóCH TATUSIóW???

[mama_frania]

Marzę o tym by móc spędzać czas z dziećmi w domu. Nie chcę robic
kariery, czułam się "zrealizowana" właśnie w domu przy dziecku.
Spędziłam z nim dwa lata, zanim MUSIAŁAM wrócić do pracy- mój mąż
zarabia 1200zł netto plus czasem jakieś dodatkowe zleconko. Na
chcwilę obecną nie ma szans na wyższą pensję- moze za rok- wtedy
wzost byłby o 100%, ale ten rok musimy jakoś przezyć, zresztą i tak
nie wiadomo co będzie za rok.
Jestem w drugiej ciąży, nie czuję się dobrze, tęsknię za swoim
dzieckiem, ale niestey jestem zmuszona do pracy chodzić. Jakby mój
mąż mial możliwość zarabiać więcej to zostałabym w domu z największą
przyjemnością.

[niekochana6]

hmm ciekawe z czego bym zyla, jak bym nie pracowala? facet mnie zostawil , w
domu wszyscy pracują hmm to dzieki by predzej umarło z glodu (ojciec uciekl
alimentow brak )

[niekochana6]

to dziecko mialo byc *

[haidi0111]

Bardzo ważna jest nie tylko ilość spędzanego z dzieckiem czasu, ale jakość, a ja
obserwuję, że mamy pracujące często "jakościowo" spędzają czas lepiej ze swoimi
dziećmi. Pamiętam, że kiedy pracowałam miałam po powrocie wiecej cierpliwości do
córeczki, naprawdę angażowałam się w zabawę. A przez pół dnia takie
zaangażowanie córeczka otrzymywała od opiekunki lub babci. Kiedy teraz siedzę z
dziećmi w domu masę czasu spędzam piorąc, prasując, zmywając, a wieczorem często
już kończy mi się cierpliwość...

[deela]

bo jestem zla matka a dziecko jest mi kula u nogi
zadowolona?

[e_r_i_n]

sylwiawkk napisała:

> tylko nie wiem po co im te dziecko skoro poswiecaja mu raptem godz
> dziennie wieczorem i czasem weekendy

A to jakieś badania są, że matki pracujące mają dla dzieci tylko
godzinę dziennie? Proszę o link .

[kropkacom]

Nie idę do pracy bo jak na razie więcej było by komplikacji niż zysków.
Podziwiam panie które bez pomocy rodziny sobie radzą.

[martagrz]

a mają inne wyjście? ja nie miałam i nie mam, przez całą ciążę mój mąż jeździła
na tirach za granicę, jak urodziłam (miałam cesarkę) po dwóch tygodniach
pojechał w trasę a ja zostałam sama z małym dzieckiem, jak mała skończyła 6 m-cy
musiałam wrócić do pracy bo zwyczajnie w świecie nie stać nas na to żebym nie
pracowała a mała została z nianią, teraz chodzi do przedszkola a ja codziennie
rano ją zawożę, teraz małżonek ma inną pracę i ostatnio miał przestój dwa m-cy i
mała siedziała z nim w domu, wymyślał różne rzeczy żeby jej sie nie nudziło,
dziś poszła do przedszkola i była z tego bardzo zadowolona,
i jeszcze jedno jak trzeba to ze wszystkim człowiek jest sobie w stanie
poradzić, nie mamy babci, matki, teściowej - radzimy sobie sami
a czasami matka musi wrócić do pracy bo nie ma innego wyjścia

[kraina.marzen]

Mam dziecko i mam prace - nie mam rodziny na miejscu - jakos dajemy
rade.
Obecna praca wymaga ode mnie wyjazdow na kilka dni - po calej
Polsce - mąz też wiecznie w delegacji....
Dajemy rade!!!i ciesze sie kazdym dniem spedzonym w domu z synem.

[kropkacom]

A kto sie zajmuje dzieckiem jak Was oboje nie ma? Ja wiem że przy nieregularnych
godzinach pracy męża i braku rodziny pod ręką nie dała bym rady sama. Wiadomo
początek pracy cechuje się tym że nie mogłabym wziąć urlopu. A znaleźć kogoś kto
w razie choroby zajął by sie bliźniętami też nie jest ani prosto ani tanio.

[kraina.marzen]

Kto sie zajmuje dzieckiem - oczywiście ratuje nas mój tato, który
mimo,iż pracuje zawodowo przyjeżdza 100km do wnuka. Ja mam o tyle
dobrze,że o swoim wyjeżdzie wiem z 2 tyg wyprzedzeniem (musze miec
czas na przygotowanie materialow szkoleniowych itp) wiec wszystko
jest do dogadania .
Jest ciezko - ale jest dobrze

[soemi]

Każdy ma prawo do życia wg swoich zasad, ale ja też mam wiele razy ochotę
zapytać mam po co im dzieci skoro zaraz po macierzyńskim wracają do pracy. Czy
jest to poprostu zwykła chęć posiadania czy spełnienie obowiązku
macierzyńskiego? Pomijam sytuacje gdzie mama zmuszona jest do powrotu do pracy
bo jest w bardzo trudnej sytuacji materialnej.
Uważam, że zostawienie dziecka w wieku 4 m-cy to egoistyczna postawa ze strony
mamy albo wygodnictwo. Byłam ze swoją córką w domu przez 3 lata, mała poszła do
przedszkola a ja podjęłam pracę i stwierdzam, że dużo łatwiej jest iść do pracy
niż wychowywać dziecko. Albo chęć posiadania dóbr materialnych. Mam wiele
znajomych, które idą do pracy po to by np zapłacić ratę kredytu na 100m
mieszkanie, czy luksusowy samochód a dzieci zostawiają babciom czy opiekunkom.
Znam i takie co wywożą dzieci babciom na cały tydzień, tłumacząc się tym że
muszą iść do pracy. A prawda jest taka, że taki obrót sprawy jest poprostu
wygodny. I wstawiaja teksy typu: to jeszcze dziecko, podrośnie i zapomni. Aż
przykro tego słuchać.

[purpurowa_komnata]

O to samo zapytaj też ojców dzieci- wtedy będziesz sprawiedliwa.

