wielki szacun dla samotnych mam

[jestem.mama]

przez kilka dni zostałam sama w domu z 2-letnim synkiem. I na prawdę z
ogromnym podziwem patrzę na mamy, które samotnie borykają się z wychowaniem
dziecka, czy też większej gromadki. Po prostu nie wiem, jak Wy to robicie, ale
ja nawet głupi prysznic z duszą na ramieniu brałam (mieszkamy w domu
jednorodzinnym, dziecko spało na górze, ja w łazience na dole namydlona modlę
sie, żeby akurat w tym momencie mały się nie obudził).

Wszystkie prace domowe wykonywałam dopiero wtedy, kiedy mały zasnął(czy można
w ogóle np. umyć schody czy łazienkę przy dwulatku??)
Nie wspominam już o drobiazgach typu zakupy po pracy (które mąż zwykle robi,
bo zmotoryzowany, a ja z gatunku pasażerów autobusowych)

Ta nieobecność męża bardzo uświadomiła mi jak cenne jest to, że mogę liczyć na
jego pomoc, wsparcie i nie dźwigam sama całego świata.

Samotne mamy - czy to z konieczności, czy z wyboru, jesteście WIELKIE,
jesteście święte...

[agatar-m]

zgadzam się całkowicie, do niedawna mieszkalismy z moimi rodzicami,
dopiero od tego roku mieszkamy sami i mi wystarczy 10 godzin samej
z 3latkiem i rocznym zmorolkiem i wysiadam, jak mówisz, kazda
czynnosć w kuchni jest makbryczna, co chwile sprawdzam co robia w
pokoju, wyjście do sklepu to tez pół godzinna operacja ubierania, a
jak by tak na stałe miało być !!!! ... czekam zawsze na wolne
męża....oj , jak ja wtedy z ulgą oddycham...hehe

rónierz pełen szcunek !!!

[gryzelda71]

To zanim nie zostałaś sama nie robiłaś nic w obecności dziecka?

[jestem.mama]

gryzelda71 napisała:

> To zanim nie zostałaś sama nie robiłaś nic w obecności dziecka?

to chyba wątek dla Ciebie:
forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=567&w=86861557

[gryzelda71]

Proste pytanie,a już pozycje obronne zajęte.

[minerallna]

Nie potrzebnie się ciskasz. I ja odniosłam wrażenie,że nie potrafisz nic przy
dziecku zrobić sama. Zawsze musi być ktoś do pomocy?

[lola211]

> Samotne mamy - czy to z konieczności, czy z wyboru, jesteście
WIELKIE,
> jesteście święte...

O kurde, ale jazda.

[mathiola]

ja jestem samotna połowicznie bo męża mam, tylko rzadko w domu
ale to co opisujesz nie jest dla mnie powodem do zostania świętą.
Zwykłe życie - ma się dzieci = jest trudniej.
Nie sprawia mi kłopotów umycie klatki schodowej (dzieciom włączam
bajkę ewentualnie latają za mną w skarpetkach po tej klatce).
Obiad gotuję omijając co chwila pałętające się pod nogami potworki i
zabierając im z rąk ostre przedmioty.
Sprzątam... no tak, ze sprzątaniem to jest tak, że się przy nich nie
da gruntownie, więc jedziemy po łebkach - wspólnie
Wizyty w urzędach bardzo często odwalamy wspólnie. Stanie w kolejce
na poczcie skutkuje zazwyczaj zdemolowaniem stoiska z ulotkami....
Da się. Wystarczy od początku przyjąć stanowisko, że się da i się
daje

[deela]

a moim zdaniem wydziwiasz
malo razy calymi dniami siedzialam w domu sama bo maz wracal pozno i pozytku
zadnego z niego nie bylo
radzilam sobie bo musialam i nikogo nie interesowalo JAK to zrobie
co wiecej
nie uwazam sie za bohaterke

[sanna.i]

Ale mąż w końcu wrócił, co? Samotne matki nie mają takiego luksusu, rachunki,
choroby, sprzątanie, gotowanie, praca, WSZYSTKO mają na głowie same, i to nie na
kilka dni. To jest ich chleb powszedni. Myślę, że tekstu autorki nie powinnaś
przymierzać do siebie.

