Terminal pod specjalnym nadzorem

[Gość: arnoldzik"""]

Brawo Kwapiński. Zareagował z opóźnieniem, ale zawsze.
Chociaż gdyby nie to stowarzyszenie to służba konserwatorska niczego by nie uratowała. "Liga czuwa, liga radzi, liga nigdy cię nie zdradzi!"

Brawa dla Stowarzyszenia!

[Gość: wiarus69]

Brawa dla Stowarzyszenia Rekonstrukcji Historycznej WST na Westerplatte!! Jak
zwykle jako jedynie stanęli na wysokości zadania. Pewnie gdyby nie oni i
wciągnięci przez nich do działań na Westerplatte wolontariusze, to
miejsce-symbol sczezło by zupełnie. Chwała im za to! Coś się dzięki nim dzieje
pozytywnego na Westerplatte. Nie mogę się doczekać, kiedy powstanie to Muzeum
Westerplatte, którego pomysł budowy zainicjowali.

[Gość: wiarus69]

"Nie wiedzieliśmy, że prace na tym terenie muszą być traktowane w specjalny
sposób. Dobrze się więc stało, że zainterweniował konserwator - mówi Roman
Kolicki z Zarządu Morskiego Portu w Gdańsku."
Ten facet chyba udaje głupiego... "Nie wiedział", że prace ziemne w takim
miejscu muszą być traktowane w wyjątkowy sposób. Kasa, kasa, kasa, robić
szybciej, żeby konserwator nie zatrzymał budowy, bo będą kary. A to kto tam
walczył, co tam się działo i co może być w ziemi - to Port ma głęboko w d****
(jak zwykle).

Brawo konserwator i społecznicy

[Gość: arnoldzik"""]

Brawo Kwapiński. Zareagował z opóźnieniem, ale zawsze.
Chociaż gdyby nie to stowarzyszenie to służba konserwatorska niczego by nie uratowała. "Liga czuwa, liga radzi, liga nigdy cię nie zdradzi!"

[Gość: igor Strzok]

Fragment z mojego referatu o fortyfikacjach Gdanska (Nadbaltyckie Centrum
kultury, 2004)
Stan obecny

Większość zabytków fortyfikacji nadbrzeżnych wyburzono lub wysadzono w
powietrze w latach międzywojennych i w okresie PRL, ostatnie są zagrożone
planami rozbudowy Portu Północnego. Podobny los spotkał także większość
polskich fortyfikacji międzywojennej Składnicy Wojskowej Westerplatte. Dwa
potężne niemieckie schrony przeciwlotnicze (na Zielonym Trójkącie i na zachód
od Poczty Polskiej) przetrwały tylko z racji swej trudnej do wyburzenia
żelbetowej konstrukcji. Natomiast piękny, neogotycki Fort Płonia rozebrano na
cegłę w początku lat 70. Ten los spotkał wcześniej Fort Brzeźno oraz mały Fort
Kalkreuth. XVII-wieczny Bastion Strakowskiego musiał ustąpić niedawno budowanej
drodze na Nowy Chełm (Trasa W–Z). W ten sposób zupełnemu zatarciu uległa linia
fortyfikacji łączących Biskupią Górkę z Grodziskiem. Na samym Grodzisku podczas
budowy Pomnika Millenium wysadzono w powietrze jedną z dwóch zachowanych
podstaw armaty przeciwlotniczej z 1943 roku, a drugą zasypano ziemią (co
oczywiście jest lepsze niż wysadzenie…). Istniały pomysły zburzenia „przy
okazji” prac remontowych Kaponiery Południowej betonowego schronu z 1945 roku.
Koncepcje budowy „Hewelianum” koncentrowały się na wprowadzeniu do podziemnych
korytarzy wielkiej ilości drogich instalacji technicznych – bez troski o
substancję zabytkową. Niebezpieczne jest naginanie prawa do bieżących potrzeb,
tak jak na Grodzisku, gdzie planowane na szczycie fortu obserwatorium
astronomiczne określono jako „budowlę podziemną”, zaś dużą stację kolejki
linowej jako „infrastrukturę techniczną”, a nie, zgodnie z rzeczywistością,
jako budynki – niezgodne z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego.
Bodaj jedyna zachowana w Polsce żołnierska łaźnia pruska z ostatniej ćwierci
XIX wieku, z oryginalną ceramiką na ścianach, miałaby być wyburzona od środka,
by stać się – zapewne po zastąpieniu sklepień stropem żelbetowym – kotłownią
dla Hewelianum. Oryginalne posadzki zostaną skute dla położenia przewodów
grzewczo-wentylacyjnych. Swobodnie poprowadzone w poprzek wałów
dróżki „urozmaicą”, zbyt sztywny jak widać, układ dróg fortecznych …
Taka niefachowa konserwacja i bezplanowe przybudówki oraz inwestycje wymyślane
ad hoc na polityczne lub medialne zapotrzebowanie mogą wyrządzić sporo szkód
obiektom fortecznym. Na szczęście jednak większość zarozumiałych pomysłów
tworzenia na obszarze gdańskich fortyfikacji różnych „nowych symboli
architektonicznych Gdańska” w rodzaju wieży z obrotową restauracją „a la Berlin
wschodni” na Grodzisku (notabene nie przez architektów) służy raczej
autopromocji pomysłodawców niż ma szanse na wybudowanie, nawet na „unijne
pieniądze”. Nadal trwa też „prywatny wandalizm” – unikalna na skalę europejską
(drugi taki przykład znajdzie się już tylko w Naarden w Holandii) podwójna fosa
fortyfikacji Dolnego Miasta kompletnie zarasta, a nawet powoli zaczyna być
zasypywana i zabudowywana obiektami przemysłowymi, jak to ma miejsce na ulicy
Mostek obok składnicy złomu, gdzie powstała właśnie przemysłowa piekarnia.
Wykorzystano tu nieprecyzyjność granic obszaru podlegającego nadzorowi
Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków – kończy się on na linii „umocnień
nowożytnych miasta”. Zinterpretowano więc, że fosy „umocnieniem” nie są, i o
ich zasypywaniu lub nie może zdecydować Urząd Miejski. Położone obok
splantowane pozostałości zapomnianego Szańca Bonifratrów niedługo znikną
zupełnie, podobnie jak wysunięte dzieło polowe chroniące historyczną linię
kolejową, stanowiące dzikie wysypisko śmieci.
Korzystając z okazji, otwarcie apeluję do władz Gdańska o pilne podjęcie
działań administracyjnych i studiów projektowych dla ocalenia i rewaloryzacji
tego unikalnego, a kompletnie zapomnianego zespołu dzieł obronnych. Stanowić on
mógłby wspaniały obszar rekreacyjny, natomiast zaniedbany i oddany na pastwę
zachłannych przedsiębiorców wypełniających gruzem i śmieciami „stawy i
mokradła” stanie się łupem chaotycznej przemysłowej pseudourbanistyki. Jest na
to ostatni moment, bowiem południowa obwodnica Gdańska spowoduje wzrost
spekulacji gruntowej na tym obszarze i zwiększenie mocnych już „nacisków”
owych „inwestorów” na władze miasta. Tymczasem obszar ten nie jest, jak
udowodniłem, de facto chroniony wpisem do rejestru zabytków.