[purpurowa_komnata]

Skoro ojciec jest przy zapłodnieniu powinien być również przy
wychowaniu. Dlaczego się więc nie burzysz,że ojciec idzie do pracy
przed ukończeniem 3 roku dziecka np.? A co w sytuacji jeśli to matka
owego dziecka ma np. wyższe dochody? Ona idąc do pracy ma się czuć
winna- mężczyzna zaś w analogicznej sytacji nie?
Skoro para podjęła decyzję jest ok. byle potrzeby całej rodziny były
zaspokajane.

[guderianka]

Jestem zwolenniczką zapewnienia dziecku maksimum opieki i uwagi ze
strony mamy (rodzica)-pierwsze 3lata z życia malucha to mocny kop
energetyczny, kształtowanie emocji, podstawowych cech osobowości,
więzi. Myślę też, że to czas dobry i dla mamy i dla dziecka
Jestem również typem pracoholika-jak już coś robię to oddaję się
temu cała, gdybym nie miała dzieci -miałabym wielką karierę i niezłe
pieniądze.
Mało tego-jestem też zwolennikiem żłobka /przedszkola i
przeciwnikiem niani- uważam że relacje i umiejętności nabyte w
takich grupach są niemożliwe do zdobycia w obecności niani.
Teoria teorią a życie życiem-mam sprawne ręce, sprawną głowę,
dziecko w wieku 8lat i dziecko w wieku lat 2. Moje pójście do pracy
oznaczałoby postawienie na głowie całego życia rodzinnego,
utrudnienie go, być może niegatywne skutki dla dzieci (Duża jest
niepełnosprawna a mała nie dojrzała jeszcze do żłobka/przedszkola).
Summa summarum-prostytuję się moralnie, rozwijam intelektualnie
własnym sumptem, nawet trochę zarabiam. I siedzę grzecznie na swojej
grzędzie-chociaż pomału zaczyna mnie ona uwierać w tyłek

[kropkacom]

Gdyby mój mąż nie miał dobrej pracy a ja szansę na lepszą to z przyjemnością on
siedział by w domu z dziećmi. Realia są jednak inne.

[martagrz]

jest takie przysłowie: żyj i daj żyć innym - to sie idealnie odnosi do wątku,
nie wam decydować co jest dobre dla matki, dziecka, kto powinien się nim
opiekować i do którego roku życia, każdy ma własny pomysł na życie i swoje
priorytety i niech tak zostanie, naprawdę trochę więcej tolerancji i nie
wtrącania się do cudzego życia - zachowujecie się jak teściowe z kawałów

[martagrz]

aha i jeszcze coś, jestem ze wsi, i tam dzieci są zdecydowanie inaczej
wychowywane, rodzice mają obowiązki bo muszą uprawiać ziemię, dawać jeść
zwierzakom - ja też tak byłam wychowana i nie uważam żeby stała mi się z tego
powodu krzywda, bardzo szybko dojrzałam, nauczyłam sie odpowiedzialności i
samodzielności mimo że moi rodzice mieli dużo mniej czasu dla mnie niż ja dla
mojego dziecka pomimo etatowej pracy

[kali_pso]

soemi napisała:

> Każdy ma prawo do życia wg swoich zasad, ale ja też mam wiele razy
ochotę
> zapytać mam po co im dzieci skoro zaraz po macierzyńskim wracają
do pracy.





Czy
> jest to poprostu zwykła chęć posiadania czy spełnienie obowiązku
> macierzyńskiego? Pomijam sytuacje gdzie mama zmuszona jest do
powrotu do pracy
> bo jest w bardzo trudnej sytuacji materialnej.



A bardzo trudna sytuacja według Soemi, to co oznacza?
Jak jest na chleb i masło, to już matka do pracy iść nie może bo to
wyrodnośc do kwadratu?


> Uważam, że zostawienie dziecka w wieku 4 m-cy to egoistyczna
postawa ze strony
> mamy albo wygodnictwo. Byłam ze swoją córką w domu przez 3 lata,
mała poszła do
> przedszkola a ja podjęłam pracę i stwierdzam, że dużo łatwiej jest
iść do pracy
> niż wychowywać dziecko. Albo chęć posiadania dóbr materialnych.


Co za brednie.......nie wiem po co to piszę, ale może w końcu dotrze-
pomimo, że pracuję, RÓWNIEŻ WYCHOWUJĘ DZIECKO!!~!!!!!
Rozumiem, ze ty przestałas to robić, po pójściu do pracy?


Mam wiele
> znajomych, które idą do pracy po to by np zapłacić ratę kredytu na
100m
> mieszkanie, czy luksusowy samochód a dzieci zostawiają babciom czy
opiekunkom.
> Znam i takie co wywożą dzieci babciom na cały tydzień, tłumacząc
się tym że
> muszą iść do pracy. A prawda jest taka, że taki obrót sprawy jest
poprostu
> wygodny. I wstawiaja teksy typu: to jeszcze dziecko, podrośnie i
zapomni. Aż
> przykro tego słuchać.



Zdecyduj się- raz piszesz, ze każdy ma prawo zyc jak chce, raz
jedziesz po tych matrialistkach, które ida do pracy, bo mieszkanie
chcą zmienić- pomijając nagły spadek lub wygrana w lotto, aby coś
mieć nie ma innej rady, niż ciężka praca- ty znasz?

[jaagoda]

SUPER!! Zgadzam się z soemi w 100%

ja nie mam żadnej pomocy (rodzina daleko) 2 dzieci w przedszkolu, jedno w domu.
Jestem szczesliwa, że mogę im dać mój czas. Dla dzieci wazniejsza jest ilośc niż
jakośc poświeconego im czasu - to nie tylko moje wywody tylko poparte badaniami
dane.

Tak a propo - ile trzeba zarobiac aby oplacic opiekunke?
Ale to nie ważne. Na szczescie nie musze sie tym martwic bo i tak ie oddam ich
obcej osobie.
Maz nie zarabia wiele ale da sie przezyć. Jak juz pisałam "kazde dziecko
przynosi ze soba kromke chleba'. Jesli sie w to wierzy to jest OK

[e_r_i_n]

jaagoda napisała:

> Dla dzieci wazniejsza jest ilośc niż jakośc poświeconego im czasu - > to nie
tylko moje wywody tylko poparte badaniami dane.

Link jakis poprosze.

> Jak juz pisałam "kazde dziecko przynosi ze soba kromke chleba'.
> Jesli sie w to wierzy to jest OK

Taa, i jeszcze Bog dał dziecka, da i na dziecko.
Powodzenia.