[gorzkasweetie]

> Wszystkie prace domowe wykonywałam dopiero wtedy, kiedy mały zasnął
(czy można
> w ogóle np. umyć schody czy łazienkę przy dwulatku??)

Moim skromnym zdaniem, można. Przynajmniej mi się udawało

> Nie wspominam już o drobiazgach typu zakupy po pracy (które mąż
zwykle robi,
> bo zmotoryzowany, a ja z gatunku pasażerów autobusowych)

Przez trzy lata w domu z dzieckiem to ja robiłam wszelkie zakupy.
Raz że żaden to był problem po drodze ze spaceru, dwa że wolę moje
zakupy on mi zawsze jakiś kit kupi albo czegoś potrzebnego
zapomni... Nadal owe zakupy robię, często gęsto wracając z małą z
przedszkola.
Chyba nie należę do tych, co czują potrzebę wielkiego wsparcia i
pomocy męskiej. Może dlatego że sama jestem dzieckiem samotnej i
bardzo dzielnej matki i nauczyłam się sama sobie radzić

[agatar-m]

..z jednym dzieckiem to ja tez raj miałam...mogłam wszystko,
wszyssciutko.....jak miło powspominac, teraz kurcze na zakupach
najgorsze jest to..jeden w jedna , jeden w drugas, jeden to zrzuca,
drugi tamto...

no niepowiecie mi mamy dwojaczków ,ze was to nie frustruje, i że nie
cudowne jest to że w końcu kiedys ten mąż bedzie w domu i będzie
można p;ójśc samej na zakupki, na spacer, do koleżanki...ehhh taka
mała odskocznia...a samotne mamy żadko tak mogą i o to mi bardziej
chodzi w wypowiedzi niż to,że z dwójka sie nie da, da sie! mama nas
4 maiła i dała rade!, ale też w końcu zapracowany , bo zapracowany
ale ojciec był i chociaż zwierzyć sie komuś mogła....miała tą druga
połówke

[mathiola]

tak, pod jednym względem masz rację: mój mąż w końcu kiedyś wraca i
mogę go zostawić z całym tym majdanem, kiedy psychicznie wymiękam

Ja też podziwiam samotne matki

[malila]

I bynajmniej nie dlatego, że muszą same sprzątać, robić zakupy czy
biegać po urzędach. Też to robię, bo mąż rano wychodzi, a późnym
wieczorem wraca. Ale ze względu to, że mąż daje mi wsparcie samą
swoją obecnością. Rozmowy z bliskim człowiekiem, poczucie, że się
samej nie dźwiga całego świata, świadomość, że kiedy zachoruję, to
mogę na niego liczyć - to ogromnie dużo. To nie do przecenienia.

[smerfetka8801]

ej moment-ja mam męża ale on pracuje i wraca o 18 wszystko robie jak
mała śpi-czasem gotuje kiedy siedziw foteliku.jak śpi to idę pod
prysznic i nie truchleje zakupy robie nawet w markecie wózek
prowadząc jedna ręka a w drugiej mając koszyk.nie wiedziałam,ze żyje
jak samotna kobieta ale dla nich oczywioscie szacun

Oj wielki!

[gaskama]

Tym bardziej, że samotne matki zazwyczaj jeszcze dodatkowo do
ogarnięcia mieszkania i ugotowania czegoś w domu i wykąpania się
muszą jeszcze same się utrzymać, co oznacza, że muszą jeszcze zająć
się pracą zarobkową. Bo jeśli "szacun" ma się im należeć za to, że
same sie wykąpią i umyją podłogę siedząć z dzieckiem w domu, to taki
szacun należy się chyba tylko niepełnosprawnym mamom. No chyba, że
mówimy tu o jakimś takim pojęciu "szacunku" w sensie szacunku dla
drugiego człowieka.

moze niefortunne przykłady dałam..

