Ach te trudne wybory.....

[morena4]

Nie sądziłam, że znajde się w takiej sytuacji.
Obecnie jestem na urlopie wychowawczym, ale zanim zaszłam w ciąże byłam
szczęśliwym pracownikiem jednego z Towarzystw Ubezpieczeniowych i zajmowałam
się naprawdę fajnymi rzeczami. Ubezpieczałam duże zagraniczne firmy, dzięki
czemu cały czas miałam styczność z obcokrajowcami i mogłam szlifować swoją
znajomość j.angielskiego. Ostatnio jednak firma przeprowadza reorganizację i
grupową redukcję pracowników, no i zamierzają mnie zwolnić. Nie jest to
jednak najgorsze. Zaproponowano mi zostanie w firmie, ale wiąrze się to ze
zmianą charakteru pracy. Oczywiście cały czas zajmowałabym się
ubezpieczeniami, ale nie w takiej formie jak dotąd. Jest jednak jeden
warunek, musiałabym wrócić do pracy już. Urlop wychowawczy kończy mi się w
czerwcu 2004, ale zamierzałam go przedłużyć do czasu, kiedy Olek osiągnąłby
wiek przedszkolny i wtedy wrócić do pracy. Oczywiście wolę poświęcić swoją
karierę dla dobra dziecka i odmówić firmie, z drugiej jednak strony
mieszkamy z moimi rodzicami w małym pokoju, a marzy nam się własne M,
niestety z jednej pensji zakup mieszkania jest niemożliwy. Czy to, że chę
zostać z dzieckiem stawia mnie w złym świetle? Czy jak teraz zrezygnuję z
pracy, będę mogła znaleźć ją za 2 lata?
Ach, troche się rozgadałam, ale musiałam to z siebie wyrzucić.
Kocham mojego syneczka ponad wszystko i jestem w stanie poświęcić dla niego
wszystko. Myślę, że jest tego wart i kiedyś nie będę żałować swoich decyzji.

[lanna1]

a ja wrocilam do pracy i jestem z tego powodu szczesliwa.Dziecko ma na
codziennie babcie-nianie i jest zadowolone.Przed jej przyjsciem wyciaga raczki
do drzwi i skacze.
ja przez pare godzin zyje w innym swiecie,czuje sie spelniona, moge jej kupic
fajne zabawki. I mowiac szczerze jestem chyba lepsza mama, niz jak bylam z nia
non-stop.

[amyk]

Wiem że serce krwawi - ale
wróciłabym w takiej sytuacji do pracy - nie wyobrażam sobie innej decyzji.
AniaZ

[erzsi]

Jeśli w ogóle można coś radzić w takiej sytuacji, to radziłabym powrót do
pracy. Nie wiem w jakim dokładnie wieku jest dziecko, ale rozumiem, że nie jest
to już całkiem maluszek . Na pewno serce będzie ci krwawić i będziesz co
godzinę dzwonić do domu, ale z drugiej strony pomyśl, że bardziej przeżyjesz to
ty niż dziecko. A jak jest dziś z pracą, nikomu nie trzeba tłumaczyć. Myśl o
tym pozytywnie, nie wypadniesz z zawodu, a dziecko zostaiwsz pod doskonałą
opieką. Ja nie miałam nawet możliwosci wyboru, musiałam wracać do pracy zaraz
po macieżyńskim i zostawić 6-miesieczną córke z opiekunką. Na początku było
ciężko, pobudki w nocy, pobudki raniutko do pracy, ciągłe odciąganie pokarmu i
w domu i w pracy, żeby dziecku nie dawac mieszanek, galop do domu i ciągły
dylemat: albo zabawa z dzieckiem albo nie ma obiadu. Ale nigdy nie żałowałam
takiej decyzji, mała miała doskonałą opiekunkę i nie działa się jej żadna
krzywda, ja psychicznie odpoczywałam w pracy zajmując się czymś innym, no i
miałam pracę.

Pozdrawiam i zycze powodzenia - na pewno wszystko będzie ok.

Erzsi, mama nadii

[katarka]

No to ja wrecz przeciwnie - Ja jestem zwolenniczka (o ile oczywiscie nie grozi
ci przymieranie glodem) zostania w domu z dzieckiem tak jak piszesz - az do
pojscia do przedszkola, zwlaszcza ze po cichu tego chcesz. To nie jest juz
takie malutkie dziecko, ze caly czas pochlania twoja energie i nic nie mozesz
zrobic, mozna sobie wyjsc po poludniu i odreagowac, mozna wyjsc wieczorem do
kina, spotkac sie z kims, nie jestes caly czas uwiazana, nie tracisz wiec
kontaktu z otoczeniem, ale w dzien uwazam ze nic dziecku nie zastapi kontaktu z
mama. Co ci z tego ze mialabys najlepsza opiekunke, dla niej to jest jednak
tylko praca a dla ciebie sprawa wychowania swojego dziecka, obserwowania co
lubi, kiedy jest zmeczone, z czego sie cieszy, jak poznaje swiat na spacerze
itd.
Dziecko jeszcze sie nabedzie i w przedszkolu i szkole z obcymi, wiec jesli masz
taka mozliwosc - zostan z nim. Moja corka ma teraz ponad 4 lata i juz jest
bardzo zaprzatnieta calym swiatem i tak naprawde troche juz mi sie robi zal ze
nie jest ta malutka kruszynka z ktora sie przewalalam po podlodze.
Kariera - teraz sytuacja na rynku robi sie coraz lepsza (nawet moja firma w
ktorej byla spora recesja zaczela szukac nowych pracownikow) mysle ze za ten
czas kiedy wrocisz po wychowawczym moze sie jeszcze sporo zmienic i z praca
bedzie coraz lepiej. Poza tym przeciez zawsze inne kobiety beda mialy dzieci i
trzeba bedzie przyjac kogos na ich miejsce.
No i pewnie ze przyjemnie by bylo miec wlasne M, ale pomysl sobie ze w
perspektywie zycia twojego dziecka te 2 lata roznicy ktore dla ciebie nie maja
az takiego znaczenia - dla niego moga znaczyc wiele.