[moniowiec]

o co chodzi z tym chlebem, bo raczej wiem że jak jest dziecko to są większe wydatki a nie mniejsze... chyba że chodzi o jakieś zaszłości dziejowe: dziecko bedzie pracowalo w polu i bedzie wiecej zrobione. wiecej roboty to wiecej chleba, a dziecko przeciez niewiele je z takim postanowieniem "dziecko przychodzi na swiat z kromka chleb" duzo mamusiek po zapomogi w MOPSie stoi (bo im sie przecież należy!)

[kali_pso]

Chodzi o to, co napisała Erin- w skrócie- "jakoś to będzie"

[aga-agata]

ale nie samym chlebem człwiek żyje. Pracuję odkąd mały skończył 5
mcy i nie czuję się wyrodną matką. Miałam co prawda Ten komfort, że
zostawał w domu z moją mamą, a nie z "obcą babą". Teraz ma 4 lata -
spędzamy ze sobą tyle czasu ile się da, ale z pracy bym nie
zrezygnowała

A dziecko ma się PO COŚ?

[kali_pso]

Nie widzisz, że myśląc w ten sposób, dochodzisz do uprzedmiotowienia
dziecka?


Ogólnie gratulujemy postawy- to co mysli mąż jest zdaje sie
wyrocznią? Czyzby twoje podejście było wypadkowa jego poglądów na
temat jedynie słusznego modelu rodziny- matka z dziećmi w domu, mąż-
zywiciel rodziny?
Czy też nie masz jak na razie szans na zmianę tego status quo,
chociażbys chciała i stąd te przemyślenia?


Ja zawsze wiedziałam, że po urodzeniu dziecka wracam do pracy.

[sylwiawkk]

jak bym powiedziała mężowi że ide do pracy to bym poszła i było by ok
on mną nie rządzi jak sugerujesz poprostu to było dawno temu jak
była pierwsza w drodze i niewiadoma przed nami
poglady i życie sie zmieniło
tweraz mam za co życ i moge być w domu
a po za rtym chce tu być bo cieszy mnie macierzyństwo i nie musze
być od razu doktorową czy prezesem
jeśli najpierw zostałam matka

[fergie1975]

> być od razu doktorową czy prezesem
> jeśli najpierw zostałam matka

doktorowa to żona doktora

[sylwiawkk]

a ty musisz sie literowki czepiać

[moniowiec]

to nie literówka...

[spacey1]

W pytaniu zawiera się założenie błędne u podstaw - że dzieci ma się dla siebie.
Pytasz - po co wam dziecko, skoro... dziecko nie jest dla mnie, dziecko to
nowy, dorosły człowiek, który na razie, chwilowo jest dzieckiem. Powołałam go na
świat, bo taki jest atawizm, instynkt, jak chcesz to go nazwij. Oczywiście, aby
ta funkcja zastępowalności pokoleń była zapewniona, natura (czy Pan Bóg)
wyposażył nas w instynkt macierzyński a potem miłość macierzyńską. Abyśmy tym
sie kierowali, a nie tylko powinnością.
Tak więc kocham moje dzieci, bardzo kocham, ale niestety muszę pracować. Albo
stety, bo kocham też moją pracę. I na pytanie - po co zafundowałam SOBIE dziecko
odpowiadam - nie sobie, a światu. A że dzietność spada w naszej cywilizacji, to
chyba się przydadzą te moje dzieci, co?

glupie pytanie

[rikol]

Ty za to mozesz policzyc, ile czasu spedzasz z dzieckiem, ktory jest poswiecony
wylacznie jemu. Odlicz gotowanie, sprzatanie, prasowanie mezowskich koszul (bo
jak daje kase, to pewnie nic innego nie robi w domu), pranie, robienie zakupow.
Ile ci zostanie na aktywnie spedzony czas z dzieckiem? Pewnie nie wiecej niz
mamie pracujacej poza domem. Tylko ze ona bedzie w lepszej sytuacji, jesli jej
zwiazek sie rozpadnie, bo bedzie miala wlasne zrodlo dochodu. Kobieta, ktora
latami siedzi w domu z dzieckiem, nie ma szans na znalezienie pracy, nie mowiac
juz o karierze. Dziecku sie nic nie stanie, jesli zajmie sie nim niania albo
pojdzie do zlobka. Poprzednie pokolenia byly tak wychowywane (lub z kluczem na
szyi) - czy wyrosli na przestepcow lub ulomnych? Albo inne pytanie: czy dzieci,
ktorych matki spedzaly z nimi lata w domu, sa lepsze? Tak jest przeciez w bylych
PGR-ach. Tam wlasnie jest najwiecej bezrobotnych matek, ktore maja czas dla
dzieci, przynajmniej teoretycznie. I co z tego? Czy dzieciom z bylych PGR-ow
jest w Polsce najlepiej?

Kolejny aspekt: co z ojcem? Co to za ojciec, ktory dziecko widzi w weekendy i
nawet wtedy nie ma dla niego czasu, bo sie musi wyspac? Po co taki ojciec w
ogole ma dziecko? Jaki kontakt to dziecko bedzie mialo z ojcem? A potem na
emeryturze ojciec narzeka, ze nikt do niego nie dzwoni, nikt nie odwiedza.

[sylwiawkk]

po pierwsze widze jego pierwszy usmiech po drugie jego pierwsze
kroki ,jak sie przewróci to ja go tule
jak chce zapytac skąd sie biora dzieci to mu powiem co bym chciała
aby wiedział a nie że są z kapusty bo tak wygodniej
z dzieckiem spędzam dużo czasu bo sprzatanie czy gotowanie robie jak
spi a druga jest w szkole
a mój mąż nie chodzi tylko do pracy
w domu uczy sie ze starsza czytac bawi sie po przyjsciu z pracy z
młodsza ,kapie, zmienia pieluchy ,i myje podłoge nawet częściej ode
mnie, wiec mam w nim oparcie
a jak podrośnie młodsza i pójdzie do przedszkola to ja pójde do
pracy bo bedzie potrzebowała kontaktu z rówieśnikami a nie ze mną
wiec bede spokojnie pracować

[guderianka]

wszytskie te czynności wykonuje się przecież z dzieckiem-z wieszania
prania, zakupów, gotowania i szykowania jedzenia można zrobić super
aktywną zabawę, w dodatku edukacyjną

Jeśli chodzi o rozpad zwiazku- nie każda nie pracująca mama (a
mówimy chyba o okresie do osiągniecią przez dziecko wiek 3lat ) jest
niezaradną ciamciaramcią, która sobie nie poradzi bez faceta. Babka
pracująca i robiąca karierę może bardziej się rozkleić niż ta nie
pracująca. Nie ma reguł

Głupotą jest porównywać matki z PGR, gdzie wiadomo że poPGRowskie
wsie są siedliskiem patologi-z matkami niepracującymi w mieście.