[jestem.mama]

.. w tym swoim wątku
ogólnie chodziło mi o sposób w jaki samotne mamy sobie radzą (praca zawodowa,
obowiązki domowe, wychowanie dzieci, tysiące spraw na głowie itp.)

[teraz_asia]

No nie mogę Sorry, ale mnie to rozśmieszyło. NIe chcę być
złośliwa, ale trauma związana z KILKUDNIOWĄ opieką nad JEDNYM
dzieckiem wydaje mi sie tak surrealistyczna, że przeczytałam post
dwa razy, usiłując doszukać się jakichś dodatkowych komplikacji poza
koniecznością umycia łazienki lub siebie przy dwulatku.
Ale jak taki szacun, to tylko chciałam zapytać, czy mamy, których
mężowie wracają w nocy, i co tydzień wyjeżdżają na co najmniej dwa-
trzy dni też się liczą? Bo jak tak, to chętnie się podepnę pod
wyrazy takiego szczerego uznaniaDzięki..

[jestem.mama]

teraz_asia napisała:

> No nie mogę Sorry, ale mnie to rozśmieszyło. NIe chcę być
> złośliwa, ale trauma związana z KILKUDNIOWĄ opieką nad JEDNYM
> dzieckiem wydaje mi sie tak surrealistyczna, że przeczytałam post
> dwa razy, usiłując doszukać się jakichś dodatkowych komplikacji poza
> koniecznością umycia łazienki lub siebie przy dwulatku.
> Ale jak taki szacun, to tylko chciałam zapytać, czy mamy, których
> mężowie wracają w nocy, i co tydzień wyjeżdżają na co najmniej dwa-
> trzy dni też się liczą? Bo jak tak, to chętnie się podepnę pod
> wyrazy takiego szczerego uznaniaDzięki..

no i znów wyszła emamowa powierzchowność w ocenie, złośliwość, łapanie za
słówka, wyrywanie wypowiedzi z kontekstu.

po prostu wieje jadem na kilometr...

[minerallna]

Cytatjestem.mama napisała:
> no i znów wyszła emamowa powierzchowność w ocenie, złośliwość, łapanie za
> słówka, wyrywanie wypowiedzi z kontekstu.

Sama sobie jesteś winna. Dałaś tak głupie przykłady,że i tak odpowiedzi dostajesz w łagodnym tonie.

Cytatpo prostu wieje jadem na kilometr...

A ktoś Cię tu siłą trzyma? Nie podoba się to poszukaj sobie innego, mniej jadowitego forum

[nenia1]

Pewnie, że prościej w dwójkę, mozna się podzielić obowiązkami domowymi, zajęciami z dziećmi, można liczyć na pomoc, gdy jest
się chorym czy zmęczonym.

Ale techniczna strona życia nie jest chyba aż tak bardzo doskwierająca, jak psychiczna.
Większość z nas nie jest stworzona do samotności.
A tu samotność doskwiera chyba mocniej. Nie ma tej drugiej osoby,
z którą się mozna podzielić smutkiem i radością.
Nie ma możliwości przytulenia się do kogoś, kto jest silniejszy, kto wesprze, wysłucha. Nie ma drugiej osoby, która może korygować, albo nieutralizować błędy wychowacze - np. nadopiekuńczość.

Trzeba być zarówno matką jak i ojcem, a to przecież nierealne.
W głowie pojawia się lęk, jakie skutki może to mieć dla psychiki dziecka.
Czesto pojawia się złość, frustracja, gdy były mąż bierze rozwód także z dzieckiem, szczególnie gdy zakłada własną rodzinę.
Dziecko zadaje pytania, jest przygnębione, smutne, a matka jest bezradna, bo nie zmusi ojca do miłości.
Do tego dochodzi poczucie winy, bo zawsze pojawi się ktoś, kto powie, że trzeba było lepiej wybierać kandydata na ojca.