Przeprowadzona w ostatnich latach częściowa rewaloryzacja bastionów Dolnego
Miasta, zagospodarowanie koszar Biskupiej Górki (pomimo wątpliwych zabiegów
gazobetonem użytym do odtworzenia ściany południowej i z rażącą czerwoną farbą
na elewacji) i konserwacja umocnień Fortu Carré Wisłoujścia oraz społeczna
inicjatywa rewitalizacji umocnień straszliwie zmasakrowanego przez klkadziesiąt
lat Westerplatte pozwalają jednak mieć nadzieję, że czasy wyburzania,
dewastacji i urzędniczej nieomylności dość wolno, lecz na trwałe odchodzą w
przeszłość.
mgr inz. arch. Igor Strzok
Gdansk/Paryz

Terminal pod specjalnym nadzorem

[Gość: Władysław]

Młodzi ludzie ze Stowarzyszenia trzymali jak zwykle rękę na pulsie. Szkoda
tylko, że nie działali 40 lat temu. Wtedy Westerplatte nie wyglądałoby tak
żałośnie jak teraz. Trzymam kciuki za akcję ratowania zabytków Westerplatte!

[Gość: gdańszczanin]

Westerplatte wyglada pięknie, nie każdy ma takie same oczekiwania po tym
miejscu, moja rodzina ceni sobie ciszę, spokój i piękną zadbaną zieleń.
Niestety coraz częściej zamiast ciszy słyszy się tam pokrzykiwania
rekonstruktorów z tego stowarzyszenia. Jak małe dzieci ganiaja się z kijkami
niszcząc trawniki i krzewy. Uważam, że to miejsce powinno pozostać takie jakim
jest.

[Gość: wiarus69]

Gdańszczanin - idź na cmentarz jak chcesz ciszy i weź okłady zimne na głowę.
Westerplatte jest Pomnikiem Historii - Polem Bitwy, a nie smętnym parkiem
miejskim dla ramoli. Wygoń też rycerzy rekonstruktorów z Grunwaldu,
kilkudziesięciu rekonstruktorów z inscenizacji Powstania Warszawskiego i
kilkuset rekonstruktorów WP z inscenizacji nad Bzurą - będziesz miał większy
spokój psychiczny.