Piszesz też

Poprzednie pokolenia byly tak wychowywane (lub z kluczem na
> szyi) - czy wyrosli na przestepcow lub ulomnych?

Nie ma związku. Wtedy to była norma. Dziś dziecko 7letnie z kluczem
na szyi to zaniedbanie- a informacja o tym z pewnością nie
sprawiłaby, że pedagog siedziałby bezczynnie

[sunimica]

Obiema rękami podpisuję się pod tym, co piszą zwolennicy poświęcania
własnego czasu i energii dzieciom. Moje dzieci potrzebują mnie tu i
teraz. Owszem, na początku, kiedy kobieta, matka "siedzi w
dzieckiem w domu" ciągnie ją do ludzi. Jest wyjście: to kwestia
otwartości i samozaparcia np.(kursy 2x na tydzien po godznie), można
znaleźć miare bliskoi w miare tanie. Oto moja recepta na sukces w
zwiazku: po urodzeniu się dziecka trzeba przegadac parę nocy! Od
nowa podzielic obowiazki, jasno przedstawic sprawę! Praca w domu
(nie myślę tu o odkurzaniu, zmywaniu itp- to "drugi etat)jest
możliwa, daje satysfakcję i zapewnia matce odskocznię od monotonii
codziennych domowych obowiązków). A ojciec po powrocie z pracy
(jesli nie jest pracoholikiem) chętnie bawi się z dzieckiem, jest
wiele możliwości "odmęczania"...
Uważam, że dzieciom potrzebna jest mama, która jest nie tylko kurą
domową. Dlatego ojciec sam prasuje sobie te przysłowiowe koszule,
albo po prostu korzysta ze sztruksowych Dla nas ważniejsze jest
to "okno, które otwiera się wraz z narodzeniem dziecka w miejscu,
gdzie przedtem nie było nic".

glupie pytanie

[18_lipcowa1]

nie jest chyba duzy odsetek mam mimo wszystko ktore dzieci urodzily,
odstawily totalnie i wrociliy do pracy
kazda kobieta chce spedzac prawie kazda chwile ze swoim dzieckiem -
ale czase tez chce isc do pracy - bo tak , bo kasa, bo lubi, bo chce
i nie czyni ja to gorsza matka.
Znam taka co wprawdzie nie pracowala, ale dziecko i tak spedzalo
czas przed tv a ona zajmowala sie soba, wiec co to ma do rzeczy,

a nie można tego jakoś wypośrodkować?

[tangerka]

posiedzieć 2 lata i wrócić do pracy? albo wrócić na pół etatu? znaleźć pracę
blisko domu, mało obciązającą, nawet poniżej kwalifikacji ale jednak jakieś
pieniądze i staż pracy, jakieś kontakty z ludźmi, jakiś rozwój ...? Czemu zaraz
wybierać albo - albo? wszystkie skrajne rozwiązania są obarczone jakimiś wadami,
więc może złoty środek? Znam wiele kobiet, które tak właśnie wybrały -
zmniejszenie etatu, telepracę, freelanserkę, pracę na zlecenia, robienie
projektóww domu - i skutecznie godziły dom, rodzinę i pracę, zarobkowanie.
Osobiście uważam, że w dzisiejszym świecie żadna kobieta (chyba że ma milion na
koncie i zabezpieczoną przyszłość) nie może sobie pozwolić na przesiadywanie
latami w domu, bo uzależni się od faceta, a to 1. źle wpływa na związek, 2.
pozbawia ją własnych pieniędzy dzisiaj, 3. własnej emerytury w przyszłości, 4.
szans na spełnienie zawodowe, co też jest ważne dla samopoczucia kobiety, bo
dziś nie ceni się pracy w domu. Jeżeli się do tego doda ewentualne zagrożenie
rozwodem (czego nikt nie może wyeliminować) względnie wypadki losowe, to widać
jak na dłoni, że kobiety muszą wykazać zdrową dawkę egoizmu i zadbać również o
siebie a nie tylko o rodzinę.
Dlatego warto nie rezygnować z małej chociażby aktywności zawodowej, choćby po
to, aby mieć do czego wracać wtedy, gdy dzieci podrosną i przestaną potrzebować
pełnoetatowej matki.

[kropkacom]

Wszystko bardzo pięknie ale znasz realia kraju w jakim mieszkasz? Z tego co ja
wiem matką w ogóle trudno jest znaleźć pracę a co dopiero blisko domu, w
dogodnych godzinach i finansowo opłacalną. Mylę się?

[e_r_i_n]

Matką moze nienajłatwiej, matkom się udaje.

[kropkacom]

> Matką moze nienajłatwiej, matkom się udaje.

Jak sie udaje to super. Napiszcie jak?

[marripossa]

Na wlasnym podworku (mam 12-letniego syna) zauwazylam, ze teraz
jestem bardziej synowi potrzebna niz gdy mial mniej niz 5 lat.
W domu nigdy z nim nie siedzialam.
Gdy mial 2 tygodnie wrocilam na studia, a dzieckiem zajmowala sie
babcia i niania. Przez pierwsze pare lat bylo mu wszystko jedno kto
sie nim zajmuje, byle byl najedzony i bylo mu cieplo.

Gdy poszedl do szkoly, to sie dopiero zaczela jazda. Mama to, mama
tamto, mama siamto. Zglupiec mozna. Do wszystkiego matka potrzebna,
babcia, nianka poszly w odstawke. Podobnie jest u dzieciatych
kolezanek. Im wieksze dziecko tym wiecej zajec i problemow i
zainteresowan i do wszystkiego rodzice potrzebni a nie babcie czy
nianki. Mialam wiecej czasu gdy dzieciak byl maly i jedyne co
chcial to czysta pielucha i zupa.