Na dodatek w polskiej rzeczywistości samotna mama często musi liczyć
jedynie na własną pensję, średnia wysokość alimentów to 400,- zł., często niemozliwe do wyegzekwowania, a i tak na koniec usłyszy, że
z tych alimentów to zyje ona, dziecko, jej fryzjer i stylista.
I jeszcze zostaje na tipsy

A propos wybory kandydata na męża

[malila]

Czytałyście ostatnią Politykę? Tam jest artykuł "Widziały gały, co
brały" o tym, jak nasze państwo opiekuje się swoimi obywatelami, a w
zasadzie obywatelkami rozwodzącymi się z obywatelami innych państw.
Okazuje się, że to Polki wychodząc za mąż za obcokrajowców, a potem
się z nimi rozwodząc i walcząc o to, żeby nie zabierano im dzieci,
stawiają polskie sądy w trudnej sytuacji. "W jakimś sensie, dodaje
prywatnie sędzia - urzędnik, to Anna odpowiada za piekło, jakie
zgotowała dzieciom: wyszła za obcokrajowca, rodziła poza Polską."

[nenia1]

No to chyba dość oczywisty tok myślenia w naszym kraju - zawsze winna jest kobieta. To w końcu ona zerwała jabłko z drzewa i kobiecymi sztuczkami zmanipulowała faceta, by ugryzł.

Co ciekawe, mam wrażenie, że to same kobiety tak myślą.

[malila]

W tekście prof. Anna Brzezińska, psycholog z UAM w Poznaniu,
tłumaczy to tak: "Nazwałbym to zwykłą zazdrością o samce z innego
stada. Poczuciem bycia zdradzonym, w dodatku jako cała grupa
narodowa."
A kobiety rzeczywiście nierzadko czerpią satysfakcję z postawienia
nogi na leżącej. Wreszcie w czymś mogą być lepsze

[asia.asz]

1 -mozna sie przyzwyczaic,
2-wystaczy dobra organizacja

ja co prawda meza mam ale na wyjezdzie, wiec nawet wygadac sie nie
moge kiedy chce tylko jak sie zdzwonimy (raz tylko w sytuacji
kryzysowej go budzilam w nocy, bo roznica czasu 6 godz)

poza tym jestem zmotoryzowana, sprzatam, robie zakupy i biore
prysznic z dzieckiem - pracuje, maly chodzi do zlobka
wszystko sie kreci i jest dobrze
ps. czasem nawet lepiej niz z m bo prania mniej, sprzatania tez
jakos mniej, jesc moge kiedy chce i co chce, na zakupy nie-spozywcze
chodze kiedy chce (z malym), generalnie o wszystkim decyduje sama
biorac pod uwage tylko moje checi (lub nagla potrzebe) nie musze sie
do m. dostosowywac...

[guderianka]

Wiesz co- jak się nie ma co się lubi to się lubi co się ma. Można
uczynić z samotnej opieki na dzieckiem/dziećmi największy horror
świata ale można też się dobrze zorganizować i uznać to za coś
zwykłego

Szacun dla samotnych mam nie za to,że są zorganizowanie i sobie
radzą. Szacun za to, że radzą sobie emocjonalnie z samotnym
wychowaniem dziecka-z byciem samotnym w czasie świąt, wywiadówek w
szkole, zabaw karnawałowych. To jest wyczyn...Zachować normalność..

[jestem.mama]

guderianka napisała:
> Szacun dla samotnych mam nie za to,że są zorganizowanie i sobie
> radzą. Szacun za to, że radzą sobie emocjonalnie z samotnym
> wychowaniem dziecka-z byciem samotnym w czasie świąt, wywiadówek w
> szkole, zabaw karnawałowych. To jest wyczyn...Zachować normalność..