[morena4]

Dziękuję za wszystkie Wasze opinie. Nie mogę powiedzieć, że ułatwiły mi podjąć
właściwą decyzję, ale przynajmniej wiem, że moja sytuacja nie jest taka
najgorsza.
Chciałabym ustosunkować się do wypowiedzi erzsi, otórz ja wcale nie męczę się
z Olkiem, żebym musiała od niego odpoczywać. Olo jest bardzo spokojnym i
radosnym dzieckiem. Ja po prostu uwielbiam spędzać z nim czas i dlatego
podjęcie tej decyzji jest tak trudne. Myślę jednak, że żadna opiekunka nie
jest w stanie przekazać tak małemu dziecku (Olo na 8 m-cy) tego co teraz dla
niego najważniejsze, dużo miłości, a kto jak nie matka, może dać jej
najwięcej?
W związku z tym posłucham jednak rady katarki i zostanę z dzieckiem w domu, a
praca, no cóż może z pomocą przyjaciół jakąś znajdę, w odpowiednim czasie
oczywiście.
Przypuszczam, że gdybym całymi dniami siedziała w domu sama tylko z dzieckiem,
to na pewno tęskniłabym za cywilizacją i innymi ludżmi. Mam jednak ten luksus,
że mój mąż pracuje w domu, a poza tym dużo czasu spędzam z koleżanką, z którą
chodziłam do szkoły rodzenia i razem z dzieciakami chodzimy razem prawie
wszędzie.

[evee1]

> podjęcie tej decyzji jest tak trudne. Myślę jednak, że żadna opiekunka nie
> jest w stanie przekazać tak małemu dziecku (Olo na 8 m-cy) tego co teraz dla
> niego najważniejsze, dużo miłości, a kto jak nie matka, może dać jej
> najwięcej?
Ale w ten sposob stawiasz troche w zlym swietle kobiety, ktore decyduja
sie jednak isc do pracy. Na przyklad mnie ).
Moje dziecim zostaly z akurat z babcia, co jest pewnie nieco lepsze niz
zostanie z opiekunka, ale tez ma swoje wady.
I bynajmniej nie uwazam, ze moje dzieci nie mialy tej matczynej, czyli
mojej milosci mniej przez to, ze ja poszlam do pracy. Fakt, ze spedzily
ze mna mniej czasu, ale to wcale nie znaczy, ze sa mniej kochane i
jakos gorzej sie rozwijaja.
W ogole to wydaje mi sie, ze ten czas spedzopny z dzieckiem jest bardziej
potrzebny matce niz dziecku. I ona bardziej zaluje, ze nie siedzi z dzieckiem
(jezeli zaluje, bo sa takie, ktore sie ciesza, ze chodza do pracy) niz dziecko.
Dziecko nie podejmuje decyzji, czy czas spedzac z mama, czy nie i nie ma
dylematow i wyrzutow sumienia. Ono przyjmuje swiat takim jaki on jest,
i jak mama chodzi do pracy, to po prostu chodzi i tyle. To my matki
chcialybysmy sie czuc niezastapione i te jedyne dla naszych dzieci.
A ja jestem takim dziwolag, co robi akurat odwrotnie i teraz, kiedy dzieci
poszly do szkoly, ja zamierzam mniej pracowac, zeby wiecej czasu z nimi
spedzac po szkole.

[morena4]

Przepraszam, nie chciałam nikogo urazić tym co napisałam. Pewnie masz rację,
może faktycznie to ja bardziej potrzebuję tego wspólnie spędzonego czasu. Ale
myslę, że ten właśnie okres dziecka jest najwspanialszy i jakoś nie mogłabym
pogodzić się z tym, że mogę coś stracić. Bo czy to nie piękne uczucie, kiedy
widzicie pierwsze kroczki, kiedy usłyszycie jak pierwszy raz wypowiada
świadome słowo i jest to "mama". Po przyjściu z pracy, kiedy opiekunka lub
babcia opowiada Wam o takich właśnie postępach dziecka nie jest przykro, że
się w tym nie uczestniczyło? Każdy następny krok i każde wypowiadane słowo już
nie będzie tym pierwszym i chodząc do pracy, nie zostaje się zaszczyconym
brania w tym bezpośredniego udziału.
Oczywiście, jeżeli miałaby przysłowiowy "nóż na gardle" i powrót do pracy
miałby byc jedynym wyjściem, nie wahałabym się, nie mniej jednak żal
pozostałby w sercu. W tej chwili jednak wolę zrezygnować z kariery na rzecz
dziecka. Możecie mnie potępiać, ale nie jestem chyba w stanie w tej chwili
rozstać się z Olkiem i iść do pracy. Mam jednak nadzieję, że nie przerodzi się
to w obsesję i kiedy przyjdzie na to pora, oddam Olka pod opiekę fachowców
(tzn. przedszkolanek) ;o)