Uwazam wiec (dla nie potrafiacych czytac ze zrozumieniem - jest to
moja opinia i nie trzeba sie z nia zgadzac), ze rodzice sa bardziej
dziecku potrzebni, gdy to dziecko juz podrosnie i zaczyna miec
wlasne problemy, a nie gdy jest male.

[purpurowa_komnata]

Bardziej może nie -ale ich uwaga wcale nie może być mniejsza - choć
ma być innego typu.Za tym idzie fakt, że trudno powiedzieć; dziecko
ma 3 lata mogę np. wrócić do pracy bo nie jestem mu aż tak bardzo
potrzebna.Rodzice są nadal takiemu dziecku bardzo potrzebni.

[marripossa]

U mnie *bardziej*, ale zgadzam sie, u innych moze byc roznie.

Mnie najbardziej zastanawia fakt, ze wiele matek tego jakos nie
dostrzega. Wiele razy na roznych forach pojawia sie stwierdzenie:
bede sobie z dzieckiem w domu dopoki nie skonczy 3 czy 6 lat, bo to
wlasnie teraz mnie NAJBARDZIEJ potrzebuje, a potem jak
podrosnie/pojdzie do szkoly, to zajme sie wlasna kariera.

Nic dziwnego, ze potem te dzieciaki z podstawowki/gimnazjum takie
zle wychowane. Rodzice zajmuja sie kariera zamiast dzieckiem, no bo
swoje 3 czy 6 lat wychowania juz odwalili jak dzieciak byl maly.

[purpurowa_komnata]

Uważam- pewnie podobnie jak Ty,ze nie ma takiego wieku kiedy można
stwierdzić,ze dziecko nie potrzebuję matki czy ojca. Poza tym wg
mnie nie chodzi tak bardzo o ilość czasu spędzonego w domu lecz o
jego jakość. Co z tego,że matka np. jest w domu skoro traktuje to
np. jako przymus a dziecko spędza czas przed tv. Po drugie każda
rodzina indywidualnie podejmuje decyzje jak ma funkcjonować; czy
praca ma być w domu czy dla domu. I ostatnia sprawa istotne jest nie
to (wg mnie oczywiście)kto przy dziecku jest. Istotne jest czy
zaspokaja jego różnorakie potrzeby w tym potrzebę miłości. Zawsze
chylę czoła przed rodzicami, którzy rezygnują z pracy zawodowej aby
zająć się dzieckiem w domu. Nie przychodzi mi jednak do głowy aby
negatywnie podchodzić do ludzi, którym w opiece pomaga niania lub
np. żłobek. Rodzice mają wychować szczęśliwe, świadome swojej
wartości dziecko. Robią to nie dla siebie zresztą tylko dla
społeczeństwa. Oczywiście nikt nie musi mojego zdania podzielać.

własnie o to chodzi

[pade]

mam 9,5 latka i 4,5 latkę i temu pierwszemu dziecku jestem teraz
najbardziej potrzebna i poświęcam mu ogromnie duzo czasu. Wierze, ze
nie jest to czas stracony, że wpoję mu pewne nawyki, ze zaprocentuje
to w przyszłości.
Wg mnie w Polsce powinien byc bardziej rozwinięty system pracy na
pół etatu. To jest najlepsze rozwiązanie dla mam, które chcą
poświęcać swój czas i sobie i rodzinie. Marzy mi się taka praca.
Moje dziecko nie musiało by siedzieć samo w domu, albo pałętac sie
po dworze. Nie każde dziecko jest na tyle odpowiedzialne by to
robić. Piszecie, ze Wy latałayście z kluczem na szyi i nic Wam się
nie stało. Ale dziewczynki sa bardziej odpowiedzialne!!! Bardziej
dojrzałe emocjonalnie! Mój 9 letnie brat podczas nieobecności
rodziców skonstruował sobie bombę z sody oczyszczonej na przykład.
Gdyby nie było mnie wtedy w domu nie wiem co by się stało z jego
twarzą. Non stop miał takie pomysły. Mój synek z kolei naspraszałby
kolegów, albo wyszedł z domu i zostawił otwarte drzwi. Niestety nie
każde dziecko może byc samodzielne już z wieku 7 lat. Uczę mojego
syna odpowiedzialności, próbujemy małymi kroczkami, ale na razie nie
ma wiekszych efektów. Dlatego też najlepszym rozwiązaniem byłaby dla
mnie praca na pół etatu, ja wyszłabym do ludzi, nauczyłabym się
czegoś nowego, a jednoczesnie moje dziecko byłoby dopilnowane.
Niestety na pół etatu mogę znaleźć jedynie pracę w sklepie. Szkoda,
ze nikt nie pomysli o profitach dla pracodawców tworzących miejsca
pracy na pół etatu...

[marianna72]

marripossa napisała:

> Na wlasnym podworku (mam 12-letniego syna) zauwazylam, ze teraz
> jestem bardziej synowi potrzebna niz gdy mial mniej niz 5 lat.
> W domu nigdy z nim nie siedzialam.
> Gdy mial 2 tygodnie wrocilam na studia, a dzieckiem zajmowala sie
> babcia i niania. Przez pierwsze pare lat bylo mu wszystko jedno
kto
> sie nim zajmuje, byle byl najedzony i bylo mu cieplo.
>
> Gdy poszedl do szkoly, to sie dopiero zaczela jazda. Mama to,
mama
> tamto, mama siamto. Zglupiec mozna. Do wszystkiego matka
potrzebna,
> babcia, nianka poszly w odstawke. Podobnie jest u dzieciatych
> kolezanek. Im wieksze dziecko tym wiecej zajec i problemow i
> zainteresowan i do wszystkiego rodzice potrzebni a nie babcie czy
> nianki. Mialam wiecej czasu gdy dzieciak byl maly i jedyne co
> chcial to czysta pielucha i zupa.
>
> Uwazam wiec (dla nie potrafiacych czytac ze zrozumieniem - jest to
> moja opinia i nie trzeba sie z nia zgadzac), ze rodzice sa
bardziej
> dziecku potrzebni, gdy to dziecko juz podrosnie i zaczyna miec
> wlasne problemy, a nie gdy jest male