No właśnie o tym pisałam: "...nie dźwigam sama całego świata"

[asia.asz]

> Szacun dla samotnych mam nie za to,że są zorganizowanie i sobie
> radzą. Szacun za to, że radzą sobie emocjonalnie z samotnym
> wychowaniem dziecka-z byciem samotnym w czasie świąt, wywiadówek w
> szkole, zabaw karnawałowych. To jest wyczyn...Zachować normalność..

uwazam inaczej, gorzej jest miec meza i nie miec go na codzien, w
czasie swiat, wywiadowek itp (wtedy czlowiek sie zastanawia po co mu
druga osoba skoro jej nie ma w tak waznych dniach) niz byc samej i
przyzwyczaic sie do tego.
co prawda swiat sama jeszcze nie przezylam (to przede mna za 2 mies,
bo maz dopiero w styczniu zjedzie), ale wywiadowki, imprezy w
zlobku - tak

[guderianka]

> uwazam inaczej, gorzej jest miec meza i nie miec go na codzien, w
> czasie swiat, wywiadowek itp (wtedy czlowiek sie zastanawia po co
mu
> druga osoba skoro jej nie ma w tak waznych dniach) niz byc samej i
> przyzwyczaic sie do tego.


naprawdę myślisz,że można przyzwyczaić się do samotności i czuć się
w niej dobrze? Na podstawie własnych doświadczeń- bycia przez 3lata
samotną mamą i bycia mamą samą podczas wyjazdów męża stwierdzam- że
gorzej być mamą samotną naprawdę.

[asia.asz]

gdy jestes sama to tak naprawde nie oczekujesz niczego, gdy masz
kogos zawsze masz jakies oczekiwania, a niespelnione oczekwiania to
frustracja

tak, mysle, choc mama "naprawde" samotna nie bylam i nie jestem
choc z drugiej strony jak sie jest ponad pol roku samej a meza ma
sie raz na 2-3 dni przez telefon to nie wiem co jest lepsze... bo
gdyby nie oczekiwany powrot meza w innym miejscu bym teraz byla, co
innego bym robila (pewnie blisko rodzicow) i tam mialabym pomoc

[guderianka]

Chyba nie ma "lepszego" i "gorszego". Jednak wydaje mi się,że ważna
jest świadomość ,że jest ten ważny dla nas KTOŚ, że sytuacja jest
przejściowa,że jest do kogo zadzwonic i obudzić w środku nocy..
Dla mnie masakrą było-emocjonalnie i psychiczne- bycie bez wsparcia
w naprawdę ciężkich chwilach, świadomość że ojca dziecka nie ma bo
je olał-a nie dlatego,że pracuje gdzieś tam i kiedyś wróci..

[asia.asz]

rozumiem...
ale w mojej sytuacji (a przez pryzmat tej sytuacji pisze) to raczej
wybor:
z ojcem ktory jest daleko, kiedys przyjedzie, a ja sama przez ten
czas
bez ojca, ale z pomoca rodziny -bo wtedy od razu zmiana miejsca
zamieszkania

no dobra, nie dodalam zem w 7 mies ciazy, wiec dla mnie dorazna
pomoc jest w tym momencie chyba wazniejsza niz emocjonalna

[guderianka]

A to graulacje wielkie i głaski dla brzuszka

[kropkacom]

> gdy jestes sama to tak naprawde nie oczekujesz niczego, gdy masz
> kogos zawsze masz jakies oczekiwania, a niespelnione oczekwiania to
> frustracja

Byłam trzy miesiące sama z dwójką dzieci(mąż za granicą). Myśl że ten stań się
zmieni że mam kogoś kogo kocham (nawet tak daleko) dawał mi dużo siły.

[kropkacom]

Bycie przez jakiś okres zdaną na siebie a wychowywać całkowicie samotnie dzieci
to dla mnie różnica.

[nenia1]

Uwielbiam takie licytacje komu gorzej

[guderianka]

Hehe
To raczej nie kwestia licytacji ale "jedzenia chleba z różnych
pieców"

[nenia1]

Guderianko, nie pisałam w odpowiedzi na tówj post, ty akurat faktycznie możesz porównać oba stany i wiesz o czym mówisz, przynajmniej we własnym przypadku.

Ale asia nigdy nie była samotną mama, ale już wie, że to ona ma gorzej, choć pewnie jej mąż wyjechał, żeby lepiej zarabiać, pewnie razem podjęli taką decyzję, z jednej pensji pewnie nie żyje, nie musi borykac się z myślą, co powiedziec dzieciom i wie, że za parę miesięcy mąż wróci.

Często obserwuję takie zjawisko, sporo osób właśnie tak mysli, czy wręcz walczy o uznanie, że to im najgorzej, nie mając wglądu, nie zagłębiając się w sytuację innych osób.

Jakaś masochistyczna radość z poczucia i udawadniania - tak, to ja mam najgorzej!

[asia.asz]

to chyba zle czytasz bo w pierwszym poscie pisalam jak to mi dobrze
samej
a dwa - calej moje sytuacji nie znasz, a ja pisze przez pryzmat tego
jak zyje w danej chwili

[asia.asz]

dodam ze:
1 - z jednej pensji zyjemy - mezowej
2 - a kto wie czy on wroci... tyle sie teraz slyszy ze wyjechal i
nie wrocil....

[nenia1]

asia.asz napisała:

> a dwa - calej moje sytuacji nie znasz, a ja pisze przez pryzmat tego
> jak zyje w danej chwili

ok

Tylko z tym bywa problem w rozmowie, gdy ktoś raz pisze w dyskusji ogólnie, a raz w kontekście własnego życia i własnej specyficznej
w danym momencie sytuacji.

Może akurat w twoim przypadku, masz wrażenie, byłoby ci łatwiej być samotną mamą, ale trudno jednak uznać jako pewnik w ogóle, że łatwiej być samotną mamą, niż mamą, której mąż wyjechał za granicę do pracy.

[asia.asz]

wyszlo chyba dlatego tak ze magda sie pod moja wypowiedzia wpisala
i...
poszlo

[asia.asz]

licytowac sie z magda nie musze, bo znam ja i jej sytuacje, choc
ostatnio mniej
to raczej kwestia innego spojrzania na dany problem

[guderianka]

[nenia1]

Skoro masz, tym bardziej nie rozumiem.

Inne spojrzenie byloby wtedy, gdyś powiedziała, że tobie też
trudno.
Ale ty WIESZ, że tobie trudniej, choć nigdy nie byłaś samotną
i nie masz porównania.

[asia.asz]

> Ale ty WIESZ, że tobie trudniej, choć nigdy nie byłaś samotną
> i nie masz porównania.

nadinterpretacja mojego tekstu...

nie napisalam ze WIEM, napisalam ze tak uwazam, i kilkakrotnie
napisalam ze pisze przez pryzmat mojej sytuacji...

koncze temat!

madzia, fajnie bylo pogadac, jak za starych czasow

[nenia1]

Ok

Życzę szczęśliwego rozwiązania.
I równie szczęśliwego i szybkiego powrotu męża do ciebie.

[asia.asz]

dzieki

[guderianka]

Asiu-miło Trzymam za Was kciuki

[alabama8]