Nie sadze zeby rodzice byli bardziej potrzebni starszemu dziecku,
moze dlatego synek tak za Toba biegal w pozniejszych latach bo
chcial sobie odrobic braki z wczesnego dziecinstwa .
Maluch nie potrafi przekazac ,ze Mama jest mu potrzebna tak jak to
robi starsze dziecko ale to nie znaczy ,ze tej Mamy nie potrzebuje .
Z wiekiem zmieniaja sie formy komunikowania i dziecko slownie
poprostu Ci przekazalo czego oczekuje moze wczesniej tez probowalo
ale malo z nim przebywalas wiec nie odczytalas trafnie informacji

w pełni się zgadzam

[ugenwillla]

i nie wierzę w tłumaczenia że matkom ciężko pracę znaleźć, że się sekuje kobiety
z dziećmi w pracy itp. opowieści. Mam wśród bliskich znajomych przykłady, że jak
się chce to można nawet w malutkim mieście pracować i wychowywać dzieci.
Przykład: matka czworga dzieci, z wykształcenia i zawodu nauczycielka, chcąc
pracować i godzić to z obowiązkami rodzinnymi poszła siedzieć na pocztowym
okienku 4 godziny dziennie. Szybko awansowała i została kierownikiem jakiejś
sekcji, potem przeszła do jakiejś pocztowej biuralicji i zajęła się szkoleniami
pocztowców i to wszystko pracując ciągle na pół etatu. Zarabia niezbyt dużo, ale
sukcesywnie coraz więcej. Tej pracy nikt nie chciał a ona się zdecydowała i
poczta dała jej szansę mimo jej czworga dzieci i dużego zaangażowania w sprawy
domu, bo tam brakuje ludzi do pracy i każdy wykształcony człowiek jest cenny,
matka dziedzim też. Inny przykład: matka dwojga malutkich dzieci siedząc w domu
robiła drobne zakupy na Allegro, często przegłądała portale aukcyjne i wciągnęła
się w e-handel. Dziś ciągle siedzi w domu ale ma dobrze prosperujący sklep
internetowy i jeszcze prowadzi szkolenia w urzędzie pracy dla ludzi, którzy chcą
założyć biznes internetowy. Dodam jeszcze, że obie opisane panie wciąż bardzo
intensywnie zajmują się dziećmi, pieką ciasta, haftują obrusy, a jednak mimo to
część swego czasu poświęcają na swoją karierę i dobrze na tym wychodzą i one i
ich rodziny (mama bardziej zadowolona z życia, więcej pieniędzy - więcej
możliwości). Znam też takie, które siedzą w domu, oglądają tv, plotkują z
koleżankami, na obiad zupa z torebki, od dzieci się opędzają i zapychają
batonikiem i bajką na dvd, ale mają pełną gębę opowieści o poświęceniu dla
rodziny, o niemożliwości podjęcia żadnej pracy, no bo przecież dzieci, mąż, dom,
no i matek nikt nie zatrudnia, dyskryminacja, pracy nie ma i wogóle tragedia i
ogólna niemożność! Co tak naprawdę robicie ze swoimi dziećmi siedząc z nimi cały
dzień w domu? cały czas aktywnie się bawicie, uczycie dziecko nowych rzeczzy?
może właśnie wyrządzacie im krzywdę nie wysyłając do przedszkola, gdzie dzieci
rozwijają się zupełnie inaczej, lepiej, szybciej, nabywają umiejętności
społecznych, przebywają w grupie rówieśniczej, uczestniczą w zajęciach
prowadzonych przez fachowców od nauczania dzieci? dzisiaj przekonanie o tym, że
dziecku najlepeij w domu z matką są fałszywe, bo dzisiejsze czasu wymagają
również od dzieci szybkiego uczenia się, otwartości na świat, a nie trzyania się
maminej spódnicy, to powoduje zapóźnienia w dalszej edukacji. Tak więc te całe
gadanie o wyższości dzieci chowanych przez niepracujące matki to bzdurai wygodna
wymówka dla kobiet, które nie bardzo umieją coś sensownego zrobić z własnym życiem.

ze mną było podobnie

[kyyriad]

Siedziałam w domu 3 lata i też opowiadałam jak to świetnie robi mojemu dziecku,
jak jest zadbane i wychuchane, jak potępiam wychów w żlobkach i przedszkolach,
do momentu aż spotkałam pracującą koleżankę z córką w wieku mojego syna i trochę
zmieniłam zdanie. Jej córka w porównaniu z moim synem świetnie mówiła, bardzo
dużo pełnych zdań, nawet r wymawiała wyraźnie, była bardzo odważna, ładnie
rozmawiała, wyciągnęła rękę do mojego syna, który ze wstydem chował się gdzieś
za mną. W zabawie też umiała sobie lepiej radzić, cały czas mówiła Maćkowi co ma
robić, jak klocki ustawiać, jak układać puzzle, choć myślałam, że on właśnie
sobie dobrze z tym daje radę, bo czesto w domu tak się bawimy, to w porównaniu z
tą dziewczynką był do tyłu. Koleżanka mi opowiedziała, że jej córka też była
długo taka "przy mamusi", ryczała w przedszkolu całymi dniami, przeszła
wszystkie choroby, ale ona wytrwała, bo dostała dobrą pracę i zależało jej. Po
kilku miesiącach dziecko zmieniło się nie do poznania i teraz to nudzi się w
domu i chce do przedszkola, bo tam są koledzy, zajęcia, tańce, gimnastyka,
jakieś teatrzyki, wyjścia, życie dziecka zorganizowane w grupie dzieci przebiega
zupełnie inaczej i są duże postepy jeżeli chodzi o mowę, samoobsługę, kontakty z
ludżmi. I teraz sama załatwiam dziecku przedszkole a sama szukam pacy, bo sądzę,
że faktycznie od pewnego wieku dziecko powinno już rozwijać się wśród innyh
ludzi, choćby na 2 - 3 godziny, ale zawsze. Sama też jestem zmęczona monotonią
takiego życia, ciągle tymi samymi zajęciami, uwiązaniem do dziecka, więc
naprawdę dojrzałam do zmiany naszego życia. Mąż jest za, bo mówi, że jadnak
zasiedziałam się i trudno ze mną pogadać o czymś innym niż Maciuś, nie mówił mi
tego, bo wie jakie to dla mnie ważne, ale teraz popiera mnie. Dlatego dziewczyny
przemyślcie to swoje siedzenie w domu z dziećmi, czy to aby nie jest tylko
wygodna wymówka przed podejmowaniem jakichś życiowych wyzwań? U mnie trochę tak
było.