Kupa przesadyzmu w tych "lękach", "traumach" i tak dalej.
Samodzielne są szcześliwsze od niesamodzielnych, bo wyrwały się z
toksycznych związków, bo skończyły się kłótnie, awantury, u
niektórych przemoc.
Zdecydowanie więcej pesymizmu widzę u "szczęśliwych" mężatek z
pierwszym dzieckiem mieszkających u teściów. To dopiero hard-core.
Tak samo jak nieparcująca, zamężna matka dwulatka która nie może się
wykąpać w obecności dziecka. Matki totalnie uzależnione od swoich
małżonków, nie potrafiące znaleźć swojego miejsca - oprócz bycia
kurką domową i żoną swojego męża lub matką swojego dziecka.
To im się należy szacunek. Potrafią znosić totalne uzależnienie od
portfela męża, potrafią godzinami walczyć o niekupione kartofle, na
zakupy jadą wtedy kiedy mąż ma czas (a ma czas po meczu).
Samodzielne nie mają tych problemów - co naważą to wypiją i na nikim
nie muszą polegać, z nikim nie muszą się liczyć. Nie przeżywają
rozczarowania graniczącego z depresją bo mąż zapomniał o imieninach.
Inny świat dziewczyny, inny świat.

[jestem.mama]

alabama8 napisała:
> Tak samo jak nieparcująca, zamężna matka dwulatka która nie może się
> wykąpać w obecności dziecka.Matki totalnie uzależnione od swoich
> małżonków, nie potrafiące znaleźć swojego miejsca - oprócz bycia
> kurką domową i żoną swojego męża lub matką swojego dziecka.

ja akurat pracuję na cały etat, nawet b. wysokie stanowisko mam. Zarabiam nieco
więcej niż mąż, a uzależniona od niego jestem tylko w aspekcie b. pozytywnym

[nenia1]

Wątek nie został założony przez bitą, uzależnioną od męża
kurę domową, tylko przez kobietę, która została przez kilka
dni sama, i która w osobie męża nie ma prześladowcy, tylko partnera
z którym wspólnie wychowuje dziecko i prowadzi dom.

Nikt przy zdrowych zmysłach nie będzie dowodził, że samotna matka, ma najgorzej ze wszystkich na świecie, że musi być zawsze nieszczęśliwa, sądzę jednak, ze większość kobiet, mając do wyboru przeżywanie rodzicielstwa wspólnie z normalnym partnerem (nawet jeśli od czasu do czasu będzie się z nim sprzeczać)i rodzicielstwo samotne, wybierze jednak to pierwsze.
Z powodów, o których się w tym wątku pisze.

[teraz_asia]

Nooo przepraszam, nie chciałam byc złośliwa, serio, może mam zły
dzień, bo normalnie w życiu jadem nie kapię- może faktycznie
podałaś złe przykłady. Bo technicznie rzecz biorąc, życie samotnej
matki nie jest aż tak różne od życia wielu kobiet w stałych
związkach, gdzie mężowie albo bardzo dużo pracują, albo wyjeżdżają.
Więc skupianie się na tym, ze czynności domowe są trudne przy
dziecku, nie jest najcelniejsze. Jeżeli chodzi o czas wolny- moja
przyjaciółka, od roku rozwiedziona, przyznała uczciwie, że w zyciu
nie było jej tak dobrze, jak teraz Bo ex zabiera dzieci co drugi
weekend do siebie, a dwa razy w tygodniu przyjeżdża i zajmuje się
nimi aż do położenia ich spać, a że stosunki między nimi sa dość
napięte, ona sobie w tym czasie znika. Jej ilość czasu wolnego jest
więc z mojej perspektywy powalająca- ja wracam do domu o 18.30, mam
na głowie dzieci i sprzątanie do 21.30, kiedy to młode ida spać, a
mój mąż zazwyczaj wraca do domu- więc są chwile, kiedy jej szczerze
zazdroszczęAle rozumiem, o co chodzi- czasem fajnie jest choćby
psychicznie się wesprzeć na jakimś ramieniu, facet sie przydaje-)

[kropkacom]

Czy jest coś niewłaściwego w powiedzeniu że się kogoś podziwia czy szanuje? Ja
też w jakiś sposób podziwiam samotne matki jeśli sobie świetnie radzą bez
dodatkowych rąk w domu.

[jestem.mama]

kropkacom napisała:

> Czy jest coś niewłaściwego w powiedzeniu że się kogoś podziwia czy szanuje? Ja
> też w jakiś sposób podziwiam samotne matki jeśli sobie świetnie radzą bez
> dodatkowych rąk w domu.