[purpurowa_komnata]

Powiem tak: są ludzie, którym zawsze w życiu będzie źle- zawsze będą
twierdzić,że są pokrzywdzeni, bez perspektyw, bez pomocy babć,
swojego własnego mieszkania...
Wiem jedno- jeśli się bardzo chce to można zrealizować nawet
pozornie niemożliwe założenia. Fakt; wysiłek i zaangażowanie to
podstawa. Prawdziwy problem widzę jedynie jeśli ma się pod opieką
np. wymagające całodobowej opieki niepełnosprawne dziecko albo mąż
czy żona są bardzo poważnie chorzy. W innym przypadku uważam,że
człowiek, który siedzi na tyłku sam za swoją złą sytuację odpowiada.
Łatwo się usprawiedliwiać i jeszcze winić otoczenie.
Sama na własnej skórze odczułam,ze czasem w życiu jest niezwykle
trudno ale to nie znaczy,że trzeba skapitulować.

też tak sądzę

[tangerka]

Znam wiele niepracujących matek siedzących ze swoimi dziećmi w domu - jedne ze
świętym przekonaniem o swojej misji wychowawczej, inne przyznają, że po prostu
nie mają roboty i już, bez dorabiania ideologii. Wszystkie te kobiety matki, bez
względu na to co mówią, są sfrustrowane i pełne poczucia krzywdy, bo - cytuję -
"inne to mają dobrze bez dziecka", "mają pieniądze na ciuchy a ja pieluchy muszę
kupić", "uwiązana cały dzień jestem, nawet kawy z koleżanką spokojnie nie
wypiję", "dobrze tak sobie do pracy iść, forsę zarobić i potem jeszczą ją na
siebie wydać - a ja mam dzieci i muszę w domu siedzieć". Takie teksty słyszy się
na co dzień i wynika z nich jedno - dzisiaj dziecko to dla kobiety wyrzeczenie.
Po prostu musi okresowo przynajmniej z różnych rzeczy zrezygnować i pozostaje
tylko kwestia na jak długo, jedne już po urlopie macierzyńskim chcą wrócić do
starego świata, inne zostają w tym na lata i usiłują wszystkim wmówić że właśnie
tak trzeba, zarzucają konsumpcjonizm, kult rzeczy, a same do tego wzdychają. Ale
to wszystko tłumaczy dlaczego dzieci jest coraz mniej - kobiety wolą dzisiaj
pracować, używać wolności, mieć pieniądze niż dzieci i "uwiązanie" i będzie się
to nasilać. Dyskusje o tym, czy trzeba z dziećmi zostać rok czy 15 lat są wtórne
- pokazują tylko, że wszystkim kobietom, nawet te które wybierają te 15 lat w
domu, siedzenie z dziećmi doskwiera nawet jak się nie przyznają i muszą same
siebie przekonywać, że robią to w slusznej sprawie. I tyle.

[fajka7]

E tam trujesz Sylwia bez ladu i skladu. Jak Ci dobrze, gdy siedzisz
w tym domu z dziecmi, to swietnie i siedz sobie ile wlezie.
Na szczescie nie wszyscy mezowie byli zamykani w domu na klucz w
dziecinstwie i zapewne dzieki temu ich zony maja wiekszy wybor w
zyciu
Swoja szosa widze, ze sama blad popelnilam, bo nie spytalam nigdy
meza jak spedzil wczesne dziecinstwo.
A Tobie po co to dziecko? Po to, zeby miec z kim siedziec?

[sylwiawkk]

po to aby miec kogo kochac i żeby mnie ktoś kochał i szanował
i tez chowam dzieci dla świata a nie dla siebie tylko ja mu
poswiecam czas bo uwazam że matka jest od tego a nie obcy ludzie
jak obcy ludzie chcieliby miec dzieci to by sobie zrobili a nie
dlatego że ktoś im płaci
bo nigdy nie uwierze że opiekunka czy żłobek kocha wasze dzieci tak
jak rodzice

[purpurowa_komnata]

Wiesz Sylwia ciesz się,że możesz być z własnymi dziećmi w domu.
Jeśli jeszcze Ci to pasuje to już naprawdę tylko
pozazdrościć.Wygląda na to,że nikt nie może myśleć inaczej. Rób tak
aby Tobie i Twojej rodzinie było dobrze i nie stresuj się
niepotrzebnie.

[sylwiawkk]

dobrze od dzisiaj zero stresu
za dziesiec lat tez nie bede
i już nikomu nie zaglądam do życia tylko spotkajmy sie za dziesiec
lat i pogadamy o wiezi miedzy naszymi dziecmi z rodzicami

[purpurowa_komnata]

Sylwia nie ujawniając za dużo z mojego życia mimo iż jedna osoba z
mojej rodziny opiekowała się mną przez kilka lat;mówię o wczesnym
dzieciństwie czułam się z nią związana uczuciowo nieszczególnie
mocno. Szacunek oczywiście tak i wdzięczność za wychowanie ale więź
głęboka? Tak więc nie zawsze bycie tylko w domu powoduje
automatyczną głęboką więź między dzieckiem a dorosłym z rodziny
mówiąc ogólnie.

[sylwiawkk]

masz racje a ja spróbuje uciesniać wieź poprzez przebywanie z
dziecmi może sie uda

[purpurowa_komnata]

Z całego serca życzę powodzenia

[sylwiawkk]

a dziekuje bardzo
no wiesz każdy ma swój sposób na życie

[fajka7]

a widzisz- kazdy ma swoj! to moze tak to zostawmy, ok?

[fajka7]

Tylko, ze nie matka jest od tego, a oboje rodzicow, a madra milosc
nie polega wylacznie na stalej obecnosci. Ci obcy ludzie potrafia
wiele dobrego wniesc w zycie dzieci i pokazac swiat z troche innej
strony niz rodzice, co jest rowniez bardzo cenne i moze dziecko
znacznie wzbogacic. Co z tego, ze zlobek nie kocha dziecka jak
matka, skoro zajmuje sie zupelnie inna sfera zycia dziecka i ma za
zadanie zapewnic mu wystarczajace poczucie bezpieczenstwa i
przyjazne warunki pobytu.
Ty naprawde chcesz przeforsowac mysl, ze poniewaz najbardziej
kochasz swoje dzieci, z kazdego Twojego gestu nawet przy podcieraniu
tylka ta milosc sie wylewa i ma takie kolosalne w zwiazku z tym
znaczenie dla rozwoju dziecka i jego przyszlosci? Wierzysz, ze sama
miloscia wychowasz dzieci? Bo ja np. zamiast siedziec z dzieckiem w
objeciach przez kilka godzin i przelewac na nie swoja milosc widze
wyraznie, ze znacznie lepiej na nie wplywa sensowna zabawa z mila,
lubiana pania, ktora umie taki czas z dzieckiem zagospodarowac
znacznie lepiej niz ja w niektorych przypadkach.
Wytlumacz mi w imie czego mam pozbawic dziecko swietnych zabaw,
ktorych tak sie sklada akurat nie wymysle, bo nie jestem
utalentowana w tym kierunku? W imie tego, ze to nie ja je
przeprowadzam tylko pani/ciocia/babcia, ale za to ja kocham to
dziecko najbardziej, wiec ma ze mna siedziec?

[sylwiawkk]

no przecież masz internet a tam tyle pomysłow na zabawe z dziecmi

[fajka7]

no widzisz, ale tak sie sklada, ze ja tego nie lubie i jest mi
trudno sie w niektore czynnosci uczciwie zaangazowac, mimo tej calej
milosci do dziecka, ktora rownolegle oczywiscie odczuwam- i co
wtedy? owszem, moge nad soba pracowac, ale to wymaga czasu, a sama
wiesz jak szybko dzieci rosna i czas ucieka

a bardzo za to lubie slyszec smiech dziecka, gdy szaleje z niania i
jest przeszczesliwe, ze ma takie atrakcje, bo dobrze bawia sie oboje
to co- mam ja zwolnic?
a dodam, ze bronie pracujacych matek oraz opieki przez 'obcych'
wcale nie dlatego, ze sama pracuje po 9 godzin, bo akurat mam inna
sytuacje i tez nie musze tyle czasu spedzac poza domem

[asia_i_p]

Sylwia, to nie jest takie proste.
Ja co prawda siedzę z moim dzieckiem, dopiero od września prawie 3-
letnie pójdzie do przedszkola. Ale to nie jest taki prosty podział,
że jeśli matka pracuje, to dziecko wychowuje ktoś inny. Moja
pracująca ciotka wychowała dziecko swojej niepracującej bratowej - w
godzinach pracy było z opiekunką jej dzieci, kiedy wracała, była
cała dla swoich dzieci i swojej bratanicy - nikt, łącznie z
opiekunką, nie kwestionował, że to ona wychowuje. Ma taki jakiś dar,
że wszystko co młode i niepewne w zasięgu jej wzroku zaraz bierze
pod opiekę, a poza tym to było dla niej bardzo bardzo ważne. Podczas
gdy jej niepracująca bratowa była skoncentrowana na urządzaniu domu
i emocjonalnych przepychankach ze swoim mężem i dla swojej jedynej
córki nie miała czasu ani zaangażowania.

a po co ojcowie mają dzieci

[jdylag75]

no po co? jak 5 dni po ich urodzeniu zostawiają je i idą do pracy, często nie ma
ich w domu 12 godzin, no po co, po co, po co?
dlaczego wszyscy czepiają sie matek? jakoś rzadko czytam o powinnościach ojca

[purpurowa_komnata]

No widzę, że upomniałaś się o to samo co ja w tego typu wątkach

[jdylag75]

Zawsze sie we mnie gotuje jak czytam takie wątki,
Na to wygląda że żyję w wielkim kłamstwie, co gorsza przynajmniej od 3 pokoleń,
moja rodzina i ja sama tworzymy związki partnerskie, a przecież to się nie zdarza.
To straszne, ze kobiety same gotują sobie podły los cierpiętnic,
przepracowanych, uwiązanych w domu, z partnerami-półgłówkami, którym trzeba na
kartce pisać który but na którą nogę, są na świecie faceci, którzy czują
naturalną potrzebę współprowadzenia domu, wspólnego wychowywania dzieci i
wspólnego spędzania czasu, potrafiący motywować do pracy, tylko trzeba im
stworzyć warunki do pokazania tych cech, na pewno dobrą drogą do tego nie jest
wyręczanie ich

[sylwiawkk]

e no co ty era pracujących tatusiów minęła teraz są na porodówkach
wstają do dziecka w nocy ,karmią ,przewijają
a że pracują no ktoś musi w totka nie każdy może wygrać

Pobyt na porodówce pracę wyklucza?

[sir.vimes]

To nie dziwię się , że pracujące matki uważasz za ewenement i wielkie dziwo.

" no co ty era pracujących tatusiów minęła teraz są na porodówkach
> wstają do dziecka w nocy ,karmią ,przewijają "

[wieczna-gosia]

generalnie ludzie ktorzy sa szczesliwi bez dzieci nie wiadomo po co maja dzieci.
osobiscie uwazam np, ze moi rodzice nie powinni miec dziecka. Moja mama docenila
posiadanie dziecka w momencie gdy urodzily jej sie wnuki.

[marjari]

No właśnie, ja sobie tak czytam i czytam, co matki muszą i dokładnie
to samo chodzi mi po głowie. Jesli to wszystko muszą matki, które
mahą siedzieć w domu, żeby przelewać na dzieci swoją całą miłość, to
po co w ogóle są ojcowie? Bo wygląda na to, że do niczego.
A ja powiem tak - moja mama siedziała ze mną do skończenia przez
mnie dwóch lat, potem poszła do pracy na 6 godzin. A mimo to, ja się
czuję dużo bardziej przywiązana do mojego ojca, który normalnie
pracował. To ojciec nauczył mnie czytać, pisać, jeździć na rowerze,
lepić bałwana itp. Moim zdaniem - nie ilość a jakość spędzanego
czasu jest ważna. jestem tego żywym przykładem. Tak samo staram się
robic z moim 17-miesięcznym synem. Wróciłam do pracy, kiedy skończył
rok i nie uważam, że wyrządziłam mu tym krzywdę. Po pracy po prostu
spędzam z nim czas bardzo intensywnie i czerpię z tego radość. Kiedy
siedziałam z nim w domu - szczerze mówiąc czułam się tym zmęczona i
znudzona, nie mogłam się doczekać, kiedy będzie pora drzemki.