Na emamie jest. zawsze się znajdzie powód żeby się z kogoś wyśmiać, zadrwić
wyrywając z kontekstu wypowiedź, albo przywalić słowem ot tak dla zasady. Żeby
za nudno nie było

[kropkacom]

> Na emamie jest. zawsze się znajdzie powód żeby się z kogoś wyśmiać,

No cóż ...

[gryzelda71]

A może po prostu inni maja odmienne zdanie i je wyrażają.

[kropkacom]

A ktoś karze Ci zmienić zdanie? Nie. Dziewczyna powiedziała co myśli i ma prawo
tak sądzić.

[kropkacom]

Sory za błąd.

[agatar-m]

gryzelda71 napisała:

> A może po prostu inni maja odmienne zdanie i je wyrażają.

a to ciekawe co piszesz, bo w watku onbok próbujesz usilnie mi
udowodnić,ze nie mam racji i że nie mogę mieć innego zdania..ehhhhhhh

[fajka7]

Nie przejmuj krytyka, na forum wolno podziwiac tylko siebie, cala
reszta zyciowych dokonan jest oczywiscie zwykla norma, ktora spelnia
KAZDY smiertelnik a juz z pewnoscia emama. Nawet, gdy czlowiek odda
dziecku nerke, tu w naszym forumowym swiecie nie ma to znaczenia, bo
oczywiscie kazda emama oddalaby nerke, a nawet 2, a jakby miala to i
3. To ze nie wlasne jest owiane mgla milczenia.
Zazdrosc i kompleksy.
A odnosnie tresci watku.

Oczywiscie, ze samotni rodzice maja potencjalnie trudniejsza
sytuacje niz malzenstwa z dziecmi i jesli sobie dobrze radza, jest
to oczywiscie godne szacunku, jak kazda inna dobrze wykonana robota.
Fakt, ze napisalas to z pewna emfaza, wiec stado wron poczulo sie
dotkniete, ale istota rzeczy jest jasna i bezdyskusyjna.
Niepotrzebnie tylko wyobrazalas sobie, ze tu ktokolwiek przyzna, ze
to nie on ma najtrudniej i jest najbardziej godzien szacunku.
Przy mega kompleksach jest tez wersja, ze szacunek i podziw za nic
sie nie naleza, bo wszystko jest oczywiste - casus nerki

[agatar-m]

jedne z niewielu usłyszanych tutaj, a jak mądre słowa

wiekszosc mezatek tez samotna jest

[18_lipcowa1]

bo wielu mezow w domu nie robi nic, nie robi przy dzieciach, nie ma
pojecia jak robic zakupy, jak zrobic zupe
jedyne co to kase przynosza,ale i to kobiety czesto robia lepiej

ja czasem mysle ze niektore w malzenstwach sa jak samotne matki

[fajka7]

" ja czasem mysle ze niektore w malzenstwach sa jak samotne matki"

spora czesc z nich zawdziecza to wylacznie sobie
sa ludzie, ktorzy nie potrafia byc szczesliwi

[lubie.garfielda]

Ciężko jest przeforsować coś co dla facet jest kompletnym kosmosem bo jego matka całe życie latał dookoła męża to młodemu się wydaje że tak ma być. I cała zabawa w kolejnym pokoleniu polega na tym, żeby wyplenić z głowy faceta tego typu chwasty.

[bacha1979]

Zgadzam się ze zdaniem autorki wątku. Samotne wychowanie dziecka to naprawdę
ciężka praca.
Mam dziecko, zdrowe, nieupierdliwe, a po spędzeniu sam na sam z nią całego dnia
padam na twarz.
I nie wyobrażam sobie, żebym był zdana na siebie, żeby mąż nie angażował się w
opiekę nad Małą.

Pomijam już fakt wsparcia psychicznego,a to też przecież ważne.